เรื่อง Te amo ได้ยินไหม หัวใจฉัน
เื่อถึง้าทุกคนความเ็ว่าะกินเ็ ึพากันเดินไปที่้า ยกเว้นมุกะการที่ขอัไปล้างไม้ล้างือก่อน หลังจากำธุระเสร็จ สาวน้อยึเดินออกมาจากห้อง้ำ
...หมับ... ข้อือาถูกคว้าเอาไว้
"พี่มัท"
"ไปกับพี่แป๊บนึง" หนุ่มหล่อั้ข้อือเล็กใ้เดินา
"เดี๋ยวๆค่ะ ปล่อยก่อน" มุกะการบิดข้อือออก ก่อนะถาม
"พี่มัทะพามุกไปไหนคะ"
"ตรงี้เอง ไ่ไกลหรอก" ชายหนุ่มชี้ไปทางบันไดหนีไฟ
"ำไมต้องไป้คะ ีอะไร็คุยกันตรงี้็ไ้"
"มุกไ่ไว้ใจพี่เหรอ" ร่างสูงถามออกมาเบาๆ
"ไว้ใจค่ะ แ่มุกไ่อยากใ้คนอื่นมองเราไ่ดี เราัเป็นนักศึกษากันอยู่นะคะ" มุกะการอธิบาย ไ่อยากใ้คนตรง้าเข้าใจผิด
"ขอโทษที พี่คิดน้อยไปหน่อยน่ะ" มัทกรยอมรับว่าัเไ่เคยคิดเรื่องพวกี้ สมัยคบกับพาฝัน เขา็เดินควงแฟไปทุกที่แม้ะอยู่ในชุดนักเรียนมัธยม้ซ้ำ
"พี่แค่อยากใ่สร้อยข้อือใ้มุก" หนุ่มน้อยูถึงจุดประสงค์ในการาร่างามา มุกะการยิ้มออกเื่อรู้ว่าชายหนุ่มะำอะไร
"เอาไว้มุกใ่เอง็ไ้ค่ะ เอาไว้ใ่ไปเี่นะคะ ใ่่ๆ มุกกลัวำขาด"
"าใจมุกแล้วกัน ไปกินข้าวกันเถอะ" มัทกร่ยิ้มาใ้ พยายามำความเข้าใจและเีู้คนตรง้าใ้มากีุ่ สองคนึเดินเีู่กันไปที่้า
"ำไมเดินมาคู่กัน ัไกันแน่คู่ี้" าุัหรี่าองอย่างสำรวจตรวจตรา
"มึงี่็จับผิดูจัง ูไปห้อง้ำ ้็ไปห้อง้ำ เดินมา้กันมันแปลกตรงไหนวะ" มัทกรถามกลับ
"ูะไปรู้เหรอ มึงแม่งำัแปลกๆ"
"ะใู้เรียกมึง่ใ้ไ้ว่างั้น"
"ป่า เออ ูขอโทษ" าุัขอโทษเสียงอ่อย เื่อเ็ว่าเื่นเริ่มะเกรี้ยวกราด
"เอ่อ ขอเผือกหน่อยไ้มั๊ยพี่โจ๋ ำไมต้องใ้เฮียเรียก่้ล่ะ ีไรกันเหรอ" ัาถาม้ความอยากรู้ าุัอ้ำอึ้ง ี่มันเป็นความลับของแ๊
"ไ่ีอะไรหรอกครับ้แจ พนันกันเล่นๆน่ะ คนาคนมันปากแข็ง" าุัยอมตอบในีุ่
"มันพนันกับเฮีย ถ้าเฮียจีบมุกเป็นแฟเฮียต้องเรียกมันว่า่หนึ่งวัน"
"อ้าว" หมวยน้อยอึ้งูไ่ออก
"เฮ้อออ" เสียงอนิกถอนหายใจ
มุกะการเงย้าึ้มองร่างสูงที่ดูไ่สบอารมณ์อย่างไ่เข้าใจ ำไมต้องำท่าโมโหถ้าเื่นรู้ว่าาจีบเ หรือว่า...ไ่อยากใ้ใครรู้ ความน้อยใจพุ่งพรวด ือาบีบเข้าหากันแน่น
"ที่จริงูอยากรอใ้มันชัดเก่อน แล้ว็อยากูต่อ้าทุกคน แ่มึง็เร่งูจังไอ้โจ๋ วันี้ขาดไอ้ขุนไปคนนึงคงไ่เป็นไร" มัทกรเว้นระยะสักพัก หลุบาองพื้นก่อนะเสยผมไปด้านหลัง หล่อไปี
"ูยอมรับ ูาจีบ้มุก ูชอบ้ ำัู ้เป็นแฟูแล้ว เือย่างเีใ้มุกยอมใู้เป็นแฟ"
"ห๊ะ!!!"สามเสียงประสานกันอย่างพร้อมเพรียง อึ้งูกันไ่ออก โดยเฉพาะมุกะการที่สวิทซ์อารมณ์าแทบไ่ทัน เื่อกี๊ัึน้อยใจอยู่เลย กลายเป็นเขินสุดพลังกับการเปิดใจต่อ้าเื่นร่วมแ๊ของคนัสูง
"นั่น ูว่าแล้ว" าุัเคาะโต๊ะรัวๆ
"ไปแอบจีบกันตอนไหน ำไมูไ่รู้เรื่อง ไอ้นิก!" โวยวายไ่พอ หันไปหาเรื่องเื่น้าๆี
"เขาะไปจีบกันตอนไหนมึงเสือกอะไรกับเขาฮึ มึงเป็น่เขารึไง" อนิกถามพลางิแก้ว้ำจากพนักงานเสิร์ฟทุกคน
"ูอย่างเน้ 555 เรียก่สิลูก" าุัหันไปทางหนุ่มหล่อที่เพิ่งเดบิวท์แฟมาหมาดๆอย่างผู้ชนะ
"ครับ่ ถ้าอย่างนั้นเื่เป็นเกียรติัสูงสุดของ่ ื้อี้่เลี้ยงนะครับ ขอบคุณครับ่" ูจบมัทกรึลุกึ้ปรบือ โดยีเสียงเฮและปรบือาอย่างถูกใจ ำเอาคุณ่ไ่แทบทรุดไป้าหนึ่ง
"ว๊อท เดอะ ฟาค!!" าุัหลุดคำด่าเบาๆ ไอ้เื่นทรพี
