เรื่อง สั่งพิเศษแถมแม่ค้า... ตลอดชีวิต

ไอแดดอุ่นยามเช้าหลังค่ำคืนแห่งพายุฝนสาดส่องลงมากระทบหยดน้ำบนยอดใบตองริมรั้วร้านข้าวแกงจนเป็นประกายระยิบระยับ อากาศบริสุทธิ์สดชื่นและมีกลิ่นดินชื้นเจือกลิ่นไอฝนที่เพิ่งสร่างซา ทว่าภายในจิตใจของ "เจ๊จอย" แม่ค้าข้าวแกงสาวใหญ่วัยสี่สิบสอง กลับไม่ได้สงบเยือกเย็นเหมือนสภาพอากาศเลยแม้แต่น้อย

"โอ๊ย... เจ็บสะโพกชะมัด!"

เจ๊จอยลอบครางเบา ๆ ในลำคอขณะก้าวเดินยกถาดแกงส้มชะอมไข่ทอดท่อนโตออกมาวางเรียงบนเคาน์เตอร์กระจก ทุกย่างก้าวที่ขยับ ความปวดเมื่อยระบมที่บั้นท้ายและสะโพกผายกลมกลึงยังคงตอกย้ำถึงเหตุการณ์อันเร่าร้อนบนฟูกนอนเมื่อคืนได้อย่างแจ่มชัด สัมผัสอันหนักหน่วง ลึกซึ้ง และทรงพลังของผู้บังคับกองพันหนุ่มใหญ่ยังคงฝังลึกอยู่ในทุกอณูเนื้อ

เจ๊จอยพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติและปรับสีหน้าให้กลับมาเป็น "เจ๊จอยแม่ค้าปากไว" คนเดิม วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายสก็อตสีฟ้าขาวเข้ารูป ปลดกระดุมคอสองเม็ดเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องล้นทะลักเล็กน้อย ผูกผ้ากันเปื้อนสีชมพูรัดเอวคอดกิ่ว แต่งแต้มริมฝีปากด้วยลิปสติกสีชมพูกลีบบัวสดใส เพื่อกลบเกลื่อนรอยคล้ำใต้ตาและความประหม่าในใจ

"เอ้า! ไอ้โต้ง! ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นฮะ ไปยกหม้อต้มฟักไก่มะนาวดองออกมาตั้งเตาแก๊สเร็วเข้า ลูกค้าจะเข้าเต็มร้านแล้วเนี่ย!"

เจ๊จอยตะโกนแหวสั่งการลูกน้องเสียงดังลั่นเพื่อทำลายความเงียบงันในสมอง

"จ้าๆ เจ๊จอยคนสวย แหม... วันนี้เดินแปลก ๆ นะเจ๊ ก้าวขาช้าเหมือนคนขาหนีบไม่ค่อยติดเลยนะจ๊ะ สงสัยเมื่อคืนวิ่งหลบฝนจนกล้ามเนื้อขาอักเสบเหรอจ๊ะเจ๊?" ไอ้โต้งที่กำลังเดินถือหม้อต้มฟักออกมาทักขึ้นด้วยความซื่อปนกวนประสาท

คำทักที่แทงใจดำอย่างจังทำเอาเจ๊จอยสะดุ้งสุดตัว พวงแก้มขาวนวลพลันเห่อร้อนวาบขึ้นมาทันที!

