ปกป้องข้าที ข้าอ่อนแอ! (YAOI-MPREG)

ปกป้องข้าที ข้าอ่อนแอ! 
Be My Guardian!


(คำเตือน)
เรื่องนี้เป็นนิยายชายรักชาย และผู้ชายท้องได้ (MPREG)
หากไม่ใช่แนวใครสามารถกดปิดได้ค่ะ
ช่วงต้นนายเอกอ่อนแอจนคนที่ชอบแนวเก่งเติมทรู หงุดหงิดได้ ช่วงหลังจะเข้มข้นขึ้นค่ะ

ผู้เขียนเพิ่งเคยลงมือเขียนเป็นหนแรก จึงอาจจะบรรยายไม่ดีบ้าง สามารถชี้แนะกันได้นะคะ

ติดตามความเคลื่อนไหวต่างๆได้ที่
https://www.facebook.com/LifeOfPEROfficial/

ฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยค่า เย้~

—————

 ฉินหย่งสือไม่ยอมขยับไปไหน เขาประทับริมฝีปากของตนให้สัมผัสกับคนตรงหน้าแนบแน่นยิ่งขึ้น ไม่รุกเร้าเร่งร้อน เพียงมอบรสจุมพิศทะนุถนอมไปให้ นุ่มนวลและเนิ่นนาน

 จวบจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ รองประมุขฉินจึงตัดสินใจหยุดแต่เพียงเท่านี้ เขาค่อยผละริมฝีปากของตนออกมาอย่างแสนเสียดาย

 ลู่เว่ยหลงยังคงมีใบหน้าแดงจัด กระพริบตาปรือสั่นระริก จ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย

 “ง่วงนอนหรือไม่”

 ลู่เว่ยหลงตั้งสติ มองใบหน้าของฉินหย่งสือ ใบหน้าเรียบกริบนั้นมีแววส่องประกายเจิดจ้า บ่งบอกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ชื่นบานสุดๆ

 “…” นั่งบื้ออยู่ชั่วครู่หนึ่ง จนกระทั่งความตระหนักรู้ของตนประทับเข้าร่างอย่างเต็มที่

 “ว๊ากกกกกกกกกกกก”

 เขาร้องเสียงหลง ซุกใบหน้าเห่อร้อนของตนเองเข้ากับฝ่ามือทั้งสองข้าง เขาดิ้นพราดพยายามจะลุกออกจากตักแต่กลับถูกดึงรั้งไว้ 

 “เจ็บแผลหรือ? ง่วงหรือ?” คนขี้แกล้งถามหยอกเสียงเรียบ

 “ง่วงที่ไหนกัน...! เพราะท่านนั่นแหละ...!”

 “ข้าทำสิ่งใด”

 “ท่าน…” ก็ท่านเพิ่งจูบข้าไปมิใช่หรือ...! จูบแรก(กับผู้ชาย)ของข้า...!

 “ฮืออออ ท่านฉวยโอกาสรังแกข้า” ร้องโอดโอยหงุงหงิงเป็นที่น่าเอ็นดู

 “รังแก? แล้วเจ้าก็นั่งนิ่งให้ข้ากลั่นแกล้งเช่นนั้นหรือ”

 “ว้ากกกกกกกกก ไม่นะ อย่าพูดถึงงงงงง”

 ก็เมื่อครู่นี้เขาไม่ได้ปัดป้องอะไรเลยสักอย่าง นั่งเป็นรูปปั้นให้คนอื่นรังแกอยู่ฝ่ายเดียวจริงๆ