"่เลี้ยงเอง็ไ้ครับ แ่ีข้อแม้...." นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ไปหยุดที่ใบ้าขาวอมชมพู เจ้าของร่างาที่เลิกคิ้วึ้มองอย่างแปลกใจ
"้มุกต้องยอมเป็นแฟไอ้มัทนะ ่อยากไ้ลูกสะใภ้ ฮิ้" มัทกรถึงกับยอมนั่งคุกเข่าำท่าคำนับฮ่องเต้ใ้กับเื่นรักเลยทีเี
"ตกเลยมุก เราะกินจานที่แพงีุ่ใน้าเลย ฮ่าๆๆ" ัาเขย่าแขน คะยั้นคะยอเื่น
"โธ่ เล่นอะไรกันคะเี่ย กินข้าวเถอะค่ะเดี๋ยวมุกต้องกลับไปเรียน" มุกะการดับฝันทุกคนที่ะไ้กินฟรี
"มุกอ่ะ ไ่หนุกเลย" ัาบ่นกระปอดกระแปดที่เื่นไ่เล่น้
"โอ๋น๊า อ่ะี่มุกใ้" มุกะการหั่นหมูคุโรบุตะครึ่งชิ้นใ้เื่นเป็นการง้องอน
"หมวย! ลุกมานั่งี่"
"แหม ะนั่งใกล้แฟ็บอก" ัายอมสละที่นั่ง้าเื่นใ้พี่ชายัดี มุกะการไ้แ่ำ้าเหวอ ห้ามอะไร็คงไ่ทันแล้ว เพราะคนออกคำสั่งไ์ัมานั่งประิเแล้วเรียบร้อย
"อ้าว มองอะไรกัน กินดิค้าบ" มัทกรใช้ส้อมชี้ไปที่จานอาหารแ่ละคน แยกคิ้วสูงแกมบังคับ ส่วนัเยื่นแขนไปหั่นเ็ในจานใ้ร่างา้าๆ
"ไ่เป็นไรค่ะ มุกำเอง พี่มัททานเถอะ" สาวน้อยูเสียงเบา กระตุกแขนเสื้อคน้าๆเป็นเชิงห้าม
"อยู่กับพี่ พี่ำใ้ บริการพิเศษเฉพาะคนเป็นแฟเท่านั้น" มัทกรูพลางหั่นชิ้นเ็อย่างชำนาญ แช่วยเทซอสต่างๆไว้ที่ขอบจานใ้้
"รีบทานเถอะ" มัทกรหันมายิ้มใ้
"ขอบคุณมากค่ะ" คนัเล็กขอบคุณเสียงค่อย ก้ม้าก้มตากินหลบสายตาเื่นร่วมโต๊ะที่มองมา
พรึ่บ...เมนูอาหารเล่มใหญ่ถูกกางึ้มาบังใบ้างาม
"พวกมึงะมองอะไรนักหนา แฟู ูไ่ใ้มอง หมวย็ีคน" มัทกรสั่งเสียงเข้ม ือหนาืเมนูอาหารไว้
"พี่มัท ไ่เอาค่ะ" มุกะการดึงเมนูจากือมาปิดแล้วเ็บที่เดิม
"พี่ไ่ชอบใ้ใครมองมุกอ่ะ งั้นเอาแี้" ร่างสูงเอียงัใช้ไ่้าบังร่างาเอาไว้ิ มุกะการแกล้งำ้ามุ่ย าช้อน เพราะไ่อยากใ้ัเดูเป็นคนเรื่องมากในสายตาใคร
"ไ่เอาค่ะ ถ้าเป็นแี้วันหลังมุกไ่มา้แล้วนะคะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ว๊าย แฟไ่รัก" าุัหัวเราะร่า
"ำไมวะ ไอ้นิก ูหวงแฟูผิด้เหรอ" หันไปถามคนที่ดูเป็นกลางีุ่
"เออ! มึงอ่ะเยอะ ไอ้เว่อ" อนิกเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ ก่อนะก้มกินต่อ ปล่อยใ้มัทกรนั่งหงอยเพราะไ่ีใครเข้า้าแม้แ่แฟัเ
หลังเลิกเรียน ัากลับพร้อมมุกะการเหือนทุกวัน ระหว่างทางสาวหมวยชวนคุยอยู่ตลอดเวลา แล้ว็เพิ่งสังเกตว่าเื่นสาวเหือนีอะไรครุ่นคิดอยู่ในใจ เพราะคำถามสุดท้ายไ้แ่ความเงียบกลับมา
"มุก...คิดอะไรอยู่เหรอ" มุกะการสะดุ้งน้อยๆ
"มุกถามอะไรหน่อยไ้มั๊ย กุญแจะไ่ตอบ็ไ้นะ มุกไ่โกรธ"
"เรื่องไ่ดีเหรอ หรือเฮียำอะไรใ้ไ่สบายใจรึเปล่า" ัาขมวดคิ้วึ้มาทันที
"ไ่ใช่จ้ะ คือมุกอยากถามเรื่อง เอ่อ...คนที่ชื่อพี่ฝันน่ะ" มุกะการรวบรวมความกล้าูออกไป ำเอาเื่นช่างูถึงกับนิ่ง ัาไ่แน่ใจว่าเควระูรึเปล่าเพราะมันไ่ใช่เรื่องของัเ
"เราะเล่าเท่าที่เล่าไ้็แล้วกันนะ" ร่างาพยัก้ารัวๆ
"พี่ฝันน่ะ เขาเป็นแฟเก่าเฮีย" มุกะการเตรียมใจไว้แล้ว แ่็อดแปล๊บๆในใจไ่ไ้
"ถ้าจำไ่ผิด เขาคบกันตั้งแ่มอสาม ตอนที่เราเจอพี่ฝันคั้แรกเขาัผูกคอซองอยู่เลย เฮียเอง็ัเด็ก เขาเป็นเื่นรุ่นเีกัน เรียนโรงเรียนเีกัน รักแรกของเฮียเขา" ัารำลึกถึงวันแรกที่เจอแฟเก่าพี่ชาย
"เขา็คบกันมาเรื่อยๆ แล้ว็สอบเข้ามหาลัยมาเรียนที่เีกัน พี่ฝันเขาเรียนบริหารเหือนเฮียแหละ"
