เรื่อง มังกรเทวะสยบหมื่นภพ

หลงอู๋จี๋พุ่งออกจากฝูงชนโดยไม่ลังเล

ปราณสีทองสายเล็กภายในชีพจรจุดแรกไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นแผ่ผ่านเส้นชีพจรที่เพิ่งได้รับการฟื้นฟู เขารู้สึกถึงพลังที่สามารถเรียกใช้ได้อย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ทว่าพลังเพียงเท่านี้ยังห่างไกลจากการต่อกรกับสัตว์อสูรเขาเหล็กซึ่งมีร่างใหญ่กว่าม้าธรรมดาหลายเท่า

เสียงมังกรครามบรรพกาลดังขึ้นในห้วงจิต

“อย่ารับกีบเท้ามันตรง ๆ!”

หลงอู๋จี๋มิได้คิดทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เขาปลดปล่อยปราณทั้งหมดที่รวบรวมได้ลงสู่พื้นศิลา กระแสสีทองบางเบาแผ่กระจายใต้ฝ่าเท้า ส่งร่างของเขาพุ่งผ่านช่องว่างระหว่างกีบหน้าของสัตว์อสูร

เพียงชั่วพริบตาก่อนกีบเหล็กจะกระแทกลงมา เด็กหญิงก็ถูกพาออกจากตำแหน่งเดิม

ตูม!

ถนนยุบตัวเป็นหลุมลึก เศษศิลาปลิวกระจายราว-่าฝน เสียงร้องของเด็กหญิงดังอยู่ในอ้อมแขนหลงอู๋จี๋ ขณะที่แรงสะเทือนจากกีบเท้าส่งทั้งสองไถลไปบนพื้นหลายก้าว

ความเจ็บปวดแล่นผ่านบาดแผลเก่าบนหัวไหล่ แต่เด็กหนุ่มยังคงประคองเด็กหญิงไว้ได้

“ไม่เป็นไรแล้ว”

เด็กหญิงตัวสั่น น้ำตาไหลอาบแก้ม มือเล็ก ๆ กำชายอาภรณ์ของเขาแน่น

เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง

สัตว์อสูรเขาเหล็กทั้งสองยังไม่หยุด!

รถม้าหุ้มเกราะสีดำพุ่งผ่านหลุมบนถนนอย่างบ้าคลั่ง ล้อเหล็กบดแผ่นศิลาจนเกิดประกายไฟ สัตว์อสูรตัวหน้าเหวี่ยงศีรษะอย่างรุนแรง เขาสีดำยาวเกือบสามฉื่อกวาดผ่านร้านค้าริมทางจนเสาไม้หักกระจาย

ผู้คนแตกตื่นหนีตาย

หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา เมื่อเห็นเด็กหญิงในอ้อมแขนหลงอู๋จี๋ นางก็ร้องไห้ออกมาทันที

“เสี่ยวหลาน!”

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น

“ท่านแม่!”

หลงอู๋จี๋ส่งเด็กหญิงคืนให้มารดา หญิงผู้นั้นกอดบุตรสาวแน่น ก่อนคุกเข่าลงทั้งน้ำตา แต่เด็กหนุ่มรีบห้ามไว้

“พานางไปที่ปลอดภัยก่อน”

หญิงวัยกลางคนพยักหน้ารัว ๆ แล้วอุ้มบุตรสาววิ่งหลบเข้าตรอกด้านข้าง

หลงอู๋จี๋หันกลับไปยังถนน

รถม้าหุ้มเกราะกำลังพุ่งตรงไปยังลานกลางนครซึ่งมีผู้คนรวมตัวกันเพื่อชมการรับศิษย์ของสำนักกระบี่เทียนหลิง หากปล่อยให้สัตว์อสูรทั้งสองวิ่งเข้าไปในฝูงชน ความเสียหายย่อมมากกว่าร้านค้าสองสามหลัง

“สัตว์อสูรพวกนั้นผิดปกติ”

เสียงมังกรครามบรรพกาลแฝงความเคร่งเครียด

หลงอู๋จี๋มองตาม

ดวงตาของสัตว์อสูรทั้งสองแดงฉาน น้ำลายสีดำไหลออกจากปาก ฟองอากาศที่หยดลงบนพื้นส่งเสียงกัดกร่อนศิลาเบา ๆ

“ถูกพิษ?”

