มาต่างโลกครั้งนี้ผมจะต้องเป็นที่จดจำ

จินตนาการรูปเอานะคะ คนมีเครดิสกันเยอะซะเหลือเกิน

คำเตือน เรื่องนี้เราแต่งเพื่อสนองตัวเองมีอะไรก็ติเราได้

บทนำ

 "มูน ไปซื้อหนังสือกับเราไหม" เพื่อนของผมถามมามันมีชื่อว่าเจสเป็นผู้หญิงที่ถึกมากๆ แต่เราจะคอยนินทามันในใจเอาไม่กล้าพูดต่อหน้ามันหรอกกลัวโดนอัด มันเป็นนักกีฬาต่อสู้ด้วยน่ะ เฮ้อออ ชีวิตผมช่างอ่อนแอสิ้นดี

 "เออๆ เดี๋ยวไปเคลียร์งานแปบนึง" ผมตอบกลับไปพร้อมเร่งทำงานส่งอาจารย์ที่ดูจะทำหน้าทมึงทึงเร่งผมให้ทำงานส่ง เพราะมีผมคนเดียวที่ส่งช้าสุดแล้วน่ะสิ

 "นายจันทรา ตอนไหนจะมาส่ง" อุ๊ย นั่นไงอาจารย์เขาเรียกแล้ว ซึ่งก็เป็นอาจารย์หญิงที่โหดที่สุดในคลาสนี้ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ปีสองซึ่งก็มีงานเข้ามามากมายให้ผมได้เคลียร์พร้อมปวดหัวไปด้วย ส่วนชื่อจันทราเป็นชื่อจริงผมอ่ะ

 ส่วนที่ว่าจะไปซื้อหนังสือก็เป็นหนังสือนิยายแนวเวทมนย์ที่ยัยเจสมันติดอยู่ในช่วงนี้ มันไม่มีใครพาไปด้วย เลยบังคับผมพร้อมขู่ว่าถ้าไม่มามันจะไม่พาไปดูหนังเรื่องที่ผมชอบ ซึ่งเป็นแนวออกใหม่ด้วย ผมชอบสุดๆเลยเรื่องนี้อ่ะ แต่ผมจะไม่บอกหรอกว่าเป็นเรื่องอะไรกลัวลิขสิทธิ

 "เสร็จรึยัง มีเธอส่งช้าคนเดียวนะ" อาจารย์เร่งผมอีก

 "คร้าบๆ เสร็จแล้ว" จากนั้นผมก็เอาไปส่งพร้อมมีสายตาดุๆกลับมาให้ผมเพราะผมชอบทำงานช้าตลอด เวลาเรียนก็ชอบเหม่อลอย ไม่ทันว่าครูเขาพูดไปถึงไหนแล้ว เลยโดนดุอยู่คนเดียวตลอด ส่วนเพื่อนๆที่ร่วมชะตากรรมก็คอยแอบขำตัวตลกที่อยู่ในห้องอย่างผมเบาๆ

 "ไปเหอะมูน เดี๋ยวหนังสือมันจะหมดซะก่อน แล้วฉันจะอด มันยิ่งขายดีอยู่ด้วย" เจสพูดพลางกึ่งลากกึ่งจูงผมที่ตัวดูจะเบาหวิวให้เพื่อนถึกๆคนนี้คอยลากผมไปที่ร้านหนังสือ

 ภายในห้าง @ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง

 "มูนแกไม่ซื้อจริงๆหรอ" มันพูดและยัดๆหนังสือมาให้ผม ถึงผมไม่ซื้อมันก็ซื้อพร้อมบังคับผมให้อ่านพร้อมที่จะมาเมาส์อยู่ดี ว่าเนื้อเรื่องมันเป็นยังไง ซึ่งมันก็เหลือสองเล่มสุดท้ายในร้านนี้แล้ว