"ไอ้โต้ง! ปากมึงนี่มันน่าวอนโดนน้ำแกงส้มลวกปากจริง ๆ กูจะเดินยังไงมันก็เรื่องของกู รีบเอาหม้อไปตั้งเตาแล้วไปเช็ดโต๊ะเดี๋ยวนี้เลยไป๊!" เจ๊จอยเงื้อทัพพีขู่ฟ่อ ไอ้โต้งหัวเราะแหะ ๆ แล้วรีบวิ่งแจ้นไปจัดโต๊ะเก้าอี้หน้าร้านอย่างรวดเร็ว

"น้ำอ้อย... ข้าวสวยในหม้อใหญ่ดีดหรือยัง?" เจ๊จอยหันไปถามลูกมือสาวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

"ดีดแล้วจ้าเจ๊ นุ่มฟูหอมกรุ่นเลยจ้ะ" น้ำอ้อยตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะชะเง้อคอมองออกไปทางถนนหน้าค่าย "อุ๊ยตายแล้วเจ๊จอย! ดูนู่นสิ... แขกประจำของเจ๊เดินข้ามถนนมาโน่นแล้วจ้า วันนี้มาอย่างหล่อเลยนะเนี่ย!"

เจ๊จอยใจเต้นกระตุกวูบ เธอหันขวับไปมองตามสายตาน้ำอ้อยทันที

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นในจังหวะที่คุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาในร้าน ร่างสูงใหญ่กำยำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของ พันโท นฤเบศร์ ศิริพงษ์ หรือผู้พันบาส ก้าวพ้นชายคาเพิงเข้ามาในชุดเครื่องแบบทหารบกเต็มยศ สง่างาม ผ่าเผย และเปี่ยมไปด้วยบารมีดั่งพญาเสือกลิ่นอายลูกผู้ชาย ทว่าในมือหนาใหญ่ข้างซ้ายของเขาวันนี้ กลับไม่ได้ถือเพียงแค่แฟ้มเอกสารเหมือนทุกวัน หากแต่หิ้วถุงกระดาษสีน้ำตาลใบโตที่มีตราสัญลักษณ์ของสวนผลไม้ชื่อดังแห่งเมืองเพชรบุรีมาด้วย!

เหล่าทหารเกณฑ์และนายสิบที่นั่งกินข้าวอยู่รีบวางช้อน ขยับตัวตรงเตรียมทำความเคารพ แต่ผู้พันบาสเพียงแค่ยกมือขึ้นแตะขอบหมวกเบา ๆ เป็นเชิงว่าตามสบาย ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ตรงดิ่งเข้ามาที่เคาน์เตอร์กระจก... ตรงมายังจุดที่เจ๊จอยยืนอยู่!

เจ๊จอยรีบก้มหน้าก้มตา หยิบผ้าชุบน้ำขึ้นมาแสร้งทำเป็นเช็ดกระจกตู้กับข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย หัวใจในอกเต้นกระหน่ำรัวเร็วราวกับจะทะลุออกมานอกร่าง เธอพยายามท่องในใจว่า *'ทำตัวปกติเข้าไว้... ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... ผู้ใหญ่เขาไม่เอาเรื่องบนเตียงมาคิดมากกันหรอก'*

"สวัสดีครับเจ๊จอย..."

สุ้มเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และแฝงความอบอุ่นเอ่ยทักทายขึ้นในระยะประชิด กลิ่นโคโลญจน์ไม้หอมเจือไอแดดที่ลอยมาแตะจมูก ทำให้ภาพความทรงจำเมื่อคืนหวนกลับมาฉายชัดในหัวสมองของเธอจนแก้มแดงก่ำ

เจ๊จอยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แสร้งแย้มรอยยิ้มการค้าที่หวานหยดย้อย ทว่าไม่ยอมสบตากับดวงตาคมกริบของเขาตรง ๆ

"สะ...สวัสดีค่ะท่านผู้พัน วันนี้รับอะไรดีคะ มีแกงส้มชะอมไข่ ผัดเผ็ดปลาดุกทะเล แล้วก็... พะแนงหมูเนื้อล้วนเหมือนเดิมค่ะ" เธอพยายามพูดจาอย่างเป็นทางการเพื่อสร้างระยะห่าง

