เรื่อง ล่าผ่าแดนทมิฬ

“นี่แก...มีกายเนื้อครึ่งก้าวกระดูกเหล็กผิวทองแดงได้ยังไง!?!"

เสียงคำรามจากโรซาน ดังฝ่าเสียงฝนสะท้อนก้องไปทั่วลานประลอง!

ประโยคนั้นเสมือนฟ้าผ่าใส่ใจผู้ชมทั่วทั้งลาน ทุกสายตาเบิกโพลง ความเงียบแผ่ซ่านยิ่งกว่าพายุสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย

‘กะ…กายเนื้อครึ่งก้าวกระดูกเหล็กผิวทองแดง…ขั้นต้น…ก่อเกิดวิญญาณ?’

ความคิดของพวกเขาราวกับถูกหมอกหนาทึบปกคลุมไปในบัดดล…

ไม่มีผู้ใด…

ไม่มีแม้แต่คนเดียว…

ที่เคยได้ยิน…

ได้เห็น…

หรือแม้แต่จินตนาการได้ว่า จะมีผู้ใดก้าวถึงระดับกายเนื้อเช่นนั้นได้ในเวลาอันสั้นปานนี้!

แม้กระทั่ง เนี่ยหยวนแห่งแดนกระบี่ อัจฉริยะแห่งยุค ในอดีตยังต้องก้าวสู่ขั้นสูงของก่อเกิดวิญญาณ จึงจะฝึกถึงระดับกายเนื้อเช่นนี้ได้!

แต่บัดนี้…

ชายผู้นั้น กลับทุบทำลายทุกความบ้าคลั่งที่เนี่ยหยวนทำไว้!?!

ไม่มีเสียงใดจะดังพอ ไม่มีความรู้สึกใดจะลึกพอที่จะอธิบายภาพเบื้องหน้านี้ได้!

ผู้คนทั้งลานเหมือนหยุดหายใจตะลึงงันราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ไม่มีถ้อยคำใดมากพอจะอธิบายความรู้สึกที่ถาโถมอยู่ในใจทุกคน แม้แต่เหล่าตัวตนบนอัฒจันทร์ยังไม่อาจไม่จิตใจสั่นไหว!

แต่ในขณะเดียวกันนั้น เชนกลับสงบนิ่ง…

ในช่วงเวลาร่วมเดือนภายใต้สระใต้พิภพ เขาได้พยายามหลอมกายเนื้อด้วยความบ้าคลั่ง กัดกินร่างกายของ ‘ราชันขนทอง’ จนกระดูกก็ยังไม่เหลือ จนทำให้เข้าถึง ‘แปดในสิบส่วนของกระดูกเหล็กผิวทองแดง’ ได้แล้ว

แต่ยังไงก็ยังห่างไกลจากขอบเขต ‘ครึ่งก้าว’ อยู่อีกช่วงใหญ่

แต่นั่นก็เป็นเพียงในสภาวะปกติ…

เมื่อ สภาวะทูตทมิฬ ถูกเปิดออก ศักยภาพทั่วทั้งร่างของเขาถูกผลักทะยานขึ้นไป!

ทุกอณูของกายเนื้อ ทุกหยาดโลหิต ทุกเส้นเอ็น ทุกกระดูก ถูกหล่อหลอมให้เหนียวแน่นขึ้นด้วยพลังอันเร้นลับดำมืด!

ผลลัพธ์ก็คือ กายเนื้อระดับครึ่งก้าวกระดูกเหล็กผิวทองแดง ที่ไม่อาจมีใครในรุ่นเดียวกันสามารถเอื้อมถึงได้!

“มาทำให้จบเถอะ”

นภาเบื้องบนยังขู่คำรามก้องด้วยเสียงสายฟ้า ในวินาทีที่โรซานยังชะงักงันด้วยความตะลึง เชนรำพึงพร้อมกับชิงเคลื่อนไหว!

แว่วเพียงเสียงลมหายใจ เขาก็พุ่งออกไปแล้ว!

ฝีเท้าเขากระแทกพื้นหินอย่างหนักแน่น ก่อนร่างทั้งร่างจะทะยานฝ่าเม็ดฝนเข้าหาคู่ต่อสู้ นัยน์ตาดำทมิฬไม่สะท้อนแสงสีใดนั้นราวนัยน์ตาของมัจจุราชจากห้วงความมืดมิด!

แขนขวาของเชนถูกยกขึ้น กลิ่นอายปราณดุดันรุนแรงเกินจะบรรยายปะทุขึ้นในชั่วพริบตา เทคนิคผนึกปราณถูกควบแน่น เส้นเลือดบนแขนขวานูนเด่น!

