เด็กไม่เอาถ่าน

กาล​ครั้งหนึ่ง​มีเด็กหญิง​คนหนึ่งซึ่งเค้าเป็นเด็กผู้หญิง​ที่เรียนไม่เก่ง, ขี้เกียจ, เกเรเเละเป็นคนที่ไม่กล้าเข้าสังคม​ เด็กหญิงคนนั้นชื่อว่า​ นารี​ ​วันหนึ่ง​ ณ​ ห้อง​ 351 ห้องเรียน​ ภาษาไทย​ อาจารย์​สุภาสอนเกี่ยวกับวรรณคดี​ จนท้ายคาบอาจารย์​สุภาได้ให้จับกลุ่ม​ทำงานนำเสนอ​ กลุ่มล่ะ5คน

เเต่นารีไม่กล้าเข้าสังคมเลยขออยู่คนเดียว​ เเต่อาจารย์

ไม่อนุญาต​เลยจับกลุ่มให้ นารีคัดค้าน​จนเกิดเรื่ิองใหญ่

ณ​ ห้องปกครอง​ ครูยอดได้คุยกับเด็กเเละครูจนเรื่องไม่ลงตัวเลย​ต้องเชิญผู้ปกครองมา​ ผู้ปกครองมาถึงก็ได้มีการคุยกันระหว่างครูสุภา​กับผู้ปกครอง​ เเต่นารีก็คันค้าน​ บอกว่าตัวเองไม่ผิด​ จนกระทั่งนารีทนไม่ไหวเลยต้องหนีออกจากห้อง​ ครูสุภาเลยบอกผู้ปกครองว่าที่ไม่ให้อยู่คนเดียวกลัวจะทำไม่ได้ฝ่ายผู้ปกครองก็เข้าใจผู้ปกครองเลยขอโทษ​เเทนลูกสาวตัวเอง​

ณ​ ที่บ้านของนารี​ พ่อของนารีถามนารีว่าทำไมต้องคัดค้าน​อาจารย์​ด้วยรู้ทั้งรู้ว่าเรียนก็ไม่ได้ดีไม่เหมือนพี่ขอเเกที่ได้เป็นครูมีเเต่คนนับถือดูเเกต่ะได้ครึ่งหนึ่งของพี่เเกบ้างไหม​ นารีจึงบอกว่านั้นมันพี่ไหมก็ไม่ใช่หนูเบอะหนูเรียนไม่เก่งก็ไม่ต้องให้หนูเรียนสิ จะได้ไม่เป็นพาระ​คนในครอบครัวจะได้มีความสุข​ ถ้าเป็นอย่างนี้รู้ขอฆ่าตัวตายดีกว่า​ เเม่จึงห้ามทั้งสองฝ่ายเเต่ไม่มีใครต่างยอม​ นารีจึงหนีออกจากบ้าน​ เเม่ของนารีจะออกไปตามเเต่พ่อห้ามไม่ให้ไปตามบอกว่าปล่อยมัน​ ถ้ามันเป็นไร​ หรือ​ ท้องก็เรื่องของมัน​ นารีจึงเดินไปทะเลร้องไหไปจนมาถึงที่คิดว่าจะจบชีวิตตัว​ ขณะนั้นวีนัสเพื่อนรวมห้องก็เดินผ่านมา​เห็นนารีจะฆ่าตัวตายจึงกระโดดลงไปช่วย​ นารีจึงปลอดภัย​ วีนัสจึงพานารีไปที่บ้านได้พูดคุยกันนารีบอกวีนัสว่าทุกคนไม่เข้าใจความรู้สึก

มีเเต่คนไม่รัก​ มีเเต่กดดัน​ ไม่มีใครที่อยากมาคุยกับเราหรอก​ วีนัสจึงบอกว่าเรานิเเหละจะคุยเป็นเพื่อนเเกเรามาเป็นเพื่อนกันน่ะ​ นารีจึงยอมเป็นเพื่อนกับวีนัส

หลังจากนั้นนารีจึงได้พูดคุยกับวีนัสคนเดียวในห้อง

ณ​ ห้อง641 วิชาคณิตศาสตร์​ อาจารย์​ปรีชา​ ทุกคนเอาสมุดขึ้นมาน่ะ​ วันนี้อาจารย์​จะให้งานให้พวกเธอกับไปทำ​ อาจารย์​มีทุระน่ะ วีนัสเป็นเด็กที่ขยันเลยทำเสร็จในคาบ​ วินัสบอกกับนารีว่าเอาการบ้านเราไปลอกสิ

