ตรวนรักผูกหัวใจ

   “ปิ่นฉันมีเรื่องจะถามแกหน่อย” เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทานข้าวอิ่มแล้วและมานั่งดูทีวีตรงโซฟาหรูกลางห้อง

 “ว่ามาสิ” ตอบออกไปเสียงเรียบและไม่ยอมเงยหน้าสบสายตาคมของเขา

 “เมื่อคืนนี้ผู้หญิงคนนั้นคือแกใช่ไหม” ถามพร้อมกับมองหน้าอีกฝ่าย

 “บ้า...แกเอาอะไรมาพูดไม่ใช่ซะหน่อย” ตอบปฏิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

 “อย่ามาโกหกเลยปิ่นฉันมีหลักฐานยืนยันว่าเธอคนนั้นคือแก” ภาคิณพูดออกมาเสียงเรียบ ทำให้ปณาลีรู้สึกอึดอัดที่ต้องเจอกับเหตุการณ์บีบบังคับแบบนี้

 “ฉันบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิแกจะมาคาดคั้นเอาอะไรกับฉันนาย” ตอบชายหนุ่มออกไปเสียงดังอย่างนึกโกรธ

 “แต่ฉันมั่นใจว่าใช่แกและนี่ก็คือหลักฐาน สร้อยเส้นนี้คือของขวัญวันเกิดที่ฉันสั่งทำให้แกโดยเฉพาะเพื่อรักษาคำมั่นสัญญาว่าฉันจะเป็นเพื่อนรักแกตลอดไปและจะไม่มีวันทิ้งแกไปไหนในวันที่แกต้องเจอกับมรสุมอะไรก็แล้วแต่”

 “ลืมมันไปซะเถอะนายแกอย่ามายึดติดกับอะไรแบบนี้เลย” พูดพร้อมกับดึงสร้อยเส้นนั้นคืนมาจากชายหนุ่ม

 “ยังไงฉันก็จะรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันทำลงไปกับแก”

 “แกไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้นนาย เข้าใจไหมไม่ต้องมารับผิดชอบ” บอกออกไปเสียงดังก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะเดินกลับห้องของตัวเอง

 “ทำไมปิ่นตอบฉันมาสิแกเป็นอะไรทำไมถึงไม่อยากให้ฉันรับผิดชอบ”ภาคิณถามหญิงสาวออกไปด้วยความไม่สบอารมณ์ 

“....” เงียบไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของปณาลี

“ทำไมแกไม่พูดกับฉันปิ่น บอกฉันมาตรง ๆ สิปิ่นว่าแกจะเอายังไง ฉันพร้อมและยินดีรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้น” ภาคิณถามหญิงสาวออกไปเสียงดังเมื่อเห็นเธอยังนิ่งเงียบ

“จะรับผิดชอบเพราะอะไร” ถามพร้อมกับจ้องมองหน้าของเขาอย่างไม่ลดละสายตาก่อนจะพูดถึงสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของเธอต่อ

“ถ้าจะรับผิดชอบเพราะเห็นแก่คำว่าเพื่อน หรือสมเพช หรือสงสารแกไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ เพราะสิ่งที่ฉันต้องการจากแก ไม่ใช่สิ่งเหล่านี้และมันเป็นสิ่งที่แกให้ฉันไม่ได้”พูดพร้อมกับจ้องมองใบหน้าที่งุนงงของอีกฝ่าย

“อะไรล่ะที่แกต้องการจากฉันและบอกว่าฉันให้แกไม่ได้” ถามออกไปเสียงดังด้วยความไม่พอใจ

“ก็ความรักยังไงล่ะที่แกให้ฉันไม่ได้ แล้วอยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องการความรักจากแก.....นั่นก็เพราะว่าฉันรักแกเข้าใจหรือยัง และฉันก็เจ็บ เจ็บตรงนี้ทุกครั้งที่แกพูดถึงยัยมิ้นอะไรนั่น เมื่อไหร่แกจะตาสว่างซะทีนาย”ปณาลีพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและใช้มือชี้ที่อกข้างซ้ายของตนเอง สายตาของเธอที่มองเขาบ่งบอกออกมาชัดเจนว่าเธอเจ็บปวดมากเพียงใด โดยไม่คิดปิดบัง

“....”

“เงียบทำไม แกอยากพูดอยากถามอะไรกับฉันอีกไหม”

ยังคงไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของภาคิณ เขายังคงตะลึงงันกับสิ่งที่ได้ยินจากปากของผู้หญิงที่เป็นเพื่อนรัก และเป็นภรรยาของเขาทางพฤตินัยโดยไม่ตั้งใจ

“ฉันไม่ต้องการความสงสาร ความเห็นใจ และความรับผิดชอบจากแก นับแต่นี้ต่อไปขอให้เราจบกันเพียงเท่านี้ ตัวใครตัวมัน ทางใครทางมัน เราไม่เคยรู้จักกัน” พูดจบปณาลีก็เดินจากไปพร้อมกับม่านน้ำตาที่ไหลลงมาอาบสองแก้มเนียนอย่างเจ็บปวด แม้สองขาที่กำลังก้าวออกมาจากชีวิตเขามันอ่อนล้าและแทบจะหมดแรงเดินก็ตาม

ภาคิณทรุดเข่านั่งฮวบลงกับพื้นหลังจากที่ได้ยินคำตัดพ้อจากหญิงสาว มันรู้สึกเจ็บ และหัวใจวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูกที่โดนเธอตัดขาดความสัมพันธ์แบบไม่มีเยื่อใย เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองจริง ๆ ว่ามันคืออะไร

 “แกรักฉันงั้นเหรอปิ่น ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองออกมาเบา ๆ เพราะตอนนี้เขากำลังสับสนและงุนงงจนทำอะไรไม่ถูก