โรซานที่เพิ่งได้สติก็กระแทกปลายเท้าลงพื้น แยกเขี้ยวคำราม!

“แน่จริงก็มาเลย!!”

เขาง้างหมัดขวาที่ควบผนึกเอ็นริวอย่างเข้มข้นนั้นออก ก่อนจะปล่อยหมัดพุ่งเข้าใส่เชนตรงๆ โดยไม่อ้อมค้อม ซึ่งเชนเองก็ไม่แม้แต่ชะงักฝีเท้า หมัดนั้นถูกง้างแล้วชกสวนหมัดของโรซานในทันที!

เสียงกัมปนาทระเบิดออกกลางอากาศอย่างรุนแรงจนสายฝนเบื้องบนถึงกับแตกระเบิดเป็นม่านไอน้ำ!

กลิ่นอายดุดันของ “เอ็นริว • ระดับออร์แกเนลล์” ที่ปะทะใส่กันระเบิดกวาดออกไปรอบด้าน!

พื้นลานสั่นสะเทือน! เสียงครืนต่ำๆ ดังออกจากหินที่แตกร้าวใต้ฝ่าเท้าทั้งคู่!

และเมื่อทุกสายตามองไป ผลลัพธ์ก็คือโรซานล่าถอยไปกว่าสิบก้าว ท่วงท่าการถอยแลดูทุลักทุเลเป็นอย่างยิ่ง สีหน้าบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดของหมัดขวาที่กำลังสะท้านสั่น!

ขณะที่เมื่อมองไปยังอีกฟาก…

ราเชน เมฆพิทักษ์ หรือ นาเรช เทวสถิตย์ กลับถอยหลังเพียงสามก้าว ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้นจนร่างหยุดนิ่ง ยืนหยัดท่ามกลางละอองฝนที่หมุนวนรอบร่างเขาราวกับเคารพยำเกรง!

ทุกสายตาจับจ้องผลลัพธ์นี้ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้!

ทุกผู้คนในที่แห่งนี้ได้เห็นประจักษ์แก่สายตามาแล้วว่า เทคนิคผนึกปราณของโรซานนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใด และแลดูจะทรงพลังเกินกว่าที่ใครในขอบขั้นก่อเกิดวิญญาณจะถือครองได้แล้ว

แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า…

กลิ่นอายดุดันตามแบบฉบับเอ็นริวที่ระเบิดกวาดออกจากชายผู้นั้น กลืนกินเข้าใส่กลิ่นอายเอ็นริวของโรซานราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด…

พวกเขาทั้งหมดได้แต่ขนลุกตั้งชัน!!

ท่ามกลาง-่าฝนที่เทกระหน่ำไม่หยุดพัก เชนราวกับเป็นร่างจำแลงของความดุร้าย ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหยุดชะงักพักหายใจ ร่างเขาพุ่งออกไปอีกครั้งด้วยก้าวพริบตา

และสมชื่อของท่วงท่าการเคลื่อนไหวนี้ เพียงแค่ใครบางคนเผลอกะพริบตาหนึ่งครั้ง ระยะห่างเกือบร่วมยี่สิบก้าวก็หายวับจากบุรุษบนเวทีทั้งสองไปในบัดดล!

เมื่อเข้าถึงระยะ เชนเหวี่ยงขาที่ผนึกควบด้วยเอ็นริว เตะสูงตรงเข้าลำคอของโรซานในจังหวะที่อีกฝ่ายยังไม่ทันตั้งตัวติด

โรซานเห็นเช่นนั้นก็ยกแขนขึ้นป้องกันเนื่องด้วยไม่สามารถหลีกหลบได้ทัน แต่แรงปะทะของลูกเตะนี้ก็หนักหน่วงราวท่อนเหล็กขนาดยักษ์ เสียงกระดูกสะเทือนดังลั่น ร่างโรซานถึงกับขาข้างหนึ่งหลุดลอยออกจากพื้นจากแรงปะทะมหาศาล!

เชนยังไม่หยุด!