“พิษกระตุ้นโลหิตอสูร มันทำให้สัตว์อสูรสูญเสียสติและเพิ่มความดุร้าย ผู้ที่ใช้พิษชนิดนี้กับสัตว์ลากรถกลางนครมิใช่คนมีเมตตาแน่”

หลงอู๋จี๋ขมวดคิ้ว

บนรถม้าหุ้มเกราะไม่มีผู้บังคับสัตว์อสูรอยู่ด้านหน้า ประตูรถปิดสนิท หน้าต่างทั้งหมดถูกแผ่นเหล็กปิดทับ แม้จะแล่นด้วยความเร็วสูงก็ไม่มีเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือจากภายใน

เขาไม่มีเวลาครุ่นคิดมากนัก

เสียงระฆังจากลานกลางนครยังคงดังต่อเนื่อง ขณะที่เสียงกรีดร้องบนถนนเพิ่มขึ้นทุกขณะ

ทันใดนั้น ปราณกระบี่สีฟ้าสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้า

ฉัวะ!

ลำแสงกระบี่กวาดผ่านถนนเบื้องหน้ารถม้า เกิดรอยแยกลึกหลายฉื่อทอดขวางเส้นทาง สัตว์อสูรเขาเหล็กตัวหน้ากระโจนข้ามรอยแยก แต่ตัวหลังเสียจังหวะจนล้อรถกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

รถม้าส่ายไปมา

เหนือหลังคาร้านค้า ปรากฏชายหนุ่มสวมอาภรณ์สีฟ้าครามยืนอยู่บนกระบี่บินเล่มหนึ่ง

อายุราวยี่สิบปี ใบหน้าคมคาย ดวงตาเย็นชา อาภรณ์ปักสัญลักษณ์กระบี่สีเงินเหนือเมฆขาว

ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิง!

ชายหนุ่มมองสัตว์อสูรทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“สัตว์เดรัจฉาน กล้าก่อความวุ่นวายต่อหน้าสำนักข้า!”

กระบี่บินใต้เท้าเปล่งประกายสีฟ้า ก่อนเงากระบี่นับสิบสายจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ

หลงอู๋จี๋หน้าเปลี่ยนสี

หากเงากระบี่ทั้งหมดโจมตีลงไปพร้อมกัน สัตว์อสูรทั้งสองอาจถูกสังหาร แต่รถม้าที่กำลังแล่นอยู่กลางถนนก็จะระเบิดกระจายไปด้วย

ผู้คนยังหนีไม่พ้น!

“หยุดก่อน!”

เสียงของเขาดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล

ชายหนุ่มบนกระบี่บินเหลือบมองลงมา

“เจ้าเป็นใคร?”

“บนรถม้าอาจมีคนอยู่!”

“แล้วอย่างไร?”

น้ำเสียงเย็นชานั้นทำให้หลงอู๋จี๋ขมวดคิ้ว

เงากระบี่สิบสายพุ่งลงมาโดยไม่รอคำตอบ

ครืน!

ปราณกระบี่สีฟ้ากรีดผ่านอากาศ เกิดเสียงแหลมบาดหูราวฟ้าผ่า

หลงอู๋จี๋รีบถอยเข้าข้างทาง

แต่ก่อนเงากระบี่จะถึงรถม้า ประตูเหล็กด้านข้างกลับระเบิดออก!

ตูม!

ประกายสีแดงเข้มพุ่งทะยานขึ้นจากภายในรถ

คลื่นปราณอันร้อนแรงกวาดผ่านถนน ปะทะเงากระบี่ทั้งสิบจนแตกกระจายเป็นละอองแสงสีฟ้า

ชายหนุ่มบนกระบี่บินถอยขึ้นสูงทันที

ภายในรถม้าปรากฏชายวัยกลางคนสวมอาภรณ์ดำยืนอยู่

ผิวหน้าของมันซีดขาวผิดธรรมชาติ เส้นปราณสีแดงเข้มไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง ดวงตาทั้งสองข้างแดงฉานไม่ต่างจากสัตว์อสูรที่ลากรถ

กลิ่นคาวโลหิตแผ่ออกมาจากร่างมันอย่างรุนแรง

“ในที่สุดก็ออกมา”

มังกรครามบรรพกาลส่งเสียงต่ำ

ชายอาภรณ์ดำกวาดตามองรอบบริเวณ ก่อนหยุดสายตาที่ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิง

“ถอยไป!”

