เรื่อง เทพกระบี่เงาอสูร

บท๡ี่74  ตำหนักเซียนและหอเทพศาสตรา

ผ่านไปสองเดือนในป่ามายาทั้วเจ็ดแห่งหม้อวิญญาณขนาดใหญ่๡ี่สามารถใส่อสูรระดับหกได้เป็นร้อยตัวถูกตั้งขึ้นใจกลางป่ามายาทั้งเจ็ดแห่งในนั้นเต็มไปด้วยหินอสูรระดับเจ็ด ระดับแปด ระดับเก้า และระดับสิบและเลือดของอสูรระดับสิบ๡ี่พยามเติมเต็มมาหลายร้อยปีมันเดือดพล่านส่งกลิ่นเหม็นจนหน้าอาเจียนออกมาอสูรระดับสิบยืนรอบหม้อเหมือนเป็นการทำพิธีบวงสรวงอะไรสักอย่างมันกำลังรอพระจันทร์เต็มดวงอยู่อย่างใจเย็นไม่มีคำได้พูกออกมาทุคนเงยหน้าบนท้องฟ้า

เมื่อพระจันทร์เต็มดวงหม้อทั้งเจ็ดมีแสงพุ่งออกมาแล้วมันก็กระจายตัวออกเลือดทั้งหมดพุ่งออกมาแล้วระเหยออกเป็นควันสีเขียวปกคลุมไปทั่วป่าทั้งเจ็ดและกระจายตัวออกทันที๡ี่อสูรได้สัมผัสหรือสูดดมกลิ่นเข้าไปมันจะกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาโดยเฉียบพลันพลังจะเพิ่มเป็นยี่สิบเท่า นี่คือแผนการสร้างกองกำลังป้องกันไม่ให้เข้ามาในป่ามายาควันลอยไปทั่วทวีปโดยใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม(สองชั่วโมง)

รวมถึง๡ี่หลบภัยของนิกายดาบโลหิตมนุษย์อสูร๡ี่พวกมันสร้างเกิดการพัฒนาทันทีอย่างเงียบๆสติปัญญามันอยู่ระดับเดียวกับมนุษย์พลังมันเพิ่มเท่าอสูรระดับสิบและสามารถก้าวไปสิบเอ็ดได้ในไม่ช้ามนุษย์อสูรทั้งเจ็ดตัวนั้นมีรูปร่าง๡ี่แปลกไป

อสูรดึกดำบรรพ์กลายเป็นอสูรกลืนวิญญาณ๡ี่มีพลังมากมายและความคิดของมันเฉียบแหลมขึ้นพลังมากขึ้นดุร้ายมากขึ้นมันกำลังรอจังหวะอยู่และรอให้ตัวเองพัฒนาเต็ม๡ี่เมื่อไรความฉิบหายมาเยื่อนแน่ๆ

เวลาเดียวกันเมืองเปย์จิงถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทุกคนหายดีแล้วองค์ชายทั้งสองและถังเห่ากลับไปแล้วร่วมถึงพี่น้องตระกูลซูและไป๋ลู่ก็จากไปแล้ว อาจารย์ และเนี่ยฟงกำลังหารือกันอยู่

จากนั้นก็มาลมพัดมาจางๆพริบตาเว่ยหลางก็ปรากฎตัว

“ท่านเหม่ยเรื่องการออกนอกทวีปนั้นยังทำไม่ได้ตอนนี้แต่ข้ามีสอง๡ี่สามารถไปหลบอยู่ในนั้นได้”เขามาถึงก็อธิบายอย่ารีบร้อน

“นั้นคือตำหนักเซียนและหอเทพศาตราแต่ว่า”เว่ยหลางทำหน้ามืดมนเขาจะต้องทำลายทักษะ๡ี่เรียนมาทั้งหมดจากสำนักอื่นทั้งหมด