 "เจส มึงไปเจอหนังสือแบบนี้ที่ไหน" ผมถามพร้อมถือหนังสือและอ่านเรื่องย่อในหน้าหลัง อืมก็ดูท่าจะสนุกนะ แต่ก็ไม่เท่าหนังโปรดผมอยู่ดี

 "กูก็เจอในเน็ตอ่ะ ซึ่งมันดูท่าทางจะสนุกด้วยสิ แถมมันยังลดราคาพิเศษในช่วงนี้ด้วย ไม่ซื้อไม่ได้ อีกอย่างมันเป็นแนวเวทมนย์ที่ฉันชอบอีก" มันบอกพร้อมพาผมไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์ทันที ผมที่ตัวแทบจะปลิวในการลากของมันก็เดินตามมันอย่างว่าง่ายไม่ขัดขืน ขัดขืนก็โดนอัดน่ะสิ อีกอย่างยัยเจสมันเป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่สมัยประถมแล้วแถมพ่อแม่พวกเรายังสนิทกันอีก

 "รีบๆไปอ่านมาล่ะ บายยย" มันบอกหลังจากมาส่งผมที่หน้าบ้านแล้ว ซึ่งบ้านเราก็อยู่ซอยข้างๆกัน แต่ว่าพ่อแม่พวกเรามาสนิทกันได้ยังไงก็ไม่รู้

 จากนั้นผมก็เข้าห้องไปพร้อมกล่าวสวัสดีพ่อแม่ก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวหลังจากที่ทานข้าวเสร็จตอนที่อยู่ที่ห้างกับยัยเจสพร้อมดูหนังเรื่องโปรดของผมก็กลับมาช่วงค่ำๆพอดี

 ส่วนแม่ที่ดูไม่เหมือนจะห่วงผมกลับบอกผมให้ดูแลยัยเจสให้ดีซะงั้น แม่ผิดคนแล้ว ผมต่างหากที่ควรถูกดูแล พอก้มดูหุ่นรูปร่างตัวเองก็ละเหี่ยใจ ผอมบางพร้อมแรงน้อยอีก

 รูปร่างก็มีส่วนโค้งเว้าอย่างกับผู้หญิงหน้าตาที่ดูจะหวานแลดูคมหน่อยๆที่ดูแล้วช่างลงตัว ก็ได้มาจากพ่อกับแม่น่ะแหละ ส่วนยัยเพื่อนตัวดีก็มีหน้าตาที่น่ารักไม่เข้ากับนิสัยแมนๆและร่างกายของมันซะเลย

 พอวิจารย์ร่างกายตัวเองเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไปในร่างเปลือยเปล่าออกพร้อมเปลี่ยนเสื้อผ้าไปด้วย ชุดก็ใส่ชุดนอนลายหมีน้อย ผมก็เอาหนังสือที่ยัยเจสซื้อมาให้เปิดดู แต่พอผมเปิดกลับ มีแสงออกมาจากภายในหนังสือซะงั้น

 แวบบบบบบ อะ..อะไรเนี่ย แสงอะไรแสบตาชะมัด ผมที่เอามือบังตาก็หรี่ตาลงพร้อมลืมตาขึ้นมาหลังจากที่แสงมันหายไปแล้ว

 หืออออ ที่ไหน ผมมองซ้ายมองขวาเพราะมันมีแต่ป่า ป่า ป่าเต็มไปหมด

 (สวัสดีครับโฮส)

 "อ๊ะ...เสียงใคร" ถามออกไป

 (ผมเป็นระบบผู้ช่วยที่จะทำให้โฮส มีพลังที่ยิ่งใหญ่ไม่เหมือนใคร)

 "พูดเรื่องอะไรกัน อีกอย่างตัวนายอยู่ตรงไหน แล้วทำไมฉันถึงต้องมาอยู่ที่นี่ ที่เต็มไปด้วยป่ามากมายเหล่านี้" ผมถามพร้อมรัวคำถามมากมายออกไป

 (ใจเย็นๆครับโฮส เรื่องนี้ผมอธิบายได้)

 "ก็อธิบายมาสิ รอฟังอยู่" ผมตอบพร้อมนั่งที่พื้นหญ้าสีเขียวชะอุ่ม

 (เรื่องมันก็มีอยู่ว่า....)