"เขาสองคนัติดกันมาก สมัย ม.ปลายี่เป็นคู่รักไอดอลของโรงเรียนเลยนะ เพราะพากันำคะแนนดีทั้งคู่ อาจารย์ัชมเลย เฮียน่ะ รักแฟมาก าใจเอาใจทุกอย่าง"
"พี่เขาคงสวยมากเลยใช่มั๊ย" มุกะการวาดภาพแฟคนแรกของมัทกรไว้ในใจ
"ื สวยสิ น่ารักมาก ใจดี้ ขนาดม๊าที่หวงลูกชายักับอะไรัตกหลุมรักเลย เชียร์สุดั 555"
"ดูแล้ว็ไ่น่าะีปัญหาอะไรี่ แล้วำไม?" มุกะการคิดาที่เื่นเล่า ไ่เ็ีตรงไหนที่ะำใ้คนรักกันขนาดนั้นะแยกกันไปไ้
"ปัญหามันเริ่มตอนเฮียอยู่ปี 1 เทอม 2 ่แม่พี่ฝันเขาพาลูกนายตำรวจใหญ่มาใ้ลูกสาวเขารู้จักน่ะ ็คงอยากะดองกันนั่นแหละ เฮียรู้เข้าอาละวาดซะคอนโดเกือบพัง พี่ฝันต้องโทราม๊าใ้มาช่วย"
"โทราม๊า?" มุกะการขมวดคิ้วสงสัย
"็...เอ่อ" ัาที่เล่าเพลินเริ่มรู้สึกัว่ามันละเอียดไปแล้ว าอย่างเื่นของเอาจะรับไ่ไ้ คุณหนูออกขนาดี้
"เขา็เลยเลิกกัน เรื่อง็ีแค่ี้แหละ จบ" ตัดจบเลยแล้วกัน ัา่ยิ้มแหยๆไปใ้
"พี่เขาอยู่้กันที่คอนโดใช่มั๊ย เขาใช้ชีวิตอยู่้กัน" เสียงผะแ่วถามออกมาเบาๆ ดวงตาดำขลับมองไปที่เื่นอย่างวิงวอน อย่าปิดบังอะไรมุกเลยนะกุญแจ
"ื" ัาจำใจรับคำไปาความจริง
"คนสองคนรักกันมากขนาดี้ไ่น่าะจบแี้เลยเะ" มุกะการูทั้งๆที่ัอยู่ในภวังค์
"คืนนั้นเฮียขังพี่ฝันไ่ยอมใ้าห้องนอน ม๊ามานั่นแหละ เราสงสารเฮียมากเลยนะ ตอนที่คุกเข่ากอดเขอร้องพี่ฝันไ่ใ้ไป"
"และนั่น็เป็นคั้สุดท้ายที่บ้านเราไ้เจอพี่ฝัน หลังจากนั้นไ่กี่วันเขา็บินไปเรียนต่อที่เืองนอกกับลูกนายตำรวั่น"
"มุก!!" ัาเรียกเสียงหที่เ็เื่นขอบตาแดง แล้วในีุ่้ำใสๆ็หยดมาาร่องแก้ม มุกะการยกือึ้เช็ด้ำตาป้อย ไ่เข้าใจว่าะอินอะไรนักหนากับเรื่องรักที่ไ่สมัของมัทกร หรือะเป็นเพราะสาเหตุอื่น..
"เรื่องมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เฮีย็ลืมพี่ฝันไปแล้วล่ะ อย่าเ็บเอามาคิดมากเลยนะ" ัากุมือทั้งสองของเื่นรักไว้
"มุกี่พิลึกจัง ใ้กุญแจเล่าใ้ฟังแล้วมาเป่าปี่ใ่เฉยเลย" มุกะการยิ้มทั้ง้ำตา
"ไ่ต้องเอามาคิดเลยนะ ห้ามๆๆ ตอนี้เฮียีมุกคนเี ช่วยรักษาแผลใ้เฮียหน่อยนะ" ัาฝากฝังพี่ชายไว้ในือเื่น มุกะการพยัก้ารับ อดีต็คืออดีต ไ่ีวันหวนคืน ร่างากลับมานั่งพิงพนักมองทาง้า้า ถึงเะไ่ใช่รักแรกของมัทกร แ่เะประคองรักคั้แรกของัเใ้ดีีุ่
หนึ่งเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าว้าึ้มาก ถึงแม้ะไ่ไ้เจอกันบ่อยนัก แ่ทั้งสอง็ใช้เวลาตอนกลางคืนโทรคุยกันทุกคืนก่อนเข้านอน
"อยากเ็้า วีดีโอคอลนะครับ" เสียงอ้อนมาทางโทรศัพท์
"ไ่เอาค่ะ มุกอาบ้ำแล้ว ้าสดมากโชว์ไ่ไ้"
"แบบไหนมุก็น่ารักหแหละ นะนะ ไ่ไ้เจอ้ากันสองวันแล้ว พี่คิดถึง"
"คิดถึงแล้วำไมไ่มาหาล่ะคะ" เผลอูออกไปแล้ว็ต้องยกืออุดปากัเ ปลายสายเงียบไปทันที
"มุก" เสียงทุ้มหวานเรียกชื่อเำลายความเงียบ
"คะ"
"พี่เป็นแฟมุกแล้วรึั" เสียงถามปนความประหม่า่มาเรับรู้ไ้ มุกะการหัวเราะเบาๆไปาสาย
"มุกไ่โทรคุยกับเื่นทุกคืนหรอกนะคะ"
"ไ่เอา ตอบพี่มาก่อน เราเป็นแฟกันแล้วใช่มั๊ยครับ"
"ไ่เอา มุกไ่กล้าตอบ พี่มัท็คิดเองสิ" ร่างาทุ่มันอนคว่ำบนเตียงนุ่ม ฉีกยิ้ม้าเขินอยู่คนเี ใคระไปกล้าูกันล่ะ น่าอายะตาย
"ฮ่าๆๆ โอเครู้เรื่อง แฟใครน๊าน่ารักจัง"
"พี่มัทคะ" มุกะการเรียกเสียงหวานซะปลายสายแทบะอ่อนระทวย
"ครับ"
"มุกีข้อเสียตั้งเยอะนะ"
"เช่น?"
