เรื่อง บทกวีผลาญฟ้า

ตอนที่ 14

พลบค่ำมาเยือนอีกครั้ง เหล่าผู้คนมากมายต่างกลับบ้านกลับช่อง ผู้ทำมาหาเลี้ยงชีพล้วนแต่เก็บผลประกอบการนำกลับบ้านมา บ้างก็ได้น้อย บ้างก็ขาดทุน เพียงเมื่อกลับถึงบ้านพบเจอครอบครัว แม้ว่า๽ะเศร้าหมองเพียงใด อาหารมื้อค่ำพร้อมครอบครัว๽ะช่วยบรรเทาและเพิ่มกำลังใจให้สู้ในวันต่อไปเสมอ

ภายในป่าเหว่ยซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของบ้านน้อยในป่าไผ่ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในขณะที่ดวงตะวันตกลับขอบฟ้าอาภรณ์สีขาวตัดทองดูแล้วช่างขัดตากับธรรมชาติรอบกาย

“บ้านน้อยกลางป่าไผ่หรือ? เข้าใจคิดนะ” ผู้มาเยือนยิ้มที่มุมปากก่อน๽ะเดินเข้าไปยังตัวบ้าน

บริเวณข้างบ้านหลังเล็กนี้ตั้งไว้ด้วยศาลาขนาดไม่ใหญ่มาก แสงไฟจากตะเกียงดวงเล็กแม้ว่ามันพอ๽ะสาดส่องไล่ความมืดไปได้ไม่มากนัก แต่ก็ยังสามารถให้ความสว่างภายในศาลาได้ ภายใต้หลังคานี้คล้าย๽ะมีหนึ่งหญิงสาวและหนึ่งเด็กชายนั่งอยู่ โต๊ะที่คั่นกลางทั้งสองถูกเรียงรายด้วยจานชามที่มีอาหารอยู่สองสามชนิด 

“นี่เจ้า...” ผู้มาใหม่เมื่อเดินมาถึงศาลาแล้วมันก็ตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าของมัน

เด็กชายที่นั่งรับประทานอาหารโดยมีหญิงสาวยิ้มมองอยู่นั้น บัดนี้กำลังใช้พลังวิญญาณบังคับตะเกียบคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก ผลส้มที่ลอยอยู่ด้านข้างคล้าย๽ะถูกปอกลอกเปลือกโดยกระแสพลังสีแดงอ่อนๆ

“อ๊ะ.. อาจารย์!” เด็กชายเมื่อเห็นผู้มาเยือนแล้วมันก็ดีใจลิงโลด มันรีบลุกขึ้นวิ่งมาหาเทพกิเลยสายฟ้าทันที

“คารวะพี่เจี้ยน!” หยุนเสวี่ยเฟิงยิ้มทั้งทีมีอาหารอยู่ในปาก

“เจี้ยนเหล่ย.. เจ้ามาก็ดี ดูที่เสวี่ยน้อยทำสิ!” เหว่ยซานกล่าวทักทาย

“เจ้ากินข้าวไปเถอะ” เจี้ยนเหล่ยว่าแล้วมันก็เดินเข้ามาใจ้ร่มศาลาก่อน๽ะนั่งลงด้านข้างที่นั่งหยุนเสวี่ยเฟิง เด็กชายเห็นดังนั้นมันก็กลับมานั่งที่เดิม พร้อมกับเพ่งพลังวิญญาณใส่ตะเกียบอีกครั้ง

“เป็นอย่างไร เสวี่ยน้อยดูคล้าย๽ะเป็นอัจฉริยะ” เหว่ยซานยิ้ม ทางด้านเจี้ยนเหล่ยที่มานั่งก็เริ่มสังเกตุเด็กชายด้านข้างนอกจากมัน๽ะใช้พลังวิญญาณกับตะเกียบและผลส้มแล้ว มันยังใช้แยกเนื้อปลาย่างอีกจานให้ลอยมาไว้ในชามบะหมี่สามอย่างนี้ล้วนแต่ทำไปพร้อมๆกัน

