เรื่อง บอดี้การ์ดโหด โคตรพิทักษ์

เมฆฝนสีดำทะมึนเคลื่อนตัวเข้าปกคลุมท้องฟ้าเหนือเขตชานเมืองจนมืดครึ้มราวกับเวลาพลบค่ำ ทั้งที่นาฬิกาเพิ่งจะบอกเวลาบ่ายสามโมงเศษเท่านั้น สายฝนเม็ดใหญ่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกรถยนต์อย่างหนักหน่วง จนที่ปัดน้ำฝนต้องทำงานอย่างเต็มกำลังเพื่อเปิดทัศนวิสัยบนถนนลาดยางสายเปลี่ยวที่สองข้างทางโอบล้อมไปด้วยป่าทึบและพื้นที่รกร้าง

ขบวนรถอารักขาขนาดเล็กของสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ประกอบด้วยรถนำขบวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องที่หนึ่งคัน รถลีมูซีนกันกระสุนของ ดุจดาว อยู่ตรงกลาง และรถตู้สีดำของทีมอารักขาปิดท้าย

ภายในห้องโดยสารตอนหลังที่เงียบสงบและเย็นฉ่ำ ดุจดาว นั่งเอนหลังพิงเบาะหนังสีครีมนุ่มสบาย ดวงตาคู่สวยเหม่อมองหยาดฝนที่ไหลเป็นทางยาวอยู่บนกระจกหน้าต่างด้วยความรู้สึกอ้างว้าง ในมือเรียวบางของเธอประคองกล่องไวโอลินไม้สีน้ำตาลเข้มเอาไว้บนตักราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่หลงเหลืออยู่

ส่วนที่เบาะนั่งข้างคนขับด้านหน้า... พันตรี ปกป้อง นั่งตัวตรงสง่านิ่งเป็นรูปปั้นหิน สายตาคมกริบสีดำสนิทภายใต้ความสลัวของห้องโดยสารกวาดมองกระจกมองข้างและสอดส่องสภาพแวดล้อมสองข้างทางอย่างไม่วางตา ความเงียบสงัดของถนนสายเลี่ยงเมืองท่ามกลางพายุฝนแบบนี้ คือสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวยต่อการซุ่มโจมตีมากที่สุดตามตำราพิชัยสงคราม

"อีกไกลไหมคะกว่าจะถึงหอศิลป์" ดุจดาวเอ่ยถามขึ้นเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด

"ประมาณสิบห้านาทีครับ คุณดุจดาว" ปกป้องตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากถนนเบื้องหน้า "ฝนตกหนักมาก ถนนค่อนข้างลื่น รบกวนคุณคาดเข็มขัดนิรภัยให้กระชับด้วยนะครับ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ดุจดาวก้มลงดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาล็อกเข้าที่ตามคำแนะนำของเขาอย่างว่าง่าย

ทว่า... ทันทีที่เสียงคลิกของเข็มขัดนิรภัยดังขึ้น เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ตรงปกเสื้อของปกป้องก็ดังแทรกขึ้นมาด้วยสัญญาณรบกวนที่ขาดๆ หายๆ!

ซ่า... "รถนำขบวนรายงาน... พบสิ่งกีดขวางบนถนนข้างหน้า... ซ่า... มีรถบรรทุกจอดขวางอยู่กลางเลน... ระวัง..."

ยังไม่ทันที่ปลายสายจะรายงานจบประโยค!

ตูมมมมม!!

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทจนพื้นถนนสั่นสะเทือน! ลูกไฟสีส้มแดงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าท่ามกลางม่านฝน รถตำรวจนำขบวนที่อยู่ห่างออกไปด้านหน้าประมาณห้าสิบเมตรถูกแรงอัดของวัตถุระเบิดแสวงเครื่องที่ฝังไว้ริมทางซัดจนลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นถนนพลิกคว่ำไฟลุกท่วม!

"กรี๊ดดดด!!" ดุจดาวกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจสุดขีด มือเรียวกอดกล่องไวโอลินแนบอกแน่นจนตัวสั่นเทา

"หักหลบ! ถอยหลังเดี๋ยวนี้!!" ปกป้องตะโกนสั่งคนขับรถลีมูซีนเสียงดังกึกก้อง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณของอดีตทหารหน่วยรบพิเศษลับสุดยอดตื่นตัวเต็มพิกัด!

