เรื่อง สั่งพิเศษแถมแม่ค้า... ตลอดชีวิต

ท้องฟ้าเหนือเมืองเพชรบุรีในช่วงเวลาหกโมงเย็นพลันเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว เมฆครึ้มสีเทาดำก้อนมหึมาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า ลม๠๱ะโ๰๠แรง๨ั๪๨าเอาฝุ่นผงและกลิ่นชื้นของไอฝนลอยปะทะชายคาเพิงร้านข้าวแกงเจ๊จอยจนสังกะสีส่งเสียงสั่นสะเทือนดังพึ่บพั่บ

"เจ๊จอยจ๋า! ฝนจะเทลงมา-่าใหญ่แล้วเนี่ย รถสองแถวเที่ยวสุดท้ายจะหมดแล้ว ให้ฉันกับไอ้โต้งกลับก่อนได้มั้ยเจ๊ ถ้ารอฝนตกหนักติดอยู่ที่นี่ เดี๋ยวพวกฉันจะกลับบ้านไม่ได้นะจ๊ะ" น้ำอ้อยที่กำลังเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายตะโกนถามแข่งกับเสียงลมกรรโชก

"เออๆ รีบกลับไปเถอะพวกมึงน่ะ เก็บของล้างจานเสร็จหมดแล้วใช่ไหม? รีบไปขึ้นรถเลย เดี๋ยวจะเปียกฝนเป็นหวัดกันหมด" เจ๊จอยโบกมือไล่ลูกน้องด้วยความเป็นห่วง

"ขอบคุณจ้าเจ๊! ไอ้โต้ง เร็วเข้ามึง วิ่งเร็ว!" น้ำอ้อยคว้ากระเป๋าสะพายแล้ววิ่งนำออกไป โดยมีไอ้โต้งวิ่งกระหืดกระหอบตามหลัง ทว่าวิ่งไปได้แค่สามก้าว เด็กหนุ่มตัวโย่งก็ชะงักหันกลับมาตะโกนโหวกเหวก:

"เจ๊จอย! อย่าลืมผูกเชือกผ้าใบหน้าร้านให้แน่น ๆ นะเจ๊! แต่ถ้าลมมันแรงจนเจ๊เอาไม่อยู่ ก็ตะโกนเรียกผู้พันหน้าค่ายมาช่วยกอดไว้แน่น ๆ นะเจ๊ รับรองอุ่นทั้งคืนแน่!"

"ไอ้โต้ง! มึงรีบไสหัวไปให้พ้นหน้ากูเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เด็กเวร!" เจ๊จอยคว้าไม้กวาดทำท่าจะปาใส่ ไอ้โต้งหัวเราะร่าแล้วรีบสับขาหลอกวิ่งตามน้ำอ้อยไปขึ้นรถสองแถวอย่างรวดเร็ว

เมื่อลูกน้องทั้งสองคนกลับไปแล้ว ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุมเพิงร้านข้าวแกง เจ๊จอยถอนหายใจยาวพลางมองออกไปนอกถนน แสงแดดยามเย็นเลือนหายไปจนหมดสิ้น ท้องฟ้ามืดมิดลงราวกับเป็นเวลากลางดึก ลมพายุเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนต้นตาลโตนดริมถนนเอนลู่ตามแรงลม

ครืน... ครืนนนน!

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่ไกล ๆ ก่อนที่สายฝนเม็ดหนาจะเริ่มเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว!

ซ่าาาาาาาาาาา!

เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นหวั่นไหว ลมพายุพัดหอบเอาละอองน้ำสาดซัดเข้ามาในร้าน เจ๊จอยสะดุ้งตัว รีบวิ่งไปที่หน้าร้านเพื่อจะปลดเชือกผูกผ้าใบกันฝนผืนใหญ่สีน้ำเงินลงมาบังหน้าร้านไว้ ทว่าแรงลมที่พัดกระหน่ำกลับทำให้ผ้าใบโป่งพองราวกับใบเรือ สะบัดฟาดไปมาอย่างรุนแรงจนเชือกเส้นหนาหลุดออกจากเสาไม้!

