เรื่อง ล่าผ่าแดนทมิฬ

สายฝน๾ั๹๦๹โปรยปราย๣๹๬าจากเบื้องบนไม่ขาดสาย ราวกับกำลังร่ำไห้เสียใจต่อบางสิ่ง หรือไม่ ก็พยายามที่จะชำระล้างโลกเบื้องล่างอันโสมมให้สะอาดขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย

ข้ามผ่านหนองน้ำสุดขอบไป มันคือผืนป่าโปร่งที่ไม่ได้รกทึบเหมือนที่ผ่านๆ มา สามารถมองเห็นทัศนวิสัยได้ค่อนข้างไกล แต่นั่นคือในยามปกติ เมื่อท้องฟ้ามืดครึ้มและเต็มไปด้วย-่าฝนที่ไร้ทีท่าจะหยุดตกในเร็วๆ นี้ มันก็ทำให้วิสัยทัศน์ก็ยังถือว่าค่อนข้างย่ำแย่

แต่เมื่อเงยหน้ามองสูงผ่านยอดไม้ของป่าแห่งนี้ไป สิ่งที่เห็นคือขุนเขายาวเหยียดสูงชันชนิดที่ต้องมองคอตั้งบ่า ขุนเขาซึ่งโอบล้อมสังกัดแห่งนี้เอาไว้จนกลายเป็นหุบเร้นปกรณัม

ท่ามกลางความเปียกชื้นและเสียงเม็ดฝนกระทบพื้นรัวกระหน่ำ เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังขึ้นผสมโรงไปกับมัน แต่เสียงฝีเท้าคู่นี้นั้น ครู่หนึ่งฟังดูสม่ำเสมอไม่ช้าไม่เร็ว แต่อีกครู่หนึ่งกลับฟังดูขัดแย้งและช้าลงไป

มองไปจะเห็นว่านั่นเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ราเชน • เมฆพิทักษ์ …

สภาพของเขาถือว่าย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง อาจจะเรียกได้ว่าย่ำแย่มากที่สุดครั้งหนึ่งเลยก็ว่าได้…

ร่างทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำเย็นเยียบ แขนซ้ายขาดหายไป โลหิตแดงฉาน๾ั๹๦๹ไหลซึมอาบร่างซีกซ้ายอย่างไร้ทีท่าว่าจะหยุด สีผิวที่เคยมีสีน้ำผึ้งกึ่งแทนดูสุขภาพดี เวลานี้กลับเผือดสีลงจนน่ากลัว

นั่นคือสภาพที่มองเห็นด้วยตาเปล่า ซึ่งก็ถือว่าย่ำแย่สุดขีดแล้ว แต่ภายในเองก็ไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

ปราณทั้งร่างแทบจะเรียกได้ว่า ‘แห้งขอด’ ประหนึ่งธารน้ำในวิกฤตหน้าแร้งที่ไม่ได้สัมผัสฤดูฝนมานานนับแรมปี และที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าคือ ‘วิญญาณ’ ของเขา ซึ่งได้รับความบอบช้ำจากแบกรับผลสะท้อนของ ‘ปลิดชีพดับวิญญาณสามเท่า’

อาการบอบช้ำทางวิญญาณนั้นเป็นสิ่งที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูด…

มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเจ็บปวดร้าวระบมจนต้องใบหน้าเหยเก ไม่เหมือนความเจ็บปวดทางกายใดๆ ทั้งสิ้น

มันให้ความรู้สึกหน่วงและวูบโหวงชวนอาเจียน คล้ายความรู้สึกตอนเมารถ แต่รุนแรงกว่านั้นหลายสิบเท่า และที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าก็คือ มีความรู้สึกในบางช่วงจังหวะที่ไม่สามารถควบคุมร่างกายของตนเองได้ ความคิดเองก็ขาดหายไปในบางครั้ง ราวกับในช่วงจังหวะเหล่านั้น นี่ไม่ร่างกายของเขาอีกต่อไป ประหนึ่งวิญญาณและกายเนื้อเกิดความไม่สอดคล้อง…

