สามภพผูกพัน วาสนาคู่เคียง

“หากเจ้ายังรู้สึกไม่สบายก็รออยู่ที่นี่ ข้าจะไปนำอาหารเข้ามาให้” เขาบอกหลังจากวางนางลงบนเตียง กำลังคิดจะผละไปก็ถูกนางจับมือรั้งตัวเอาไว้ให้นั่งลงด้วยกัน

“ตอนนี้ข้ายังไม่อยากกินอาหาร” ซูหนิงเซียงเอนกายซบเข้ากับแผ่นอกกว้างอีกครั้ง นางจงใจทิ้งน้ำหนักลงกับกายเขา เนื้อตัวลื่นไหลคลอเคลียเข้าหาเขาราวกับไร้กระดูก

 “แล้วเจ้าอยากทำอะไร” ถามจบเขาก็ถูกนางจู่โจมด้วยจุมพิตรุกเร้าเอาแต่ใจ ทว่ากลับยังไร้เดียงสาไม่ต่างจากครั้งแรกที่นางจูบเขา ริมฝีปากบดเบียดแนบชิดสองแขนออกแรงกดเขาลงกับเตียง และไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งตัวร่างบอบบางของนางก็ขยับขึ้นคร่อมอยู่เหนือร่างเขา “เจ้าคิดจะทำอะไร”

   “ท่านก็รู้นี่ว่าพอดวงตะวันลับฟ้าอากาศบนยอดเขาก็จะเย็นลง เตียงของข้าก็ไม่อาจหนีพ้นไอเย็นที่แทรกผ่านเข้ามาได้ บนเขาสดับพิรุณแห่งนี้จึงมีเพียงท่านผู้เดียวที่อบอุ่น อวี้ซิงคืนนี้ท่านอยู่อุ่นเตียงกับข้าเถิดนะ”

    ไป๋อวี้ซิงสบดวงตาที่จ้องมาอย่างเว้าวอน เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมาดปรารถนาอันชัดแจ้ง วาจาตรงไปตรงมาไร้ความขวยอายเช่นนี้ มีเพียงนางผู้เดียวที่กล้าเอ่ยปากกับเขาได้