ทว่า ผู้พันบาสกลับไม่ได้ตอบเรื่องอาหาร เขาวางถุงกระดาษสีน้ำตาลลงบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าเธออย่างแผ่วเบา สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจับจ้องอยู่ที่พวงแก้มแดงระเรื่อและริมฝีปากอิ่มของเธอด้วยประกายตาที่พราวระยับและลึกซึ้ง

"ผมไม่ได้มาสั่งกับข้าวอย่างเดียวครับ... วันนี้ผมเอา 'ชมพู่เพชรสายรุ้ง' จากสวนของรุ่นพี่มาฝากเจ๊ด้วย"

"เอ๊ะ... ให้จอยเหรอคะ?" เจ๊จอยชะงัก ชำเลืองมองถุงผลไม้ที่มีชมพู่เพชรลูกโตสีแดงอมเขียวสดใส ผิวเต่งตึงน่ารับประทานวางเรียงรายอยู่อย่างสวยงาม "ของดีเมืองเพชรราคาแพงขนาดนี้ ผู้พันเอามาให้จอยทำไมคะ จอยรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ เกรงใจแย่เลย"

"รับไว้เถอะครับ..." ผู้พันบาสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม สายตาคมกริบเลื่อนจากลูกชมพู่ขึ้นมามองสบตาเจ๊จอยอย่างมีความหมาย "...เมื่อคืนเจ๊เหนื่อยมากแล้ว เช้านี้ทานผลไม้หวาน ๆ จะได้สดชื่น มีแรงขายของทั้งวันครับ"

คำว่า *"เมื่อคืนเจ๊เหนื่อยมากแล้ว"* ที่หลุดออกมาจากปากผู้บังคับกองพันมาดขรึม ทำเอาเจ๊จอยแทบจะเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น!

ใบหน้าเนียนละเอียดร้อนผ่าวขึ้นมาจนแดงก่ำไปถึงซอกหู ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ เธอรู้ดีว่าคำว่า "เหนื่อย" ของเขามันหมายถึงอะไร! เขากำลังรุกจีบเธออย่างเปิดเผยและหน้าตายที่สุด!

"วู้ววววววววววววว!"

ไอ้โต้งที่แอบย่องมายืนเกาะขอบเคาน์เตอร์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รีบยื่นมือยาว ๆ ไปคว้าหูหิ้วถุงชมพู่ขึ้นมาดู ดวงตาเบิกกว้างเป็นประกายทะเล้น ก่อนจะหันมาชงผู้พันบาสทันควัน:

"โอ้โหหหหห! ชมพู่เพชรลูกเบ้อเริ่มเทิ่มเลยครับผู้พัน! แดงแจ๋ ผิวเต่งตึง ฉ่ำน้ำเหมือนแก้มเจ๊จอยตอนเขินเลยครับเนี่ย! แหม... ผู้พันรู้ใจจริง ๆ รู้ว่าเจ๊ชอบของหวาน แถมยังรู้ด้วยว่าคนตักแกงต้องการกำลังใจหลังจาก 'ทำงานหนัก' มาทั้งคืน!"

"ไอ้โต้งงงงงงงงง! มึงวางถุงชมพู่นั่นลงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เด็กเวร!"

เจ๊จอยแหวลั่นร้านด้วยความเขินอายปนเดือดดาล เธอเงื้อทัพพีในมือขึ้นหมายจะเคาะหัวไอ้โต้งให้หายแค้น ทว่าไอ้โต้งกลับหัวเราะร่าแล้วแกล้งกอดถุงชมพู่กระโดดหลบไปยืนข้างหลังผู้พันบาสอย่างว่องไว

"ผู้พันช่วยผมด้วยคร้าบ! เจ๊จอยจะฆ่าปิดปากผมแล้วเนี่ย! สงสัยผมจะพูดแทงใจดำเข้าเต็มเปา!"