บอกได้เพียงว่าถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เชน๾ั๹๦๹ฝืนเปิด ‘สภาวะยมทูตทมิฬ’ เอาไว้ ต่อให้เป็นคนที่โหดร้ายและดุดันเช่นชายหนุ่ม สิ่งเดียวที่ทำได้อาจเป็นนอนคว่ำหน้าครวญครางอยู่บนพื้น…

จริงๆ แล้วตั้งแต่ปิดฉากการต่อสู้กับเพอร์เวิร์ท เชนคาดไว้ว่าจะใช้ ‘พลังช่วยชีวิต’ ในการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บต่างๆ ให้กลับคืน หรืออย่างดีและคาดหวังไว้สูงสุด มันอาจจะสามารถช่วยต่อแขนที่ขาดของเขาได้ ซึ่งแน่นอนว่าสามารถคาดหวัง เพราะนี่ถือเป็นพลังในขอบเขตนั้นของพลังที่ผู้อาวุโสลึกลับทิ้งไว้ให้โดยตรง

แต่น่าเสียดาย เหมือนเพราะว่าการใช้ ‘เจตจำนงแห่งแท่นพื้นฐานที่เก้า’ ในการโน้มน้าวเพื่อสร้างอาณาเขตปกปิด จะทำให้พลังสายนั้นสับสนปั่นป่วนราวกับน้ำเดือด จนกว่ามันจะสงบนิ่งดังเดิม เขาเหมือนจะไม่สามารถแตะต้องพลังนั้นไปได้สักพักใหญ่

เชนที่สายตาเดี๋ยวพร่าเลือนเดี๋ยวแจ่มชัด พยายามกะพริบตาถี่ๆ เรียกความคมชัดของสายตารวมถึงสติ เขาเงยหน้าอย่างยากลำบาก มองไปยังขุนเขาที่ขยับใกล้เข้ามาในทุกขณะ และดูแล้วด้วยความเร็วในตอนนี้ อีกไม่เกินหนึ่งนาที เขาก็คงไปถึงใต้ขุนเขานั้นได้ และก็จะสามารถดำลงไปยังธารน้ำที่เชื่อมกับถ้ำใต้ดิน ซึ่งจะสามารถพาเขาออกไปจากสังกัดแห่งนี้…

‘…ใกล้แล้ว…เวลา…ขอให้ทัน…เถอะ…’

เชนกัดฟันครุ่นคิด ซึ่งนี่อาจเป็นความคิดที่แจ่มชัดที่สุดเท่าที่เชนจะสามารถทำได้ในตอนนี้แล้ว

ในสภาพบอบช้ำทั้งภายนอกและภายใน ความคิดของเชนสับสนพร่ามัว มีบางเสี้ยววินาทีด้วยซ้ำที่เขาเหมือนจะลืมไปชั่วขณะว่าตนเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่ และกำลังจะไปที่ไหน…

แต่ตลอดเวลาอันปั่นป่วนสับสนนั้น แม้ฝีเท้าจะสับสนและผ่อนความเร็วลงไปบ้าง แต่ชายหนุ่มก็๾ั๹๦๹มุ่งหน้าต่อไป ราวกับสัญชาตญาณและจิตภายในที่หนักแน่นบางอย่างคอยชักจูงอยู่ตลอดเวลา…

ภูเขาสูงใหญ่คืบใกล้เข้ามาทุกที มองฝ่าผืนป่าและสายฝนเห็นรางๆ แม้แต่ตีนเขาแล้ว อีกไม่กี่อึดใจเขาก็คงจะไปถึง

แต่ครั้นนั้นเอง…

เสียงกระหึ่มกึกก้องก็ดังมาจากสถานที่ห่างไกลออกไป มันดังสนั่นประหนึ่งเสียงฟ้าผ่า กลบสิ้นทุกสรรพเสียงในโลกหล้าไปชั่วขณะ!

