เรื่อง Rebirth: Start Up! (NC18+)
"พังปะูเถอะ" เีเจี่ยิแ่า "เราตะโกนเรียกคน—"
"ห้ามตะโกน"
ซ่งฉือไ่แตะปะู้้ำ ผลของการตะโกนเขาคิดออกตั้งแต่เห็นแม่กุญแจลูกนั้น ุุจะเดินกลับขึ้นมาไ พรุ่งนี้ทั้งโเีจะรู้่าหัวหน้าิาอังกฤษห้องหกทับเจ็ด ิอยู่บนาฟ้าัผู้ชายคนหนึ่งตอนเกือบสี่ทุ่ม
แม่เเป็นหัวหน้าพยาบาลโรงพยาบาลำเ พ่อเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษา ่าแบบนี้เ้าไปถึงบ้านพักข้าราชการไ้เร็วก่าโทรเลข
เขาเดินไปที่ขอบาฟ้า จับราวปูนสูงระดับเอวแ้ชะโงกมองลงไป ั้่าลงไปเป็นห้องแ็เี เหนือหน้าต่างมีัาปูนยื่นาแ่หนึ่ง ้าราวครึ่งเ อยู่ต่ำก่าราวาฟ้าไ่ถึงความสูงของคนหนึ่งคน
หน้าต่างบานุท้ายเปิดแง้มอยู่ ห้องนั้นกลิ่นสารเีแรง าวันครูเปิดไว้ระบายอากาศ ตอนเย็นคนดูแลห้องขี้เกียจขึ้นมาปิด
"ลงไปก่อน เส่งกระเป๋าตามา"
เจี่ยิกอดกระเป๋ามองัา แ้หันมามองหน้าเขา "นายจะลงไปานะ!"
"ไ่าหรอก จากั้ห้าไ่า ่างา็พิการ" ซ่งฉือ้าราวไปแ้ครึ่งตัว "พิการแ้เกาเข่ายังไ้คะแนนพิเศษด้วย"
"ป่านนี้แ้นายยังจะพูดเล่นอีก!"
เขา้าราวไปทั้งตัว ่ปลายเท้าลงไปเีัาจนแ่ ย่อตัวลงัหน้าต่าง ับานกระจกให้เปิด้า แ้เอี้ยวตัวมุดเ้าไป เท้าข้างหนึ่งลงบนโ๊ะแ็พอดี ไปเตะั้วางบีกเกอร์ล้มดังเคร้งกร้างไปทั้งแถว เขากลั้นหายใจรออยู่หลายวินาที ใึเงียบสนิท
เขาโผล่ครึ่งตัวออกไปนอกหน้าต่าง ื่ืขึ้นไป้า "กระเป๋า"
กระเป๋านักเรียนถูก่า ตามด้วยขาข้างหนึ่งของเจี่ยนหนิง
ขากางเกงนักเรียนปลิวไหวอยู่ใ้แสงจันทร์ ตีผ้าแนบน่องเรียวจนเห็นทรงขาั ความคิดแรกที่โผล่ขึ้นมาใหัวซ่งฉือคือขาตรงสวยจริง ความคิดที่สองถึงค่อยเป็น ่าให้เลงไป ำัผิดไป่ แต่เขายอมรับ
เขาเตรียมื่ืไปรับแล้ว แต่ปรากฏ่าคน้าไ่้ให้ใครรับเ เจี่ยิัขากางเกงขึ้นสองทบ ้าราว เีัา มือหนึ่งัหน้าต่าง อีกมือยันขอบกระจก ิตัวทีเดียว็เข้ามาให้องไ้ คล่องแคล่วก่าเขาอีก
ขากางเกงที่ัขึ้นเผยข้อเท้าเล็กๆ าช่วงหนึ่ง ใ้แสงจันทร์ขาวจนเหมือนเืแ ตาตุ่มมีรอยถุงเท้ารัดเป็นเส้นจางๆ ซ่งฉือมองไปแค่แวบเดียว เจี่ยิ็กระโดดลงพื้น เีลงบนหลังเท้าเขาพอดี
"ซี้ด—"
"ขอโทษ!" เีออก แ้็พูดต่ออีกปะโ "…นายขวางทาง"
"เีไปแ้นี่" ซ่งฉือยืนขาเดียวกระโดดอยู่สองที "าฎาฟ้า คนก่อเรื่อง้รับผิดชอบจนเสร็จ"
"าฟ้ามีกฎแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เพิ่งตั้งเมื่อกี้ เป็นลูกศิษย์ของหัวหน้าิา มีสิทธิ์ออกกฎ"
เจี่ยิถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง แ้ก้มลงดึงขากางเกงาปิดข้อเท้าทันที
สองคนคลำทางใความมืดออกจากห้องแ็ ลงัไ ออกจากึ ่าหน้าห้องเวรของุุที่ยังเปิดวิทยุเีงิ้วดังอยู่ข้างใ เจี่ยิวิ่งเหยาะๆ ไปตลอดทาง ซ่งฉือตามอยู่ข้างหลัง วิ่ง่าสนาม ่ารถเข็นขายเหลียงผี๋หน้าปะูโเี ่าไปอีกสอง จนถึงปะูบ้านพักข้าราชการของสำนักงานการศึกษา หน้าปะูเปิดไฟไว้ดวงหนึ่ง ให้องยามโทรทัศน์ำลังฉาย่าภาคค่ำรอบซ้ำ
เจี่ยิหยุดที่หน้าปะู หอบหายใจหันมามองเขา ปากขยับเหมือนจะพูดอะไร แตุ่ท้าย็ไ่ไ้พูด ััวิ่งเ้าไปข้างใ
ซ่งฉือยืนอยู่ใ้ไฟ มองหลังเเลี้ยวเข้าึหลังที่า าฬิาบนผนังห้องยามชี้าทุ่มห้าสิบแปด
เขาเพิ่งนึกออกตอนนั้นเอง่า สองชาติั นี่คือครั้งแรกที่เขาไ้เดินมาส่งเถึงหน้าบ้าน
ถึงจะเป็นการหนีามาด้วยั็เถอะ ็้นับ
..........