ชายหนุ่มหมุนตัวต่ำ ฟาดเท้าที่ควบผนึกเอ็นริวอย่างเข้มข้นสะบัดจากด้านล่างทะยานเข้าหาสีข้างที่เปิดโล่ง

โรซานที่หลักไม่สู้จะมั่นคงนัก พยายามลดท่อนแขนลงมากันไว้ แต่ด้วยการบิดตัวเสริมแรงของเชน ก่อเกิดเป็นแรงปะทะหนักหน่วงมหาศาล ทำให้ร่างของมันถลากระเด็นไป ล้มกลิ้งไปพื้นสามตลบ ก่อนจะฝืนตะกายตัวลุกขึ้นมาท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกผู้คน ด้วยท่าทางอันน่าสังเวช

และอย่างที่ทุกคนพอจะคาดเดาได้…

เชนไม่หยุด! เขาเป็นประหนึ่งพายุคลั่งท่ามกลางห่าฝนแห่งนี้!!

เชนกระแทกปลายเท้าลงพื้นจนม่านน้ำแตกกระจาย พุ่งเข้าประชิดตัวโรซานในเสี้ยวลมหายใจ เขาพลิกข้อมือซ้ายขึ้น ตวัดศอกใส่ปลายคางอย่างดุดัน!

แต่โรซานก็มีปฏิกิริยาไม่ธรรมดา มันกัดฟันรีบเบี่ยงหัวหลบ แต่ด้วยที่มุมแคบเกินไป ปลายศอกของเชนตวัดปาดแก้มของมันเสียงดัง “ฉัวะ!!” เลือดแดงฉานกระเด็นซ่านผสมไปกับม่านฝน!

กายเนื้ออันเหนียวแน่นระดับครึ่งก้าวกระดูกเหล็กผิวทองแดงยังถึงกับถูกฉีกขาด บ่งบอกว่าการจู่โจมนี้ของเชนนั้นหนักหน่วงเพียงใด!

‘บะ…บัดซบ! ฉันคนนี้ กับไอ้คนที่อยู่แค่ขั้นต้นก่อเกิดวิญญาณ ทำไมถึงได้…!?’

โรซานสีหน้ายับยู่ ความเจ็บแปลบบนแก้มแล่นวูบเข้าสู่สมอง!

ทุกท่วงท่าของเชน หนักแน่น เฉียบคม และทุกการโจมตี ทุกการเคลื่อนไหว ไม่เสียเปล่าเลยแม้แต่นิด!

โรซานผู้เคยเป็นตัวแทนของความภาคภูมิ และเกือบจะประดับฐานะบุตรแห่งปกรณัมไว้บนอก ตลอดเวลาในห้วงแห่งการต่อสู้อันเข้มข้นสุดขีดนี้ กลับมีเพียงท่วงท่าทุลักทุเล และการป้องกันที่ไร้รูปแบบของความสง่างามเช่นเคย…

สีหน้าของมันยิ่งมายิ่งยับยู่ยี่ นัยน์ตาสั่นสะท้าน มองไปยังร่างที่เคลื่อนไหวจู่โจมดุดันตรงหน้าราวกับกำลังมองเงาร่างของสัตว์ร้าย…

ความมั่นใจและความอหังการที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกปิดจิตใจอันอ่อนแอเริ่มแตกร้าวอย่างช้าๆ…

ในสายตาของทุกผู้คนในลานแห่งนั้น มองไปยังเชนด้วยสายตาที่พลิกตาลปัตรโดยสิ้นเชิง…

พวกเขาและเธอ มองขึ้นไปยังภาพการต่อสู้ที่ราวกับหลุดออกมาจากภาพฝัน ไม่ก็ราวกับการบรรยายจากนักกวีผู้เพ้อฝันนั้นด้วยสายตาเลื่อนลอย…

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้…

เป็นความรู้สึกที่ราวกับกำลังมองไปยังบางสิ่งเหนือจินตนาการ…

ใครหลายคนเริ่มรู้สึกคลั่งไคล้…

ราวกับดินทรายที่กำลังมองขึ้นไปยังดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างเจิดจ้าด้วยความหลงใหล…

โรซานได้แต่ก้าวถอยหลบหลีก บาดแผลและความเจ็บปวดปรากฏขึ้นทั่วร่างจากการจู่โจมอันดุดันหนักแน่นที่ถาโถมเข้ามาประหนึ่ง-่าฝน จิตใจของมันเองก็เริ่มสั่นคลอนไม่มั่นคง เหมือนเผชิญหน้ากับตัวตนที่เรียกได้ว่า ‘ของจริง’ เช่นนี้…

‘ต้องกลับไปก้มหัวอีกแล้ว…ต้องกลับไปยิ้มเสแสร้งอีกแล้วเหรอ…’

จิตใจดั้งเดิมที่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างแท้จริงอยู่แล้ว เวลานี้ใกล้จะพังทลายเต็มที…

แต่อย่างไรก็ดี คนเช่นนี้…

‘ไม่เอา! ฉันจะไม่ยอมกลับไปอยู่เป็นตัวสำรองแบบนั้น! ฉันคนนี้คู่ควรกับการยืนท่ามกลางเสียงโห่ร้อง! คนคนนั้นก็บอกว่าฉันคู่ควร!!’