คนขับรถรีบเหยียบเบรกจนตัวโก่ง ยางรถยนต์บดกับพื้นถนนเปียกลื่นจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดลั่น รถลีมูซีนหมุนคว้างกลางถนนเพื่อเตรียมหักหัวกลับ ทว่า... ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง รถตู้ของทีมอารักขาที่ปิดท้ายขบวนกลับถูกรถกระบะดัดแปลงติดโครงเหล็กสีดำสองคันพุ่งเข้าชนกระแทกจากด้านข้างอย่างจัง จนเสียหลักพุ่งตกลงไปในคูน้ำข้างทาง!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนกลอัตโนมัติดังรัวสนั่นหวั่นไหวมาจากแนวป่าทึบทั้งสองฝั่งถนน! -่ากระสุนนับร้อยนัดพุ่งแหวกสายฝนเข้าปะทะตัวถังและกระจกกันกระสุนของรถลีมูซีนอย่างบ้าคลั่ง จนเกิดรอยร้าวเป็นใยแมงมุมไปทั่วบานกระจก!

"หมอบลง! คุณดุจดาว ก้มศีรษะลงให้ต่ำที่สุด!" ปกป้องตวาดสั่งเสียงเข้ม เขาปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว มือขวาชักปืนพกประจำกายขนาด 9 มม. ออกจากซองใต้รักแร้ด้วยความชำนาญ

"เกิดอะไรขึ้นคะ! พวกมันเป็นใคร!" ดุจดาวหมอบตัวลงกับเบาะหลัง เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต

"พวกมืออาชีพครับ พวกมันไม่ได้มาแค่ขู่ แต่มาเพื่อฆ่า!"

ยังไม่ทันสิ้นคำพูดของปกป้อง รถกระบะติดโครงเหล็กคันหนึ่งก็เร่งเครื่องพุ่งตรงเข้ามาชนท้ายรถลีมูซีนอย่างรุนแรง!

โครมมมม!!

แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้รถลีมูซีนเสียการควบคุม พุ่งแฉลบออกนอกเส้นทาง ไถลลื่นลงไปตามลาดชันข้างทางและพุ่งเข้าชนกับต้นไม้ใหญ่ในแนวป่าทึบอย่างจัง!

ปัง!!

ถุงลมนิรภัยด้านหน้าทำงานทันที คนขับรถลีมูซีนศีรษะกระแทกพวงมาลัยจนหมดสติไปในทันที ส่วนดุจดาวที่อยู่เบาะหลังถูกแรงเหวี่ยงกระแทกอย่างแรงจนมึนงงไปชั่วขณะ โชคดีที่ได้เข็มขัดนิรภัยช่วยรั้งตัวเอาไว้จึงไม่บาดเจ็บร้ายแรง

"คุณดุจดาว! เจ็บตรงไหนไหมครับ!" ปกป้องรีบหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทั้งที่หน้าผากของเขามีเลือดสีแดงสดไหลซึมลงมาเป็นทางยาวจากการกระแทก

"ดาว... ดาวไม่เป็นไรค่ะ แต่คุณเลือดออก..."

"ไม่มีเวลาแล้วครับ พวกมันกำลังตามลงมา!"

ปกป้องกวาดสายตามองออกไปนอกกระจกที่แตกร้าว ท่ามกลางม่านฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ชายฉกรรจ์ในชุดกันฝนสีดำสนิทพร้อมอาวุธปืนครบมือกว่าสิบคนกำลังกรูกันลงมาจากเนินถนนตรงมายังจุดที่รถของพวกเขาตกอยู่!

กรามแกร่งของอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษขบเข้าหากันแน่น รังสีอำมหิตเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศภายในรถเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

‘อยากตายกันนักใช่ไหม... ได้! เดี๋ยวฉันจัดให้!’

ปกป้องหันมาสบตากับดุจดาวที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัว มือหนาเอื้อมไปปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยให้เธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่หนักแน่นและมั่นคงดุจขุนเขา

"ฟังผมนะคุณดุจดาว... จับมือผมไว้ให้แน่น อย่าปล่อยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่มีวันยอมให้พวกมันแตะต้องคุณแม้แต่ปลายเล็บ!"