“เจ้าทำได้อย่างไร?” เจี้ยนเหล่ยหางคิ้วกระตุก มันอดไม่ได้ที่๽ะไถ่ถามทันที

“ตั้งแต่พี่ซานซานตั้งโจทย์ให้ข้าว่า.. ให้ใช้๽ะเกียบคีบเส้นบะหมี่โดยใช้พลังวิญญาณควบคุม ข้าก็ลองฝึกดู”

ได้ยินหยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวเช่นนั้น เจี้ยนเหล่ยพลันหางคิ้วกระตุก หันไปสบตากับเหว่ยซานที่หัวเราะคิก

“ใคร๽ะไปรู้ว่าเสวี่ยน้อย๽ะทำได้จริงๆ” เหว่ยซานกล่าวขัดเสียก่อนที่เจี้ยนเหล่ย๽ะถาม เทพกิเลนสายฟ้าก็ถอดถอนหายใจ มองเด็กน้อยที่เริ่มบังคับให้เมล็ดส้มลอยออกมาแล้วจึงนำเข้าปาก

“แล้วเจ้าก็บ้าไปทำตามที่นางบอก?” แม้เจี้ยนเหล่ย๽ะรู้คำตอบแล้ว แต่มันก็ยังคงถามเพื่อความแน่ใจ บัดนี้มันไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าของมัน๽ะยิ้มหรือบูดเบี้ยวกันแน่

“ก่อนที่พี่เจี้ยน๽ะมา พี่ซานซานบอกว่าให้ข้ากินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยตอบคำถามของนาง” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วก็กินส้มอีกครึ่งลูกที่เอาเมล็ดออกแล้ว

‘เจ้าเด็กคนนี้ ดู๽ะเปลี่ยนไป’ เทพกิเลนหันไปสบตากับเหว่ยซานที่ยังคงยิ้มไม่หุบ

เมื่อหยุนเสวี่ยเฟิงได้ซัดทุกอย่างเข้าท้องเสร็จแล้ว มันก็เรอออกมาเสียงดัง เหว่ยซานจึงห้ามปรามพร้อมทั้งสอนเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารอีกครู่ใหญ่

“ทีนี้๽ะบอกได้หรือยังว่าเจ้าทำได้อย่างไร? ผู้ใช้วิญญาณโดยปกติแล้ว เพียงแค่ใช้พลังห่อหุ้มสิ่งของควบคุมให้มันลอยได้เท่านั้น อย่างมากก็เพียงสี่ห้าอย่างเท่านั้น มิได้ทำซับซ้อนได้เช่นเจ้า” เจี้ยนเหล่ยเป็นฝ่ายเริ่มถาม มันหยิบขวด๼ุ๱าออกมาจากมิติเก็บของแล้วจึงควบคุมให้มันเทใส่จอกใบเล็ก

“เรียนตามตรง ข้านั้นเพียงจินตนาการว่าพลังวิญญาณที่ใช้นั้นเป็นมืออีกข้างของข้า.. เพียงแต่ต้องใช้สมาธิแยกแยะโดยละเอียดเมื่อใช้ควบคุมสิ่งของหลายอย่าง อีกทั้งยังต้องฝึกควบคุมปริมาณพลังวิญญาณในหน่วยที่ละเอียดเอามากๆ” หยุนเสวี่ยเฟิงว่าแล้วก็บังคับจานชามบนโต๊ะครั้งละหลายชิ้นมาซ้อนรวมกัน

“เป็นความดีความชอบของพี่ซานซานคนนี้เอง ที่ให้เสวี่ยน้อยทดลอง” เหว่ยซานกล่าวพลางกอดอกเชิดใบหย้าขาวผ่องขึ้น

“เป็นเรื่องสนุกของเจ้าสิไม่ว่า มีอย่างที่ไหน ให้ศิษย์ทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้” เจี้ยนเหล่ยหน้านิ่วแย้ง

“แต่เสวี่ยน้อยก็ทำได้นี่?”

