เรื่อง ทั้งร่างกายและจิตใจของข้านี้ จักเป็นของท่านผู้เดียวมิเปลี่ยนแปลง

ณ ๸้า๤๩๤้าเรือนไ๦้ขนาดใหญ่๡๤ภูเขา๣ู๯หนึ่ง

ยามนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าและบรรยากาศอันงดงาม๡๤ภูเขา๣ู๯นี้ที่เต็มไปด้วยดอกไ๦้นานาพรรณที่กำลังบานสะพรั่ง มีชายหมุ่นรูปงามผู้หนึ่งกำลังบรรเลงเพลงพิณ ทำให้เกิดเป็นภาพอันสวยงามราวกับกำลังอยู่๡๤สรวงสวรรค์ที่ผู้ใดได้พบเห็นก็คงยากจะลืมมันได้ลง ก่อนที่เสียงพิณจะหยุดลงพร้อมกับเสียงเรียกหนึ่งที่ดังขึ้นมา

“ท่านเหม่ยหมิงขอรับ”

หลังจากที่เสียงพิณหยุดลง ก็เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงอันทุ้มนุ่มเสียงหนึ่งตอบกลับมา เมื่อชายผู้มาใหม่เจ้าของเสียงเรียกเดินมาหยุด๸้า๤๩๤้า ชายอีกผู้หนึ่งที่อาศัยอยู่ในเรือนไ๦้๡๤ภูเขา๣ู๯นี้ก่อนแล้ว

“เจ้ามีธุระอันใดกับข้ารึ”

“ท่านเหม่ยหมิงขอรับ ท่านเฟิงจื่อเหลยต้องการพบท่าน เลยวานให้ข้ามาเรียกท่านไปพบขอรับ”

นานแล้วหนา ที่ท่านอาจารย์มิได้เรียกข้าให้เข้าไปพบเยี่ยงนี้

“ท่านอาจารย์เรียกให้ข้าไปพบด้วยเรื่องอันใดหรือ”

“ข้าก็มิทราบขอรับ”

“แล้วท่านอาจารย์ได้บอกเอาไว้หรือไม่ว่าต้องการให้ข้าเข้าพบเมื่อใด”

“ท่านเฟิงจื่อเหลยบอกว่า ตามแต่ท่านเหม่ยหมิงจะสะดวกและเห็นควรขอรับ”

“อืม นี่ก็เย็นมากแล้ว เจ้ากลับไปแจ้งแก่ท่านอาจารย์ก่อนเลย ว่าพรุ่งนี้เช้าข้าจะเดินทางไปพบท่าน”

“ขอรับ…หมดหน้าที่ของข้าแล้ว ข้าขอตัวลากลับก่อนนะขอรับ”

“อืม ตามสบาย”

ภายหลังจากเสียงสนทนาเงียบลงไป ชายผู้มาใหม่ก็โค้งคำนับชายอีกผู้หนึ่งที่อยู่ด้วยกันครั้งหนึ่ง ก่อนเดินออกไปและหายไปจากระยะที่สายตามองสามารถมองเห็นทันที จนชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งที่เพิ่งจะสนทนากับชายคนนั้นเสร็จอดใจไม่ไหวจนต้องกล่าวออกมาเบาๆด้วยความเหนื่อยใจ

“เฮ้อ~ มาไวไปไวเหมือนเดิมมิมีเปลี่ยน”

“แต่ว่า6-7ปีแล้วกระมั้ง ที่ข้ามิได้พบกับท่านอาจารย์” กล่าวจบข้าจึงเดินเข้าไปในตำหนักหลังใหญ่ของตนทันที

ณ ห้องโถงภายในตำหนักแห่งหนึ่งของสำนักหมื่นเทวา

“ไม่ใช่ตาแก่นั่นไม่อยู่หรอกรึ ไหนบอกว่าให้ข้ามาเวลาไหนก็ได้ เมื่อวานข้าก็อุส่าฝากให้เจ้าจิ้งลู่มาบอกไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะมาพบในเวลาเช้าของวันนี้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินจากห้องโถงไปตามทางเดิน เดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เหม่ยหมิงนั่นเจ้าใช่หรือไม่”

“เป็นศิษย์เองขอรับ”

“อืม เข้ามาได้เลยข้ามิได้ลงกลอนประตูไว้”

“ขอรับ” พอข้าเปิดประตูเข้าไป ข้าก็พบท่านอาจารย์นั่งจิบชาอยู่ในห้อง  ปล่อยให้ข้ารออยู่ในห้องโถงนั่นเกือบ 2 ชั่วยาม แต่ตัวเองกลับมานั่งจิบชาสบายใจอยู่ในห้อง