พร้อมกับ…

เสียงคล้ายบางสิ่งแหวกอากาศดังกระหึ่มจากที่ห่างไกลตรงมาหาเขา!

เชนเองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน ชายหนุ่มหันขวับกลับไป ก่อนที่จะตวัดใบหน้าก้มลงมองตนเองด้วยใบหน้าที่แปรเปลี่ยน!

เป็นเพราะอาการผิดปกติทั้งหมดในตอนนี้ ทำให้เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่า…

เขาเผลอปลดเทคนิคเร้นปราณไปตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้!!

!?!!

‘บัดซบ!!!’

เชนนัยน์ตาเบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดแดงฉาน เสียงสบถดังลั่นในห้วงความคิดของเขา!

ไม่ต้องสงสัยอะไรต่อเสียงแหวกอากาศดังกระหึ่มที่ใกล้เข้ามานั้นอีกแล้ว!

ญอร์ • เคนลี่ ได้สติ! และการไล่ล่าจากตัวตนระดับสุดยอดของสังกัดแห่งนี้กำลังมา!!

ขั้นค้นหาฟ้ากำลังพุ่งแหวกอากาศมาหาเขา!!

ไม่ ‘ผู้อาวุโสใหญ่ ชิกิว • ริวเซย์’ หรือ ‘ผู้อาวุโสลำดับเก้า’ คนนั้น ก็คงเป็น ญอร์ • เคนลี่ เอง!

แต่ไม่ว่าจะเป็นใครในนี้ก็ตาม ทันทีที่อีกฝ่ายมาถึง…

ประตูแห่งชีวิตของเขาก็คงถูกปิดลงในทันทีนั้น!

เชนกัดริมฝีปากอย่างแรงจนได้กลิ่นเลือด พยายามดึงสติอันพร่าเลือนให้กลับคืนมาแจ่มชัดที่สุด มือขวาที่สวม [แหวนนักท่องเที่ยว] ยกขึ้น เตรียมที่จะเข้าสู่โลกเร้นลับ!

ต่อให้เพิ่งจะพบกับ ‘ตัวตนทรงพลัง’ ในโลกแห่งนั้นจนต้องหนีเตลิดออกมา และรู้ดีว่าขุนเขาเบื้องหน้ากางไว้ด้วยม่านพลังที่ขวางกั้นขอบเขตเคลื่อนย้าย ถ้าเกิดฝืนฝ่าออกไป อาจได้รับบาดเจ็บชนิดที่ยากจะยอมรับได้ แต่ในวินาทีนี้ ไม่ใช่เวลามาสนใจสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไปแล้ว!

ถ้าเกิดพยายามหลบหนีด้วย [แหวนนักท่องเที่ยว] อาจจะทำให้เขาต้องตาย แต่ถ้าไม่หนีในตอนนี้ สิ่งที่รออยู่คือความตายที่ไม่มีคำว่า ‘อาจจะ’ อยู่ในนั้น!

ร่างกายของเชนค่อยๆ เลือนรางโปร่งใสท่ามกลางผืนป่า สายฝน และเสียงดังกระหึ่มที่ดังใกล้เข้ามา เสียงนั้นกระชั้นชิดจนให้ความรู้สึกห่างไปแค่ไม่กี่ร้อยเมตรแล้ว!

เวลาสามวินาทีสำหรับเชนในเวลานี้ ยาวนานนับชั่วโมง!

สายตาของชายหนุ่มผู้บาดเจ็บสาหัส เริ่มเห็นโลกสีหม่นที่บิดเบี้ยวและยากจะแยกแยะทิศทาง เขากำลังจะเข้าสู่โลกเร้นลับแล้ว!

แต่อย่างไรก็ดี…

พริบตานั้น เชนรู้สึกว่าภาพของ ‘ความเป็นจริง’ ที่เลือนรางใกล้ถูกกลืนกินด้วยโลกเร้นลับ อยู่ๆ กลับแจ่มชัดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนที่ไม่นานเกินสองวินาที ภาพของโลกเร้นลับจะหายไปจนสิ้น ถูกซ้อนทับด้วยโลกความเป็นจริงอันแจ่มชัดทั้งหมด!