สำนักทั้วสองเป็นสำนัก๡ี่อยู่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปดังนั้นพวกสำนักระดับธรรมดาไม่อาจเทียบได้จึงไม่อาจยอมรับทักษะจากนอกสำนักได้และ๡ี่นี่จะเรียกทักษะว่าวิชายุทธ์เพียงวิชาระดับต่ำของ๡ี่นี้ก็เหนือกว่าทักษะชั้นฟ้าแล้วและการเข้าสำนัก๡ี่นี้ได้นั้นต้องผ่านการทดสอบอันโหดร้ายมากแต่แม้จะทำลายทักษะยุทธ์ไปแล้วขั้นพลังก็ยังอยู่เท่าเดิมได้

ทั้งสองสำนักเป็นปรปักษ์กันดังนั้นจึงมีการฆ่ากันอยู่บ่อยครั้งเพื่อแย่งยิงของล้ำค่าบนหุบเขา

เนี่ยฟงตัดสินใจทำเช่นนั้นไม่ได้นั่นถือเป็รการเนรคุณอาจารย์

“ข้าทำไม่ได้จะให้ข้าเนรคุณพวกท่านได้เช่นไร”

เหม่ยตู้ซามองด้วยสายตาหลากหลาย

“เนี่ยฟงข้าคนนี้ไม่อยากให้เจ้าตายหากเจ้าไม่ไปเจ้าต้องตายแน่ๆพลังของเจ้าสำคัญต่อพวกมันมากหากมันได้ไปพวกเราต้องตายกันหมดนิมิตเจ้าเสือนั่นมองข้ามไม่ได้วิชา๡ี่ข้าสอนกลับมาข้าจะสอนเจ้าใหม่

“ถูกต้องแล้วขาเห็นเจ้าอยู่๡ี่นั่นด้วยบนยอดเขาหิมะ”เสี่ยวเอินเปลี่ยนร่างมาคุยกับพวกเขา

“เจ้าลืมไปแล้วรึว่าจำได้พลังมิติข้าไปพลังนี่ไม่ใช่ทักษะมันทำลายไม่ได้เจ้าสามารถย้อนมิติเวลาโดยย้อยแค่ร่างกายและสมองเจ้าก่อนทำลายเอาเอากลับไปใช้ในปัจจุบันได้นะแบบนี้เรียกว่สการบิดเบือน๡ี่ซับซ้อนแต่ใช้ไดแค่ครั้งเดียวอีกอย่างพลังวงแหวนเจ้าไม่ใช่ทักษะมันทำลายไม่ได้หลอก”

เนี่ยฟงเผยรอยยิ้มขั้นมาด้วยความหวัง ไห่ถางเดินเขามา

“ข้าจะให้ท่านพ่อนำหนังสือไปให้หอเทพศาสตราพ่อข้าเคยไป๡ี่นั่นรู้จักเจ้าสำนักหยวนไทจง”นางมองเนี่ยฟงด้วยสายตาอันเศร้าหมอง เนี่ยฟงรู้เหตุผลดีว่าทำไม

พริบตาชาย๡ี่มีผ้าปิดตาก็ปรากฎตัวข้างเว่ยหลาง

“เกินเรื่องใหญ่แล้วตอนนี้อสูรทั้งทวีปเกิดการพัฒนาก้าวกระโดดพลังมันสูงขึ้นสี่สิบเท่า”ทุดคนตะลึงกับข่าว๡ี่เซ่งสิ่วมาบอก

“เป็นไปได้ยังไงกัน”จิวจื่อหยาพูด

“ทักษะหม้ออสูรจันทรา”

“มันมีอยู่จริงๆรึทักษะนี้”จื่อเยว่ตะโกนเสียงดัง

“ทีแรกข้าไม่อยากเชื่อแต่พอรวบรวมข่าวจากทุก๡ี่ก็รู้ว่าพวกมันใช้ทักษะนี้จริงๆเพื่อเพิ่มพลังให้กับอะไรบางอย่าง

“แล้วมิโฮเป็นยังไงบ้างตอนนี้ไปตามนางมาเร็ว”

“แล้วเจ้าไม่เป็ไรรึเสี่ยวเอิน”จื่อหยาพูด

“ข้ามาจากทวีปสัตว์มันไม่มีผลกับข้าหลอก”

เมื่อมิโฮมาถึงปรากฎว่านางมีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยคือมีเส้นสีฟ้าบนตัวนาง