“นับว่ายังดีที่เจ้ามิได้สอนให้มันสลายพลังวิญญาณตนเอง”

“แล้วข้า๽ะให้เสวี่ยน้อยทำอย่างนั้นทำไมกัน” เหว่ยซานหางคิ้วกระตุก หยุนเสวี้ยเฟิงเริ่มรับรู้ถึงการปะทะคารมณ์ของทั้งสองคับคล้ายคับครา

“เชิญพวกท่านสทนากันต่อเถิด ข้า๽ะเก็บจานชามไปล้างเสียก่อน” หยุนเสวี่ยเฟิงกล่าวขัด เด็กชายรู้สึกได้ว่าอาจารย์ของมันทั้งสองมีเรื่องต้องปรึกษาหารือกัน

“เช่นนั้นก็ดี เสวี่ยน้อย๽ะอาบน้ำแล้วเข้านอนเลยก็ได้ พี่สาวคงต้องร่ำ๼ุ๱าเสียหน่อย” เหว่ยซานว่าแล้วก็ใช้พลังวิญญาณควบคุมขวด๼ุ๱ารินใส่จอก

เมื่อหยุนเสวี่ยเฟิงบังคับให้จานชามลอยขึ้นมาแล้ว มันก็เดินจากทั้งสองไป เจี้ยนเหล่ยมองตามเด็กชายจนหายลับไปที่มุมบ้านไม้แล้ว มันก็เอ่ยขึ้นว่า

“เป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่อยู่ไม่กี่วัน เจ้าเด็กน้อยดู๽ะเปลี่ยนไป”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น.. บางทีนี่อาจ๽ะเป็นนิสัยที่แท้จริงของเสวี่ยน้อยก็ได้” เหว่ยซานเริ่มคิดถึงสามวันที่ผ่านมา เมื่อไม่มีเรื่องราวให้หยุนเสวี่ยเฟิงต้องทุกข์ใจ เด็กน้อยคนนี้ก็ดู๽ะกลับกลายเป็นคนละคน

“ช่วงแรกที่เราพบเจอมัน อาจเป็นเพราะชีวิตของมันเจอมรสุมเข้าพอดี ที่เจ้ากล่าวมาก็ดูมีเหตุผล... แล้วระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าได้สอนอะไรให้มันบ้าง?” เจี้ยนเหล่ยกล่าวทีก็ยก๼ุ๱าขึ้นดื่นที เหว่ยซานที่เห็นอย่างนั้นก็ลองยกดื่มบ้าง แต่ทันใดนั้นนางก็สำลักออกมาทันที

แคก แคก

“นี่หรือรสชาติ๼ุ๱า พวกเจ้าดื่มเข้าไปได้ยังไงกัน” เหว่ยซานน้ำตาไหล แม้ว่าสิ่งนี้๽ะหอมชวนดื่ม แต่รสชาติกลับไม่ได้เรื่องเสียเลย เจี้ยนเหล่ยเห็นดังนั้นมันก็หัวเราะออกมา

“เจ้ามิได้อยู่ในอารมณ์ให้อยากดื่ม ๼ุ๱านี้๽ะยิ่งมีรสชาติเมื่อเจ้ามีเรื่องให้ขบคิด”

“แสดงว่าเจ้าใช้เวลาขบคิดเรื่องบางเรื่องอยู่บ่อยครั้ง ข้าจึงบอกทุกครั้งว่าให้เจ้าผ่อนคลายเสียบ้าง” เหว่ยซานกล่าวก่อน๽ะยกน้ำเปล่าดื่มแทน

“เจ้าช่วยวกกลับเรื่องเดิมก่อนได้ไหม สรุปแล้วเจ้าได้สอนอะไรให้มันบ้าง?” เจี้ยนเหล่ยถอนหายใจ

“มีเพียงการสอนใช้พลังวิญญาณเบื้องต้น กับให้ฝึกตำรายุทธพื้นฐานของสายกระบี่และดาบ อ้อ..ยังมีมีดด้วย” เหว่ยซานนับนิ้วในมือพลางเงยหน้าขึ้นคล้าย๽ะนึกย้อนอยู่

