อดีตลบเลือน เตือนหัวใจให้รักเธอ

 ค่ำคืนที่อากาศหนาว ในเมืองที่อยู่ไกลออกไปกำลังมีงานเทศกาลแสนรื่นเริง งานเทศกาลนี้มีแค่ 1 ครั้งเท่านั้น ในรอบ 4 ปี เหล่าพ่อค้าแม่ค้าต่างเรียกลูกค้าให้มาซื้อของที่ร้านตนอย่างสนุกสนาน ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่กันเต็มตลาด ซึ่งฉันก็เป็นหนึ่งในผู้คนเหล่านั้น ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาเรียนที่เมืองนี้เมื่อ 3 ปีที่แล้ว และงานนี้เพิ่งถูกจัดขึ้นในปีนี้ ฉันเดินดูสินค้าตามร้านต่างๆไปเรื่อยๆ แต่จู่ๆก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น ผู้คนด้านหน้าที่อยู่ห่างจากฉันไปประมาณ 10 เมตร ต่างวิ่งหนีอย่างวุ่นวาย บ้างส่งเสียงหวีดร้องอย่างน่ากลัว ฉันที่ยังงอยู่ก็ได้เข้าใจเมื่อหลังจากนั้นมีกลุ่มชายฉกรรจ์ถือปืนวิ่งไล่ตามชายใส่เสื้อคลุมสีดำคนหนึ่งที่วิ่งมาทางฉันอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัว ชายคนนั้นวิ่งชนฉันเข้าอย่างจัง ฉันที่เตรียมรับความเจ็บปวดกลับไม่รู้สึกถึงการล้มลงไป แต่กลับรู้สึกโดนกระชากอย่างแรงให้วิ่งตามไป ขณะนั้นในหัวสมองของฉันต่างคิดคำถามขึ้นมามากมาย ชายคนนี้เป็นใคร? เขาพาฉันวิ่งหนีมาด้วยทำไม? ความรู้สึกหวาดกลัวต่างๆจู่โจมเข้ามามากมาย เขาพาฉันวิ่งเข้าตามซอยเล็กๆตรงมุมตึกต่างๆ พอวิ่งได้สักพักก็เหมือนว่าเราอยู่ห่างจากสถานที่ที่จัดงานเทศกาลอยู่มาก เขาหยุดวิ่งและปล่อยมือจากแขนฉัน

 ''คุณเป็นใครคะ?''ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างหวาดกลัวต่อชายตรงหน้า เขาจะทำร้ายฉันมั้ยนะ

 ''เธอไม่รู้จักฉันหรอกแม่สาวน้อย''ชายตรงหน้าตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ฉันพยายามมองใบหน้าของเขาผ่านความมืดที่เป็นเงาของตึกที่ตกทอดลงมา ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เขาเป็นชายหนุ่มที่มีอายุค่อนข้างมากแล้ว เขาเอามือล้วงเข้าปในกระเป๋ากางเกงและหยับสมาร์ทโฟนขึ้นมากดเบอร์แล้วโทรออก ระหว่างนั้นเขาหันมามองที่ฉันและพูดกรอกไปในสายว่า ''มารับฉันที อ้อ ฉันมีแขกด้วยนะ'' และแล้วเขาก็เดินออกจากเงาตึก แสงจันทร์ที่ส่องสว่างตกกระทบบนใบหน้าของเขา เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าที่คมคายของคนที่มีอายุประมาณ 40 ปี