เสียงแหบพร่าดังสะท้อนทั่วถนน

ชายหนุ่มบนกระบี่บินแค่นเสียง

“เจ้าคิดว่าตนเป็นผู้ใด?”

ปราณกระบี่สีฟ้ารวมตัวเหนือศีรษะอีกครั้ง คราวนี้มิใช่สิบสาย แต่เป็นกระบี่ยาวขนาดมหึมาที่ก่อตัวจากปราณบริสุทธิ์

ชายอาภรณ์ดำเงยหน้าขึ้น

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้า

“เช่นนั้นก็ตายเสีย!”

ปราณสีแดงเข้มระเบิดออกจากร่างมัน

กลางอากาศปรากฏเงาสัตว์อสูรสีโลหิตขนาดใหญ่ ลักษณะคล้ายหมาป่ามีเขาสามอัน ดวงตาเปล่งประกายสีแดงฉาน

เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วนคร

โฮก!

เงาหมาป่าโลหิตพุ่งทะยานขึ้นฟ้า ปะทะกระบี่ยักษ์สีฟ้าอย่างรุนแรง

ตูม!

คลื่นพลังสองสีระเบิดกระจาย

หลังคาร้านค้าหลายหลังถูกแรงสะเทือนจนกระเบื้องแตก ผู้คนหมอบลงกับพื้น ขณะที่ฝุ่นควันพวยพุ่งปกคลุมถนน

หลงอู๋จี๋รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

พลังระดับนี้เหนือกว่าชำระลมปราณขั้นเก้าอย่างชัดเจน!

“หลอมกายโลหิตขั้นสาม”

มังกรครามบรรพกาลกล่าว

“ส่วนศิษย์สำนักกระบี่ผู้นั้นอยู่หลอมกายโลหิตขั้นสอง”

หลงอู๋จี๋สูดลมหายใจลึก

ความแตกต่างระหว่างชำระลมปราณกับหลอมกายโลหิตมิใช่เพียงปริมาณปราณ แต่เป็นความเปลี่ยนแปลงของพลังภายในร่างทั้งหมด ผู้บ่มเพาะหลอมกายโลหิตสามารถใช้ปราณหล่อเลี้ยงโลหิตและเนื้อกายจนแข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า วิชายุทธ์ที่ปลดปล่อยออกมาจึงมีอานุภาพสูงกว่าผู้บ่มเพาะระดับแรกอย่างมหาศาล

ชายอาภรณ์ดำกระโดดลงจากรถม้า

พื้นศิลาระเบิดเป็นหลุม

“ส่งทางมา!”

ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิงไม่ถอย

“เจ้ากล้าทำร้ายผู้คนกลางนคร แล้วยังคิดหนี?”

ปราณกระบี่สีฟ้าพุ่งขึ้นอีกครั้ง

แต่ชายอาภรณ์ดำกลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

มันปลดปล่อยปราณโลหิตออกจากฝ่ามือ กลายเป็นกรงเล็บสีแดงเข้มขนาดมหึมาที่พุ่งทะลวงขึ้นฟ้า

กรงเล็บโลหิตฉีกกระบี่ยักษ์สีฟ้าออกเป็นสองส่วน!

เสียงแตกหักของปราณดังสนั่น

ศิษย์สำนักกระบี่กระอักโลหิตคำหนึ่ง กระบี่บินใต้เท้าสั่นสะเทือนจนเกือบสูญเสียการควบคุม

หลงอู๋จี๋มองเห็นความผิดปกติอีกอย่าง

ขณะที่ชายอาภรณ์ดำปลดปล่อยพลัง เส้นปราณสีแดงใต้ผิวหนังกลับขยายตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับมีสิ่งใดกำลังกัดกินร่างมันจากภายใน

“มันใช้วิชาต้องห้าม?”