"ว้าย!"

เจ๊จอยกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างอวบอัดถูกแรงสะบัดของผ้าใบดึงจนเกือบจะเสียหลักล้มคะมำลงบนพื้นเฉอะแฉะ เธอพยายามใช้สองมือยึดจับชายผ้าใบไว้แน่น ร่างกายเปียกปอนไปด้วยสายฝนที่สาดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เสื้อยืดคอกว้างสีขาวเนื้อบางที่เธอสวมเปลี่ยนหลังปิดร้านเปียกชุ่มจนแนบติดไปกับผิวเนื้อขาวผ่อง เน้นให้เห็นร่องอกลึกอวบอัดและเอวคอดกิ่วอย่างชัดเจน

"บ้าจริง! ทำไมมันผูกยากผูกเย็นขนาดนี้นะ!" เจ๊จอยกัดฟันแน่น สองแขนกลมกลึงพยายามดึงรั้งเชือกไนลอนเข้าหาเสาไม้ แต่น้ำหนักของผ้าใบที่อุ้มน้ำฝนและแรงลมมหาศาลทำให้เรี่ยวแรงของหญิงสาววัยสี่สิบสองแทบจะต้านทานไม่ไหว

ในจังหวะที่มือของเธอกำลังจะลื่นไถลและผ้าใบกำลังจะหลุดลอยไปตามแรงลมนั้นเอง...

หมับ!

ท่อนแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง! มือหนาใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลเอื้อมผ่านสีข้างของเธอไปคว้าจับเชือกไนลอนไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะออกแรงกระชากเพียงครั้งเดียว ดึงผ้าใบผืนยักษ์ให้หุบเข้าหาเสาไม้อย่างง่ายดาย!

"อยู่นิ่ง ๆ ครับเจ๊... เดี๋ยวผมจัดการเอง"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และคุ้นเคยดังกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นโคโลญจน์ไม้หอมผสมกลิ่นเหงื่อสะอาดเป่ารดซอกคอขาวผ่องที่เปียกปอน

เจ๊จอยสะดุ้งสุดตัว แผ่นหลังนุ่มนิ่มแนบชิดกับแผงอกกว้างหนาแน่นปึ้กที่ร้อนผ่าวราวกับเตาผิง เธอหันขวับไปมองด้วยความตกตะลึง

"ผะ...ผู้พัน!"

พันโท นฤเบศร์ ศิริพงษ์ หรือผู้พันบาส กำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอ!

ทว่าในเวลานี้ เขาไม่ได้อยู่ในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศเหมือนทุกวัน หากแต่อยู่ในชุดวอร์มออกกำลังกาย—เสื้อยืดคอกลมสีดำแขนสั้นของกองทัพบก และกางเกงวอร์มขาสั้นสีดำ ทั่วทั้งร่างของเขาเปียกโชกไปด้วยสายฝน เม็ดน้ำเกาะพราวบนใบหน้าคมเข้มและลำคอแกร่ง เสื้อยืดสีดำที่เปียกแนบเนื้อขับเน้นกล้ามเนื้อแผงอกหนา ไหล่กว้าง และลอนกล้ามท้องแน่นปึ้กของชายชาตรีวัยสี่สิบสองที่รักษาร่างกายได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ผู้พันบาสดึงรั้งเชือกไนลอนเข้าหาเสาไม้ มือหนาขยับมัดเงื่อนทหารอย่างรวดเร็ว ชำนาญ และแน่นหนา เพียงไม่กี่วินาที ผ้าใบกันฝนผืนใหญ่ก็ถูกตรึงไว้กับโครงเสาอย่างมั่นคง ป้องกันไม่ให้ลมพายุและสายฝนสาดเข้ามาในร้านได้อีกต่อไป

