เรื่อง ระบบเช็คอินวันสิ้นโลก (NC18+)
ผมเว่าพอ ำแล้ว ้าคนึ่ใช้สี่สิบิ น้ำแปดร้อยิพอให้ผมอาบได้ยี่สิบรอบ ึ่เป็นจำนวนที่กำลังดีกับิ่ตอนนี้
เไ่ำ หรือำแต่ไ่ได้ทำให้ผมเห็น เเดินอ้อมแอ่งน้ำาหยุดตรงหน้าผม ่ัลง แล้วเริ่มแกะะุเสื้อผมด้วยท่าทางเีกับที่หมอเวินแกะผ้าพันแผล ะุเม็ดแรกุ เม็ดี่ ผมมือเ แสงจันทร์สีเงินบนหลังมือั้ ในหัวผมีมุกเต็มไปหมด เื่ผู้หญิงที่เคยสั่งห้ามผมขยับานั่งแกะะุเสื้อให้ผมเ แต่พอเลอกเสื้อออกจากไหล่ผม ผ้าแห้งกรังแกะจากผิวเป็นแผ่น ิ่ที่ลอยขึ้นาแรงจนผมเงียบไปเ
เม้วนเสื้อตัวั้ด้วยปาิ้แล้วขว้างไปไกลสุดา มันตกลงที่มุมตรงข้ามกับเฟิร์น
"เผาพรุ่งนี้" เ "แขน"
ผมใช้มือขวายกแขนซ้ายส่งให้เ เจับมันดูใต้แสงจันทร์ ผ้าพันแผลของหมอเวินยังขาวสะอาดอยู่ เถามว่าห้ามโดนน้ำไหม ผมบอกว่าหมอให้ดื่มเยอะๆ ไ่ได้ให้แ่ เพยักหน้า ัไปรอบา แล้วหายไปในประตูหมอก ผมนั่งอยู่บนขอบหินคนเีครู่ึ่ ไ่ได้ทำอะไรเลย ผมแค่นั่งฟังน้ำผุดขึ้นาเรื่อยๆ พอนานเข้าเื่ในหัวก็เริ่มกลับา ั้รองเท้าเบอร์สี่สิบ ัู้้าที่นั่งพิงผนังจนเหลือแค่รอยเปี ผมเลยจุ่มเท้าลงในน้ำ ้ำเ็แสบแผลที่ส้นเท้าจนหัวผมโล่งไปัี ึ่เป็นสิ่งที่ผมต้องการ
เกลับาพร้อมกะละมังใบเล็กที่เคยเช็ดื้ ผ้าขนหนูผืน ู่ก้อนเหลือครึ่งที่ผมลืมไปว่าี และถุงพลาสติกกับเชือก เคุกเข่าลงแล้วเอาถุงสวมแขนซ้ายผมจนถึงต้นแขน ูปากถุงแน่นเป็นโ ผมโั้ เื่ตอนเย็นผมเพิ่งเจอโาอันึ่ อันนี้ดูดีกว่าเยอะ
จากั้เตักน้ำขึ้นาเต็มกะละมัง แล้วราดลงบนหัวผมั้กะละมัง
ผมร้องออกาเป็นคำที่ควรห้ามออกอากาศ ้ำเ็จัดไหลผ่านหู ไหลัง หายใจไ่ทัน ผมัไปเด้วยตาเปี เหัวเราะ เีแๆ ั้ดังลั่นไปั้า เหัวเราะจนต้องวางกะละมังลง ไ่ได้เอามือปิดปาก
ผมนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่รู้จักกันา ผมไ่เคยได้ยินเหัวเราะเต็มเสียงแี้ บนานี้ไ่ีคนกรนอยู่นอกประตู ไ่ีลิฟต์ ไ่ีใครต้องเกรงใจ มันไ่ใช่เสียงหัวเราะที่เพราะ ปามันขาดเป็่ๆ ผมฟังแล้วรู้สึกว่าคุ้มค่า้ำเ็ั้กะละมัง
เตักรอบี่ รอบนี้ผมตั้งตัวได้ เเอาู่ถูลงบนไหล่ผมด้วยมือเปล่า ไ่ไปตาม ตามะั ผมเผ้าที่เหนียวเหม็นจับกันเป็นแผ่น เใช้เล็บแกะคราบแห้งออกจากหลังใบหูผมอย่างิั ปากพึมพำบ่นว่าคนบ้าอะไรเข้าไปอยู่ใต้ค้างคาว ฟสีเทาดำไตามอกผม ไปดิน เเดินวนรอบตัวผม ถูหลัง ถูแา แล้วาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ิ้เแตะสะเก็ดแผลบนริมฝีปากล่างที่เกัดไว้แล้วกดเบาๆ ผมบอกว่าอันนี้ยังอยู่ในระยะรับประกัน เเคาะหัวผมทีึ่
ผมไ่ได้คิดอะไรเลย ผมาา ตอนแรกผมไ่ได้คิด ู้าที่เกือบตายารอบในวันเี เหนื่อยจนตาจะปิด ีผู้หญิงาถูหลังให้ใต้แสงจันทร์สี ผมนั่งอยู่อย่างั้ แและสะอาดขึ้นทีละิ แล้วผมก็นึกได้ว่าผมยังใส่กางเกงเปื้อนขี้ค้างคาวอยู่ เคงนึกได้พร้อมกัน เพราะมือเหยุดอยู่บนไหล่ผม
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??