“มิโฮเจ้ารู้สึกว่าเจ้ามีพลังเพิ่มขึ้นบ้างใหม่”

“ข้ารู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้นมากแล้วก็”นางหยุดพูดแล้วแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางตัวเท่าฝ่ามือน่ารัก จื่อเยว่รีบไปอุ้มทันทีแล้วกอดราวกับเป็นสัตว์เลี้ยง

“น่ารักจริงๆ”จื่อเยว่พูด

“อยู่ๆข้าก็แปลงร่างเป็นแบบนี้ได้เฉยเลย”เสียงนางเล็กลง

“ถ้างั้นพวกระดับสิบพลังมันต้องเพิ่มขึ้นแน่”จิวจื่อหยาพูด

“ถ้างั้นมิโฮและเสี่ยวเอินเจ้าไปกับเนี่ยฟงข้าจะไปส่งพวกเจ้าวันพรุ่งนี้บางทีการ๡ี่ข้าเป็รจิตแห่งบรรพกาลคงไม่พอแล้วตอนนี้ข้าสามคนจะออกเดินทางหาพลังรูปแบบใหม่เพื่อหยุดอสูรพวกนั้นอีกแรง”เนี่ยฟงสีหน้าหนักอึ้งราวกับว่าทั้งหมดเป็นเพราะเขา

“จริงสิข้ามีของให้พวกเจ้านี่เป็นเครื่องมือเวทมนต์จากทวีปสัตว์”เสี่ยวเอินอ้าปากช่องว่างมิติเปิดออกแผ่นหยกสามอันก็ลงมาบนโต๊ะ

“พวกเจ้าใช้สิ่งนี่สือสารกับเราได้ด้วยการทำสมาธิกับหยกนี้แล้วข้าจะรับรู้ได้ว่าใครอยากคุยกับเขา

ไห่ถางรีบหยิบขึ้นมาหนึ่งอัน

“ข้าขออันหนึ่งนะ”ไม่มีใครพูดอะไร แล้วเหม่ยตู้ซาก็เก็บไว้อันหนึ่งจากนั้นเสี่ยวเอินเก็บอัน๡ี่สามไป

เนี่ยฟงเดินไป๡ี่ค่ายพักฟื้นเพื่อไปคุยกับเพื่อนและคนของเขา 

“นายน้อยท่านหายแล้วหรือ”หลันเย่ลุกขึ้นด้วยความดีใจ

“เจ้าสำนักท่านเป็นยังไงบ้าง”เนี่ยฟงจับมือทั้งสองแล้วมอบผลไม้เลือดให้ทั้งสองคน

ข้าฟากให้ท่านทั้งสองกลับไป๡ี่สุสานกระบี่แล้วนำผลไม้เลือดนี้แบ่งให้ทุกคนได้กินมันจะช่วยเพิ่มพลังได้มากทีเดียวแล้วเนี่ยฟงหยิบม้วนทักษะชั้นบรรพกาลให้นางหนึ่งม้วน

“พวกท่านจงฝึกพลังสวรรค์และสอนทุกคนในสุสานกระบี่ให้สำเร็จ”แล้วหยิบขวานให้หลันเย่

“นี่เป็นอาวุธเทวะน่าจะขั้นตำนานเจ้าจงฝึกมันให้ชำนาญข้าหวังในตัวพวกท่านทั้งสอง”

“นายน้อยท่านพูดจาแปลกๆ”

“ตอนนี้พวกอสูรมันแข็งแกร่งขึ้นมากข้าจำเป็นต้องไปสถาน๡ี่ฝึกตนและอยากให้พวกท่านแข็งแกร่งขึ้นก่อนข้ากลับมาเพื่อเป็นกำลังให้ข้า”

หินอสูรระดับหกหลายร้อยก้อนถูกนำมาวางให้พวกนาง 

“นายน้อนเชื่อใจเราได้”แต่ว่าน้ำตาของทั้งสองไหลอาบสองแก้มทั้งสองให้ความเคารพรักเนี่ยฟงมากจึงทำใจยาก๡ี่จะจากเขาในยามนี้

“ไม่ต้องห่วงข้าจะกลับมารับพวกท่านทั้งสองร่วมเดินทางกบข้าอีกแน่นอน”พวกนางพยักหน้ารับ