 "สรุป นายเป็นระบบที่อยู่ภายในหนังสือนั่นสินะ แล้วเนื้อเรื่องที่อยู่ในปกหลังก็แค่ให้คนอ่านหลงเชื่อแล้วพวกนายก็สุ่มคนให้เข้ามาในโลกนี้พร้อมทั้งให้มีระบบติดตัว อีกทั้งยังไม่ถามความสมัครใจ ผมคงเป็นคนที่โชคร้ายคนนั้นสินะ" ผมพูดพลางตัดพ้อ

 (มันก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับโฮส โฮสเป็นผู้โชคดีที่สุดแล้ว โลกนี้มันไม่เหมือนกับนิยายเรื่องย่อนั้นเสมอไป ที่นี่มันจะเต็มไปด้วยการผจญภัยที่มากมายรอโฮสไปค้นหามันอยู่)

 "อืมๆ ผมทำใจได้ล่ะ แล้วผมยังพอมีทางจะกลับโลกเดิมได้ไหม" ผมตอบอย่างสุภาพไปเพราะยังไงก็คงต้องอยู่ด้วยกันอีกนาน อีกฝ่ายเป็นระบบที่ดังอยู่ในหัวผมน่ะพร้อมแนะนำผมเรื่องต่างๆ พร้อมมีภารกิจให้ผมได้ทำด้วย ถ้าอยากได้พลังหรืออะไรต่างๆ ผมก็พยักหน้าเห็นด้วย ถ้าอะไรที่มันได้มาง่ายๆมันก็ไม่สนุกน่ะสิ

 (ยังพอมีทางครัว ถ้าโฮสเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่และกลายเป็นตำนาน แต่ถ้าไม่โฮสก็จะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป)

 "อืมม มันก็มีข้อแลกเปลี่ยนกันสินะ ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ ภารกิจครั้งนี้มันคงจะยากไปไหมนะ" ผมนั่งครุ่นคิด

 (ไม่ยากเกินไปครับโฮส ผมจะให้เงินติดตัวโฮสในช่องเก็บของพร้อมวิชาต่อสู้ในโลกของโฮสเข้าไปในหัวโฮสนะครับ แต่มันจะเจ็บนิดหน่อย โฮสเตรียมพร้อม)

 อึก ผมที่กลั้นเสียงความเจ็บปวดที่อยู่ภายในหัวนั่นเองก็มีภาพต่างๆไหลผ่านเข้ามาภายในหัวผม จากนั้นพอเสร็จแล้วก็มีอาวุธชนิดต่างๆเข้ามาภายในช่องเก็บของที่ระบบนั้นว่าไว้ ระบบบอกว่าต้องเอ่ยคำว่าช่องเก็บของ มันก็มีภาพอาวุธต่างๆพร้อมเงินที่ให้กดออกมาให้เหมือนตู้เอทีเอ็ม ซึ่งก็เป็นเหรียญทอง 1 ล้านเหรียญ ซึ่งมันจะมีค่าแพงที่สุดในโลกนี้

 (เสร็จแล้วโฮสก็จะได้ข้อมูลในโลกนี้ด้วยนะ แต่ระบบจะบอกคร่าวๆให้ล่ะกัน ที่โลกนี้มีมอนเตอร์เหมือนในเกมและมีเผ่าชนิดต่างๆที่เหมือนในเกมทุกอย่าง แต่จะให้โฮสไปค้นหาเอาเอง เพราะมันจะไม่สนุกถ้าระบบบอกหมด)

 "อืม เข้าใจแล้ว แล้วทีนี้ล่ะต้องทำยังไง มันจะมืดแล้วหนิ" ผมบอกเพราะตอนนี้ผมไม่มีบ้านพร้อมอาหารก็ไม่มี

