คันฉ่องเทวะ

 ราตรีอันเงียบสงัดภายในส่วนที่ลึกที่สุดของพงไพรปรากฏเสียงร้องของทารกแว่วมาจากอ้อมอกของชายชราร่างหนึ่ง ที่มีรางกายสูปผอมเสื้อผ้าเสื้อผ้าอาภรณ์ขาดหลุดหรุ่ย แต่ไม่ปากฎบาดแผลบนลำตัวของมันสภาพคล้ายต่อกรกับพายุลูกใหญ่มา แววตาของชายชราสงบนิ่งไร้การเคลื่นไหวสิ่งใดราวกับบ่อน้ำที่ไม่สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงใดๆได้อีก
 ไม่ทราบมันพบเจอเหตุการณ์ใดมา "ท่านอาวุโสใหญ่ สภาพท่านนั่นดูไปไม่คล้ายศพเดินได้เท่าไหร่ ? สถานที่ๆท่านจากมาสมควรวุ่นวายเกินคณานับ ข้าไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เห็นท่านอาวุโสใหญ่ในสภาพเช่นนี้มาก่อน " 
 "เห้อ เห้อ แต่นี้มิใช่เวลาที่จะพูดจาหยอกล้อกับข้าจักรพรรดิกระบี่" ชายชราผู้ที่มีใบหน้าแห้งเหี่ยว เค้นเสียงหัวเราะแหบกระด่างออกมาจากลำคอ เบาๆพร้อมกับมองไปที่ทารกที่อยู่ในอ้อมอกของตนเอง "จักรพรรดิกระบี่ ข้าต้องขออภัยที่มารบกวนท่านในระหว่าการเก็บตัว ตอนนี้บ้านเมื่องวุ่นวายผู้คนล้มตายกันทุกอึดใจ