!!?

เชนใบหน้าเผือดสี!

การเข้าสู่โลกเร้นลับถูกขัดขวางด้วยพลังบางอย่าง!!?

และครั้นนั้นเอง…

“ด้วยความเข้าใจต่อ ‘ความเป็นจริง’ ที่ฉันกำลังค้นหา อาจจะยังไม่ทรงพลังมากพอจนสามารถกระชากผู้ที่เข้าสู่โลกของ [แหวนนักท่องเที่ยว] แล้วอย่างสมบูรณ์ออกมาได้ แต่ถ้าแค่ขัดขวาง ดึงหนูโสโครกให้อยู่ใน ‘ความเป็นจริง’ ล่ะก็…ง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย”

เมื่อเชนเงยหน้ามองขึ้นไป สิ่งที่ได้เห็นก็ทำให้แสงแห่งความหวังคล้ายจะดับมอดไปทั้งหมด…

ไม่ใช่ ญอร์ • เคนลี่ …

ไม่ใช่ ผู้อาวุโสลำดับเก้า …

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งเจ็ดปกรณัม และถ้าไม่นับรวมถึง ‘ปรมาจารย์สังหาร’ ผู้เร้นกาย เขาคือผู้ที่ทรงพลังที่สุดในสังกัดแห่งนี้…

ชิกิว • ริวเซย์

โดยมีสายฝนและท้องฟ้ามืดครึ้มเป็นฉากหลัง สายตาทรงพลังมากความเย็นเยียบ มองต่ำ๣๹๬ายังเชน…

“ฉันคิดอยู่แล้วว่าแกมีอะไรแปลกๆ…แต่ก็น่าเหลือเชื่อมากที่สามารถมาถึงจุดนี้ได้ ไหนจะเรื่องที่ทำไมแกถึงสามารถตบตาท่านปรมาจารย์ได้อีก…แต่เอาเถอะ ไว้พาแกกลับไป ฉันจะทำให้แก…”

เสียงของชิกิวขาดหาย เมื่อได้เห็นสภาพยับเยินของเชนเต็มสายตา

“แกไปทำอะไรมา? ทำไมถึงได้มีสภาพแบบนั้น?”

ชิกิวเต็มไปด้วยความฉงน และอย่างที่ไม่รอคำตอบ มันทำการชี้นิ้วตรงมาที่เชน และทันทีนั้น ชายหนุ่มก็รู้สึกประหนึ่งมีพลังลึกลับบางอย่างกำลังหมุนวนอยู่รอบๆ ตัวของเขา!

แล้วในวินาทีถัดมานั่นเอง ใบหน้าของชิกิวที่เคยเรียบนิ่งดุดัน ได้แปรเปลี่ยนกลายเป็นตกตะลึง ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนอีกครั้งกลายเป็นความบิดเบี้ยว!

“…ไม่จริง…นายน้อย…”

ขณะที่สถานการณ์ตรงหน้าว่าย่ำแย่สุดขีด จนไม่อาจย่ำแย่ไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว แต่ราวกับสวรรค์และปฐพีซึ่งเกรี้ยวกราดต่อเชนที่สร้าง ‘เก้าวิญญาณอันสมบูรณ์’ ได้สำเร็จ จะยังรู้สึกไม่พึงพอใจ…

เพราะพริบตานั้น เสียงแหวกห้วงอากาศเบื้องบนอีกสองเสียง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่พุ่งแหวกผืนป่าก็ดังใกล้เข้ามา

แล้วอย่างรวดเร็วที่สุด ไม่นาน เงาร่างนับสิบร่างก็ปรากฏขึ้นโอบล้อมสถานที่แห่งนี้เอาไว้…

เมื่อมองไป คนเหล่านั้นช่างคุ้นตา เพราะพวกเขาทั้งหมดคือ ‘ผู้อาวุโส’ ของสังกัดแห่งนี้ทั้งสิ้น…