“คำนวนจากวันที่ข้าไปกลับราชวัง สมควร๽ะเป็นเวลาทั้งหมด6วัน ประเดี๋ยว! เข้าเด็กน้อยใช้เวลาฝึกเพียงหกวันหรอกหรือ?” เจี้ยนเหล่ยถลึงตา มันตบโต๊ะพลันลุกยืนขึ้น แต่เหว่ยซานกลับชี้นิ้วแตะปากกล่าวว่า

“จุ๊จุ๊ สี่วันแรกสร้างบ้านหลังนี้ จากนั้นจึงฝึกตำรายุทธสามเล่มจบในหนึ่งวัน ส่วนการใช้พลังวิญญาณนั้น.. ช่วงบ่ายที่ผ่านมานี้เอง” ได้ยินเช่นนั้นเทพกิเลนกลับคล้ายถูกดึงวิญญาณออกจากร่าง มันทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง ดวงตาของมันเหมือลอยไปชั่วขณะ

‘บ้าไปแล้ว’ เป็นความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัว แต่แล้วเหว่ยซานก็กล่าวเรียกสติของมันกลับมาอีกครั้ง

“แล้วเจ้ากลับราชวังไปเป็นอย่างไรบ้าง? เจ้า๽ะอยู่ที่นี่อีกกี่วัน?”

“องค์จักรพรรดิมิได้ขุ่นเคืองเจ้า อยู่ที่เจ้าเลือกว่า๽ะไปเป็นราชครูหรือไม่ ส่วนที่ข้ามานั้น ข้าเพียงแค่แวะมาเสวนาเล็กน้อยก็๽ะออกเดินทางไปยังเมืองถังหมิงทันที” เจี้ยนเหล่ยกล่าว เหว่ยซานที่ได้ยินดังนั้นนางก็หยิบม้วนสาส์นออกมาจากมิติเก็บของส่งให้เจี้ยนเหล่ย

“นี่คือจดหมายจากเสวี่ยน้อยถึงคนในสำนักอาทิตย์เหมันต์ ข้าฝากเจ้าเอาไปส่งได้หรือไม่?” เหว่ยซานกล่าวเสียงเบานางสอดส่องไปรอบกายคล้าย๽ะมีลับลมคมใน แต่เจี้ยนเหล่ยนั้นมิได้สนใจนัก มันเพียงพยักหน้าก่อน๽ะเก็บม้วนสาส์นไป

“จริงสิ เห็นว่าเจ้าเด็กน้อยสนใจกระบี่หนักอะไรนั่น ข้าจึงเบิกคลังสมบัติราชวังมาให้มัน” เจี้ยนเหล่ยว่าแล้วมันก็หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากมิติเก็บของ ปกตำรานั้นเป็นสีดำตัดขอบด้วยสีแดง เหว่ยซานมองดูชื่อสลักคราหนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า

“เป็นตำราเฉพาะ เรียนได้เพียงผู้เดียว เจ้าคง๽ะมิได้เพียงเบิกของจากราชวังมาแน่แท้” 

“ตามที่ข้าเคยบอกไว้ว่าข้า๽ะเตรียมการเพื่อเวลานั้น สิ่งนี้เป็นของที่องค์จักรพรรดิพระราชทานให้เจ้าเด็กน้อย” เจี้ยนเหล่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง มันวางตำราสีดำแดงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้หญิงสาว

“ข้าก็หวังว่าเจ้า๽ะรักษาสัญญาดังเช่นที่ให้ไว้ สามปีคงเพียงพอสำหรับข้า” เหว่ยซานแววตาสั่นไหวเล็กน้อย

“ข้า๽ะเตือนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ความรักมันเป็นสิ่งที่ดีงามเสมอ เพียงแต่เจ้าต้องทำให้มันถูกต้อง” เจี้ยนเหล่ยถอนหายใจ

“ข้าได้ตัดสินใจ๽ะมอบวาสนาของข้าให้เสวี่ยน้อยแล้ว เจ้ามิต้องกล่าวสิ่งใดให้เสียเวลาอีก”

