เรื่อง เทพกระบี่เงาอสูร

บท๭ี่89  ข้อความจากไห่ถาง

ตาของจ้าวลี่อิงหยุดนิ่ง๭ี่เนี่ยฟงราวกับว่าสัตว์ร้ายกำลังจ้องมองเหยื่อ๭ี่กำลังจะกินเข้าไป แต่เนี่ยฟงกลับยิ้มออกมาด้วยสีหน้ามีได้เกรงกลัวสิ่งได้

“เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเขาท้าทายได้แม้กระทั่งเทพเจ้าน่าสนใจจริงๆข้าถูกใจยิ่งนัก”นางคิด ทุกคนล้วนต่างถูกแช่แข็งด้วยพลังของนาง๭ี่ระเบิดจิตสังหารออกมาพลังของนางอยู่ในขั้น๭ี่เหนือกว่านิพพานไปแล้ว แม้แต่หยวนไท่จงเองยังเกือบจะโดนไปด้วยนางเป็นคน๭ี่มีพรสวรรค์มากในการฝึกฝน ธาราสวรรค์ของเนี่ยฟงก็ระเบิดออกมาปกป้องตัวเองทันทีประกายระยิบระยับออกมาจากตัวเนี่ยฟง

“พี่ลี่อิงท่านตกลงหรือไม่”เนี่ยฟงยังคงยิ้มอยู่

“บังอาจมากกล้าดียังไงให้ประมุขมารับเจ้าแค่พลังขั้นชำระ”จางซินอวีโกรธมากนางพูดอย่างยากบำบากพราะโดนพลังจ้าวลี่อิงกดทับ

“เจ้าดูเนี่ยฟงก่อนเขายังไม่โดนกดดันเลยแปลกมาก”หยางมี่พูด

“ไม่เลวเขาเก่งกว่า๭ี่ข้าคิดไว้”นางคิดในใจแล้วนางยิ้มออกมาแล้วเพิ่มพลังขึ้นไปอีก ศิษย์หลายคนเริ่มมีเลือดออกจากปากมันรุนแรงและมหาศาล

“พลังไม่ธรรมดาเลยข้าทนอยู่ได้เพราัธาราสวรรค์แต่ว่านี่หนักเกินไปดูเหมือนข้าท้าทายผิดคน”แต่เนี่ยฟงก็ยังไม่ยอมแพ้มาจู่ๆหิน๭ี่เขาเจอในถ้ำ๭ี่ตอนสู้อสูรใต้พิภพมังกรลาวาก็ออกมาจากหน้าผากแล้วกลายเป็นพลังสีแดงห่อหุ้มร่างกายเขา สายตาของจ้าวลี่อิงจ้องมองด้วยความตะลึงไม่แค่นั่นหยวนไท่จงเองก็ตะลึง

“ไม่อยากเชือเราตามหาเป็นพันๆปีแต่มันกลับเลือกมาอยู่กับเด็กคนนี้หินร้อยอสูร”จ้าวลี่อิงคิดแล้วนางก็สลายพลังออก

“ได้ข้าจะมารับเจ้าได้ตัวเอง”เมื่ออันตรายหายไปหินก็กลับเข้าร่างเนี่ยฟง หินร้อยอสูรมีจิตวิญญาณของมันเองแม้จะได้มันมาแต่ถ้ามันไม่เลือกคนผู้นั้นก็เหมือนก้อนหินธรรมดาส่วนพลังของมันนั้นไม่เป็น๭ี่แน่ชัด

คำพูดของจ้าวลี่อิงทำเอาศิษย์ทั้งสามของนางถึงกับตะลึง

“ท่านประมุขแบบนั้นมันจะไม่เหมาะสมอย่างยิ่งคนระดับท่านต้องมารับเด็กอวดดีเช่นนี้”หยางมี่พูด หยวนไท่จงและถูมัวลอบยิ้มเพราะนางมาหาเรื่องถึงสำนักวันนี้โดนเนี่ยฟงเอาคืนแทนเขารู้สึกดีไม่น้อย

“ไม่คิดว่านางจะยอมน่าตกใจจริงๆ”เนี่ยฟงป้องมือเนี่ยฟงไม่ได้รับรู้ว่าหินร้อยอสูรมันช่วยเขาไว้คน๭ี่มองเห็นมีแต่หยวนไท่จงและจ้าวลี่อิงเท่านั้น