"เรียบร้อยแล้วครับ..." ผู้พันบาสหันกลับมามองเจ๊จอยที่ยืนตัวสั่นระริกอยู่ตรงหน้า

สายฝนยังคงตกกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนสีส้มหน้าร้านสาดส่องลงบนร่างของทั้งสองคน เจ๊จอยที่ยืนเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อยืดสีขาวเนื้อบางเมื่อโดนน้ำฝนก็กลายสภาพเป็นเนื้อผ้าแนบเนื้อโปร่งแสง จนมองเห็นเนินอกขาวผ่องล้นทะลัก บราลูกไม้สีดำตัวในที่โอบอุ้มเต้างามอวบอิ่มคู่มหึมา และรอยคอดของเอวที่มีเนื้อมีหนังอย่างชัดเจน กางเกงขาสั้นสีเข้มเปียกลู่แนบไปกับสะโพกผายกลมกลึงและท่อนขาขาวนวลแน่นตึง

สายตาคมกริบของผู้พันบาสกวาดมองสรีระอวบอัดอันเย้ายวนตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ แววตาลึกซึ้งคู่นั้นทวีความเร่าร้อนและลุ่มหลงขึ้นมาอย่างไม่อาจปกปิด ลมหายใจของเขาเริ่มหนักหน่วงขึ้นทีละน้อย

เจ๊จอยรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงในสายตาคู่นั้น เธอหน้าแดงซ่านด้วยความขัดเขิน รีบยกสองมือขึ้นกอดอกเพื่อบดบังความวาบหวิวของตัวเองไว้

"ขะ...ขอบคุณค่ะผู้พัน แล้วทำไมผู้พันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะคะเนี่ย เปียกฝนจนโชกไปหมดทั้งตัวแล้ว" เจ๊จอยเอ่ยถามเสียงสั่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหนาวจากเม็ดฝนหรือความตื่นเต้นในหัวใจกันแน่

"ผมออกมาวิ่งออกกำลังกายรอบค่ายตามปกติครับ..." ผู้พันบาสตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ สบตาเธออย่างจริงจัง "...แล้วเห็นลมพัดแรง ฝนตกหนัก นึกเป็นห่วงว่าเจ๊จะอยู่คนเดียว ก็เลยรีบวิ่งข้ามถนนมาดู"

คำว่า *"นึกเป็นห่วง"* จากปากของนายทหารหนุ่มใหญ่มาดขรึม ดังก้องเข้าไปในหัวใจของเจ๊จอยจนรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งทรวงอก เธอเงยหน้ามองใบหน้าคมคายที่มีหยดน้ำฝนเกาะพราว ก่อนจะเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง:

"ฝนตกหนักขนาดนี้ วิ่งกลับเข้าค่ายไม่ไหวหรอกค่ะ เข้ามาหลบฝนข้างในร้านก่อนเถอะค่ะผู้พัน เดี๋ยวจอยไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้"

เจ๊จอยรีบเดินนำเขาเข้าไปในร้าน ผู้พันบาสก้าวตามเข้ามาอย่างว่าง่าย เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะตัดขาดร้านข้าวแกงแห่งนี้ออกจากโลกภายนอก

เจ๊จอยเดินเข้าไปในห้องพักด้านหลังร้าน ชั่วครู่หนึ่งเธอก็เดินกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่สีฟ้าสะอาดสองผืน เธอยื่นผืนหนึ่งให้ผู้พันบาส

"เช็ดตัวก่อนค่ะผู้พัน เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา"

"ขอบคุณครับ..." ผู้พันบาสรับผ้าขนหนูมา เขาใช้ผ้าซับหยดน้ำบนใบหน้าและลำคออย่างลวก ๆ ก่อนจะถอดเสื้อยืดสีดำที่เปียกชุ่มออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสีแทนกร้านแดด ไหล่กว้างหนาบึกบึน และรอยแผลเป็นจาง ๆ จากสะเก็ดระเบิดที่สีข้างด้านซ้าย ซึ่งเป็นเครื่องหมายยืนยันความกล้าหาญของชายชาติทหาร