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า หากว่าเจ้ามอบวาสนาให้มันแล้ว วันหนึ่งที่วาสนามันนำพาไปหาผู้อื่น หวังว่าเจ้า๽ะทำใจเผื่อไว้เช่นนั้น”

“หากไม่ทำสิ่งใด ค่าตอบแทนก็คือการจากลา หากเสวี่ยเฟิงเลือกผู้อื่น ก็ยังคงเป็นการจากลาเช่นกัน ข้าย่อมต้องเลือกที่๽ะมอบวาสนาให้เสวี่ยน้อย การเลือกกระทำกับไม่กระทำ มันแตกต่างกัน!” กล่าวถึงตรงนี้น้ำเสียงเหว่ยซานกลับกลายเป็นแข็งกร้าวทันที ไม่ทราบว่าเจี้ยนเหล่ยได้กล่าวกระทบถูกจุดหรือไม่

“เฮ่อ.. สตรีย่อมงมงายในรัก” เจี้ยนเหล่ยถอดถอนหายใจ มันยก๼ุ๱าขึ้นดื่มจนหมด

“ผู้ใดมีชีวิต ย่อมต้องรู้จักรัก มิได้แบ่งแยกเพศแยกลักษณ์ทั้งสิ้น” เหว่ยซานแย้ง บัดนี้ใบหน้าของนางกลับกลายเป็นยิ้มแย้มอีกครั้ง เมื่อพบว่าหยุนเสวี่ยเฟิงกพลังเดินเข้ามาหา

“ตามใจเจ้าเถิดสหายข้า เมื่อครบสามปีหวังว่าตอนนั้นเจ้า๽ะยังคงมีรอยยิ้มเช่นวันนี้” เจี้ยนเหล่ยกล่าวแล้วก็ลุกขึ้น มันหันไปหาหยุนเสวี่ยเฟิงที่กำลังเดินมาแล้วกล่าวต่อว่า “เด็กน้อย ข้าเพียงแวะมาหาไม่นาน ตอนนี้ก็ถึงเวลาต้องเดินทางต่อแล้ว”

“ท่าน๽ะไปที่ใดหรือพี่เจี้ยน?” หยุนเสวี่ยเฟิงเอียงใบหน้าฉงน บุคคลนี้ไปมาคล้ายรวดเร็ว แม้ค่ำคืนยังคิด๽ะออกเดินทาง

“ที่ๆข้า๽ะไปล้วนเป็นโลกกว้างใหญ่ วันหน้าไว้ข้า๽ะพาเจ้าไปบ้าง” เจี้ยนเหล่ยตบบ่าเด็กชาย มันหันมามองตำราสีดำแดงบนโต๊ะแล้วจึงกล่าวกับเด็กน้อยต่อว่า “ในฐานะอาจารย์.. ข้ามีของขวัญให้เจ้า ข้าออกเดินต่อล่ะ”

หยุนเสวี่ยเฟิงมองตามสายตาของเจี้ยนเหล่ยไปบนโต๊ะ แม้ว่ามันอยาก๽ะรีบเข้าไปดูตำราสีแดงดำนั้นเพียงใด แต่บัดนี้เจี้ยนเหล่ยกำลัง๽ะออกเดินทาง มันจึงค้อมคำนับอาจารย์ชายของมันเสียก่อน

“ศิษย์อำลาอาจารย์ ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ”

“ดีมากเด็กน้อย แล้วพบกันใหม่” เจี้ยนเหล่ยหันไปโบกมือให้เหว่ยซานคราหนึ่ง จากนั้นมันก็เร่งเร้าพลังวิญญาณสีทองออกมา สองเท้าก็ค่อยๆลอยขึ้นเหนือพื้น จากนั้นจึงระเบิดพลังออกมา ร่างของเทพกิเลนสายฟ้าก็กลายเป็นดวงแสงพุ่งขึ้นไปบนฟากฟ้า

หยุนเสวี่ยเฟิงยืนมองดวงแสงสีทองหายลับไปจากขอบฟ้าแล้ว มันจึงเดินเข้าไปหาเหว่ยซาน

“พี่ซานซาน.. ๼ุ๱าเป็นอย่างไรบ้าง” หยุนเสวี่ยเฟิงเมื่อได้กลิ่นหอมหวล มันจึงอยากลองลิ้มรสบ้าง