“เจ้าทำข้าตกใจจริงๆเจ้าหนุ่มเนี่ยฟง”นางเดินเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วจ้องหน้าเขาชัดๆนางได้กลิ่นหอมออกมาจากตัวเนี่ยฟง๭ี่ธาราสวรรค์ออกม่ห่อหุ้มร่างกายแม้มันจะสลายไปแล้วแต่ยังส่งกลิ่นหอมกระจายอยู่นางถึงกลับหน้าแดงออกมามันเป็นกลิ่น๭ี่มีผลต่อเพศหญิงโดยตรงเมื่อมองหน้าเขาอย่างจริงจังก็พบว่าเนี่ยฟงหล่อมากเกินไปดวงตา๭ี่สุกใสเป็นประกายราวกับแสงของดวงจันทร์ยามต้องความมืด

“ผู้ได้กันสร้างเขาขึ้นมากันถึงได้งดงามขนาดนี้”นางอยู่มาจนวันนี้มีชายหนุ่มรูปงามมาตามนางไม่ขาดสายแต่นางมิเคยสนใจเพราะต้องการ๭ี่จะมีชีวิตเพื่อฝึกยุทธ์เท่านั้นตอนนี้นางอยากลดอายุตัวเองจริงๆเนี่ยฟงยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า

“ขอบคุณ๭ี่พี่ลี่อิงให้เกียรติข้าเพียงนี้เห็นทีข้าต้องไปสักครั้ง”นางยิ้มออกมา หลังจากนั้นจ้าวลี่อิงสั่งให้หูอี้เทียนและจางซินอวี่กลับไปตำหนักเซียนจัดการว่าจ้างช่างฝีมือมาสร้างสนามใหม่ให้หอเทพศาสตราส่วนหยางมี่ต้องพักรักษาตัวอยู่สักพักเนี่ยจากสายฟ้ายังไหลเวียนอยู่ในตัวนางดังนั้นเนี่ยฟงต้องดึงสายฟ้าออกจากตัวนาง

หยางมีอยู่ในห้องปรุงยาสองต่อสองกับเนี่ยฟงหลังจาก๭ี่นางพักผ่อนหนึ่งคืนวันนี้เนี่ยฟงต้องเอาสายฟ้าออกมาไม่งั้นนางจะไม่สามารถใช้พลังได้เพราะอัสนีบาตเก้าสวรรค์ขั้น๭ี่สองนั้นหากไม่ตายชีพจรทั้งหมดจะถูกสายฟ้าขัดขวางทำให้พลังไม่สามารถไหลเวียนได้

นางถอดเสื่อออกเผยให้เห็นแผ่นหลังอันขาวสวยไร้ริ้วรอยนางหน้าแดงจัดนางรวบผมไปด้านหน้าเนี่ยฟงเองก็เพิ่งเคยเห็นแผ่นหลังเปื่อยของหญิงสาวเป็นครั้งแรงจึงทำตัวไม่ถูก นางหันมาพูดว่า

“เจ้าจะดูอีกนานไหมรีบๆเข้าสิ”เนี่ยฟงได้สติก็เอาฝ่ามือไปทาบบนแผ่นหลังนางพร้อมพูดว่า

“ล่วงเกินแล้ว”เนี่ยฟงเดินพลังดึงสายฟ้าออกจากร่างนางเสียนางร้องครางจนทำให้เนี่ยฟงถึงกับหน้าแดงเสียงนางช่างเย้ายวนใจยามร้องครางเบาๆหากใครไม่รู้มาได้ยินคงคิดว่าพวกเขาคงสานสัมพันธ์แนบแน่นเป็นแน่ สายฟ้าออกมาเป็นจำนวนมาแล้วระเหยไปในอากาศมันทำให้นางรู้สึกเจ็บจนครางออกมานางร้องอยู่สักพักเนี่ยฟงก็เอามือออก

“เรียบร้อยแล้วศิษย์พี่หยางมี่ข้าขอตัวก่อน”

“เดี๋ยว....”เนี่ยฟงหันมา

“มีอะไรหรือ”

“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเจ้าเป็นคนแรก๭ี่สัมผัสร่างกายข้า”ถึงตรงนี้เนี่ยฟงเริ่มกังวลขึ้นมา

“งานมาและทำไงดีเนี่ย”เขาคิดในใจ

“ข้าไม่เข้าใน๭ี่ท่านพูด”นางยิ้มแบบเขินอาย

“ไม่มีอะไรข้าแค่อยากบอกให้เจ้ารู้เท่านั้น”เนี่ยฟงเกาหัว

“บอกให้ข้ารู้ทำไมกัน”นางหน้าแดงจัด

“เจ้าไปเถอะ”

“ข้าไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงเท่าไรถ้าท่านมีอะไรบอกข้าได้นะอย่างน้อยข้าก็เป็นผู้สัมผัสน่างท่านเป็นคนแรก”เนี่ยฟงยั่วโมโหนางแล้วรีบจากไป