เจ๊จอยที่กำลังเอาผ้าขนหนูซับผมตัวเองอยู่ ถึงกับลืมหายใจเมื่อเห็นเรือนกายกำยำของผู้พันบาสในระยะประชิด หัวใจของแม่หม้ายสาวใหญ่เต้นระทึกอย่างบ้าคลั่ง ความเป็นชายชาตรีที่สมบูรณ์แบบและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของผู้ใหญ่วัยสี่สิบสองสะกดสายตาของเธอจนไม่อาจละสายตาไปได้

ผู้พันบาสสังเกตเห็นสายตาของเธอ เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้เคอะเขินหรือรีบร้อนสวมเสื้อ หากแต่เดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ

"เจ๊ก็เปียกไปทั้งตัวเหมือนกัน... มานี่ครับ ผมช่วยเช็ดผมให้"

ยังไม่ทันที่เจ๊จอยจะได้เอ่ยปฏิเสธ มือหนาใหญ่ของผู้พันบาสก็คว้าชายผ้าขนหนูบนศีรษะของเธอเบา ๆ ดึงรั้งร่างอวบอัดให้ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นโคโลญจน์ไม้หอมผสมกลิ่นไอฝนและกลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ซ่านล้อมรอบตัวเธอไว้จนแทบมึนเมา

ผู้พันบาสค่อย ๆ บรรจงซับหยดน้ำบนเส้นผมหยักศกสีดำขลับของเจ๊จอยอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม สัมผัสจากปลายนิ้วหนาที่แตะโดนใบหูและพวงแก้มเนียนนุ่ม ส่งกระแสความร้อนวูบวาบแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเจ๊จอยจนเธอต้องยืนนิ่งงัน สบตากับดวงตาคมกริบที่ก้มมองลงมาในระยะห่างไม่ถึงคืบ

"ผู้พันคะ..." เสียงหวานของเจ๊จอยสั่นเครือ ลมหายใจอุ่นเป่ารดแผงอกเปลือยเปล่าของเขา

"ครับ..." ผู้พันบาสตอบรับเสียงทุ้มพร่า สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่กำลังเผยอออกเล็กน้อย

"ไปนั่งดื่มชาร้อน ๆ ก่อนดีกว่าค่ะ จอยต้มน้ำร้อนไว้ในครัว... ดื่มแก้หนาวก่อนนะคะ" เจ๊จอยพยายามดึงสติตัวเองกลับมา แม้ว่าข้างในจะสั่นสะท้านไปหมดแล้ว

ผู้พันบาสมองดูท่าทางประหม่าและพวงแก้มแดงก่ำของเธอ ก่อนจะยอมปล่อยมือออกอย่างสุภาพ "ครับ... ชาร้อนสักแก้วก็ดีเหมือนกัน"

เจ๊จอยรีบหันหลังเดินเข้าไปในครัว ยกกาน้ำร้อนมารินชาจีนกลิ่นมะลิหอมกรุ่นใส่แก้วเซรามิกสองใบ แล้วประคองกลับออกมาวางบนโต๊ะไม้ตัวกลางร้าน ทั้งสองคนนั่งลงตรงข้ามกัน ความเงียบสงบท่ามกลางเสียงเม็ดฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสังกะสีสร้างบรรยากาศที่ทั้งอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด

เจ๊จอยจิบชาร้อนเข้าไปอึกหนึ่ง ความอุ่นของน้ำชาช่วยคลายความหนาวเย็นได้บ้าง แต่ไม่อาจคลายความร้อนในหัวใจได้เลย เธอมองดูรอยแผลเป็นที่สีข้างของผู้พันบาส แล้วเอ่ยถามเบา ๆ:

"แผลเป็นที่สีข้างนั่น... ได้มาจากไหนเหรอคะผู้พัน?"