“เสวี่ยน้อยลองชิมดูสิ” เหว่ยซานยื่นจอกเหล้าของนางที่ดื่มไม่หมดให้เด็กชาย หยุนเสวี่ยเฟิงดมดูก่อน๽ะยกขึ้นจิบดูพร้อมกันนั้นเองที่มันก็สำลักออกมาทันที

“แคก แคก รสชาติแย่ชะมัด” หยุนเสวี่ยเฟิงน้ำหูน้ำตาไหล มันไม่รอช้า ยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่มแล้วบ้วนออกล้างปากทันที

“ฮิฮิ ได้รู้ว่ามันไม่อร่อยตั้งแต่ตอนนี้ วันหน้า๽ะได้ไม่ต้องดื่มมัน” เหว่ยซานกล่าว พร้อมกันนั้นก็ดันเลื่อนหนังสือบนโต๊ะมาให้หยุนเสวี่ยเฟิง

‘เคล็ดวิชายุทธระดับเก้า เพลงกระบี่ดับตะวัน (เรียนรู้ได้เพียงผู้เดียว)’ เป็นคำสลักบนปกตำราที่หยุนเสวี่ยเฟิงได้รับมาหยุนเสวี่ยเฟิงเกือบ๽ะดีใจเป็นลิงโลด แต่มันกลับสงสัยข้อความบรรทัดล่างตัวเล็กๆเสียก่อน

“เรียนรู้ได้เพียงผู้เดียว.. แต่ตำรานี้ใครๆก็เปิดอ่านได้ไม่ใช่หรือ?” หยุนเสวี่ยเฟิงถาม

“ตำราที่เรียนรู้ได้เพียงผู้เดียว เสวี่ยน้อยต้องแผ่สัมผัสเข้าไปเรียนรู้ด้านในตำรา” ว่าแล้วเหว่ยซานก็กางตำราออกมาแบบสุ่มหน้า หยุนเสวี่ยเฟิงมองตามก็พบว่าด้านในตำรานี้ไม่มีรูปและตัวหนังสือใดๆเลย

“ข้าลองตอนนี้เลยได้หรือไม่?” หยุนเสวี่ยเฟิงอดรู้สึกตื่นเต้นมิได้

“ตามใจเสวี่ยน้อย พี่สาว๽ะไปอาบน้ำเสียก่อน.. เจ้าไปเข้านอนก่อนแล้วค่อยลองใช้ตำราก็ได้ ๽ะได้มิต้องเจอยุงข้างนอกนี้หามไปซะก่อน” เหว่ยซานว่าแล้วนางก็ลุกเดินจากไป ส่วนเจ้าเด็กน้อยตอนนี้มันก็ลิงโลด รีบเดินเข้าบ้านหลังน้อยไปในทันที

หยุนเสวี่ยเฟิงในขณะนี้ได้ผลัดเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วก่อนหน้านี้ที่อาบน้ำเสร็จ มันล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มก่อน๽ะนำตำราสีแดงดำขึ้นมาชูขึ้นเหนือใบหน้า แล้วจึงแผ่พลังวิญญาณเข้าไป วินาทีนั้นเองตำราสีแดงดำที่มันจ้องอยู่ก็ทอแสงขึ้นมา สติของเด็กชายพลันถูกฉุดให้เข้าไปอยู่ในห้วงภวังค์ความคิดจินตนาการ

ภายในห้วงภวังค์นี้ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงความมืดมิด กลุ่มหมอกควันทอแสงสีแดงจางๆลอยล่องไปรอบๆพื้นที่หยุนเสวี่ยเฟิงพบว่าตัวมันกลับลอยตัวอยู่ท่ามกลางห้วงภวังค์ไร้ก้นบึ้งนี้

‘ที่นี่คือ?’ ยังไม่ทันที่หยุนเสวี่ยเฟิง๽ะสงสัยอะไรใดๆ ภายในหัวของมันก็บังเกิดเป็นข้อมูลบางอย่างไหลแล่นเข้ามาในหัว 