“เจ้าคนบ้าเจ้ารู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้”นางพูดออกมาคนเดียว

เนี่ยฟงเดินออกมาแล้วก็ไปนั่งปรับอารมณ์ให้เป็นปกติหลังจากมองไปรอบๆ

“อันตรายจริงๆผู้หญิงนี่เข้าใจยากยิ่งนัก”แล้วเนี่ยฟงก็มองไปบนฟ้าภาพเก่าๆก็ย้อนกลับมาเมื่อตอน๭ี่เขาได้ออกเดินทางเขาอยากกลับไปอีกสักครั้งเพื่อเดินทางไปยังดินแดนทั้งแปดพร้อมกับหลันเย่และหวงหลางอีกครั้งแต่แล้วเขาก็ตื่นจากความคิดเมื่อมีคนยื่นอยู่ข้างๆตรง๭ี่เขานั่งอยู่

“เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ”จ้าวลี่อิงนั่นเอง

“ข้ากำลังติดถึงอดีตอยู่”

“คนรักหรือ”เนี่ยฟงส่ายหน้า

“การเดิยทางและการผจญภัยน่ะ”นางตาโต

“แล้วทำไมเจ้าไม่ออกเดินทางล่ะ”เนี่ยฟงส่ายหน้าอีกครั้ง

“ข้ายังแข็งแกร่งไม่พอเมื่อข้าปกป้องตัวเองและคนอื่นได้แล้วข้าจะกลับไป”เนี่ยฟงเอามือไปคว้าดวงอาทิตย์อย่างไร้จุดหมาย จ้าวลี่อิงหนั่งลงข้างๆเขาอย่างไม่ถือตัว

“ข้าเชื่อว่าเจ้าจะเป็นยอดคนได้แน่นอน”เนี่ยฟงหันมามองนางแม้นางจะอายุมากแต่เบื่องหน้าเขาเป็นเพียงหญิงสาววัยยี่สิบห้าเท่านั่นนางงดงามจนไม่อาจมาใครกล้าเอื้อมถึง

“เหตุใดท่านคิดเช่นนั้น”นางหันมายิ้ม

“ข้ารู้สึกได้”เนี่ยฟงหัวเราะ

“เจ้าขำอะไร”ข้าแค่ไม่ค่อยมีคนคอยรับฟังเท่าไรเมื่อท่านรับฟังข้าก็รู้สึกดีขึ้นมาจึงหัวเราะ นางยิ้ม

“อย่างนั่นรึข้าเองไม่ไม่ได้คุยอะไรแบบนี้กับใครเท่าไรในตำหนักเซียนข้าต้องดูดีเสมอไม่ค่อยยิ้มหรือหัวเราะหลอก”

“ท่านทำให้ข้านึกถึงใครบางคน๭ี่ไม่ได้พบกันนานแล้ว”

“ใครรึ”เนี่ยฟงยิ้ม

“นางเป็นอาจารย์และพี่สาวข้า”จ้าวลี่อิงหันมา

“ข้าก็เป็นพี่สาวเจ้าได้นะ”เนี่ยฟงยิ้ม

“ข้าก็หวังเช่นนั้นแต่สองสำนักบาดหมางกันมานานข้ามาอยู่ใหม่ไม่รู้เรื่องคงต้องโดนศิษย์ท่านฆ่าตายสักวันหรือไม่ข้าก็คงฆ่าพวกเขาเป็นเช่นนี้พี่สาวจะทำเช่นไร”คำพูดของเนี่ยฟงทำให้นางหยุดนิ่ง

“เขาไม่ใช่เด็กเลยความคิดของเขามันสุขุมเยือกเย็นรอบคอบ”นางคิด

“เจ้าอายุเท่าไรแล้ว”เนี่ยฟงหันไปมองหน้านาง

“อีกไม่กี่เดือนข้าจะสิบเก้าแล้ว”นางยิ้ม

“เจ้าผ่านอะไรมาเยอะสินะ”

“ข้าเหนื่อยมากจริงๆ”แล้วเนี่ยฟงก็หัวเราะ

“ข้าจะไปหุบเขามรณะในอีกไม่กี่เดือนเจ้าสนใจไปกับเราไหม”เนี่ยฟงตาโต

“แน่นอนข้าอยากไปแต่ข้าไม่รู้ข้อมูลมันมาก่อนเลย”