"มุกน่าเบื่อ รับมุขไ่เก่ง ไ่ผาดโผน ไ่ีอะไรน่าค้นหา แล้ว็ขี้หึงมาก้" ร่างาร่ายยาวสิ่งที่เจ้าัพอะึออก
"ใครบอกว่ามุกน่าเบื่อ พี่ะไปเตะปากมัน ส่วนข้อที่เื น่าสนใจทั้งนั้นเลย อยากะค้นหาแล้ว"
"ฮื้อออ"
"ฮ่าๆๆ น่ารักเป็นบ้าเลยรู้มั๊ย ฮื้อ ฮื้อ ของมุกเี่ย"
"มุกขี้หึงนะคะ ถ้านอกใจมุกไ่คุยนะ มุกไปเลย จบ!" เสียงหวานำ้ำเสียงเด็ดขาด
"หึงเลย หึงพี่เยอะๆนะ พี่ชอบ" มัทกรูกลั้วหัวเราะ
"พี่มัทแน่ใจแล้วเหรอคะ ลองคิดดูีทีก่อนมั๊ย"
"ำไมถามแบบนั้น" มัทกรถามกลับอย่างแคใจ
"เอ่อ...ไ่ีอะไรค่ะ" มุกะการตัดสินใจที่ะไ่รื้อฟื้นอะไรทั้งนั้น ถึงแม้ะติดใจเรื่องรักในอดีตของมัทกร็า
"มุกีอะไรถามพี่ไ้ทุกเรื่องนะ พี่ไ่ีความลับกับมุก" มัทกรย้ำใ้แฟสาวแน่ใจ
"ขอบคุณนะคะพี่มัท มุกไ่ีอะไริๆค่ะ"
"งั้น็ดีแล้ว แ่พี่ีเรื่องนึง"
"หืม?"
"อยากใ้มุกเรียกพี่ว่า...พี่๋า"
"หูย ไ่เอาค่ะ ำไมต้องเรียกอย่างนั้น้คะ" มุกะการประท้วงออกไป ำไมต้องเรียกแบบนั้น้ เขินตายเลย
"รำลึกวันแรกที่เราเจอกันไง ีคนไปยืนเรียกพี่๋าพี่๋าที่้าห้อง นะนะ ะไ้พิเศษกว่าใครไง" มัทกรพยายามอ้อน
"กุญแจ็เรียกแล้วี่คะ" มุกะการค้านออกไป ็คำว่าพี่๋า็ไ้มาจากกุญแจี่ล่ะ
"พี่ะห้ามไ่ใ้มันเรียก ใ้มุกเรียกคนเี"
"โธ่..."
"นะครับ" เสียงอ้อนเบอร์สิบ่มาาสาย
"ีใครเคยเรียกรึเปล่าคะ" คนถามเริ่มะใจอ่อน แ่ถ้าซ้ำคนอื่นเ็ไ่เอาเหือนกัน ป่าวหึงนะ
"ใคระมาเรียก ีหมวยมันเรียกอยู่คนเี เฉพาะตอนะอ้อนขออะไร้ ไ่งั้นอย่าัว่ามันะจ๊ะ๋าเลย" มัทกรสุมไฟ้สาวซะหน่อย
"ืมม ็ไ้ค่ะ เรียก็ไ้ ห้ามขำ้"
"ไหนลองซิ นึงส่องซั่ม" มัทกรช่วยนับพร้อมกับรอฟัง
"พี่๋า" มุกะการจงใจทอดเสียงหวานีุ่ในชีวิต ำเอาคนฟังถึงกับใจสั่น ือไม้เย็นเจี๊ยบ ำไมไ่เหือนตอนไอ้หมวยมันเรียกเลยอ่า
"ำไมเงียบล่ะคะ"
"จุ๊ๆๆ พี่ฟินอยู่" ร่างาหัวเราะขำกับคำตอบของคนปลายสาย
"พรุ่งี้เรียกแี้เลยนะ เอาใ้ไอ้โจ๋บิดเป็นเกลียวเลย แล้วมุกอยากใ้พี่เรียกแบบไหนอ่ะ แลกกัน"
"ไ่เอาค่ะ มุกคิดอะไรแี้ไ่เก่งหรอก บอกแล้่ามุกน่าเบื่อะตาย"
"งั้นไว้พี่คิดออกแล้วะบอกนะ"
สองหนุ่มสาวนอนคุยกันเรื่องสัพเพเหระมากมาย มัทกรช่างสรรหาเรื่องราวต่างๆมาคุยมาถาม ล่วงเข้าวันใหม่อย่างไ่รู้ั ในีุ่ต่างคนต่าง็แบตหหลับคาโทรศัพท์ไปทั้งสองคน
บ่ายวันถัดมา
มัทกรแอนด์เดอะแ๊็พากันมาที่คณะคหกรรมฯ เื่มาชิมขนมที่้และแฟสาวำในคลาสปฏิบัติตอนเช้า ีอย่างเขาไ่อยากใ้มุกะการต้องเิ่าคณะิะ ไ่อยากเปิดโอกาสใ้ัูัฉกาจไ้เข้าถึงัหญิงสาว้
"ำไมมาเร็วจังเฮีย" ้สาวที่ฟุบอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนัเดิมเงย้าึ้มาทักตาปรือ
"ี่ขนาดเร็วนะ ไ้ไปกี่ตื่นแล้วล่ะ" มัทกรตอบขำๆกับสภาพ้สาว ี่ถ้าีเก้าอี้ผ้าใบกับร่มโค๊กมันคงหลับยาว
"นอนดึกเหรอครับ้แจ" ห๊า!! พี่นิกคุยกับฉัน พี่นิกขา...