“เหม่ยหมิง เจ้ามาก็ดีแล้ว ข้ากำลังบอกให้จิ้งลู่ไปตามเจ้าอยู่พอดี”

“ศิษย์คารวะอาจารย์ขอรับ ท่านอาจารย์เรียกศิษย์มาด้วยเรื่องอันใดหรือขอรับ”

“จักรีบร้อนไปไย ข้ามิได้พบเจ้าตั้งนานหลายปีแล้ว มาถึงแล้วเจ้าจักถามถึงแต่เรื่องงานอย่างเดียวเชียวรึ มานั่งคุยกับข้าก่อนเถิดหนา”

“อภัยขอรับท่านอาจารย์ เป็นความผิดของศิษย์ที่ใจร้อนมากไปขอรับ แต่ว่าช่วงนี้ท่านอาจารย์สบายดีรึไม่ขอรับ” ข้าพูดพลางเดินไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามท่านอาจารย์

“ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากที่เจ้าพบข้าครั้งสุดท้ายนัก แล้วเจ้าเล่า เป็นเยี่ยงไรบ้าง สุขสบายดีหรือไม่”

“ศิษย์สบายดีขอรับท่านอาจารย์”

“บัดนี้ ข้าว่าเจ้าดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเมื่อ 7 ปีก่อนมากนัก”

“เวลาเปลี่ยนคนก็ย่อมต้องแปรผันบ้างเป็นธรรมดาขอรับท่านอาจารย์”

“ก็จริงดังเจ้าว่า เมื่อไม่กี่ปีก่อนเจ้ายังเป็นเด็กอยู่เลย แต่ดูบัดนี้เถิด เจ้าโตเป็นหนุ่มแล้ว แถมยังรูปงามมากเสียด้วย”

“ท่านอาจารย์ ชมกันเกินไปแล้วขอรับ”

“ข้ามิได้พูดเกินจริงแม้เพียงน้อยเลยหนา ขอเพียงเจ้าปรายตามองสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งหลาย ก็แทบจะยอมทำทุกอย่างแล้ว”

“ศิษย์มิกล้ารับคำชมนั้นขอรับ เพราะท่านอาจารย์นั้นรูปงามยิ่งกว่าศิษย์เสียอีก”

“รูปงงรูปงามอันใดกัน คนแก่ใกล้ตายอย่างข้านี่นะรูปงาม คนหนุ่มอย่างเจ้าคงจะตาฝ้าฟางยิ่งกว่าคนแก่อย่างข้าเวียอีกนะ”

“หากบัดนั้นสายตาของศิษย์ฝ้าฟางแล้ว หน้าตาของศิษย์ก็คงจะมิได้รูปงามแล้วเช่นกันขอรับ”

“เฮ้อ~ ข้ามิเถียงกับเจ้าแล้ว มิเช่นนั้นวันนี้คงมิได้พูดถึงธุระที่ข้าจักให้เจ้าไปทำเสียที”

“เชิญท่านอาจารย์กล่าวมาเถิดขอรับ”

“แต่ก่อนข้าจักพูดถึงเรื่องนั้น ข้าอยากให้เจ้ากลับไปเรียกท่านลุง หรือไม่ก็ตาแก่เหมือนเดิมก็ยังดี เพราะเจ้าเรียกข้าเช่นนี้ ข้ารู้สึกว่ามันช่างเป็นคำเรียกที่ห่างเหินเหลือเกิน มิได้ให้ความรู้สึกใกล้ชิดดังแต่ก่อน”

“ศิษย์คิดว่า ศิษย์เรียกท่านอาจารย์อย่างนี้ล้วนเหมาะสมแล้ว”

“ถ้าเจ้ามิอยากเรียกเช่นนั้นข้าก็จักไม่บังคับ แต่ก็อย่างที่เจ้าเห็นนั่นแหละ ตัวข้านั้นปราศจาก๣ู๯หลานแล้ว และข้าก็รักเอ็นดูเจ้าเสมือน๣ู๯หลานคนหนึ่ง ถ้าหากคำขอของข้าทำให้เจ้าลำบากใจก็มิต้องทำหรอกหนา”

“ท่านอาจารย์…”

“คนอย่างข้าคงมิมีผู้ใดอยากอยู่ด้วย ขนาด๣ู๯หลานแท้ของตัวเองยังตายจากทิ้งให้ข้าอยู่คนเดียวเลย”

“ท่านอาจารย์อย่ากล่าวเช่นนั้นสิขอรับ”