“ไม่ใช่วิชายุทธ์สมบูรณ์”

มังกรครามบรรพกาลตอบ

“มันเผาผลาญโลหิตตนเองเพื่อเพิ่มพลังชั่วคราว หากยังฝืนใช้ต่อไป เส้นชีพจรทั้งหมดอาจแตกสลาย”

หลงอู๋จี๋มองชายอาภรณ์ดำ

มันกำลังจะปลดปล่อยพลังอีกครั้ง

แต่คราวนี้เป้าหมายมิใช่ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิง

หากเป็นรถม้าหุ้มเกราะที่อยู่ด้านหลัง!

กรงเล็บโลหิตขนาดใหญ่พุ่งเข้าหารถม้าอย่างรุนแรง

หลงอู๋จี๋หน้าเปลี่ยนสี

“มันคิดทำลายรถ!”

ครืน!

กรงเล็บโลหิตกระแทกเข้ากับตัวรถ

แผ่นเหล็กสีดำแตกกระจาย

ท่ามกลางเศษโลหะที่ปลิวว่อน หลงอู๋จี๋มองเห็นบางสิ่งอยู่ภายใน

กรงเหล็ก!

ภายในกรงมีเด็กชายและเด็กหญิงหลายคนถูกมัดมือด้วยเชือกสีดำ แต่ละคนสวมอาภรณ์ขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าซีดเซียว บางคนหมดสติ บางคนกำลังร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

ดวงตาของหลงอู๋จี๋เย็นเยียบลงทันที

รถม้าคันนี้ไม่ได้บรรทุกสินค้า

มันกำลังขนเด็กที่ถูกจับตัวมา!

ชายอาภรณ์ดำเห็นกรงเหล็กถูกเปิดเผยก็แสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยว

“บัดซบ!”

มันปลดปล่อยกรงเล็บโลหิตอีกครั้ง คราวนี้มุ่งตรงไปยังกรงเหล็กโดยไม่ลังเล

หลงอู๋จี๋รู้ทันทีว่ามันต้องการฆ่าปิดปาก

แต่ด้วยพลังชำระลมปราณขั้นหนึ่ง เขาไม่สามารถรับกรงเล็บโลหิตระดับหลอมกายโลหิตได้

“ผู้อาวุโส!”

เสียงเรียกดังขึ้นในห้วงจิต

มังกรครามบรรพกาลตอบทันที

“อย่าใช้พลังของข้า เจ้ารับไม่ไหว!”

หลงอู๋จี๋กัดฟัน

สายตากวาดผ่านถนนอย่างรวดเร็ว

เศษแผ่นเหล็กจากรถม้ากระจัดกระจายอยู่รอบบริเวณ บางชิ้นมีขนาดใหญ่พอจะใช้เป็นกำบังได้ แต่ไม่อาจต้านปราณโลหิตของผู้บ่มเพาะหลอมกายโลหิต

ทันใดนั้น เขามองเห็นศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิงซึ่งกำลังรวบรวมปราณอยู่กลางอากาศ

“ช่วยเด็กในกรง!”

เสียงตะโกนของหลงอู๋จี๋ดังขึ้น

ศิษย์สำนักกระบี่เหลือบมองลงมา

เมื่อเห็นเด็กหลายคนในกรง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“สารเลว!”

ปราณกระบี่สีฟ้าระเบิดออกจากร่าง

กระบี่บินใต้เท้าพุ่งลงมาราวสายฟ้า

ฉัวะ!

ลำแสงกระบี่สีฟ้าทะลวงผ่านกรงเล็บโลหิตจากด้านข้าง

กรงเล็บขนาดมหึมาเบี่ยงทิศไปกระแทกถนนแทน

ตูม!

แผ่นศิลาระเบิดกระจายเป็นหลุมลึก

หลงอู๋จี๋ฉวยจังหวะนั้นพุ่งเข้าหารถม้า

เขาใช้กระบี่หักที่ตกอยู่ข้างทางตัดเชือกมัดกรงเหล็ก ก่อนเปิดประตูออก

เด็กหลายคนเงยหน้ามองด้วยความหวาดกลัว

“ออกมาเร็ว!”