‘เพลงกระบี่ดับตะวัน มี9ขั้น ระดับขั้น๽ะแปรผันตามระดับของพลังวิญญาณ ผู้เรียนรู้๽ะต้องสามารถใช้พลังปราณธาตุความมืด แสงสว่าง ไฟ และสายฟ้า อย่างน้อยที่ระดับต่ำ และและเรียนรู้พื้นฐานการใช้กระบี่แล้ว หากต้องการเรียนรู้ให้ใช้พลังวิญญาณระดับอย่างน้อย10 เพื่อปลดผนึกเป็นเจ้าของเคล็ดวิชา’

ตุบ!

ยังมิทันที่หยุนเสวี่ยเฟิง๽ะได้คิดการใดๆ ตำราที่มันชูขึ้นในท่านอนก็พลันตกลงมากระแทกใบหน้าของมัน บริเวณสันอันหนาเตอะ เคาะกับหน้าผากของมันจนเกิดเสียงและความเจ็บปวด

“อูย..”

หยุนเสวี่ยเฟิงคราง มันหยิบตำราบนหน้าออกมาวางไว้ข้างหมอนก่อน๽ะทบทวนข้อมูลที่มันได้รับมา

‘ข้าต้องเรียนรู้การใช้พลังปราณก่อน’ หยุนเสวี่ยเฟิงคิด ไม่นานนักเหว่ยซานที่อาบน้ำเสร็จก็เดินเข้าห้องมา หยุนเสวี่ยเฟิงรู้ได้ในทันทีว่ามัน๽ะต้องทำสิ่งใด

“ฮิฮิ” เหว่ยซานหัวเราะคิกเมื่อเห็นเด็กน้อยขยับเป็นนอนตะแคงหันหน้าไปอีกด้าน นางก็ถอดอาภรณ์ออกแล้วจึงมุดผ้าห่มผืนหนามานอนด้านข้างเด็กชาย

“พี่ซานซาน ตำรานี้ต้องใช้พลังปราณธาตุระดับต่ำ มันหมายความว่าอย่างไร พลังธาตุนั้นมีระดับด้วยหรือ?” หยุนเสวี่ยเฟิงถาม มันยังนอนท่าเดิม ดวงตาจ้องมองตะเกียงด้านข้างเตียงนอน

“พื้นฐานของการใช้พลังปราณก็คือการใช้พลังวิญญาณชักนำธาตุทั้ง9ออกมาใช้ แต่ละธาตุนั้น๽ะมีระดับไล่ตั้งแต่ ต่ำกลาง สูง สุดขั้ว” เหว่ยซานกล่าว นางนอนตะแคงหันไปหาเด็กชาย

“แล้วเรา๽ะต้องทำยังไงเพื่อเรียนรู้ที่๽ะชักนำพลังปราณออกมาใช้ และ๽ะทำยังไงเพื่อเลื่อนระดับ?”

“เรื่องเริ่มเรียนรู้นั้นเสวี่ยน้อยมิต้องห่วง พี่สาวมีหินพลังธาตุระดับต่ำให้เจ้าเรียนรู้แล้ว ส่วนการ๽ะเพิ่มระดับอย่าไรนั้นพรุ่งนี้พี่สาว๽ะสอนอีกที.. ตอนนี้เจ้าควร๽ะนอนได้แล้ว” เหว่ยซานว่าแล้วก็เอื้อมมือไปลูบหัวเด็กชายเบาๆ และนางยังคงลูบอยู่อย่างนั้นจนเจ้าตัวน้อยผลอยกลับไป

บริเวณใจกลางของมหาทวีปเทียนฉิน อันเป็นที่ตั้งของเมืองหลวง แสงสีภายในเมืองหลวงยังคงส่องสว่างไม่เว้นแม้กระทั่งกลางคืน ผู้คนต่างมีการทำมาค้าขายทั้งกลางวันและกลางคืน แม้ว่า๽ะมีผู้คนพลุกพล่านไปทั่วสารทิศ แต่ถึงกระนั้นเมืองหลวงนี้ก็ยังมีเขตที่ผู้คนไม่ค่อยสันจรผ่านไปมาสักเท่าใดนัก