ผู้พันบาสก้มลงมองรอยแผลเป็นของตัวเอง ยิ้มบาง ๆ "สมัยเป็นร้อยเอกครับ ตอนไปปฏิบัติการที่ชายแดนใต้ โดนสะเก็ดระเบิดเฉียดไปนิดเดียว เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน"

"น่ากลัวจังเลยนะคะ... อาชีพทหารเนี่ย ต้องเอาชีวิตเข้าแลกตลอดเวลาเลย" เจ๊จอยพึมพำ แววตาฉายความห่วงใยอย่างจริงใจ

"มันเป็นหน้าที่ครับ..." ผู้พันบาสสบตาเธอ "...แล้วชีวิตของเจ๊ล่ะครับ ทำไมผู้หญิงสวยและเก่งขนาดนี้ ถึงได้มาเปิดร้านข้าวแกงอยู่หน้าค่ายคนเดียวได้?"

คำถามนั้นสะกิดแผลใจที่เจ๊จอยซุกซ่อนไว้มานานหลายปี เธอหัวเราะเบา ๆ อย่างขมขื่น ดวงตากลมโตหลุบมองแก้วชาในมือ

"สวยอะไรกันคะผู้พัน... จอยอายุสี่สิบสองแล้ว เป็นแค่แม่หม้ายผัวทิ้งคนหนึ่งเท่านั้นแหละค่ะ"

เจ๊จอยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดปากเล่าเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง:

"เมื่อก่อนจอยเคยแต่งงานค่ะ มีครอบครัวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง อดีตสามีของจอย... เขาเป็นคนปากหวาน พูดจาดี แต่เห็นแก่ตัวและเจ้าชู้มาก จอยทำงานหลังขดหลังแข็งเก็บหอมรอมริบเปิดร้านอาหาร แต่สุดท้าย... เขากลับแอบไปมีเมียน้อย เอาเงินเก็บของจอยไปปรนเปรอผู้หญิงคนนั้นจนหมดตัว พอจอยจับได้ เขาก็บอกว่าจอยมันแก่แล้ว น่าเบื่อ อ้วนฉุ ไม่มีเสน่ห์เหมือนสาว ๆ แล้วเขาก็ทิ้งจอยไปอย่างไม่ไยดี..."

หยาดน้ำตาเม็ดใสเอ่อรื้นขึ้นมาที่ขอบตาของเจ๊จอย ความเจ็บปวดและความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตยังคงเป็นบาดแผลที่ฝังลึกในใจ

"จอยหมดเนื้อหมดตัว ไม่เหลืออะไรเลยนอกจากฝีมือทำกับข้าว... จอยก็เลยหอบเงินก้อนสุดท้าย ย้ายหนีความอับอายมาตั้งหลักใหม่ที่เพชรบุรี สู้ชีวิตเปิดร้านข้าวแกงหน้าค่ายแห่งนี้มาได้ห้าปีแล้วค่ะ จอยสาบานกับตัวเองไว้ ว่าจะไม่ยอมเปิดใจให้ผู้ชายคนไหนอีก เพราะผู้ชายทุกคน... พอหมดช่วงโปรโมชั่น พอกินอิ่มแล้ว ก็คงทิ้งขว้างเราเหมือนขยะชิ้นหนึ่งอยู่ดี"

ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง มีเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

ผู้พันบาสนั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดอย่างสงบ แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความสงสารแบบเวทนา หากแต่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ ความเคารพ และความอ่อนโยนอย่างที่สุด

มือหนาใหญ่ที่อบอุ่นและหยาบกร้านของผู้พันบาส ค่อย ๆ เอื้อมข้ามโต๊ะมากุมมือเรียวนุ่มของเจ๊จอยไว้แน่น ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยหลังมือเธอเบา ๆ อย่างปลอบประโลม

เจ๊จอยสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าสบตากับเขาผ่านม่านน้ำตาบาง ๆ

ผู้พันบาสจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาหนักแน่น มั่นคง ราวกับหินผาที่ไม่มีวันพังทลาย:

"ผู้ชายคนที่ทิ้งคุณไป... คือผู้ชายที่โง่ที่สุดในโลกครับ"

คำพูดสั้น ๆ ประโยคนั้น ดังก้องเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจเจ๊จอย!