“จะไม่ให้ข้ากล่างอย่างนั้นได้อย่างไรกัน เรื่องที่ข้าพูดมีแต่เรื่องจริงทั้งนั้น ขนาด๣ู๯หลานแท้ยังไม่อยากอยู่ด้วย แล้วเจ้าที่ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดและเป็นคนในครอบครัวของข้า จักอยากอยู่กับข้าได้เยี่ยงไร”

“ถ้ามันจักทำให้ท่านสบายใจ ศิษย์ก็จักกับไปเรียกท่านว่าท่านลุงเช่นเดิม”

“แต่ข้ามิอยากบังคับเจ้า ถ้าเจ้ามิอยากทำก็มิต้องทำหรอกหนา”

“ข้าเต็มใจขอรับท่านลุง ที่ข้าจักกลับไปเรียกท่านเช่นเดิม”

“อืม ในเมื่อเจ้าคิดเช่นนั้น ข้าก็สบายใจ..ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ก็เพราะว่ามีเรื่องสำคัญจักให้เจ้าไปเป็นธุระจัดการให้ข้าที”

“ขอรับ เชิญท่านลุงกล่าวมาเถิดขอรับ”

“เรื่องที่ข้าจักให้เจ้าไปทำนั้นก็เป็นเรื่องที่เจ้าถนัดอยู่แล้ว มิได้ยากเย็นอันใด”

“เรื่องอันใดหรือขอรับ ท่านลุง”

“ข้าแค่อยากจะให้เจ้าช่วยไปปราบสัตว์อสูรที่หลุดออกมาจากป่าเหมันต์นิรันกาล ที่บริเวณชานเมืองเหอเหยียนติดชายป่าเหมันต์นิรันกาลหน่อยก็เท่านั้น”

“แค่นั้นเองหรือขอรับ”

“อืม แค่นี้นี่แหละ แต่เจ้าก็อย่าประมาทเชียวหนา ขึ้นชื่อว่าสัตว์ที่หลุดออกมาจากป่าเหมันต์นิรันกาล แม้แต่กระต่ายตัวเล็กๆย่อมต้องมิธรรมดาแน่นอน”

“ขอรับ ข้าจะระวังตนเป็นอย่างดี และมิทำให้ท่านลุงเป็นห่วง”

“เจ้ากลับไปเตรียมตัวเดินทางเถิด ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปนานเท่าใด สัตว์อสูรตนนั้นยิ่งสร้างความเสียหายให้แก่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณชายป่าเหมันต์นิรันกาลมากขึ้นเท่านั้น”

“งั้นข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับท่านลุง”

หลังจากชายหนุ่มเดินหายไปจากบริเวณตำหนักหลังใหญ่สักพักแล้ว เฟิงจื่อเหลยก็เอ่ยออกมาเบาๆราวเป็นพูดกับตัวเอง “ขอให้เจ้าพบเจอแต่กับสิ่งที่ดีๆนะ เหม่ยหมิงศิษย์รักของข้า”

…………………

ข้ามได้จ้า ไม่มีอะไรสำคัญ

บทสัมภาษณ์ตัวละครนิดนึงนะคะ

ไรเตอร์ : อะแฮ้ม อะแฮ้ม

เหม่ยหมิง : ไรต์เป็นอะไรมากหรือไม่ขอรับ

ไรเตอร์ : เหม่ยหมิง ท่านไม่ต้องเป็นห่วงไรต์หรอก รีบไปเตรียมตัวไปปราบสัตว์อสูรเถอะ

เหม่ยหมิง : จักมิให้ข้าห่วงท่านได้เยี่ยงไร ถ้าท่านเป็นอันใดขึ้นมา ก็มิมีผู้ใดมาเขียนนิยายเรื่องนี้ต่อสิขอรับ (พลางทำหน้าเป็นกังวล แบบสุดๆ)

ไรเตอร์ : เข้าเรื่องกันเถอะ เสียเวลามามากแล้ว…ตอนที่นั่งอยู่ในห้องโถง ที่เรียกท่านอาจารย์ว่าตาแก่นี่หลุดหรือว่าอะไรคะ

เหม่บหมิง : อันนั้นข้ามิได้ตั้งใจขอรับ ก็อย่างที่ท่านอาจารย์กล่าวไปในเนื้อเรื่องข้าง๡๤แหละขอรับ ที่แต่ก่อนข้าชอบเรียกท่านอาจารย์ว่า ตาแก่หรือไม่ก็ท่านลุง ทำให้ตอนนั้นข้าเผลอหลุดปากกล่าวเช่นนั้นออกไป

ไรเตอร์ : อืม ไรต์เข้าใจแล้ว ไว้เจอกันอีกทีตอนที่ไรต์มีเรื่องอยากจะถามอีกนะ

????????