อพาร์ทเม้นท์สยองขวัญ

ณ อพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งตอนเวลาเย็น ในย่านชานเมืองได้มีหญิงสาวคนนึงได้ขับรถเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรม จากนั้นก็เข้ามาสอบถามกับคนดูแลอพาร์ทเม้นท์ว่า“ ที่นี่ยังมีห้องว่างไหมค่ะ” พนักงานตอบ“ ยังมีห้องพักว่างอยู่ครับไม่ทราบว่าเช่าเป็นรายเดือนหรือรายวันครับ” “ ต้องการเช่าเป็นรายเดือนค่ะ ” หญิงสาวตอบพนักงานได้พาหญิงสาวคนนั้นไปที่ห้องพักห้อง 301 พอถึงที่พักหญิงสาวได้เข้ามาในห้องพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอ และได้โยนกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ที่ข้างเตียง พร้อมกระโดดไปนอนที่เตียงด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หญิงสาวจึงได้หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า พอกลางดึกหญิงสาวสะดุ้งตื่นด้วยเสียงตกใจกับเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะ “ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ” หญิงสาวจึงเดินไปดูที่ประตูผ่านช่องตาแมวแต่ก็ไม่ได้พบใครอยู่ตรงหน้าห้อง แล้วจู่ๆก็ได้ยินเสียงน้ำไหลจากในห้องน้ำ หญิงสาวจึงได้เดินเข้าไปดูในห้องน้ำจึงพบกับน้ำที่ไหลจากก๊อกน้ำในอ่างน้ำหญิงสาวจึงได้เดินเข้าไปปิดก็อกน้ำ ขณะกำลังเอื้อมมือไปปิดน้ำที่ก๊อกน้ำจู่ๆน้ำที่ก๊อกน้ำก็หยุดไหล และได้มีมือขาวซีดมาคว้าที่มือของหญิงสาว จากนั้นหญิงสาวได้ตื่นขึ้นมาจึงได้ดูเวลาเป็นเวลาสาวทุ่ม“นี่ฉันฝันไปหรอเนี่ย ” หญิงสาวได้พูดกับตัวเอง หลังจากนั้นได้มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าของหญิงสาว “ คุณเมย์คุณได้ส่งไฟล์เอกสารให้ผมหรือยังเนี่ย” เสียงพูดจากโทรศัพท์ “ ยังเลยค่ะ เด๋วฉันจะส่งให้เดี๋ยวนี้ค่ะ ” หญิงสาวตอบ หญิงสาวจึงได้วางสายโทรศัพท์ไป หญิงสาวก็หันไปเปิดกระเป๋าหยิบโน๊ตบุ๊คออกจากกระเป๋าขณะที่หญิงสาวกำลังเปิดโน๊ตบุ๊คจู่ๆก็ได้ยินเสียงวิ่งที่หน้าประตูห้องหญิงสาวก็ไม่ได้สนใจกับเสียงดังกล่าว จึงได้เปิดโน๊ตบุ๊คและทำงานของเธอต่อไปในคืนนั้นเมย์ได้ทำงานจนถึงเวลาตีสองเมย์ก็รู้สึกเพลียและได้หันไปดูที่รอบห้อง เมย์จึงตกใจเพราะเมย์นั้นได้ลืมจัดห้อง เมย์จึงได้ปิดโน๊ตบุ๊คและได้จัดห้องไปสักพักก็ได้ยินเสียงคนวิ่งผ่านที่หน้าห้องของเธอ“ เด็กที่ไหนมาวิ่งกลางดึกแบบนี้เนี่ย ” เมย์ได้พูดด้วยความรำคาญจากนั้นได้เดินไปที่ประตูและได้ส่องในช่องตาแมวและได้เห็นเด็กผู้ชายดวงตาสีขาวไม่มีลูกในตาดำยืนอยู่ที่กำแพงตรงข้ามกับประตูของเธอและจ้องมองมาที่เมย์ เมย์ได้ยืนตัวสั่นเทาด้วยความกลัวและจู่ๆเด็กผู้ชายคนนั้นได้วิ่งมาชนกับประตูของเมย์ ด้วยความกลัวเมย์จึงเป็นลมสลบไปที่พื้นตรงประตูและได้ตื่นมาที่บนเตียงในตอนเช้าเมย์ได้ลุกจากเตียงและได้มองไปรอบห้องจึงคิดได้ว่ายังจัดห้องไม่เสร็จจากนั้นเมย์ได้จัดห้องจนเสร็จโดยไม่ได้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เมย์ได้เหลือบไปเห็นนาฬิกาในห้องก็เลยเห็นเป็นเวลาเก้าโมงเช้าเมย์จึงได้เดินลงจากอพาร์ทเม้นท์และได้เดินไปที่ร้านอาหารตามสั่ง “ กินอะไรดีละหนู ” แม่ค้าเจ้าของร้านได้ถามเมย์ “ เอาคะน้าหมูกรอบจานนึงค่ะ ” เมย์ตอบ “ นี่หนูมาอยู่ใหม่หรอ ” แม่ค้าถามเมย์ด้วยหน้าตาที่ชวนสงสัย “ ค่ะ มีอะไรรึปล่าวค่ะ ” เมย์ตอบ “ไม่มีอะไรหรอกแล้วเมื่อคืนหลับสบายไหมล่ะ ” แม่ค้าถาม “ หลับสบายดีค่ะ ” เมย์ตอบ จากนั้นแม่ค้าได้นำข้าวมาที่เมย์สั่งมาให้ เมย์ได้กินข้าวเสร็จก็ได้หันไปหาแม่ค้าแต่เมย์ไม่พบใครแล้วเมย์ก็ได้รีบเดินขึ้นมาที่ห้องขณะเดินขึ้นมาที่ห้องก็ได้เห็นศาลตายายอยู่ที่ทางเข้าอพาร์ทเม้นท์จึงได้เดินเข้าไปไหว้ศาลแล้วได้มองเข้าไปในศาลก็ได้เห็นมือของเด็กที่ขาวซีดกำลังเอื้อมออกมาจากศาลเพื่อหยิบของเซ่นไหว้ พอเมย์ได้เห็นแบบนั้นจึงได้รีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องและได้รีบเข้าไปนอนคลุมโปงด้วยความกลัวพอเวลาผ่านไปสักพักก็ได้เผลอหลับไป เมย์ได้ตื่นขึ้นมาในตอนเย็นจึงรีบเดินลงไปถามคนดูแลอพาร์ทเม้นท์ว่า“ ที่นี้เคยมีประวัติอะไรรึปล่าวค่ะ ” “ ไม่ทราบครับพอดีผมพึ่งมาทำงานได้ประมานสองเดือนเองตั้งแต่ผมอยู่มาก็ไม่เคยเจออะไรนะครับ ” จากนั้นเมย์ได้ขอย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์นั้นทันทีและในตอนที่เมย์กำลังเก็บของในห้องเพื่อที่จะย้ายออกจากอพาร์ทเม้นท์เมย์ได้เหลือบไปเห็นข้างเตียงเป็นสีแดงคล้ายกับเลือด ด้วยความสงสัยเมย์จึงได้เดินเข้าไปดูว่ามันคืออะไรพอเมย์พลิกเตียงขึ้นมาก็ได้เห็นว่าใต้ที่นอนมีโหลแก้วใส่ศพเด็กทารกอยู่ เมย์จึงร้องกรี๊ดเสียงดัง เมย์ได้รีบลงไปตามคนดูแลอพาร์ทเม้นท์ทั้งคู่ก็รีบขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่พบอะไร คนดูแลอพาร์ทเม้นท์ก็ได้หันไปมองที่ข้างๆก็พบว่าเมย์ไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นแล้วแต่พบว่าเมย์ได้ไปอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องและกำลังจะทำท่ากระโดดและร่างของเมย์ก็ได้ทะลุลูกกรงกั้นตกลงไปด้านล่าง ด้วยความตกใจคนดูแลอพาร์ทเม้นท์ก็ได้วิ่งลงมาที่เค้าเตอร์ด้านล่างของอพาร์ทเม้นท์ พอคนดูแลอพาร์ทเม้นท์เริ่มตั้งสติได้ก็ได้ไปดูตรงที่จุดที่เห็นเมย์ตกลงมาแต่ก็ไม่พบรอยเลือดแม้แต่หยดเดียว จู่ๆคนดูแลอพาร์ทเม้นท์ก็นึกขึ้นได้ว่าตอนเมย์มาได้ขับรถเข้ามาจึงได้รีบไปดูตรงที่จอดรถก็พบว่ารถที่เมย์ขับเข้ามายังอยู่ในสภาพปกติ