 (อ่ะ ระบบลืมให้ นี่เป็นอาหารของวันนี้นะครับโฮสสามารถกดเอาออกไปกินได้แต่หลังจากนี้โฮสจะต้องไปหาอาหารเองด้วยทักษะต่อสู้ที่โฮสมีจะสามารถฆ่าสัตว์ไว้กินได้)

 "ผมจะต้องฆ่าด้วยหรอ" ผมถามอย่างหวาดๆเพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยต่อสู้ด้วยหนิ อีกอย่างผมจะกล้าฆ่าสิ่งมีชีวิตได้ลงหรอ

 (ไม่ฆ่ามันก็จะฆ่าเรา เพราะสัตว์ที่จะต้องฆ่ามันก็เป็นแค่มอนเตอร์ไว้สำหรับนักผจญภัยเท่านั้น)

 "อ่อ งี้นี่เอง อืมม ผมจะพยายามแล้วกัน แต่จะต้องทดลองวิชาต่อสู้ที่ได้มาซะก่อนถึงจะสู้จริงๆได้นะ" ผมบอกพร้อมกดเมนูเอาหารออกมา เป็นข้าวหน้าเนื้อซะด้วย กลิ่นหอมๆและควันที่ลอยออกมาก็หอมซะจริงๆ

 (ระบบลืมบอกไป โฮสมีบ้านฉบับพกพาในช่องเก็บของด้วยนะ)

 "อ่อ ขอบใจนะ" ตอบไปและกินข้าวหน้าเนื้อไปพลางๆ และคิดว่าช่องเก็บของมันจะเก็บไม่จำกัดซะแล้ว แต่ระบบจะให้เฉพาะของที่จำเป็นสำหรับเริ่มต้นผจญภัยนี่นะ จากนั้นผมก็กดไปที่ช่องเก็บของเลือกเอาบ้านมาเพื่อจะตั้งไปที่พื้นที่โล่งๆ แถวๆนี้ไม่มีสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆกันหรือไงนะ จากนั้นก็เข้าไปนอนภายในบ้านจะเป็นบ้านชั้นเดี่ยวมีห้องนอนห้องครัวและห้องกินข้าวแค่นั้นเอง

 อืมก็สมกับเป็นบ้านฉบับพกพาล่ะนะ พร้อมอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำเล็กๆจากนั้นก็ล้มตัวลงนอน เสื้อผ้าก็เป็นชุดเก่า ระบบบอกว่าหาได้จากหนังมอเตอร์ชนิดต่างๆ และซื้อได้ที่ในเมืองน้อยใหญ่ต่างๆ ภายภาคหน้าผมจะต้องไปเยือนที่นั่นอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ขอพักเอาแรงล่ะกัน พร้อมคิดว่าจะต้องต่อสู้และแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ เพราะที่โลกนี้มันก็สามารถตายได้เหมือนกัน แต่ระบบบอกว่าผมไมสามารถตายได้เพราะเป็นอมตะแต่ก็จะมีการเจ็บป่วยบ้างบางครั้งแต่ก็จะไม่ร้ายแรงอะไร

 แถมยังมีช่องเก็บของสุดวิเศษที่เก็บได้ไม่จำกัดนี้อีก เงินก็เยอะใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด ผมดูๆแล้วเงินเหรียญทองไม่ใช่ที่สุดแต่เป็นเหรียญเพชรต่างห่าง มีเป็น 100 ล้าน ทำไมระบบไม่บอกผมกัน มีทั้งเพชรนินจินดาต่างๆที่แวววาวด้วย

 ค่าของเงินจะเป็น

 100 ทองแดง เท่ากับ 1 เหรียญเงิน

 100 เหรียญเงิน เท่ากับ 1 ทอง

 100 ทอง เท่ากับ 1 เหรียญเพชร

-โปรดติดตามตอนต่อไป-