เรื่อง สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]

นอกจาก๬ู่เนี้ยต้าแล้ว มีเพียงแค่จิ้งซือผู้วางแผนและกงจื่อผู้ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งคัด สองคนเท่านั้นที่ล่วงรู้ถึงข่าวการเคลื่อนทัพของแคว้นหวู่

การที่จิ้งซือไม่ได้เอ่ยปากบอกความนี้แก่เหล่าดาราคนอื่น เป็นเพราะมันไม่ต้องการให้ กระแสทัพเกิดการเปลี่ยนแปลงไปเข้าตาบุรุษนามว่าหนิงเทียน ชายผู้ยัดเยียดความปราชัยให้มันในสมรภูมิรบทะเลทรายเมื่อคราวก่อน

“การที่ข้าไม่ได้บอกเรื่องนี้แก่พวกเจ้าทุกคน ย่อมต้องมีเหตุผล และการที่กงจื่อ ยังไม่เข้าหักหาญพิฆาตเผ่าเอ้อหวินให้สำเร็จ ก็ย่อมมีเหตุผลของมันเอง” จิ้งซือใช้วาจาไม่กี่ประโยคอธิบายความขุ่นเคืองของดาราคนอื่นๆ

 หลี่เหรินเค้นเสียงอย่างไม่ค่อยพอใจ แน่นอนว่า ไม่มีใครในสามดาราที่พอใจกับการเต้นไปตามสิ่งที่จิ้งซือวางเอาไว้ราวกับคนโง่ “มีแผนอะไรก็รีบพูดออกมา!!!”

“อย่าได้ใจร้อนนัก” เสียงนุ่มผสานรอยยิ้มดังตอบ จากนั้นจิ้งซือเอ่ยอธิบายเบื้องต้น

“เวลานี้ หูหลี่ไป๋ เหลือกำลังคนไม่ถึงห้าพันแล้ว การจะบดขยี้พวกมันทำได้ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน แต่ว่า...ข้าต้องการทำลายพวกมันในเวลาที่เหมาะสม ไม่เช่นนั้นเหยื่อเป็นจะกลายเป็นเหยื่อตายที่หมดสิ้นแรงดึงดูด”

ได้ยินเช่นนั้น เฉียนควงหรี่สายตาแคบ “หรือเจ้าต้องการใช้ กลยุทธ ประตูผี!!!”

ฉางเฉินรีบกล่าวแทรก “หากปิดประตูตีแมวเช่นนี้ แล้วผลงานจะเป็นของผู้ใดกันแน่??”

แต่ก่อนที่ เหล่าดาราจะปะทะฝีปากแสดงความขัดแย้งกัน ๬ู่เนี้ยต้าที่นั่งเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น “ข้าต้องการจับเป็นวีรสตรีเกราะเงิน หนี่ฉางเหนียน หากพวกเจ้าคนใด สามารถจับนางมาวางไว้ต่อหน้าข้าได้ ข้าจะมอบเกียรติยศเหนือคนอื่นทั้งหมด”

“เกียรติยศเหนือคนอื่นทั้งหมด!!! หมายความว่า จะมีการเปลี่ยนตัวผู้นำดาราใช่หรือไม่ นายท่าน” หลี่เหรินกล่าวถาม ดวงตาของมันเปล่งประกายด้วยความหวัง

หลี่เหรินนั้นอยู่ในตำแหน่งดาราที่สอง เป็นรองเพียง จิ้งซือเท่านั้น และมันคือคนที่หวังในตำแหน่งผู้นำดารามากกว่าใครอื่น

 ๬ู่เนี้ยต้าใช้สายตามองไปยังจิ้งซือ ผู้นำดาราคนปัจจุบัน “หากครั้งนี้ไม่ใช่เจ้าที่จับกุมหนี่ฉางเหนียนมาให้ข้าได้ ตำแหน่งผู้นำดาราที่ถือไว้ก็ควรส่งต่อได้แล้ว...คิดเช่นนั้นหรือไม่?”