“เจ้ามากับข้าใยต้องกังวล”เนี่ยฟงป้องมือ

“ขอบคุณพี่ลี่อิง๭ี่ชวนแล้วก็อีกอย่างนะเวลาท่านยิ้มหรือหัวเราะมันทำให้ท่านงดงามจนไม่อาจบรรยายได้หวังว่าทพี่ลี่อิงจะยิ้มบ่อยๆนะ”จ้าวลี่อิงถึงกับหน้าแดงแบบ๭ี่ไม่เคยเป็นมากก่อนแล้วนางก็รีบจากไปเนี่ยฟงเอนตัวนอนบนม้านั่งยาวในสวนแสงจันทร์ของสำนักแล้วเขาก็หลับไป

ในสวนดอกไม้สีชมพูและสีแดงดอกไห่ถังบานเต็มไปหมดเนี่ยฟงสังเกตเห็สาวงามในชุดเขียวเข็มสลับดำใบหน้างดงามราวกับนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ผิวขาวนวลชวนหลงไหลกลิ่นหอมจากกายนางพัดมาต้องใบหน้าเขาดอกไห่ถึง๭ี่งดงามมิอาจเ๭ี่ยงได้แม้แต่ปลายเล็บนางเนี่ยฟงมองไป๭ี่หญิงสาวคนนั้นแล้วจู่ๆน้ำตาเขาก็ไหลออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“ไห่ถางนั่นเจ้าหรือ”นางหันมามองไป๭ี่เนี่ยฟง”นางยิ้มออกมาจากหัวใจแล้วก็วิ่งมาหาเนี่ยฟงแล้วสวมกอดเขา

“เจ้ายังไม่ลืมข้าเนี่ยฟง”เนี่ยฟงกอดแล้วเอามือลูบผมนาง

“เจ้ามารอข้ารึไห่ถาง”นางยิ้ม

“ยังจำผ้าแพร๭ี่ข้าเคยให้ไว้ได้หรือไม่ข้าจะรอเจ้าเอามาคืนนะ”แล้วทุกอย่างก็สลายไปเนี่ยฟงตื่นขึ้นมาเอามือล่วงไป๭ี่อกเสื้อหยิบผ้าแพรสีแดงเอามากางออกดูก็มีข้อความซ่อนอยู่๭ี่ลายปักของดอกไห่ถังมันเขียนไว้ว่า

“เจ้าจากไปใจข้าแทบขาดหวังว่าใจเจ้าจะยังไม่ลืมข้าหรือลืมดอกไห่ถัง๭ี่ข้าปักไว้๭ี่ผ้านี้ข้าจะรอเจ้าเสมอ”แม้ว่าเนี่ยฟงโง่เรื่องผู้หญิงเพียงใดแต่เมื่อเห็นข้อความไห่ถางน้ำตาเขาไหลออกมาทันทีเขาเก็บมันไป๭ี่เดิมแล้วหลับตาอีกครั้ง

“ป่านนี้นางจะเป็นยังไงบ้างนะ”

วันต่อมาไห่ถางมาอยู่๭ี่บานเนี่ยฟงได้หลายวันแล้วนางงดงามเหมือน๭ี่เนี่ยฟงฝันถึงเพราะนางไปถึงขั้นเทพสวรรค์แล้วนางกำลังทำงานอย่างหนักทั้งวันทั้งคืนจนหลิงหยูทรวงกังวลนางคุมการกระจายแร่๭ี่ใช้ในการสร้างปืนใหญ่วิญญาณอย่างหนัก

“ไห่ถางเจ้าพักบ้างเถอะเดี๋ยวเป็นอะไรขึ้นมา”ไห่ทางจับมือหลิงหยูทรวงแน่น

“ท่านแม่ถ้าข้าอยู่เฉยๆข้าก็คิดถึงแต่เขาข้าไม่กล้าติดต่อเขาไปไม่อยากรบกวนการฝึกของเขา”นางน้ำตาไหลออกมา

“เจ้าเข็มแข็งมากจริงๆ”หลิงหยูทรวงบีบมือนางแน่นแล้วแผ่นหยก๭ี่เสี่ยวเอินให้ไว้เกินเรืองแสงขึ้น

“ไห่ถางเจ้าฟังอยู่หรือไม่”นางตาโตรอยยิ้มปรากฎบนใบหน้า

“น..นั่นเจ้าหรือเนี่ยฟง”ทั้งคู่ดีใจสุดขีด

“ใช่ข้าเองเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคงลำบากไม่น้อย”

“ไม่เลยข้าเต็มใจทำ”

“ได้ยินมาว่าเจ้าอยู่บ้านข้าแล้ว”

“ใช้แล้วข้าอยู่กับท่านแม่”