เชนกวาดมองผ่านเหล่าเงาร่างที่อยู่บนภาคพื้น มองเห็นว่าหนึ่งในนั้นมี วินซ์ • บราวน์ ที่กำลังมองมาด้วยสายตายากจะอธิบาย และเมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป สองเงาร่างที่เวลานี้ปรากฏอยู่เคียงข้างชิกิวที่กำลังใบหน้ายับยู่ ก็คืออีกสองขั้นค้นหาฟ้าของสังกัดแห่งนี้อย่าง ญอร์ • เคนลี่ และ ผู้อาวุโสลำดับที่เก้า …

ประตูทางรอดที่ว่าถูกปิดลงแล้ว…

เวลานี้ได้ถูกลงกลอนแน่นหนาขึ้นอีกขั้น…

เหล่าผู้อาวุโสบนภาคพื้นดิน มองตรงไปยังเชนด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย เต็มไปด้วยความรู้สึกอันสับสนปนเป…

ชายผู้เจิดจรัสที่สุดในรอบหลายร้อยปีของสังกัด แสงความหวังที่พวกมันวาดฝันเอาไว้ว่า ในอนาคตจะนำพาสังกัดแห่งนี้สู่ความรุ่งโรจน์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า…

อารมณ์มากมาย มวนอยู่ในห้วงคิดของพวกเขาและเธอ ทั้งโกรธและสับสน แต่เพียงไม่นานนัก…

ความโกรธก็เหมือนจะค่อยๆ โหมทวี จนสายตาเหล่านั้นยิ่งมายิ่งดุดัน!

บนห้วงอากาศ ผู้อาวุโสลำดับเก้าเองก็มีสายตาไม่ต่างจากคนด้านล่าง แตกต่างจาก ญอร์ • เคนลี่ ที่ตั้งแต่ต้น เธอมองไปยังเชนด้วยสายตาดุดันเกรี้ยวกราด ที่ให้ความรู้สึกประหนึ่งกำลังมองไปยังสัตว์เดรัจฉานอันต่ำตมสักตัว

ผู้อาวุโสลำดับที่เก้ามองมายังผู้อาวุโสใหญ่ราวกับจะพูดอะไรสักอย่าง แต่มันก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของอีกฝ่าย

“คุณชิกิว? เกิดอะไรขึ้น?”

ชิกิว • ริวเซย์ นิ่งไปชั่วขณะต่อคำถามนั้น ก่อนที่สุดท้ายมันจะพูดออกมา…

เป็นประโยคที่แผ่วเบา แต่ทุกชีวิตในบริเวณแห่งนี้กลับได้ยินอย่างแจ่มชัดที่สุด…

“…นายน้อยเพอร์เวิร์ท…ถูกมัน…ฆ่า…”

คำพูดนั้นประหนึ่งมีสายฟ้าฟาดเข้าใส่ศีรษะของพวกมันทุกคน!

แต่ละคนพากันเบิกตาโพลง หันขวับไปมองเชนในบัดนั้น!

“ปะ…เป็นไปไม่ได้!”

“นายน้อยน่ะเหรอ…ไม่มีทาง!”

“จะบอกว่านาเรช…ไอ้หนูโสโครกขั้นก่อเกิดวิญญาณนี่ฆ่านายน้อยได้?!”

“นายน้องเพอร์เวิร์ทไม่มีทางถูกฆ่าหรอก! รู้กันอยู่ว่านายน้อยมีของขลังช่วยชีวิตที่ทรงพลังขนาดไหน แถมไม่ได้มีแค่ชิ้นเดียว!”

เสียงเอะอะโวยวายอย่างตื่นตระหนกดังก้องฝ่าสายฝน!