ผู้พันบาสหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี เป็นเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและผ่อนคลายอย่างที่ไม่มีลูกน้องคนไหนในค่ายเคยได้ยินมาก่อน เขายกมือห้ามเจ๊จอยอย่างนุ่มนวล

"อย่าไปดุเด็กมันเลยครับเจ๊... โต้งมันพูดถูกแล้ว ทานชมพู่ให้อร่อยนะครับ"

เจ๊จอยจำต้องลดทัพพีลง เธอยืนกอดอกสะบัดหน้าหนี พวงแก้มแดงก่ำ อกอิ่มสะเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งทำตัวไม่ถูกเมื่อโดนสายตาคมกริบของผู้พันบาสต้อนจนมุมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"งั้นผู้พันจะกินอะไรก็สั่งมาเลยค่ะ! จอยจะได้รีบตักให้ เดี๋ยวจะเสียเวลาเข้ากองพัน!" เธอแกล้งพูดเสียงสะบัดกลบเกลื่อน

"เอาพะแนงหมูราดข้าวเหมือนเดิมครับ... ขอน้ำแกงเยอะ ๆ แล้วก็ขอคนตักใจดี ๆ หน่อยนะครับ อย่าเพิ่งดุแต่เช้าเลย" ผู้พันบาสเอ่ยอย่างอารมณ์ดี แววตาเป็นประกายล้อเลียน

เจ๊จอยค้อนขวับให้เขาหนึ่งวงใหญ่ แต่ก็ยอมหันไปตักข้าวสวยร้อน ๆ ราดแกงพะแนงหมูเนื้อล้วนชิ้นโตพูนจาน โปะด้วยไข่ต้มยางมะตูมตามความชอบของเขา แล้วส่งให้ผู้พันบาสด้วยมือที่ยังสั่นเทาเล็กน้อย

ผู้พันบาสรับจานข้าวไปนั่งกินที่โต๊ะเดิมอย่างสงบเสงี่ยม ทุกท่วงท่าของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยวินัยและความสง่างาม ทว่าสายตาคมกริบคู่นั้นกลับคอยลอบมองมาที่เจ๊จอยเป็นระยะ ๆ ไม่ยอมละสายตาไปไหนเลย

จนกระทั่งผู้พันบาสรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เขาลุกขึ้นยืน ถือแก้วน้ำเปล่าเดินตรงกลับมาที่เคาน์เตอร์เพื่อส่งคืนและชำระเงิน

เจ๊จอยแสร้งทำเป็นก้มหน้าหยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาเช็ดคราบน้ำแกงเพื่อหลบสายตา

"สี่สิบบาทค่ะ..." เธอเอ่ยเบา ๆ

ผู้พันบาสวางธนบัตรใบละหนึ่งร้อยบาทลงบนเคาน์เตอร์เช่นเดิม ทว่าในจังหวะที่เจ๊จอยกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบธนบัตรนั้นเอง...

หมับ!

มือหนาใหญ่ที่อบอุ่นและแข็งแกร่งของผู้พันบาส กลับเอื้อมลงไปใต้เคาน์เตอร์ คว้ากุมมือเรียวนุ่มของเจ๊จอยไว้แน่นใต้ชายผ้ากันเปื้อนอย่างแนบเนียนและรวดเร็ว โดยที่ไม่มีลูกค้าคนอื่นในร้านทันได้สังเกตเห็น!

"อุ๊ย!"

เจ๊จอยสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามจะชักมือกลับ ทว่านิ้วมือแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กของผู้พันบาสกลับสอดประสานเข้ากับนิ้วมือของเธออย่างแนบแน่น ปลายนิ้วโป้งของเขาเกลี่ยหลังมือเนียนนุ่มของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยจากเมื่อคืนส่งกระแสความร้อนแล่นปราดเข้าสู่หัวใจของเธอจนสะท้านไปทั้งทรวง

ผู้พันบาสโน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองสบตาเจ๊จอยในระยะประชิด ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยิน:

"เช้านี้... ยังเจ็บอยู่ไหมครับ?"