"อ่านหนังสือดึกนิดหน่อยค่ะพี่นิก" ัาตาลุกโพ ลืมตาตื่นเหือนใครมาสับสวิทซ์ึ้
"อ่านหนังสือหรือลุกึ้มาเวฟไส้กรอกซีพี เอาใหม่ดิ๊" ใคร็ไ้เอาเฮียไปถ่วง้ำที แล้วมาเ็บค่าหม้อที่หมวย
"กินอาหารดึกๆไ่ดีนะ เดี๋ยวท้องอืด ถ้าหิว็ดื่มนมอุ่นๆสักแก้ว็พอ" อนิกูยิ้มๆ ึเอ็นดู้สาวเื่นึ้มาิๆ ูเก่ง ไ่ยอมใคร แ่ดูจริงใจไ่เฟเหือนู้ญิหลายๆคนรอบัเขา
"บอกพี่เขาไปสิ นมอุ่นๆขอเป็นแท๊งค์นะคะ แก้วคงไ่พอ" มัทกรไ่วายแหย่้สาว ดูมันมอง ี่ถ้าอยู่คอนโดป่านี้เขาคงโดนหมอนปลาทูยักษ์ของมันฟาด้าใ้แล้ว ไ่มาแ๊นิ่งแี้หรอก
"พี่มัท อย่าแซวกุญแจสิคะ พี่ๆนั่งก่อนค่ะ" มุกะการช่วยเบรคก่อนะเกิดศึกสายเลือด กระเถิบัเไปิเื่นสาว
"เอาใหม่ซิ เรียกพี่ว่าไงนะ" มัทกรถามพลางนั่ง้าร่างาที่ำใ้เขาคิดถึงตลอดทั้งเช้า มุกะการอึกอักๆ แ่พอเจอสายตาละมุนที่่มาพร้อมกับใบ้าคมที่ค่อยๆยื่นเ้าาหาทีละนิด
"พ...พี่๋า" เสียงหวานโพล่งออกมาก่อนะถอนหายใจเฮือกเล็กๆ มัทกรลุกึ้ปรบือดังลั่น ส่วนเดอะแ๊็ไ้แ่ส่ายหัว รู้ว่ามันบังคับ้เรียกแน่ๆ แ่็น่ารักไปีแบบ
"ไ่ไ้เจอกันนาน ก้าว้าขนาดี้แล้วเหรอวะ" ขุนเขาูึ้พร้อมกับช่วยปรบือสนับสนุน
"พี่๋า...พี่๋า โอ๊ยช่วยูสะกดคำว่าอิจฉาหน่อย" าุัโอดครวญกับคำเรียกแสนหวานแหของคู่รักข้าวใหม่ปลามัน
"ไอ้โจ๋มึงะกรี๊ดกว่าี้ีถ้ามึงเ็ status เฟซของมัน เฟซที่แม่งรกร้างเป็นป่าช้ามานาน" อนิกูพลางิือืึ้มาไ์เปิด าุัะแะเข้าไปิทันที้ความอยากรู้อยากเ็ สักพักคนช่างูถึงกับอ้าปากค้าง
"เดอะมัทเปลี่ยนชื่อแอคเคาท์เป็น 'มัทของมุก' สเตตัส 'ีแฟแล้ว' เปลี่ยนรูปโปรไฟล์เป็นผ้ากันเปื้อนสีจมปูว์ โอ๊ย หัวใจู" าุัจับหัวใจัเก่อนะแกล้งฟุบหสติไปกับโต๊ะ
"ตายห่าเลยเหรอมึง อิจฉา้ำลายฟูมปากตาย" ขุนเขาแซวปนหัวเราะ มัทกรยิ้มกริ่มอย่างถูกใจ
"ศุกร์ี้ถ่ายวารสารนะ้มุก พี่ที่สโมบอกรึั" ขุนเขาถามคนัเล็กที่กำลังแะกล่องคุ๊กกี้แจกใ้ทุกคนชิมแก้เขิน
"บอกแล้วค่ะ เลิกกี่โมงรู้มั๊ยคะพี่ขุน" มุกะการถามแล้ว็ต้องหันไปหาร่างสูง้าๆที่สะกิดแขนเยิกๆ มัทกร็บุ้ย้าไปทางคุ๊กกี้ แล้ว็อ้าปากหลับตาพริ้มรอคนมาป้อน
"พอีแฟ็ง่อยแดกเลยเหรอมึง ป้อนมันก่อนเถอะ้มุก พี่สังเวท" ขุนเขาส่าย้าอย่างปๆ
มุกะการถึงแม้ะเขินแ่็อดขำกับคำูของขุนเขาไ่ไ้ ิคุ๊กกี้ชิ้นเล็กๆ่เข้าปากคนขี้อ้อน แ่ัไ่ทันไ้ชักือออก ปากหยัก็ปิดฉับ งับนิ้วเเล่นแล้วั่ยิ้มทะเล้นมาใ้
...เพี๊ยะ...ทนไ่ไหวตีเข้าใ้ที่ต้นแขนไปหนึ่งที
"อ้อนชิบหาย ูยอมแล้ว แม้แ่มิตรผลัต้องยอมมึง" าุัยอมยกธงใ้กับความหวานของเื่น
"ัไ่รู้เวลาเลิกหรอก เขา็ถ่ายกว่าะพอใั่นแหละ ปกติ็สัก 3-4 ทุ่มนะ" ขุนเขากลับมาตอบเรื่องถ่ายแบบ
"โห ดึกขนาดนั้นเลยเหรอคะ ลุงปองง่วงแย่เลย" มุกะการึสงสารคนขับรถที่ต้องรอรับเกลับบ้าน
"เดี๋ยวพี่ไป่เอง ไ่ต้องใ้ลุงมารับหรอกวันนั้นน่ะ" มัทกรเสนอั เพราะเขาตั้งใจว่าะไปดูตอนแฟสาวถ่ายแบบอยู่แล้ว
"จริง้มุก เรา็อยากไปดูมุกถ่ายแบบอ่ะ" ัาเ็้กับพี่ชาย
"งั้นเอาาี้นะ" มัทกรสรุปใ้ พลางอ้าปากรอคุ๊กกี้ชิ้นต่อไป
เย็นวันศุกร์ ภายในห้องประชุมสโมสรนักศึกษา ถูกเซ็ทพื้นที่ำัถ่ายแบบวารสารของมหาวิทยาลัย ขุนเขาและมุกะการ นายแบบนางแบบของวันี้ถูกจับแ่ง้าแ่งั โดยทั้งสองใ่เครื่องแบบนักศึกษาอย่างถูกระเบียบเป๊ะ
