มนตร์เสน่หา Lycan

ปาวรินทร์ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกกับความใหญ่อลังการน่าเกรงขาม...คนตัวเล็กอย่างเธอจะรับไหวหรือนี่

“ไม่มีสิ่งใดน่ากลัว...ฉันสัญญาจะทำให้เธอมีความสุขนับจากนี้และตลอดไป”

เสียงปลอบประโลมดังแทรกเข้าไปถึงหัวใจ ซึ่งเต้นไหวระทึกทำให้ปาวรินทร์คลายความวิตกกังวล เหลือเพียงแค่ความปรารถนาที่ฉายชัดอยู่ในดวงตากลมโตเป็นประกายหวานฉ่ำเชื่อม 

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณจะไม่ทิ้งฉัน” ไม่อยากให้เหมือนคราวที่ผ่านมา ต้องชะเง้อคอมองหาเขาด้วยความกังวลและขลาดกลัว

“สัญญา” ไลอ้อนเอ่ยเสียงหนักแน่นและมั่นคง สอดดันเปิดเปลือยร่างน้อยพร้อมนำความพรั่งพร้อมไปแนบชิด

“นางฟ้าจ๋า...ปาวรินทร์ จะยินดีรับไลอ้อน เคียวคนนี้เป็นสามี จะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่หวั่นแม้หนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวากหนาม จะอยู่ด้วยรักและดูแลกันตลอดไป” 

“ค่ะ ฉันปาวรินทร์จะรับไลอ้อน เคียวเป็นสามีจะอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ไม่หวั่นแม้หนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวากหนาม จะอยู่ด้วยรักและดูแลกันตลอดไป” 

ยังไม่สิ้นคำพูดดี....