แล้วเนี่ยฟงเดินไปอีกห้องสามนางอยู่ในนั้น

“เจ้าบ้ามาได้สักทีนะเรามีเรื่องคุยกับเจ้าเยอะเลย”

“ศิษย์พี่ทั้งสองเย่หวิ๋นข้าจะต้องไปจากทวีปพรุ่งนี้แล้วข้ามาลา”พวกนางน้ำตาไหลทันที

“เจ้าบ้าพูดอะไรเราเพิ่งเจอกันไม่กี่วันเอง”ซานหนิงต่อว่า

เนี่ยฟงหยิบม้วนทักษะชั้นบรรพกาลอีกหนึ่งม้วนและผลไม้เลือดสามลูกให้พวกนาง

“นี่คือทักษะพลังสามจักรพรรดิข้าหวังว่าพวกท่านจะสามารถฝึกมันจนชำนานและกลายเป็นเทพราชาได้ต่อไปอาจเกิดสงครามขึ้นได้ทุกเมื่อข้าจะกลับมาแน่นอน”ทั้งสี่กอดกันเพื่ออำลา

จากนั้นเนี่ยฟงก็เกินออกมาก็พบไห่ถางยืนอยู่ก่อนแล้ว

“ไห่ถางข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยแค่ไม่กี่เดือนข้าก็ผิดสัญญา๡ี่ให้ไว้กับเจ้าแล้วข้า...ข้าขอโทษจากใจ”

นางส่ายหน้าแล้ววิ่งกอดเขา

“ข้าจะรอเจ้ากลับมาไม่ว่าจะนานเพียงใด”นางกัดริมฝีปากแล้วน้ำตาก็ไหลออกมา

“ข้าจะกลับมาหาเจ้าแน่นอนแต่ว่ามันอาจจะนานมากเจ้าจะทนได้อย่างนั้นหรือ”

“ข้า....ข้ารักเจ้าข้า...ข้ารอเจ้าได้”เนี่ยฟงตาโตไม่อยากจะเชื่อสี่๡ี่ได้ยินคนเพียบพร้อมอย่างนางจะสนใจเขาทำไม นางไม่เคยอ่อนแอให้ใครเห็นมาก่อนไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนแต่ครั้งนี้นางไม่อาจจะอดทนมันไว้ได้อีกแล้ว

“เจ้ารักข้า”เนี่ยฟงถามซ้ำ

“ใช่ข้าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรข้ารู้สึกอยากพบเจ้าตลอดเวลา”เนี่ยฟงสงบลง

“ข้าเข้าใจแล้ว”แต่เนี่ยฟงยังคงไม่สบายใจนางควรได้เวลาออกเรือนแล้วไม่ควรต้องมารอคน๡ี่ไม่มีอนาคตอย่างเขาแม้ว่าเขาจะมีความสามารถด้านยุทธ์

แล้วนี่ฟงก็หยิบผลไม้เลือดให้นางสามผลพร้อมอธิบายพลังของมันแล้วม้วนทักษะชั้นบรรพกาลให้หนึ่งม้วน

“นี่คือทักษะบันทึกสวรรค์เจ้าและพี่เจ้าจงใช้มันพัฒนาตัวเองเพื่อสงครามในภายหน้าอาจจะเกิดขึ้นหวังว่าถ้าข้ากลับมาเจ้าจะเป็นเทพราชาแล้ว”เนี่ยฟงจูบไป๡ี่หน้าผากนางเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายแม้นางจะยิ้มแต่ในใจของนางหนักอึ้งเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง

ความแค้นใจ๡ี่อสูรและสมาคมนักฆ่าเมืองซาโส่วได้มอบให้กับเขาครั้งนี่มันมากเกินไป๡ี่เขาจะเมินเฉยได้เขาต้องจากคน๡ี่รักไปอยู่ในดินแดน๡ี่ไม่มีใครกล้าบันทึกเอาไว้เขาอยากจะทำให้พวกมันหายไปจากทวีปเลยทีเดียว

“ข้าจะกลับมามอบความตายให้พวกเจ้าทุกคน”.....