คำถามที่แสดงความห่วงใยอย่างลึกซึ้งและตรงไปตรงมา ทำเอาสติของเจ๊จอยแทบจะขาดผึง!

ความร้อนผ่าวแล่นวาบขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก เธออับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับเต้นระทึกด้วยความหวานซึ้งและตื้นตันใจอย่างที่ไม่มีผู้ชายคนไหนเคยทำให้เธอรู้สึกแบบนี้มาก่อน

"ผู้พัน! ปล่อยมือก่อนค่ะ... คนมองเต็มร้านแล้วนะคะ!" เจ๊จอยกระซิบตอบเสียงสั่น พยายามดึงมือออกด้วยความประหม่า

ผู้พันบาสจ้องมองแววตาหวั่นไหวและพวงแก้มแดงแจ๋ของเธอด้วยความเอ็นดูอย่างล้นพ้น เขายอมค่อย ๆ คลายมือออกอย่างสุภาพ แต่ไม่วายใช้นิ้วชี้สะกิดปลายนิ้วก้อยของเธอเบา ๆ เป็นการหยอกเย้า

"ทานชมพู่เยอะ ๆ นะครับ... แล้วก็พักผ่อนบ้าง อย่าหักโหมยกของหนักล่ะ" ผู้พันบาสเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วงอย่างจริงใจ

ก่อนที่เขาจะขยับหมวกทหารให้เข้าที่ และทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะมีเสน่ห์และเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ:

"เย็นนี้... หลังปิดร้าน ผมจะมาตรวจดูความเรียบร้อยให้อีกรอบนะครับเจ๊จอย"

ร่างสูงใหญ่สง่างามของผู้บังคับกองพันหมุนตัวก้าวเดินออกจากร้านไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้สายลมเช้าพัดพากลิ่นหอมของชมพู่เพชรและกลิ่นไออุ่นของความรักอบอวลไปทั่วร้าน

เจ๊จอยยืนกุมมือข้างที่เพิ่งถูกเขาสัมผัสไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอมองดูถุงชมพู่เพชรสีแดงสดบนเคาน์เตอร์ สลับกับมองตามแผ่นหลังกว้างของผู้พันบาสที่เดินข้ามถนนกลับเข้าค่ายไป

"แหม... เย็นนี้จะมาตรวจร้านอีกรอบด้วยเว้ยเฮ้ย!" ไอ้โต้งโผล่หัวออกมาแซวซ้ำอีกตามเคย "เจ๊จอยจ๋า เตรียมตัวรอคุณผู้ตรวจการพิเศษได้เลยนะจ๊ะ งานนี้สงสัยร้านข้าวแกงหน้าค่ายจะได้เลื่อนขั้นกลายเป็น 'บ้านพักคุณนายพัน' ในเร็ว ๆ นี้แน่ ๆ เลยจ้า!"

"ไอ้โต้งงงงงงงง! ถ้ามึงยังไม่หยุดพูด กูจะเอาชมพู่ทั้งถุงนี้ยัดปากมึงเดี๋ยวนี้แหละ!"

เจ๊จอยแหวลั่นร้านเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่แทบจะล้นทะลัก ทว่าใบหน้าอิ่มเอิบกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่เธอไม่อาจซ่อนเร้นได้อีกต่อไป

กระทั่งช่วงสายที่ลูกค้าเริ่มซาลง เจ๊จอยเดินถือถุงชมพู่เพชรสายรุ้งเข้าไปนั่งพักเหนื่อยที่โต๊ะม้านั่งยาวหลังร้าน ลมพัดชายคาเพิงโชยกลิ่นไอแดดอุ่น เจ๊จอยหยิบชมพู่ลูกโตสีแดงสดขึ้นมากัดกินคำหนึ่ง ความหวานกรอบฉ่ำน้ำแผ่ซ่านไปทั่วโพรงปากจนเธอเผลอยิ้มตาหยีอย่างมีความสุข รสชาติหวานล้ำของมันช่างเหมือนกับความรู้สึกอบอุ่นในอกที่ผู้พันบาสเพิ่งฝากทิ้งไว้ไม่มีผิด

ครืด... ครืด... ครืด...

ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ก็สั่นสะเทือนพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังรัวติด ๆ กันหลายครั้ง

เจ๊จอยหยิบขึ้นมาเปิดดู บนหน้าจอสว่างวาบปรากฏชื่อห้องสนทนาที่แสนคุ้นเคย: **"กลุ่มไลน์แม่ค้าข้าวแกง (แก๊งสี่กระทะเหล็กสะท้านปฐพี)"**

กลุ่มสนทนาประจำของสี่แม่ค้าสาวอกบึ้มเพื่อนซี้ข้ามจังหวัด ที่เคยร่วมชะตากรรมเข้าคอร์สอบรม *"หลักสูตรพัฒนาผู้ประกอบการร้านอาหาร: การบริหารจัดการ การคำนวณต้นทุน จุดคุ้มทุน กำไร-ขาดทุน และเทคนิคการบริหารสต็อกวัตถุดิบ"* ที่กรุงเทพฯ ด้วยกันเมื่อสองปีก่อน ตลอดหนึ่งเดือนเต็มในคอร์สนั้น ทั้งสี่คนนอนเบียดกันในหอพักเดียวกัน กอดคอกันเคี่ยวพริกแกงจนแสบตา นั่งกดเครื่องคิดเลขคำนวณต้นทุน-กำไร และปรับทุกข์แลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิตคู่ที่เคยล้มเหลว การเป็นแม่หม้ายสู้ชีวิต และความฝันในการเปิดร้านข้าวแกงจนกลายเป็นเพื่อนแท้ที่รู้ใจกันที่สุด แม้จะแยกย้ายกลับไปเปิดร้านคนละทิศละทาง แต่พวกเธอก็ยังตั้งกลุ่มแชตแลกเปลี่ยนสูตรเครื่องแกง วัตถุดิบท้องถิ่น และเมาท์ฉ่ำกันทุกวันไม่เคยขาด

บนหน้าจอแชต เพื่อน ๆ ในกลุ่มกำลังส่งภาพหม้อแกงของแต่ละร้านมาอวดกันอย่างคึกคัก ทั้งแกงไตปลาสูตรเผ็ดร้อนปักษ์ใต้ของเจ๊ดา, แกงส้มไข่ปลาริวกิวจากร้านริมทางหลวงของเจ๊แหวว และแกงคั่วหมูเด้งยอดมะพร้าวอ่อนย่านนิคมของเจ๊มล

เจ๊จอยมองดูข้อความทักทายของเพื่อน ๆ แล้วหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะพิมพ์ข้อความระบายลงไป:

*'พวกมึง... กูมีเรื่องจะถาม'*

*'ถ้ามีนายทหารยศพันโทหน้าดุตัวใหญ่ เดินเข้ามากินข้าวแกงร้านกูทุกเช้า แล้ววันนี้เขาหิ้วชมพู่เพชรลูกเบ้อเริ่มมาฝากถึงมือ แถมแอบคว้ามือไปกุมแล้วกระซิบว่าเย็นนี้จะมาตรวจร้านอีกรอบ... แบบนี้มันแปลว่าอะไรวะ?'*

ข้อความถูกกดส่งไปไม่ถึงสามวินาที ตัวเลขผู้เปิดอ่านก็ขึ้นครบสามคนทันควัน! ก่อนที่ตัวอักษรและรูปสัญลักษณ์แสดงอารมณ์ขันจะพรั่งพรูลงมาดั่งสายน้ำหลาก:

*'กรี๊ดดดดดดด! อีพี่จอย!'* **เจ๊ดา (พี่รอง วัย 40 ปี)** สาวใต้ตาคมอกแน่นสายแซ่บ เจ้าของร้านข้าวแกงปักษ์ใต้ พิมพ์ตอบมารวดเร็วสมเป็นคนปากไวอันดับหนึ่ง *'ผู้พันหน้าดุแต่สายเปย์แถมเล่นรุกถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ เขาไม่ได้อยากกินแค่พะแนงหมูของมึงแล้วอีพี่จอย! เขาอยากกินแม่ค้าพะแนงหมูโว้ย! คิดราคาบวกค่าบริการทางสายตาไปด้วยนะมึง!'*

*'ในทางเศรษฐศาสตร์และบัญชีนะคะพี่จอย'* **เจ๊มล (น้องเล็ก วัย 35 ปี)** สาวอวบสายคำนวณตัวเลขเป๊ะแห่งย่านนิคมอุตสาหกรรม พิมพ์สวนมาติด ๆ *'ถ้าผู้พันมายืนส่งสายตาเกินสิบห้านาที ต้นทุนความดันโลหิตของพี่จอยพุ่งกระฉูดแน่นอนค่ะ! คนนี้พี่บอกว่าอายุสี่สิบสองเท่าพี่ สุขุม อบอุ่น ไม่มีพันธะ นี่มันกำไรชีวิตระดับช้างเผือกชัด ๆ! มึงเปิดใจให้เขาเหอะพี่ อย่ามัวแต่คำนวณความเสี่ยงจากแผลเก่าไอ้ผัวเฮงซวยอยู่เลย'*

*'ฮ่าๆๆๆๆ! ถูกต้องที่สุด!'* **เจ๊แหวว (พี่สาม วัย 37 ปี)** สาวร่างเกือบอวบแอบแซ่บ เจ้าของร้านข้าวแกงริมทางหลวงขวัญใจสิงห์รถบรรทุก พิมพ์สำทับมาอย่างออกรส *'ตรวจความสงบเรียบร้อย-่าอะไร ตาหวานเยิ้มยิ่งกว่าน้ำมันพริกเผาขนาดนั้น! ผู้หญิงอย่างพวกเราผ่านนรกมาแล้ว ลุกขึ้นมาเปิดร้านข้าวแกงด้วยลำแข้งตัวเองจนรอด มีนายทหารโปรไฟล์ดีมารักจริงหวังแต่งขนาดนี้ มึงต้องคว้าไว้นะจอย! แต่เย็นนี้ถ้าเขาขอนอกรอบ มึงอย่าลืมคิดค่าสึกหรอเตียงด้วยนะมึง ฮ่าๆๆ!'*

เจ๊จอยนั่งอ่านข้อความไปก็หัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ด พวงแก้มอิ่มแดงก่ำด้วยความเขินอายปนความอบอุ่นใจที่เอ่อล้น มิตรภาพอันเหนียวแน่นของแก๊งสี่กระทะเหล็ก ที่คอยแลกเปลี่ยนทั้งเคล็ดลับการบริหารร้านและคอยดึงสติเตือนใจในเรื่องความรัก ช่วยปัดเป่าความหวาดกลัวในอดีตของเธอออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความกล้าและความหวังครั้งใหม่ที่เริ่มผลิบาน

เจ๊จอยกดพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ ด้วยรอยยิ้ม:

*'พวกมึงนี่นะ ลามกไม่มีใครเกิน! เออ ขอบใจพวกมึงมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้กูส่งน้ำตาลโตนดแท้เมืองเพชรไปให้ทุกคนคนละสองกิโลเลย... ส่วนเรื่องผู้พัน เย็นนี้กูจะรอดูท่าทีเขาก่อนแล้วกัน!'*

เธอกดปิดหน้าจอมือถือลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สายตามองทอดไปยังถนนหน้าค่ายทหารฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด

*ผู้พันบาส... ผู้ชายคนนี้ ไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยหนีเลยจริง ๆ!*