ไฟทางเดินใึหลังที่าส่างขึ้นทีละั้ เจี่ยิวิ่งขึ้นไปั้า ยืนหายใจให้ปกติอยู่หน้าปะูพักหนึ่ง แ้ถึงไกุญแจเข้าบ้าน
ไฟห้องรับแขกเปิดอยู่ ฟางอวี้ฉินนั่งถักไหมพรมอยู่บนโซฟา ไ่ไ้เ้า เหลือบมองาฬิาบนผนังทีเดียว "าทุ่มห้าสิบเก้า"
"ที่โเี… ให้อยู่ทำความสะอาดห้องค่ะ"
"อืม" ไม้ถักใมือแม่ยังขยับต่อ แ้จู่ๆ ็หยุดลง "ทำไมตัวมีกลิ่นยาเหมือนห้องแ็"
"ห้องที่ทำความสะอาดคือห้องแ็เีค่ะ"
เจี่ยิตอบไปแ้ถึงไ้ใจตัวเอง ำนี้ไ่ไ้โกหกสักำ ฟางอวี้ฉินมองหน้าลูกสาวู่ึ่ แ้ก้มลงถักต่อ "ไปอาบน้ำ"
เเปลี่ยนรองเท้า เข้าห้องตัวเอง ปิดปะู แ้ยืนพิงบานปะูอยู่นาน
มือขวายังำไม้บรรทัดเหล็กไว้ ำมาตลอดทางไ่ไ้ป่ เคลายมือออก มองปลายนิ้วตัวเอง เมื่อกี้บนาฟ้า ิตรงนั้นใคอเสื้อเขา้ เปียกเื่ เต้นเร็วา เแยกไ่ออก่าเป็นหัวใจของเขาหรือชีพจรที่ปลายนิ้วตัวเอง
เถูนิ้วัขากางเกงไปหลายที ั่ที่โ๊ะเีหนังสือ เปิดสมุด้ผิดิาเลข
หน้าแรก ้แรก ใ้ำ่า "ไ่เข้าใจ" ที่เีด้วยปากกาแดง เเาดินสอเีต่อไว้้า่าอีกำ
เข้าใจแล้ว
เีเสร็จ เนั่งมองำนั้นอยู่นาน แ้นึกขึ้นไ้่าพรุ่งนี้จำลอง แต่สิ่งที่วนอยู่ใหัวกลับเป็นปะโภาษาอังกฤษห้าปะโที่มีชื่อเอยู่ทุกบรรทัด ัขี้แมลงวันจุดเดียวที่ไ่เคยมีใครพูดถึงมาก่อนเตลอดสิบแปดปี
..........
วันรุ่งขึ้นเป็นวันจำลองครั้งที่า สองวันิคืออังคารัพุธ
สิบนาทีก่อนิาแรก ะาัเป็นสี่เหลี่ยมเล็กๆ แ่หนึ่งถูกส่งต่อัไปตามทางเดินระห่างโ๊ะ ส่งไปเื่ๆ จนถึงแถวหน้าุ เจี่ยิคลี่ออก
"หลังเท้าบวมแล้ว ่าัาไ่เา ขอแลกเป็นบทอ่านหนึ่งเรื่อง ผู้เสียหาย"
เไ่ััมาเ ่าไปสองนาที ะาแ่เดิมถูกส่งย้อนกลับมาตามทางเดิม ้า่ามีลายมือเเพิ่มมาบรรทัดหนึ่ง เีทีละเส้นัเจน
"ปะูถูกล็อกแล้ว"
ซ่งฉือจ้องำนั้นอยูู่่ึ่ แ้เีต่อ้า่า่า "กุญแจเป็นของุุ จะหาทางเอง" เีเสร็จนั่งคิดอีกนิด ไ่ไ้ส่งกลับไป ัใส่กล่องดินสอของตัวเองแทน
สัญญาๆ ที่ยังไ่มีทางทำไ้ เป็ครู เขาห้ามครูใหม่ัปาู้ปเรื่องที่ยังทำไ่ไ้เด็ดขาด ัปาไปแ้ทำไ่ไ้ ู้ปจะเชื่อใจน้อยก่าตอนไ่รับปากเสียอีก ้ทำให้ไ้ก่อน แ้ค่อยบอก
ครูคุมถือซองข้อเดินเข้ามา
ห้อง็คือห้องเรียนของตัวเอง โ๊ะถูกจัดให้ห่างั หนังสือทั้งหมดขนไปใส่กล่องะาวางไว้ที่ทางเดินหน้าห้อง คนคุมเป็นครูหวังสอนฟิสิกส์ห้องข้างๆ ้ืใส่าฬิาดิจิทัลเรือนใญ่ ทุกสิบนาทีจะก้มดูาฬิาทีหนึ่ง แ้ประกาศเวลาที่เหลือให้ทั้งห้องไ้ยิน
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??