ฤาโชคชะตา

ความรักที่บังคับใจกันตั้งแต่ต้น มีแต่ฉุดรั้ง และไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่าย ยิ่งนานไปยิ่งทำให้บาดหมางใจกันไปเปล่า ๆ ทางที่ดีที่สุดคือเธอต้องเดินออกมาและอย่าหวนกลับไปอีก

นี่คือประโยคแรกที่เขาเอ่ยขึ้นทันทีที่ได้เจอเธอหลังจากที่หายไปนานถึง5 ปี ....

“ดูเธอมีความสุขขึ้นนะ” เสียงของชายหนุ่มดังมาจากข้างหลัง ทันทีที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ แค่ได้ยินเสียงหญิงสาวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร

แต่ทุกอย่างกลับแย่ยิ่งกว่า เมื่อมันไม่ได้มีแค่คนสองคนอีกต่อไป ...

“อัลเบิร์ต อย่ากวนซิจ๊ะ” หญิงสาวเรียกชื่อชายอีกคน ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ กำลังจะหลับท่ามกลางอ้อมแขนเธอนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันตา ‘เดี๋ยว!’ มันเป็นใครแล้วทำไมเธอถึงละเมอชื่อมันตอนนี้ ตอนที่เขากำลังกวนเธออยู่แบบนี้เหมือนการนอนด้วยกันเป็นเรื่องปกติ และที่สำคัญคือทำไมตอนเช้าๆ มันถึงมากวนเมียเขาได้ ชายหนุ่มที่ยิ่งคิดก็ยิ่งหึงจนเลือดขึ้นหน้าได้แต่คิดไปต่างๆ นาๆ

“ตื่น! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ เกษ”ชายหนุ่มสบถชื่อจริงออกมาด้วยความโกรธ

“อัลเบิร์ต บอกว่าอย่ากวน วันนี้วันหยุดไงจ๊ะ” หญิงสาวยังคงพึมพำอย่างไม่รู้ชะตากรรมตัวเองที่ตอนนี้คนตรงหน้าโกรธจนเป็นไฟ

“ฉันบอกให้เธอตื่น!!” ชายหนุ่มพูดพรางจับหญิงสาวที่นอนอยู่ลุกขึ้นและเขย่าอย่างแรง

“....” แต่ได้เพียงความเงียบจากหญิงสาวเพราะเธอยังคงสลึมสลืออยู่

“ใครคืออัลเบิร์ต และไออัลเบิร์ตนั่นมันเป็นใคร” ชายหนุ่มรีบถามเมื่อเห็นหญิงสาวลืมตาขึ้น

เมื่อเขาเจอความรักที่หายไปอีกครั้ง เขาจะทำอย่างไรเพื่อให้ได้เธอกลับคืนมา ....