เมื่อได้สัมผัสความรุ่งโรจน์สักครั้ง ไม่มีทางที่จะยอมกลับไปตกต่ำอีกเป็นอันขาด!

โรซานยกแขนทั้งสองขึ้นรับลูกเตะอันหนักหน่วงของเชนจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่มันก็กัดฟันฝืนทน ใช้มือจับขาของเชน ก่อนจะคำรามออกแรงสะบัดออกไป!

“แค่แก! ถ้าแค่ไม่มีแกโผล่หัวมา! ทุกอย่างก็จะเป็นของฉันแล้วแท้ๆ!!”

โรซานคำรามลั่น! ดวงตาแดงฉานไปทั้งแถบ!

เชนหมุนตัวตั้งหลักได้อย่างรวดเร็วมั่นคง มองไปยังท่าทีราวกับคนเสียสตินั้น…

‘โทษที แกกับฉันก็ไม่ได้แค้นอะไรกันมาก่อน ฉันก็ไม่ได้อยากมาแย่งที่ของแก…แต่ฉันต้องทำเพื่อไปให้ถึงเป้าหมาย’

โรซานไม่ได้ยินสิ่งที่เชนคิด มันเงยหน้ากู่ร้อง ปราณเข้มข้นระเบิดออกจนระเหิดเม็ดฝนรอบด้านในระยะสามเมตรระเหิดกลายเป็นไอ!

กลิ่นอายปราณของโรซานที่อยู่ๆ ก็พุ่งทะยานสูงขึ้นสุดหยั่งนั้น ทำให้ทุกผู้คนที่สัมผัสได้ถึงกับหนังศีรษะชาดิก!!

ผู้อาวุโสเบลเดียที่หลีกตัวออกมาสังเกตการณ์ไกลๆ เมื่อสัมผัสถึงปราณที่ทะยานขึ้นสูงลิบ จนทำให้เม็ดฝนรอบด้านระเหิดหายนั้นก็ถึงกับใบหน้ากระตุกนัยน์ตาหดเกร็ง!

เพราะมันรู้จักท่วงท่าและกลิ่นอายเช่นนี้…

“ระ…โรซาน!? นี่เธอไปเรียน “ปกรณัมสิ้นสูญ” มาได้ยังไง!!”

พร้อมกับเสียงเบลเดียที่ก้องสะท้อนออกไป เหล่านักล่าเบื้องล่างที่มองมาอย่างตกตะลึงก็ถึงกับใบหน้าแข็งค้าง…

ปกรณัมสิ้นสูญ…

ชื่อนี้มีใครบ้างในสังกัดแห่งนี้ที่ไม่รู้จัก ไม่สิ ถ้าเอ่ยถึงทักษะการโจมตีของสังกัดเจ็ดปกรณัม ใครบ้างในโลกภายนอกที่จะไม่นึกถึงนามนี้…

เทคนิคการโจมตีที่ว่ากันว่า…

ปรมาจารย์สังหารเป็นผู้คิดค้นขึ้นด้วยตนเองในอดีต และยังเป็นหนึ่งในท่าการโจมตีประจำตัวของท่านเสมอมา!

เทคนิคการโจมตีที่จะสืบทอดให้แก่เหล่าผู้ที่ได้รับ [แหวนทอง] แล้วเท่านั้น!

แต่ทำใมโรซานถึง…!?

เบลเดียกำลังจะพุ่งเข้าไปหาโรซาน เพราะมันรู้จักวิชานี้ดี และรู้ด้วยว่าถ้าเกิดข้อผิดพลาดในการใช้ออกแม้แต่นิดเดียว จุดจบของคนคนนั้นจะน่าสังเวชแค่ไหน

“หยุด…!?”

แต่ในตอนที่กำลังจะพุ่งออกไป ร่างของมันก็สะท้านเฮือก ก่อนจะหันขวับไปมองทาอัฒจันทร์ด้วยสีหน้าไม่คาดคิด!

บนอัฒจันทร์ ชิกิวละสายตาจากเบลเดีย มองลงมายังภาพที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้าที่ยากจะอธิบาย!

