มนตรารัตติกาล (แฟนตาซี แนวหมาป่า)

“ทำไมคุณถึงไม่กลัวฉัน” โรสถามเสียงเบา เพื่อย้ำถึงเรื่องนี้อีกครั้ง นั่นเพราะอยากมั่นใจจริงๆ ว่าทีปต์จะไม่กลัวเธอ หากพรุ่งนี้ เธอตื่นมาเป็นหมาป่าดังเดิม

“ฉันไม่จำเป็นต้องกลัว คนที่ฉันรอคอย”

“คุณทีปต์ พูดว่าอะไรนะคะ” เพราะหูอื้อ ร่างกายสั่นไหวกับอ้อมกอด ลมหายใจและเสียง ตึกๆ ตึกๆ ของหัวใจทีปต์ที่อยู่ใกล้แค่นี้ ทำให้โรสจับใจความไม่ค่อยได้นัก

“เปล่า!เอาเป็นว่าฉันไม่กลัวเธอก็แล้วกัน”

“แปลกคน”

“หรือเธออยากให้ฉันกลัว”

“ไม่ค่ะ” เอ่ยจบ โรสก็ซุกหน้าอยู่ใต้แผงอกของทีปต์ รู้สึกอบอุ่นกับอ้อมกอดนี้ของเขาเสมอ

ชื่อ-นามสกุล ของตัวละคร รวมไปถึงฉาก สถานที่ เหตุการณ์ คือการสมมุตขึ้นนะคะ หากตรงกับท่านใด ต้องขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วย

ขอบคุณ Image ตัวละครจาก Google ด้วยนะคะ