มุกะการติดกระดุมเสื้อถึงคอดูเรียบร้อย ผมยาวถูกถักเป็นเปียคาดบนศีรษะแล้วรวบปลายผมทิ้งเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง เผยวง้างามนวลเนียนที่วันี้ดูคมจัดกว่าทุกวันเพราะถูกแ่งเติม้เครื่องสำอางเบาๆ พอใ้ใบ้าีสีสันึ้
"แ่งตาแี้เริ่ดอ่ะมุก ตาว๊านหวาน" ัาที่มานั่งเป็นเื่นตั้งแ่แรกจับใบ้าเื่นหันซ้ายหันขวา ชมไ่ขาดปาก
"้มุก เปลี่ยนใ่รองเท้าส้นสูงหน่อยนะครับ" รุ่นพี่ทีมงานคนหนึ่งเดินมาสั่งการ
"ไ้ค่ะ" มุกะการรับคำ แล้วึเปลี่ยนจากรองเท้าผ้าใบเป็นคัชชูส้นสูงที่เตรียมมา
"เช็คแสงเรียบร้อยนะครับ นายแบบนางแบบเข้าเซ็ทเลยครับ" พี่โต ผู้กำกับตะโกนเรียก
"เดี๋ยวมุกาะกุญแจ" ร่างาบอกเื่นก่อนะเดินเข้าไปหาขุนเขาที่ยืนรออยู่แล้ว
"เซ็ทแรกขอภาพคู่ก่อนนะครับ แล้วา้งานเดี่ยว ้มุกไ่เคยถ่ายแบบ งั้นพี่ะบอกท่าเป็นสเต็ปนะครับ แค่ำาที่บอก" โตมรที่ดูแลการถ่ายแบบคั้ี้อธิบายใ้ทั้งคู่ฟัง
"เริ่มจากยืนซ้อนกันนะครับ หญิงอยู่้าชายอยู่หลัง าองตรงไป้า้า ขอฟีลมุ่งมั่นครับ ้มุกลองกอดอกนิดนึงครับ ดีครับ" เสียงโตมรบอกบทไปเรื่อยๆ
การถ่ายแบบดำเนินไปสักระยะ มัทกรึเดินเ้าาหา้สาวที่นั่งดูการำงานอยู่ห่างๆอย่างสนใจ
"อ้าวเฮีย มาคนเีเหรอ"
"ื ไอ้โจ๋ไปซ้อมบาส ไอ้นิกติดธุระ" มัทกรยื่นแก้วโกโก้เย็นใ้แล้วยืนล้วงกระเป๋าดูการถ่ายแบบ สายตาจ้องมองไปที่ร่างแฟสาวที่วันี้ดูสวยแปลกตากว่าทุกวัน
"สวยเะ"
"ูกับเค้าเหรอ" ัาเงย้าึ้ถาม
"ื ำไมน่ารักขนาดี้"
"เฮีย" ัากระตุกือพี่ชายสองสามที เจ้าของือต้องละสายตาจากแฟสาวมามอง
"หืม"
"อย่ามองเยอะ เดี๋ยวจืดห" ัาแกล้งแซว แล้ว็โดนมะเหงกเคาะะโหลกมาหนึ่งที พอดีกับที่นายแบบนางแบบไ้หยุดพัก
"ไปไหนกันหล่ะ ำไมมึงมาคนเี" ขุนเขาทักมาแ่ไกล
"ไอ้โจ๋ติดซ้อมบาส ส่วนไอ้นิกสงสัยแม่งีเด็ก อยู่ดีๆ็ติดธุระเฉย" อ้าวเฮีย ูไ่รักษา้ำใจ้เลย ฮืออออ
ขุนเขาพยัก้า พลางยกขวด้ำส่วนัขี้นมาดื่ม
"เหนื่อยมั๊ย" มัทกรถามคนัเล็ก พลางยกือึ้ลูบปอยผมตรง้าผากใ้ มุกะการผงะถอยหลังเพราะไ่เคยชินกับการกระำแี้ ือหนาึชะงักค้างก่อนะเอาือ
"ไ่เหนื่อยเลยค่ะ พี่ขุนช่วยไว้เยอะเลย ืออาชีพิๆ" สาวน้อยยกนิ้วโป้งใ้รุ่นพี่นายแบบของเ
"กิน้ำก่อนนะ" มัทกรยื่นแก้วโกโก้ีแก้วหนึ่งที่เขาซื้อมาฝากไปใกล้ๆ จับหลอด่เข้าปากร่างตรง้าเพราะอยากะป้อน
"ไ่เป็นไรค่ะ มุกทานเอง ขอบคุณนะคะ" สาวน้อยยิ้มใ้แล้วึคว้าแก้วมาืไว้เอง ก้มดูด้ำพอใ้ชื่นใจ ไ่ไ้สังเกตว่าคนตรง้าลอบถอนหายใจก่อนะเสยผมไป้าหลัง
"นายแบบนางแบบเชิญครับ" เสียงทีมงานร้องเรียก ขุนเขาึพยัก้าใ้มุกะการแล้วพากันเดินเข้าฉาก มัทกรนั่ง้าๆ้ เพ่งาองไปกลางเซ็ทที่คนของเขายืนอยู่
"ฉากี้ยืนใกล้ๆกันหน่อยนะครับ ขอฟีลเื่นสนิท แบบเื่นสนิทคิดไ่ซื่ออ่ะครับ" นายแบบนางแบบถึงกับมอง้ากันเหวอ
"อ่ะย้อเย่น เอาแค่เื่นสนิทพอ แบบช่วยกันติวไรงี้" ทีมงานหัวเราะครืนกับมุขเื่นสนิท ยกเว้นคนที่นั่งดูอยู่้าหลังที่ขาสั่นดิ๊กๆ มันน่าเตะเรียงันัก เื่นสนิทคิดไ่ซื่อห่าไร แล้วดูแฟเขาสิ ำไมต้องำ้าเขิน ไอ้ขุน็มองซะหวานเยิ้ม เลิกคบแม่งซะดีมั๊ย ข้อหาเล่นเนียนเกิน
"งานนะเฮียท่องไว้ ถ้าเอาไ่อยู่็พุทโธ็ไ้" ัาหันมาเตือนสติพี่ชายที่จ้องเป๋งไปที่นายแบบนางแบบ
มัทกรรู้สึกไ่ชอบใจเท่าไรกับท่าทางที่ถูกเซ็ทึ้มาใ้ดูใกล้ิกันเกินไป แฟสาวของเขาโดนสั่งใ้ำท่ากางตำราึ้มาอ่าน โดยไอ้เื่น้าหล่อเท้าแขนไว้กับไ่า้าหนึ่ง ำทีก้มไปดูเนื้อหาในหนังสือ วารสารอะไรวะ ำไมต้องใกล้ขนาดนั้น
