ตะวันหลงเงาจันทร์[ตะวันกับเดือน]

ตะวันหลงเงาจันทร์

[ตะวันกับเดือน]

เขียน

​​​​​Somiblue

The Verona At Tablan

#ฉากหอคอย

" Oh Romeo That was you? I love you Romeo! I love you! "

พรรณทิวาอยากกลอกตามองบนกับบทพูดแสนป่วยที่หลุดออกมาจากปากของตนเมื่อครู่เสียเหลือเกิน

แต่สิ่งที่เด็กหญิงต้องแสดงนั้น คือการส่งสายตาหวานหยดไปยังร่างผอมเก้งก้างของ ราชนรินทร์ในชุดอิตาเลียนโบราณ ที่กำลังปีนขึ้นมาหาเธอบนเวที

"Oh Juliet I miss you.I love you."

ราชนรินทร์ตรงเข้ามากอดร่างของเธอ เด็กหญิงพลันตัวแข็งค้าง แต่จนใจต้องทำตามบทต่อไป เธอยกสองมือน้อยๆ ขึ้นทาบหลังเขา แล้วฝืนกล่าวบทสุดท้ายของฉากนี้ออกมา

" I love you Romeo , I love you."

ดวงตากลมโตของเด็กหญิงพรรณทิวามองลึกเข้าไปในตาสีเทาอ่อนของเด็กชายราชนรินทร์ ซึ่งเขม้นจ้องมาที่เธอไม่กะพริบ

#จูบกัน

ใช่! ในบทมีฉากจูบกัน! เด็กชายหญิงอายุเพิ่งย่างสิบสอง ต้องมาแสดงบทป่วยๆ แบบนี้ในพิธีเปิดเมืองจำลอง The Verona ต่อหน้าประชาชนนับร้อย แต่ที่ทำให้พรรณทิวาแทบจะระเบิดงานพัง ก็คือ ราชนรินทร์เล่นจูบจริง!

°°°

...แน่นอนว่า ลงเวทีมาได้พรรณทิวาคว้ากริชไม้ที่ใช้เข้าฉากสับมาที่หน้าเขาทันที...

แม้จะเป็นกริชไม้ แต่ก็สร้างรอยแผลเป็น

บาดฝังลึก

ตราตรึงเข้าไปในหัวใจของราชนรินทร์

และแม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ใหน...

ทุกครั้งที่เขาเห็นแผลเป็นบนหน้าผากของตัวเองนี้

ภาพใบหน้าของเด็กหญิงพรรณทิวา ก็จะปรากฏขึ้นมาในห้วงคำนึงเสมอ...

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของนักเขียนเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับบุคคล สถานที่ และเหตุการณ์ใดๆทั้งสิ้น

Somiblue