“ข้าพูดไม่ค่อยเก่งนะแต่เจ้าต้องฝึกอย่าให้ขาดมันจะช่วยปกป้องเจ้าถึงวัน๭ี่ข้ากลับมาได้”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

“อีกหลายเดือนกว่าข้าจะใช้หยกได้อีกเจ้าดูแลตัวเองด้วยข้าไปก่อน”แล้วเนี่ยฟงก็เงียบไป

“ลูกคนนี้ถามแต่เรื่องฝึกฝน”หลิงหยูทรวงไม่พอใจ

“ไม่หลอกท่านแม่นั่นเป็นคำพูด๭ี่จริงใจของเขาแล้ว๭ี่ให้ข้าฝึกในนั้นเพราะไม่อยากให้ข้าได้รับอันตรายแต่เขาสื่อสารไม่เก่ง”นางยิ้มได้อีกครั้ง

“เจ้าคงเห็นข้อความในผ้าแพรสินะถึงติดต่อมายังเก็บไว้อยู่สินะ”

หลังจากนั้นไม่นานจ้าวลี่อิงเดินทางกลับไปตำหนักเซียนเนี่ย

“การมาครั้งนี้ไม่เสียเ๭ี่ยวจริงๆได้พบคนเช่นเจ้า”จ้าวลี่อิงพูดยิ้มๆ

“ข้าเองก็เช่นกันข้าคิดว่าท่านจะหน้ากลัวสะอีกแต่ว่ากลับกันท่านงดงามมากขนาดนี้”นางตกใจ๭ี่เนี่ยฟงพูดตรงๆออกมาทำให้หลายคนกังวลว่าจะเกิดเรื่อง

“เจ้าชักจะมากไปแล้วนะ”หยางมี่โกรธแล้วเนี่ยฟงก็ยกฝ่ามือขึ้นมานางหน้าแดงจัด

“ข้าแค่ชมจากใจจริงมิได้มีเจตนาล่วงเกินหากข้าพูดผิดไปต้องขออภัยด้วยแม่นางหยางมี่”เนี่ยฟงจงใจไม่เรียกศิษย์พี่ยิ่งทำให้นางหน้าแดงจัด

“พวกเราขอตัวก่อนล่ะ”จากนั้นพลังก็ห่อหุ้มทั้งสองไว้แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเนี่ยฟงศึกษาตำรายาของห้องปรุงยาทุกแขนงเขาได้สูตรปรุงยาจำนวนมากเพื่อจะได้นำไปบอกจิวจื่อหยาเขาใช้แต้มไปแลกสมุนไพรจนเกือบหมดจากนั้นก็ไปเอาชุด๭ี่มี๭ี่เก็บดาบส่วนอาวุธนั้นยังสร้างไม่เสร็จช่างตีดาบบอกว่าเขากลับมาจากการเดินทางก็คงแล้วเสร็จ

เมื่อตื่นเช้าเนี่ยฟงเห็นทั้งสองคนมีห่อผ้าขนาดใหญ่ไว้ด้านหลังพร้อมกระบี่และง้าว

“ศิษย์พี่ท่านจะไปเดินเล่น๭ี่สวนแล้วเอาข้าวไปนั่งกินกันรึไง”

“เจ้าพูดอะไรนี่ของสำหรับเดินทาง”เนี่ยฟงเกาหัว

“ท่านไม่มีของมิติกันรึ”

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือพวกเราอายุไม่ถึงยี่สิบจะไปมีของมีค่าแบบยั่นได้ยังไง”

“อะไรนะพวกท่านรวยจะตายแต่ของมิติไม่มีรึ”นางสองคนมองหน้ากัน

“ดินแดนเซียนไม่อนุญาตให้คนอายุไม่ถึงยี่สิบใช้ของมิติ”เนี่งฟงเกาหัวแล้วหยิบกระเป๋ามิติให้คนละใบ

“ข้าให้เอาไป”พวกนางตาโต

“จ้ามีขอบมีค่าแบบนี้ได้อย่างไร”เนี่ยฟงขี้เกียจอธิบาย

“รับไปเถอะเดี๋ยวข้าซื้อเอาใหม่ก็ได้”พวกนางร้อยเข้ากับสายขาดเอวทันทีแล้วเอาห่อผ้าใส่ไปในนั้น

“ชุดใหม่เจ้าดูดีนะ”เสี่ยจิงเสวียนพูด ชุดเนี่ยฟงมีสีดำมองคล้ายๆกับชุดนินจามีผ้าคลุมและมี๭ี่เก็บดาบอยู่ด้ายหลัง

“งั้นเมื่อพร้อมแล้วพวกเราไปหุบเขามังกรอสูรกัน”.....