บริเวณตรอกซอยแห่งหนึ่งคล้าย๽ะเงียบสนิทที่หนึ่ง แสงจากตะเกียงข้างทางส่องให้เห็นป้ายด้านหน้าโรงน้ำชาที่ยังคงเปิดรับแขกรอบดึก

‘โรงน้ำชาหลิว’ เป็นชื่อที่สั้น แต่ผู้คนในเมืองนี้ต่างก็ขนานนามว่าเป็นโรงน้ำชาที่เงียบสงบที่สุด ด้านในโรงน้ำชาแห่งนี้มิได้ใหญ่โตโอ่อ่าอันใด พื้นที่ตรงกลางเป็นพื้นที่สำหรับชงชา บรรดาลูกค้าที่มาพักผ่อน๽ะนั่งบนที่นั่งนุ่มนวลเพื่อรอรับน้ำชาอย่างสงบ บนโต๊ะที่ใช้วางชุดน้ำชา๽ะถูกสลักไว้ด้วยบทกวีมากมายที่โด่งดัง

ท่ามกลางความเงียบสงบในร้านน้ำชา เวลานี้กลับมีเพียงบุรุษสองคน คนหนึ่งนั่งหลับตาด้วยความสงบ เฝ้ารอบุรุษผู้ชราภาพกำลังชงชาด้วยศิลปะการชงชาในร้านน้ำชาแบบดั้งเดิม

“นานเพียงใดแล้วที่เราผู้เฒ่ามิได้ชงชาให้แก่ท่าน.. ครั้งสุดท้ายที่ท่านมานั้น คล้ายว่า๽ะเนิ่นนานมาแล้วหรือเพียงช่วงดึกของวันคืนก่อน..” ชายชรากล่าวพลางก็ชงชาไปพลาง บุรุษผู้ที่นั่งสงบมิได้ลืมตาขึ้นมา เพียงแต่ว่ามันหยิบม้วนคัมภีร์ขึ้นมาวางบนโต๊ะ แล้วคลี่แผ่ออกมา

“โอ... บทกวีนี้ เหตุใดจึงได้กล่าวเช่นนั้นกันเล่า? อยู่ต่อไป ๽ะอยู่ในกรงต่อหรือไรกัน?” ชายชราเมื่อได้อ่านแล้วก็สายหัวถอดถอนหายใจ บุรุษผู้ที่นั่งอยู่พลันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเบื้องหน้าของตนนั้น บัดนี้ได้มีชุดน้ำชาพร้อมให้ดื่มมาวางไว้แล้ว

“ท่านธิดาเทพได้บอกว่าท่านก็๽ะกล่าวเช่นนี้” บุรุษในชุดสีขาวเอ่ยตอบ มันรินน้ำชาลงในแก้วแล้วยกขึ้นมาสูดดม

“ท่านธิดาเทพยังคงมีความข้องใจกับทุกอย่าง เพียงแต่ข้าผู้ชรานั้น ๽ะว่าชราก็ยังมิอาจ๽ะตีความบทกวีนี้ได้อย่างถ่องแท้ ช่างน่าละอายใจนัก..” ชายชรากล่าวคล้าย๽ะเลื่อนลอย แต่ก็แฝงไว้ด้วยถ้อยคำที่กลั่นกรองมาด้วยความคิดแล้ว

“อืม.. เช่นนั้นก็ต้องรอดูกันต่อไป ผู้ที่อยู่ในบทกวีนี้๽ะอยู่ในกรงต่อหรือ๽ะได้โบยบิน” บุรุษชุดขาวกล่าว ดวงตาของมันหลับลงอีกครั้งเพื่อซึมซับความสงบภายในโรงน้ำชายามดึก

“โบยบิน.. หากได้โบยบิน ก็แสดงว่าบทกวีนี้ยังมิได้จบ” ชายชรากล่าวอย่างเลื่อยลอย

จบตอน.