นารีจึงขอบคุณมาก​ ณ​ บ้านของนารี​ นารีได้เอาสมุดของวีนัสขึ้นมาว่าจะทำเเต่ใจนารีอยากเล่นเกมจึงทำให้ไม่ได้ทำงาน​ วันต่อมา​ ครูปรีชาบอกทุกคนให้มาส่งงาน

ครูปรีชาถามว่ามีใครยังไม่ส่ง​ นารีจึงยกมือ​ อาจารย์​ปรีชาถามทำไมไม่ส่ง​ งานเเค่นี้เองเห็นไหมมีเเค่เธอไม่ส่งต่อไปใครจะเอาทำงานถ้าไม่มีความขยัน​ นารีบอกถ้าไม่มีงานทำหนูก็ไม่ทำสินอนอยู่บ้านเล่นเกมสบายใจกว่าเยอะ​ อาจารย์​ปรีชาบอกเธอชักจะเอาใหญ่เเล้วน่ะ

อย่างนี้ต้องเอาไปห้องปกครอง​ ณ​ ห้องปกครอง​

ครูยอด​ เธออีกเเล้วหรอทำไมจังชอบหาเรื่องใส่ตัวเนี่ยชอบทำให้พ่อเเม่ลำบาก​อยู่เลื่อย​ นารีบอกก็หนูไม่อย่ามีเเต่อาจารย์​ปรีชาพูดไม่เข้าหูหนูนิ​ สุดท้ายนารีก็ถูกลงฑัณฑ์​บน​เเละตัดคะเเนนความประพฤติ​

ณ​ บ้านของนารีพ่อบอกทำไมมีเเต่เรื่องมีเรื่องไม่เคยได้ยินข่าวดีดีๆบ้างเลย​ นารีบอกถ้าไม่รักหนูก็ทิ้งให้เหมือนหมาก็ได้​ พ่อจึงเงียบเเล้วไม่คุยกับนารี

ณ​ วันต่อมา​ มีการรับน้อง​ ช่วงเช้าก็ไม่มีไรเเต่มาช่วงพักเที่ยง​ อาจารย์​วินัยได้เเจกข้าวอาจารย์​วินัยบอกว่าต้องกินให้หมดถ้าใครกินไม่หมดก็ต้องช่วยกัน​ นารีกินไม่หมด เเต่ความคิดในใจของนารีคือไม่อยากให้ใครกินของตัวเองกลัวคนอื่นเป็นไรจึงคัดค้าน​ นารีจึงเถียง

จนนารีต้องถูกตัดคะเเนนเพิ่ม​ นารีมีโอกาสครั้งสุดท้าย

ขณะ​ นารีเดินกลับบ้าน​ นารีเจอพวกติดยา​ พวกติดยามันจะข่มขื่น​ ขณะนั้นได้มีอาจารย์​ยอดขับรถจะไปชื้อเเกงผ่านทางนั้นพอดีเลยอาจารย์​ยอดได้ช่วยนารี

นารีจึงตกใจกับเหตุการณ์​จึงสลบ​ อาจารย์​เลยพากลับมาพักที่บ้าน​ พอนารีได้สติ​นารีจึงขอบคุณ​สำหรับที่ช่วย​ อาจารย์​ยอดเลยบอกว่าครูทุกคนเค้าอยากสอนให้พวกเธอเป็นคนดีอยากให้เป็นอานาคตของชาติถ้าลูกศิษย์​ของอาจารย์​เป็นไรคนที่เเทนตัวเองเป็นอาจารย์​เค้าก็ต้องรับผิดชอบ​ จึงทำให้นารีคิดได้จึงไปขอโทษอาจารย์​สุภา, อาจารย์​ปรีชา, อาจารย์​วินัยเเละพ่อเเม่ตัวเอง​ หลังจากนั้นนารีจึงพยายามใฝ่เรียนขยัน

พยายามเข้าสังคม​ ทำให้นารีได้เกรดเฉลี่ย​3.98

พ่อเเม่ของนารีจึงดีใจมาก​ ทำให้ครอบครัวของนารีมีความสุข... (จบ)​