 จิ้งซือประทับฝ่ามือแนบอกซ้าย “ข้าเองก็ต้องการเช่นนั้น หากพ่ายแพ้เป็นครั้งที่สอง ไหนเลยจะกล้าถือครองตำแหน่งผู้นำดาราไว้กับตัว”

ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เปลวเพลิงแห่งความโลภได้ถูกปลุกขึ้น สายตาของเหล่ามหาโจรเต็มไปด้วยไฟแห่งการชิงดีชิงเด่น เป็นนิมิตรหมายว่า สงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ทวีความโหดเหี้ยมและรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง

หลี่เหรินฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ มันรีบมองไปยังจิ้งซือ “ถ้าเช่นนั้นก็อธิบายแผนการของเจ้าออกมาให้หมด ให้พวกเราแน่ใจว่า ในฉากสุดท้ายของสงคราม จะไม่ใช่เจ้าที่ฉวยเอาผลประโยชน์ไปกินคนเดียว”

“ไม่ต้องห่วง ข้ารับปากเลยว่า เหยื่อนั้นจะถูกจัดวางไว้ตรงหน้าของเจ้าอย่างแน่นอน” จากนั้นจิ้งซืออธิบายแผนการทั้งหมดให้กับเหล่าดาราได้รับรู้ตรงกัน

…

…

แสงอรุณมาเยือน ย้อมแม่น้ำเหลืองให้กลายเป็นสีทอง สายน้ำเชี่ยวกราก คลื่นซัดกระหน่ำกระแทกฝั่ง เรือศึกหลายสิบลำ ปรากฏขึ้นจากม่านหมอกในยามเช้า

หัวเรือปักธงแคว้นหวู่ โบกสะบัดพลิ้วรับลม ราวกับเป็นการแหวกหวายของสายธาร เหล่าทหารจำนวนมากยืนเรียงรายเป็นระเบียบ เกราะเหล็กกระทบกันก้องกังวาน หอกและง้าวตั้งชี้ฟ้าดูน่าหวาดเกรง พวกมันเหล่านั้น มีดวงตาที่แน่วแน่ไร้ซึ่งความหวั่นเกรงใดๆ

ทันทีที่เรือรบลำแรกเข้าเทียบท่า สะพานไม้ถูกวางลงอย่างรวดเร็ว ทหารม้าหนักควบลงจากเรือเป็นกลุ่มแรก ไม่ว่าจะเป็น ม้า คนหรือสรรพอาวุธ ต่างหลั่งไหลขึ้นฝั่งไม่ขาดสาย พวกมันเหล่านั้น คือเจตจำนงของแคว้นหวู่ ที่กรีฑามาเพื่อสยบเหล่ามหาโจรครองฟ้า

บนเนินสูง แม่ทัพหญิงในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนตระหง่านท้าสายตา ผ้าคลุมปลิวสะบัดเกรียงไกร ดวงตาคมทอดมองไปยังฝุ่นควันเบื้องหน้าที่เป็นตำแหน่งตั้งทัพของศัตรู

“พวกมันเองก็รอพวกเราอยู่เหมือนกันสินะ” เสียงหนี่ฉางเหนียนดังกังวานปลุกใจของเหล่าทหาร “ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะได้แสดงอานุภาพของกองทัพแคว้นหวู่ให้พวกมันได้รู้จัก”

เพียงแค่อึดใจ เสียงโห่รับคำสั่งดังประสานก้องชั้นฟ้า ธงรบถูกชักขึ้นสูง แนวทัพเริ่มขยายออกไปเป็นวงกว้างและจัดรูปขบวนใหม่

เบื้องหน้าของทหารแคว้นหวู่ ทัพใหญ่ของพวกมหาโจรตั้งกระบวนทัพเป็นหน้ากระดาน พวกมันเหยียบอยู่ในอาณาเขตของผืนทราย ทันทีที่กองทัพแคว้นหวู่เดินผ่านป่าไม้ตรงหน้า มันก็พร้อมที่จะเข้าปะทะทันที