เชนมองไปยังกลิ่นอายที่ระเบิดออกมานั้น ด้วยดวงตาที่หรี่แคบเคร่งเครียด!

‘พลังที่ระเบิดออกมาจนทำให้เม็ดฝนระเหยไปทันทีที่สัมผัสนั่น มันไม่ใช่แค่ปราณอย่างเดียว ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าทำได้ยังไง แต่ท่าโจมตีที่มันกำลังจะใช้นั่น…กำลังรีดพลังจากกายเนื้อออกมาผสมด้วย!?! อันตราย! ถ้าโดนเข้าจังๆ ต่อให้มีกายเนื้อครึ่งก้าวกระดูกเหล็กผิวทองแดงนี่ก็คงแหลก!!’

สิ้นความคิดนั้น เชนทำการยกมือขวาขึ้น แบออกสุดเหยียด ก่อนที่จะ…บีบรวบเข้าเป็นหมัด!

พริบตานั้น! กลิ่นอายทรงพลังที่ราวกับสามารถบดขยี้ทุกสิ่งระเบิดออกมาจากหมัดขวา!!

วิชาที่เชนได้มาจากดินแดนมนตรานครอันสาบสูญ และเป็นวิชาที่ว่ากันว่า ‘เทพีทุรคา’ มอบให้แก่ราชวงศ์ผู้สักการะพระนาง

วิบัติ!

เชนไม่หยุดเพียงแค่นั้น ชายหนุ่มแบมือออกอีกครั้ง ก่อนที่จะกำรวบเข้าเป็นหมัดหนที่สอง ส่งให้กลิ่นอายทำลายล้างทบทวีขึ้นไป!

และเขาก็ยังไม่หยุดแค่นั้น! ชายหนุ่มกำรวบเข้าเป็นครั้งที่สาม! แล้วก็ครั้งที่สี่!!

กลิ่นอายที่ระเบิดออกจากหมัดของเชนในเวลานี้ แม้จะให้กลิ่นอายที่แตกต่างกัน แต่มันก็ทำให้เม็ดฝนรอบตัวในระยะสามเมตรถึงกับสั่นสะเทือนแล้วแตกสลายกลายเป็นเศษอณูไปในทันที!!

มองเผินๆ ผลลัพธ์ช่างคล้ายคลึงกัน แต่กลิ่นอายและเจตจำนงที่สัมผัสได้กลับแตกต่างไม่ใกล้เคียง!

ฝั่งหนึ่งให้ความรู้สึกถึงพลังมหาศาลอันเข้มข้นยิ่งยวด ที่สามารถทำให้สรรพสิ่งสูญสลายดับสิ้นสมชื่อท่วงท่า!

ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง ไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงพลังมหาศาลอันเข้มข้นจนราวกับจะจับต้องได้เหมือนอีกฝ่าย แต่ให้ความรู้สึกประหนึ่ง ‘เจตจำนงแห่งการทำลายล้าง’ ได้ปรากฏขึ้น และสามารถบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกลาญ!

ท่ามกลางสายตาที่มองมายังทั้งสองด้วยความสั่นสะท้าน เป็นโรซานที่คำรามลั่น พุ่งเข้าหาเชนพร้อมกับกำหมัดหวดเข้าใส่ชายหนุ่ม ส่งให้พลังที่ ‘ผสมผสานระหว่างปราณและกายเนื้อ’ ระเบิดโถมเข้าใส่เชนอย่างเกรี้ยวกราด!

ชายผู้ถือครองวิญญาณสมบูรณ์แบบเองก็นัยน์ตาวูบแสงคมกล้า หมัดขวาถูกข้างออก แล้วก็หวดสวนเข้าใส่พลังที่ถาโถมเข้ามาหมายบดขยี้เขาให้แหลกนั้นทันที!

วิชาของผู้ที่ถูกขนานนามด้วยความกลัวจากผู้คนในอาณาจักรเซเฟีย กับ วิชาที่ชาวมนตรานครเชื่อว่าเป็นวิชาที่ทวยเทพประทานให้แก่ราชวงศ์ผู้สักการะพระนางอย่างแรงกล้า ปะทะใส่กันในวินาทีนั้น!

ปกรณัมสิ้นสูญ!!!

วิบัติ • สี่ชั้นฟ้า!!!

เสียงปะทะ “บรึ้ม!!!!” ระเบิดสะท้านสะเทือน! สรรพเสียงรอบด้านถูกกลบหายไปจนสิ้น! พร้อมกับคลื่นพลังสุดอันตรายที่ระเบิดกวาดออกไปรอบด้าน!!