รักที่ยากเย็น ตอนที่1

ผมมีเพื่อนอยู่ หนึ่ง คน เป็นเพื่อนผู้หญิงที่น่ารักมาแต่เด็กแล้ว เอาตามจริงผมก็แอบชอบเขาอยู่นะ แต่ข้อเสียอยู่ที่ ผม และ เขา นั้นฐานะต่างกันอย่างมากไม่มีทางที่จะเข้ากันได้ ทั้งเรื่องทางบ้านที่พ่อและแม่ของเขานั้นไม่ยอมรับในตัวผม แต่จากตอนนั้นก็นานมาก ผม และ เธอ ก็ได้ไปเรียนกันคนละทาง

แต่ พอขึ้น ม.ปลาย ผมก็ได้กลับมาเจอเธออีกครั้ง แต่สิ่งที่จากไปแต่ก่อนก็คือ เธอนั้นไม่ได้สนใจผมเลย ผม้ว่าจะทักก็โดนเมินตลอด ไม่ว่าจะพยายามขนาดไหน ผมก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าคงลืมไปแล้วเพราะ จากตอนนั้นก็ผ่านมา 6 ปี แล้ว ผมก็เข้าเรียนตามปรกติ แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ ผมและเธออยู่ห้องเดียวกัน แถมยังได้นั่งข้างกันอีก ในใจคิดว่า "โฮ่ จะได้นั่งข้างๆเพื่อนเก่าที่สวยสุดๆน่ะเหรอ แหม คงตื่นเต้นจนเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ" ผมก็ทำความรู้จักเธอตามปรกติ หลังจากที่ได้คุยกันสักพักหนึ่ง ผมก็รู้ได้ว่าเธอนั้นไม่ได้ลืมผมแต่ เหตุผล ที่เธอนั้นกลายเป็นคนที่แทบไม่สนโลก อันเนื่องมาจาก การที่คนสำคัญที่สุดสำหรับเธอนั้นได้จากไปโดยที่เธอคิดว่าการที่คนๆนั้นเสียไปเนื่องจากเธอ เพราะในวันนั้น คุณยายของเธอที่เสียไปนั้น ได้ไปรับเธอเพื่อที่จะพากลับมาบ้าน เเต่ในระหว่างทางนั้น ได้เกิดอุบัติเหตุกับตัวยายของเธอ ทำให้ยายเธอได้รับบาดเจ็บสาหัต จนทำให้ยายเธอไม่สามารถทนริดบาทแผลได้ เธอจึงโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตัวเอง เธอจึงปิดกั้นใจจากทุกคนโดยสิ้นเชิง

ผมจึงคิดว่า "จะต้องเปิดใจของเธอก็ได้ไม่ว่ายังใงก็ตาม ผมจะเปิดใจเธอ"ถึงจะเปิดใจเธอได้ทีละน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เปิดใจเลย หลังจากเลิกเรียนแล้วก็ถึงเวลากลับบ้าน ผมและเธอ ก็กลับพร้อมกันเพราะว่า ห้องเช่าของเธอและผมนั้น กลับทางเดียวกัน ผมและเธอได้แลกไลน์ ก่อนที่จะแยกกัน ผมก็อ่านหนังสือหรือทำการบ้าน ตามปรกติ แล้วก็นอนหลับไป แต่ตื่นเช้ามาสิ่งที่น่าตกใจมากคือ เธอนั้นมารอรับผมอยู่หน้าบ้านเพราะเธอจะเดินไปโรงเรียนด้วยกันกับผม ผมจึงคิดว่า "ว๊าว เราก็มีสเนห์นี่หว่า"

จบตอนที่ 1

ติชมได้นะครับ จะปรับปรุง

ฝากติดตามด้วยนะครับ สนับสนุน วอเล็ต ได้ -093-502-8147-

นามปากกา NeEoToPaI