หนุ่มหล่อพ่นลมหายใจหนัก หลับตา พุท...โธ พุท...โธ พุท...ไ่ไหวแล้วโว๊ย ยิ่งพอลืมตาึ้มาเ็ช็อตที่สองคนช้อนสายาองกัน อารมณ์ยิ่งปะทุ ตัดสินใจหันหลังก้าวฉับๆออกไปจากบริเวณที่ถ่ายำ ขอออกมาเจริญสติก่อน เขาน่าะทักท้วงหรือใ้มุกปฏิเสธไปซะตั้งแ่แรก อย่างว่าแหละ ใคระรู้ว่ามันะออกมาสวีทหวานกันอย่างี้
เกือบหนึ่งทุ่ม โตมรึสั่งใ้พักเบรคเนื่องจากทีมงานหลายคนท้องร้องกันแล้ว มุกะการรู้สึกว่าคิดถูกที่ไ่ไ้ใ้คนขับรถรอรับ เพราะดูท่าแล้วน่าะเลิกดึกพอสมควร
"กุญแจ...หิวมั๊ย พี่โตใ้เบรคทานข้าวเย็นก่อนน่ะ แล้ว..." มุกะการตรงมาหาเื่นที่นั่งรออยู่เื่ชวนไปกินข้าว แล้ว็พบว่าแฟหนุ่มหายไป
"เฮียน่าะอยู่แถวๆี้แหละ" ัาตอบเื่นสาว
"งั้นเดี๋ยวมุกเดินไปดู แป๊บนึงนะคะพี่ขุน" สาวน้อยหันมาบอกนายแบบที่รอะไปกินข้าว้กัน แล้วึเดินออกไปด้านนอกตึกสโมสร
บริเวณด้านนอกเงียบสงัดเพราะเวลาี้นักศึกษาต่างกลับกันเกือบหแล้ว มองเ็เพียงไฟทางและไฟาอาคารไกลๆไ่กี่ดวงเท่านั้น ร่างาเดินเลี้ยวไปทางสนามหญ้าที่ีม้านั่งาอยู่เรียงรายแ่ไร้ผู้คนในยามี้ แล้ว็เ็ร่างสูงที่คุ้นตานอนหงายราบไปกับเก้าอี้ไม้ยาวฝั่งหนึ่ง ือ้าหนึ่งยกึ้มาก่าย้าผาก ำเอาหญิงสาวหลุดยิ้ม้ความเอ็นดู
"มานอนำอะไรตรงี้คะ เดี๋ยวยุง็หามพอดี" มุกะการที่เดินมาหยุดตรง้าถามึ้ ชายหนุ่มยกือที่ก่าย้าผากึ้ หรี่าองร่างที่ยืนตรง้า
"เสร็จแล้วเหรอ"
"ัค่ะ พี่เขาพักใ้ไปทานข้าวกันก่อน ไปค่ะ กุญแจกับพี่ขุนรออยู่นะคะ"
"ไปกันเถอะ พี่ไ่หิว ใ้ไอ้ขุนมันพาไปนะ" ือหนาาบน้าผาก หลับตาีคั้ ร่างามองคนงอแงยิ้มๆ คงะรอเบื่อ มุกะการย่อันั่งคุกเข่ากับพื้นหญ้า แะไ่้าแล้วลูบเบาๆ
"พี่๋า ไปทานข้าวกันเถอะนะคะ อยากทานอะไรมุกาใจทุกอย่างเลย" เสียงหวานอ้อนเอาใจ เพียงเท่าี้ อาการเบื่อโลกเื่อชั่วโมงก่อนมลายหายเป็นปลิดทิ้ง แ่เื่อโอกาสมาแล้ว็ต้องรีบคว้า
"พี่อยากไปกับมุกสองคนอ่ะ"
"แล้วกุญแจล่ะคะ ไ่เอาค่ะเปิด้ามาคุยกันดีๆ" มุกะการดึงแขน้าที่ก่าย้าผากออก มัทกรยอมลุกึ้นั่งอย่างว่าง่าย แล้วจังหวะที่แฟสาวลุกึ้ยืน ชายหนุ่ม็เกี่ยวเามานั่งตักอย่างืสิทธิ์
"อ๊ะ!!" เี้ตกใจเื่ออยู่ดีๆ็ถูกั้นั่งอย่างไ่ทันตั้งั ใบ้างามแ่ำ เพราะไ่เคยีใครำกับเแี้มาก่อน มุกะการพยายามืร่างาอ้อมแขน้าที่เกี่ยวเเไว้อย่างแน่นหนา หลังไ่แนบไปกับแ่นอก้า หัวใจเ้ระรัวกับ้กลายๆี้
"เดี๋ยวใครมาเ็ค่ะ" รู้ว่าไ่ีใครอยู่แถวี้หรอก แ่เ็ต้องูเอาัรอดไปก่อน
"ื นั่นสิเะ ใครมาเ็ะำัไ" เสียงแหบแ่วิใบหูทวนคำูเ
"ี่แน่ะ" แทนที่ะปล่อย กลับใช้แขนี้ารัดใ้แน่นึ้ ไ่ว่าเะดิ้นะตีัไ็ไ่ีทีท่าว่าะหลุดจาก้ี้ไ้เลย แคนค้ากำไรัหัวเราะหึหึในลำคอี
"พี่๋า..." ร่างาหยุดดิ้นหันมาใช้ไม้อ่อนแทน
"ครับ" มัทกรคลายกอดใ้หลวมึ้ กลัวคนบนตักะอึดอัด แ่นาทีี้ะใ้ปล่อยล่ะ็ไ่ีทางแน่
"มุกหิว" โอ้โห สมองมึนตึ้บ ือไม้แทบะอ่อนแรงกับแค่ประโยคสั้นๆประโยคเี
"็ไปกินกับพี่๋าสองคนไงครับ ใ้หมวยมันไปกับไอ้ขุน็ไ้" ใบ้าหล่อยื่นมาเกยคางบนไ่เล็ก
"ไ่ไ้ค่ะ เดี๋ยวกุญแ้อยใจ กลายเป็นว่าพอีมุกเ้าาแล้วพี่๋าทิ้ง้ กุญแจะเสียใะคะ"
"งั้นีข้อแลกเปลี่ยน พรุ่งี้ไปเดทกัน" มัทกรเสนอพร้อมกับรัดเแน่นึ้ แอบสูดกลิ่น้ำหอมอย่างชื่นใจ
"็ไ้ค่ะ ใ้กุญแจไป้นะคะ" มุกะการตอบตกพร้อมหาัช่วย
"ใครเขาไปเดทกัน 3 คน หืม...ที่รัก"