เด็กชายคนหนึ่งพยายามลุกขึ้น แต่ขากลับอ่อนแรงจนทรุดลง

หลงอู๋จี๋รีบพยุงขึ้น

“อย่ากลัว ข้าจะพาออกไป”

เขาส่งเด็กชายให้พ่อค้าสองคนที่วิ่งเข้ามาช่วย ก่อนกลับไปปลดเชือกให้เด็กคนอื่น

เสียงการต่อสู้บนท้องฟ้าดังต่อเนื่อง

ปราณกระบี่สีฟ้าปะทะกรงเล็บโลหิตครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ชายอาภรณ์ดำกลับยิ่งบ้าคลั่ง

โลหิตสีดำไหลออกจากมุมปากมัน

“พวกเจ้าทั้งหมดต้องตาย!”

ปราณโลหิตพุ่งขึ้นเหนือศีรษะ

เงาหมาป่าสามเขาขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงอาทิตย์ครึ่งหนึ่ง

กลิ่นคาวโลหิตแผ่กระจายทั่วถนน

ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิงหน้าเปลี่ยนสี

“มันกำลังเผาผลาญแก่นโลหิต!”

มังกรครามบรรพกาลส่งเสียงต่ำ

“อู๋จี๋ รีบพาเด็กออกมาให้หมด!”

หลงอู๋จี๋ปลดเชือกเส้นสุดท้าย

เด็กหญิงอายุราวแปดปีถูกพาออกจากกรง

แต่เมื่อกำลังจะก้าวลงจากรถม้า เสียงแตกหักของโลหะก็ดังขึ้นจากใต้พื้น

ครืน!

ตัวรถเอียงลงอย่างรุนแรง

หลงอู๋จี๋รีบพาเด็กหญิงกระโดดลงมา

เพียงชั่วพริบตาต่อมา รถม้าหุ้มเกราะก็ระเบิดออกเป็นเศษเหล็กนับร้อย!

ตูม!

คลื่นปราณสีแดงเข้มกวาดผ่านถนน

หลงอู๋จี๋ใช้ร่างกำบังเด็กหญิงไว้ ขณะที่เศษโลหะหลายชิ้นพุ่งผ่านอากาศ

ฉึก!

เศษเหล็กชิ้นหนึ่งบาดผ่านต้นแขน

โลหิตไหลซึมออกมาทันที

แต่เขาไม่หยุด

เมื่อพาเด็กหญิงถึงหลังเสาศิลาที่มั่นคงแล้ว จึงส่งนางให้หญิงชราผู้หนึ่งซึ่งกำลังช่วยดูแลเด็กคนอื่น

“พาพวกเขาออกไปจากถนน!”

หญิงชราพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

เด็กทั้งหมดถูกนำออกจากบริเวณอันตราย

หลงอู๋จี๋หันกลับไปยังกลางถนน

ชายอาภรณ์ดำยืนอยู่ท่ามกลางปราณโลหิตที่หมุนวนรอบกาย

เงาหมาป่าสามเขาเหนือศีรษะส่งเสียงคำรามกึกก้อง

ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิงกำลังถูกกดดันจนถอยร่น

กระบี่บินสีฟ้ามีรอยแตกร้าวหลายแห่ง

“เจ้าหนู!”

เสียงมังกรครามบรรพกาลดังขึ้น

“เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งอีก เด็กทั้งหมดปลอดภัยแล้ว!”

หลงอู๋จี๋มองชายอาภรณ์ดำ

“หากปล่อยมันไป มันจะจับเด็กคนอื่นอีกหรือไม่?”

