เทพเซียนผู้พิทักษ์กระต่าย

ในโลกใบนี้นั้น เมื่ออายุครบ 4 ปี จะสามารถ อัญเชิญผู้พิทักษ์ ของตัวเอง เเละจะได้รับหนังสืออัญเชิญผู้พิทักษ์เพื่อดูความสามารถของมัน จุดอ่อน จุดเเข็ง หรือ วิวัฒนาการอีกกี่ขั้น

ฟิ้ว สายลมพัดไปราวกับพายุ บรรยากาศรอบมืดสนิท"หนาวชะมัด กลางคืนเนี่ย"ชายคนหนึ่งเดินท่ามกลางความมืด 

แอ็ดด 

"กลับมาเเล้วคราบบ"ชายผมดำดวงสีอำพันกล่าวอย่างอารมณ์ดี 

"กลับมาเเล้วหรออจ๊ะ"เสียงเย็นมาจาก หญิงสาวผมขาว เเต่เสียง มันเย็นถึงขั้วหัวใจเลยทีเดียว

"เเม่ให้ลูกไปฝึกอัญเชิญผู้พิทักษ์เเต่ลูกไปไหนมาถึงกลับดึกยังงี้ เมอร์ลอฟ" 

"เอ่อ.. พอดีผมฝึกจนลืมตัวครับเเหะๆ เเต่ผมก็อัญเชิญผู้พิทักษ์ได้นะคุณเเม่"เมอร์ลอฟกล่าวอ้อน 

"นาๆ อย่างน้อยลูกเราก็อัญเชิญผู้พิทักษ์นะ เดล"ชายผมดำ ผู้เป็นพ่อกล่าวห้ามปราม หญิงสาวข้างๆเขา 

"พ่อก็เขาข้างลูก "เดล

"ไหนลูกลองอัญเชิญมาสิ"เดล ฝีืบ 

"จงออกมาผู้พิทักษ์เเห่งข้า เเละราชา"เมอร์ลอฟ 

วิ้ง วิ้ง 

หนังสือสีดำปรากฏ ตรงหน้าเมอร์ลอฟ พร้อมกับกระต่ายตัวเล็ก สีดำครึ่งสีขาวครึ่ง ดวงตาสวยสดงดงาม 

"ไงครับ น่ารักมั้ย มันชื่อคลอฟ" ยิ้มอย่างมีสเน่ห์ ราวกับเทพบุตรตกสวรรค์ 

"อึกก"เดว กลืนน้ำลาย 

"น่ารักมากกก เเม่ขอกอดหน่อย"พูดจบ ก็พุ่งเข้ามาสวมกอดเมอร์ลอฟอย่างเเน่น 

"เอาละๆ นอนได้เเล้ว ดึกมากเเล้ว"มาร์หรือพ่อของเขากล่าว

"แม่หายใจไม่ออก"เมอร์ลอฟ

"งั้นไปนอนได้เเล้วลูกรัก"เดล 

"ผมไปนอนละ "พูกจบก็ขึ้นไปบนห้องชั้นสองของเขา 

"ขัดจังหวะชะมัด ชิ"เดล

"เธอก็รักลูกจนจะกลืนกินไปเเล้ว ไปๆ นอนได้เเล้ว พรุ่งต้องพาลูกไปสมัครโรงเรียน"มาร์ 

มีชายคนหนึ่งอยู่ในห้องเพียงผู้เดียวดวงตาสีอำพันกำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง พรุ้งนี้ต้องไปสมัครโรงเรียนควอร์เตอร์ไนท์เเล้วสินะ งั้นนอนละ ฝันดี