จิ้งซือมิได้ต้องการเปิดฉากรบริมแม่น้ำเหลือง แต่มันต้องการใช้ภูมิประเทศให้ได้เปรียบที่สุด ต่อให้ทัพม้าที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งมากเพียงใด ก็ย่อมไม่อาจแสดงอานุภาพได้ หากต้องวิ่งบนพื้นผิวทราย

พรึ่บบบ!!! ธงดำอันเป็นสัญลักษณ์ของมหาโจรครองฟ้า ปักเรียงเป็นแนวยาว สายลมโบกสะบัดพริ้วไหวราวปีกของอสูร

เมื่อกลองสัญญาณดังขึ้น กองกำลังของมหาโจรเปลี่ยนรูปแบบทัพ ให้เป็นแนวนอนสี่ทัพ ทางซ้ายและขวา เป็นกองทัพของเฉียนควงและฉางเฉิน ส่วนทัพกลางทั้งสองฝั่ง มีตัวของจิ้งซือและหลี่เหรินยืนประจันหน้ารอต้อนรับศัตรูอยู่

คลื่นมนุษย์นับแสน ตั้งโล่หนาเป็นกำแพงมนุษย์ พลหอกยืนเป็นแนวหน้า โดยมีพลธนูยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เบื้องหลังกองทัพใหญ่ทั้งสี่อีกขั้นหนึ่ง คือทัพหลักของ๬ู่เนี้ยต้า มันเป็นดั่งกองกำลังอสูรที่นิ่งเงียบ ราวกับอสูรร้ายที่ยังไม่เปิดเผยคมเขี้ยว สร้างความฉงนงุนงงให้แก่ข้าศึก

หากแต่ฝ่ายตรงข้ามผู้ที่นำทัพมา คือวีรสตรีแห่งแคว้นหวู่ นางมิได้หวั่นเกรงกับแผนการรบของศัตรูเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ทหารแคว้นหวู่เผยตัวตนพ้นพื้นที่ป่าหนาทึบ พวกมันก็ได้เปลี่ยนรูปแบบทัพ กลายเป็นขบวนรูปลิ่ม ทหารม้าเหล็กอยู่หัวขบวน และผู้ที่นำทัพหน้า คือ หนี่ฉางเหนียน

เกราะเหล็กของอาชาศึกสะท้อนแสงแดด ปลายหอกของทหารบนหลังม้าชี้ไปด้านหน้าหมายพิฆาตศัตรู ขนาบข้างด้วยพลทหารราบที่คอยทำหน้าที่กระชับพื้นที่สงครามให้อยู่บริเวณปลายแหลมของลิ่มเท่านั้น

“บุกทะลวงไปข้างหน้า จำเอาไว้สมรภูมิแห่งนี้พวกเรามิได้รบเอาชัย แต่เป็นการตีฝ่าเพื่อจะไปช่วยเหลือผู้คนของเผ่าเอ้อหวิน” คำสั่งของวีรสตรีเกราะเงินดังกึกก้องไปทั้งสนามรบ

กองทัพแคว้นหวู่พุ่งเข้าใส่กองโจรดั่งคมมีดแหลมคม ปลายลิ่มแทงเจาะทะลวงทัพศัตรูที่ตั้งเป็นหน้ากระดาน หวังจะทะลวงฝ่าเข้าไปให้สำเร็จ

จิ้งซือยืนมองการบุกของศัตรูด้วยรอยยิ้มมุมปาก จากนั้นมันยกมือขึ้นออกคำสั่งให้ทหารเคลื่อนไหว “พวกเรามาดูกันว่า ลิ่มของเจ้าจะแหลม หรือว่าโล่ของข้าจะหนากว่ากัน”

ทันใดนั้น กลองศึกพวกมันเปลี่ยนจังหวะเป็นรวดเร็วและดุดัน ท้องฟ้าเบื้องบนมืดลงไปด้วย ลูกศรหลายหมื่นดอก ลูกธนูตกลงมาจากฟ้าราวกับ-่าฝน ปักลงบนร่างของทหารม้าของข้าศึกอย่างโหดเหี้ยม