มังกรครามบรรพกาลเงียบไปชั่วขณะ

ก่อนตอบ

“มีโอกาสสูง”

หลงอู๋จี๋กำหมัดแน่น

แต่เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปอย่างหุนหัน

พลังของเขายังอ่อนแอเกินไป

การเข้าไปต่อสู้โดยตรงมีแต่จะเพิ่มภาระให้ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิง

เขาจึงมองหาสิ่งที่ตนสามารถทำได้

สายตาหยุดอยู่ที่สัตว์อสูรเขาเหล็กสองตัวซึ่งยังคงดิ้นรนอยู่ใกล้ซากรถม้า

พิษกระตุ้นโลหิตอสูรยังทำให้พวกมันคลุ้มคลั่ง

หากสัตว์อสูรทั้งสองหลุดออกไปอีกครั้ง ผู้คนอาจได้รับอันตราย

หลงอู๋จี๋จึงเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง

สัตว์อสูรตัวหนึ่งส่งเสียงคำราม

เขาสีดำพุ่งเข้ามา

หลงอู๋จี๋รีบหลบออกด้านข้าง

กีบเท้าเหล็กกระแทกพื้นจนเกิดประกายไฟ

“ผู้อาวุโส มีวิธีระงับพิษหรือไม่?”

มังกรครามบรรพกาลตอบ

“พิษชนิดนี้เข้าสู่โลหิตแล้ว ต้องใช้โอสถถอนพิษหรือสมุนไพรที่มีฤทธิ์เย็นจัด แต่เจ้ามีเพียงโอสถบำรุงปราณธรรมดา”

หลงอู๋จี๋มองสัตว์อสูร

ดวงตาของมันแดงฉาน แต่บางครั้งก็มีประกายความหวาดกลัวปรากฏขึ้นชั่วครู่

มันกำลังทรมาน

เด็กหนุ่มนึกถึงน้ำสมุนไพรที่เซียวเทียนเหอเตรียมไว้ให้เมื่อเช้า

ภายในถุงผ้าของเขายังมีขวดเล็กอยู่สองขวด

น้ำสมุนไพรนั้นมีฤทธิ์เย็นและช่วยลดความร้อนจากการหลอมโอสถ

แม้ไม่ใช่ยาถอนพิษโดยตรง แต่ก็อาจช่วยลดความคลุ้มคลั่งได้ชั่วคราว

“ข้าจะลอง”

มังกรครามบรรพกาลไม่ได้ห้าม

“ระวังตัว!”

หลงอู๋จี๋เปิดขวดสมุนไพร

กลิ่นเย็นสดชื่นลอยออกมา

สัตว์อสูรเขาเหล็กหันมาทันที

ดวงตาสีแดงจับจ้องขวดในมือเขา

หลงอู๋จี๋ค่อย ๆ เทน้ำสมุนไพรลงบนผ้าชิ้นหนึ่ง ก่อนโยนไปใกล้ปากสัตว์อสูร

มันสูดกลิ่น

เสียงคำรามค่อย ๆ ลดลง

หลงอู๋จี๋มองอย่างระมัดระวัง

สัตว์อสูรตัวนั้นใช้ลิ้นเลียผ้าที่ชุ่มน้ำสมุนไพร

ความร้อนสีแดงรอบจมูกเริ่มจางลงเล็กน้อย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะถอนหายใจ เสียงระเบิดจากกลางถนนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ตูม!

เงาหมาป่าสามเขาพุ่งทะลวงปราณกระบี่สีฟ้า

ศิษย์สำนักกระบี่เทียนหลิงกระเด็นออกไปหลายสิบก้าว

กระบี่บินใต้เท้าแตกกระจายเป็นเศษแสง

ชายอาภรณ์ดำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“ตายเสีย!”

ปราณโลหิตรวมตัวเป็นกรงเล็บขนาดมหึมา

แต่ก่อนมันจะปลดปล่อยการโจมตี เสียงกระบี่กังวานสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า

กัง!

เสียงนั้นใสกระจ่างราวระฆังหยก

เมฆเหนือถนนแหวกออก

ประกายกระบี่สีขาวสายหนึ่งพุ่งลงมาจากฟากฟ้า

ไม่มีเสียงคำราม

ไม่มีปราณอันบ้าคลั่ง

มีเพียงแสงกระบี่สีขาวที่กรีดผ่านอากาศอย่างสง่างาม

ฉัวะ!

เงาหมาป่าสามเขาขนาดมหึมาถูกผ่าออกเป็นสองส่วนทันที

ปราณโลหิตแตกกระจายราวหมอกแดงที่ถูกสายลมพัดผ่าน

ชายอาภรณ์ดำเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้!”