ชิกิว • ริวเซย์ ถอนหายใจอย่างเชื่องช้าแต่หนักหน่วง…

“ถึงจะไม่น่าเชื่อ แต่ก็เป็น ‘ความจริง’ …เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว…หยุดเอะอะโวยวาย…จับมัน…พามันกลับไปยังสังกัด”

ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสังกัดเจ็ดปกรณัม ออกคำสั่งเสียงเรียบท่ามกลางความโกลาหล

แต่อย่างไรก็ดี…

เสียงปริศนาเสียงหนึ่งดังตอบกลับคำพูดนั้น

“…ผู้ใหญ่นับสิบ…ทั้งพิสูจน์ตนและค้นหาฟ้า…พากันรุมเด็กหนุ่มแค่คนเดียว…ไม่คิดว่ามันน่าเกลียดเกินไปหน่อยหรือ?…”

ทุกคนในที่แห่งนี้ แม้แต่กระทั่งเชน พากันมองไปยังทิศทางของตีนเขาซึ่งเสียงดังกล่าวดังมา…

แม้จะยังไม่อาจเห็นเจ้าของเสียง แต่กระแสเสียงนั้นคือเสียงผู้หญิง และฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะล่วงผ่านเข้าสู่วัยชราแล้ว…

สำหรับคนอื่นในที่แห่งนี้เชนไม่ทราบ แต่สำหรับตัวเขาที่มองฝ่าสายฝนไป ดวงตาค่อยๆ เบิกกว้างอย่างไม่คาดฝัน เพราะเสียงนั้นช่างคุ้นหูตนเองเป็นอย่างยิ่ง…

เพียงไม่นาน เงาร่างเล็กร่างหนึ่งก็เดินฝ่าผืนป่าและสายฝนใกล้เข้ามา…

ชุดกิโมโนสีดำที่ประดับไว้ด้วยลวดลายดอกไม้สีขาวงดงาม สวมอยู่บนร่างเล็กที่หลังค่อมต่ำเล็กน้อยตามช่วงวัยล่วงผ่าน…

แม้สายฝนจะโปรยปราย๣๹๬าไม่ขาดสาย แต่ช่างน่าแปลกประหลาด บนร่างนั้นกลับไม่มีความเปียกชื้นปรากฏอยู่เลยแม้แต่จุดเดียว…

เมื่อมองไปจะเห็นว่า ก่อนที่เม็ดฝนเหล่านั้นจะได้ตกกระทบใส่ร่างของเธอ พวกมันก็พากันระเหิดกลายเป็น ‘ขี้เถ้า’ ไร้ชีวิตชีวา ให้ความรู้สึกทั้งงดงามและหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน…

เมื่อเห็นเงาร่างนั้นชัดเจน เหล่าผู้อาวุโสแห่งสังกัดเจ็ดปกรณัมบนภาคพื้นก็ถึงกับใบหน้าเผือดสีจนเผลอก้าวถอยหลัง ส่วนเบื้องบน ณ ห้วงอากาศ สามร่างของขั้นค้นหาฟ้าก็มองไปด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว!

“…อดีตหนึ่งในเก้ากงสุลมรณะแห่ง ‘แดนเทพมรณะ’ … ‘สตรีมาร’ …”

ญอร์รำพึงเสียงเบา ใบหน้าและดวงตาไม่อาจคงความสงบนิ่งไว้ได้ เมื่อได้เห็น ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ ด้วยตาตนเองเป็นครั้งแรก…

เชนมองฝ่าสายฝนไปยังร่างคุ้นตานั้น ก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยเสียงอ่อนแรง…

“…ย่า…โชวโกะ…”

หญิงชราลึกลับ ผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านแห่งตระกูลก้าววัฒนะ ไม่สนใจที่จะมองเหล่าผู้ทรงพลังนับสิบชีวิตที่กำลังจับจ้องมา แม้ดวงตาของเธอจะปิดสนิทอยู่ตลอดเวลา แต่มองไปคล้ายให้ความรู้สึกราวกับว่า เธอนั้นกำลังมองตรงมาที่เชนด้วยสายตาโอบอ้อม…

“เชนลูก…ย่ามารับแล้ว”