แต่ทว่ากระบวนทัพรูปลิ่มของหนี่ฉางเหนียนมิได้ลดความเร็วลง พวกมันปรับตัวแปรเปลี่ยนเป็นถือศาสตราวุธด้วยมือขวา และทำการยกโล่เหล็กขึ้นมาด้วยมือซ้าย ปัดป้องศรพิรุณที่ตกลงจากฟ้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

เมื่อเห็นแล้วว่า ลูกธนูมิอาจลดความเร็วของศัตรูลงได้ หากแต่สีหน้าของจิ้งซือก็มิได้เปลี่ยนสี มันเพียงสะบัดมือในแนวทแยง จากด้านล่างสู่เบื้องบน เหล่ากองโจรที่ฝังตัวอยู่ใต้ดินใช้เม็ดทรายแทนผ้าห่ม ก็ได้ผุดขึ้นมาราวกับภูตผี พวกมันใช้หอกแหลมแทงขึ้นด้านบน โดยมีเป้าหมายอยู่ที่อาชาศึกของฝ่ายหวู่

 จากที่ต้องวิ่งฝ่าศรพิรุณของศัตรูกลับกลายเป็นการต่อสู้ระยะประชิดทันที

หนี่ฉางเหนียนไม่รอช้า นางปักดาบของตัวเองลงต่ำและลากไปกับพื้นทราย นางควบขี่อาชาเต็มฝีเท้า ทันทีที่อาชาเคลื่อนผ่านร่างของศัตรู คมดาบได้ผ่าร่างของพวกมันออกเป็นสองส่วน

 ทหารแนวหลังที่ติดตามหนี่ฉางเหนียน พวกมันใช้หอกปักลงดิน ต่อสู้กับศัตรูที่แทงหอกสวนขึ้นมาจากทราย เสียงเหล็กปะทะเหล็กดังสนั่น ส่งผลให้กระบวนทัพรูปลิ่มของแคว้นหวู่ ลดความเร็วลงอย่างไม่อาจเลี่ยงได้ ระยะห่างระหว่างตัวแม่ทัพอย่างหนี่ฉางเหนียนและทัพหลังค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละน้อย

 การเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย เป็นไปตามภาพที่จิ้งซือวาดเอาไว้ในหัวทั้งหมด ทันทีที่มันเห็นกระบวนทัพรูปลิ่ม ก็เกิดความคิดที่ต้องแยกหัวและหางออกจากกัน เพราะเป้าหมายของมหาโจรครองฟ้า นอกจากดินดำที่เผ่าเอ้อหวินเค่อครอบครองแล้ว ก็ยังมีพลังจิตเทพในตัวของวีรสตรีเกราะเงิน หากพวกมันได้ครอบครองทั้งสองสิ่งนี้ การสถาปนาแคว้นที่สี่ขึ้นมา ก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป

 จิ้งซือฉีกยิ้มกว้างกว่าทุกครั้ง จากนั้นมันกล่าวออกแก่หลี่เหริน ที่อยู่ไม่ห่างออกไป

“เจ้าต้องการตำแหน่งหัวหน้าดาราของข้าสินะ ถ้าเช่นนั้น เหยื่ออยู่ตรงหน้าแล้ว อยู่ที่เจ้าจะงับมันไปถวายแก่หัวหน้าได้หรือไม่??”

 ได้ยินคำสั่งเสมือนเป็นการปลดโซ่ตรวนของบุรุษ เจ้าของสมญานักล่าหัวมนุษย์ให้หลุดออก “ฮาฮ่า ฮาฮ่า ฮ่าฮ่าๆๆ”

หลี่เหรินระเบิดเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ จากนั้นมันตบเท้าบังคับอาชาให้พุ่งไปข้างหน้าโดยมีเป้าหมายคือตัวตนของหนี่ฉางเหนียน!!!