"ฮื้ออ ที่รักอะไรกันคะ ไ่เอา" มุกะการตาโตกับคำเรียกของแฟหนุ่ม เพิ่งะเป็นแฟกันเอง ที่ร้งที่รักอะไร
"อ่ะ เรียกอย่างอื่น็ไ้ ่อยากไปเดทกับแม่สองคนอ่ะ" ร่างาตะครุบปิดปากคนขี้แกล้งที่ยิ้มหางตาึ้รอยจีบ ช่างสรรคำมาเรียกิๆ
"ไ่เรียกแี้นะคะ ใครไ้ยินล่ะ็ มุกไ่รู้ะเอา้าไปไว้ี่ไ"
มัทกรละือ้าหนึ่งาเาึ้มาแะือที่ปิดปากแล้วเอามาจับไว้แทน
"ีใ้เลือกแค่ 1 ใน 2 ี้ครับ เลือกเลย" นัยน์ตาหวานฉ่ำมองมาอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเะเลือกอะไรไ้ล่ะ นอกจาก
"เอาอย่างแรก็ไ้" มุกะการก้ม้าตอบอุบอิบในลำคอ ไ่รู้ัเลยว่าท่าทางน่ารักแี้พุ่งใ่หัวใจคนมองแค่ไหน
"โอเค พรุ่งี้ไปเดทกันสองคนนะที่รัก พี่๋าใ้ที่รักาโปรแกรมเองเลย" มุกะการพยัก้ารับอย่างจำยอม นาทีี้อยากะหาอะไรมาคลุมใบ้าัเมาก รู้ว่ามันต้องแดงจัดเพราะตอนี้เวูบวาบไปหทั้ง้าทั้งัแล้วกับคำว่าที่รักเี่ย
"รู้ัมั๊ยว่าัเน่ะน่ารักแค่ไหน" เสียงทุ้มหวานดังแ่ว้าหู สาวน้อยหันไปมองคนูตาแป๋ว
"แค่ไหนคะ"
มัทกรจับลูกผมที่ตกมาทัดหูใ้ ก่อนะประสานสายตากับคนัเล็กที่หาญกล้าถามกลับมา
"แค่ะไ่ีวันมองใครี แค่มุกะการคนเี แค่นั้นแหละ" ้ำเสียงทอดหวานแ่หนักแน่นทุกคำู ร่างบนตักพยัก้ารับรู้พร้อมรอยยิ้ม
"ไปทานข้าวกันไ้แล้วค่ะ กุญแจกับพี่ขุนรอนานแล้วนะคะ"
มัทกรคลายกอด ยกคนัเล็กใ้ยืนึ้ก่อนะลุกยืนา
"พี่โทรใ้สองคนนั้นมาเจอที่ี่แล้วกัน" มัทกรล้วงโทรศัพท์ึ้มากดโทรหา้สาว ไ่นานัา็รับสาย
"หมวย เฮียรออยู่ที่สนาม้าๆสโม"
"โอ๊ย ออกมากินะอิ่มแล้วจ้า" เสียงหมวยน้อยลั่นมาาสาย
"อ้าว แล้วไปัไ ไปกับไอ้ขุนเหรอ"
"อื้ม เฮียไปกินกับมุกเถอะ เดี๋ยวเค้ากลับมารอในสโมนั่นแหละ"
"โอเคๆ ำดีมากเดี๋ยวีรางวัล แค่ี้นะ้รัก จุ๊บเหม่ง" ูเสร็จชายหนุ่มึาสาย แล้วหันมาหาคน้าๆที่ยืนมองอยู่
"หมวยมันไปกินกับไอ้ขุนแล้ว เราต้องไปกันสองคนล่ะ" ูพลางยิ้มอย่างถูกใจ
"อ้าว"
"ไป งั้นเราไปกันบ้างดีกว่า ขอือเหน่อย" ือหนายื่นมาตรง้า มุกะการส่ายศีรษะกลับไป
"เดินไปที่จอดรถ คนเยอะแยะค่ะ"
"แค่จับือเองนะครับ" ร่างสูงโอดครวญ
"ไ่ไ้ค่ะ อ่ะ แค่ี้ไปก่อนนะคะ" มุกะการชูนิ้วก้อยเรียวเล็กจิ๋วึ้มา
"หืม ดีกันเหรอ" มัทกรถามยิ้มๆ
"ไ่ช่ายยย เกี่ยวก้อยต่างหากล่ะคะ" ชายหนุ่มหัวเราะอย่างเอ็นดู ิๆเขาเข้าใจตั้งแ่แรกแล้วล่ะ เกิดมาัไ่เคยำอะไรงุ้งงิ้งขนาดี้มาก่อนเลย ะน่ารักไปถึงไหนเี่ยคนเี้ย
มัทกรยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวนิ้วเล็กของีฝ่ายไว้ แล้วึพากันเดินไปที่รถท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำที่พัดโชยมา เพียงแ่มันไ่ขื่นใจเท่าการที่ีคนๆหนึ่งเดิน้าๆ ถึงะไ่ีบทสนทนาใดๆ แ่หัวใจของเขากลับอบอุ่น ไ่เงียบเหงาีต่อไป
**************************************************************************
Writer talk
แจกไบก้อนจ่ะ เอาไปีขบวนที่มาความหวานเะ แตอน้าัไปเดทกันี//ตั่ยแล่ว
พี่๋าอย่าุหนักมาก ้มันไ่เคยเ้พี่
ทีแรกะว่าะใ้อีพี่มันแตาย ้ไ่ใ้แะั
ำไปำมา ไ้กอดเฉ๊ย 5555 ไ์มันหื่นเ้
าเป็นกำลังใจใ้พี่๋า้กันนะคะ อย่าปล่อยใ้ไ์เีดาย//ะิ
ขอบคุณีเดอร์ทุกคนิๆค่ะที่เปิดใจเ้าาอ่าน ัว่าะำใ้ีเดอร์อ่านไปยิ้มไป ีความสุข้กันนะคะ
ตอน้าะรีบาะเตง...ั๊า (เสียงพี่มัท)
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??