"ผู้หญิงที่ทั้งเก่ง ขยัน อดทน มีศักดิ์ศรี และงดงามทั้งรูปร่างและจิตใจแบบคุณ... ถ้าใครได้เป็นคู่ชีวิต แล้วไม่รักษาไว้ให้ดี คน ๆ นั้นไม่คู่ควรที่จะเรียกว่าลูกผู้ชายด้วยซ้ำ" ผู้พันบาสเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนหัวใจของเจ๊จอยเต้นกระตุก "...และผมอยากให้เจ๊รู้ไว้ ว่าไม่ใช่ผู้ชายทุกคนที่จะมองคุณเป็นแค่ของกินเล่นริมทางครับ"

หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลรินอาบพวงแก้มเนียนของเจ๊จอย ทว่าคราวนี้ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด หากแต่เป็นความตื้นตันใจที่ได้รับการปลอบประโลมจากผู้ชายที่เธอแอบหวั่นไหวมาตลอด

เปรี้ยงงงงงงงงงงงงงง!

เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหว แสงสว่างวาบจากสายฟ้าสาดเข้ามาทางรอยต่อของผ้าใบหน้าร้าน ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามก้องจนแผ่นดินสะเทือน!

"ว้าย!"

เจ๊จอยกรีดร้องด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ ร่างอวบอัดสะดุ้งตัวโยนและโผเข้าหาผู้พันบาสโดยไม่รู้ตัว!

หมับ!

อ้อมแขนกำยำของผู้พันบาสอ้ารับร่างนุ่มนิ่มของเธอไว้ได้อย่างพอดิบพอดี เขารวบตัวเจ๊จอยขึ้นมานั่งบนตักแกร่งของเขา แขนข้างหนึ่งโอบรัดรอบเอวคอดกิ่วไว้แน่น อีกมือหนึ่งประคองแผ่นหลังนวลเนียน ดึงร่างอวบอัดให้แนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาจนไร้ช่องว่าง!

ทรวงอกอิ่มคัพใหญ่ล้นมือที่เปียกชื้นแนบสนิทบดเบียดไปกับกล้ามเนื้ออกหนาแน่นปึ้ก สะโพกผายกลมกลึงทับอยู่บนตักแกร่งและสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของท่อนขาบุรุษเพศ

เสียงฟ้าร้องค่อย ๆ เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งสองคนที่เป่ารดกันในระยะห่างเพียงแค่ปลายจมูก

เจ๊จอยชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตสบตากับดวงตาคมกริบของผู้พันบาสที่บัดนี้ทอประกายไฟแห่งความปรารถนาอันลุกโชน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวเป็นจังหวะเดียวกัน

"ผู้พันคะ..." เจ๊จอยกระซิบเสียงแผ่ว ริมฝีปากอิ่มสั่นระริก ทว่าไม่ได้ขยับตัวหนีออกจากอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นนั้นเลยแม้แต่น้อย

"จอยครับ..." ผู้พันบาสเรียกชื่อจริงของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ทรงเสน่ห์และเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาอันลึกซึ้ง "...ผมขออนุญาตนะครับ"

ใบหน้าคมคายค่อย ๆ โน้มต่ำลงมาอย่างช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบสะกดตรึงวิญญาณของเจ๊จอยไว้จนไม่อาจปฏิเสธ ลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสที่ริมฝีปากอิ่ม ก่อนที่ความมืดและเสียงสายฝนภายนอกจะนำพาทั้งคู่ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจหวนกลับ!