พรานบุญเหลืิอ

สายของวันหนึ่งชายร่างเล็กผอมเกร็งคนหนึ่งกำลังเตรียมของอย่างพะลุงพะลังพร้อมกับที่ไหล่ซ้ายสะพายปืนคู่ใจเมื่อเห็นว่าของครบแล้วแกจึงรีบเดินออกจากบ้านเพื่อมุ่งหน้าไปที่ชายป่าอากาศวันนี้มันช่างร้อนแต่เช้าเหลือเกินแกบ่นอุบอิบเมื่อเดินผ่านหน้ากระท่อมหลังหนึ่งชายหนุ่มกำลังนั่งรับมีดอยู่หน้าบ้านเอ่ยถามแกขึ้นมาว่าอ้าวพรานบุญหลงวันนี้ลุงจะไปนั่งที่โป่งไหนใช่แล้วชายแก่คนนี้มีชื่อว่าทานบุญหลงซึ่งแกเข้าป่าล่าสัตว์มาตั้งแต่เด็กๆพรานบุญหลงหยุดเดินแล้วตอบกับชายหนุ่มผู้นั้นไปว่าข้าว่าจะไปนั่งที่โปร่งหัวกะโหลกนะทิศแก้วเที่ยวกินถามแกขึ้นมาว่าอ้าวแล้วลุงไม่กลัวผีรึข้าเห็นผู้เฒ่าผู้แก่บอกปากต่อปากกันมาว่าโปร่งนั้นน่ะผีดุพรานบุญรุ่นหัวเราะหึๆแล้วแกก็ตอบกับทิศแก้วไปว่าข้าต้องรีบไปก่อนเดี๋ยวจะไปไม่ทันค่ำจากนั้นแกก็เร่งฝีเท้าเดินออกมาเมื่อแกเดินมาถึงสุดเขตของป่าโปร่งซึ่งชาวบ้านทำไร่กันก็เป็นเวลาเย็นย่ำค่ำลงแล้วท้องฟ้าจ่กที่เมฆขาวใสกลับกลายเป็นสีส้มออกแดงน่ากลัวพรานบุญเหลือแกจริงหรือมุ้งหน้าเข้าสู่เขตของป่าทึบเมื่อมาถึงโป่งหัวกะโหลกก็เป็นเวลาที่จะมืดเต็มทีเเเกจึงรีบมองหาต้นไม้เพื่อที่จะสามารถผูกเปลได้พรานบุญเหลือแกไม่ได้ใช้วิธีขัดห้างเหมือนพรานรุ่นเก่าแต่แกใช้วิธีผูกเปลใส่กับกิ่งไม้แทนเมื่อแกเห็นต้นไม้ที่จะพอผูกเปลเป็นที่พักได้ในคืนนี้เเกจึงรีบขึ้นไปทันทีเมื่อเตรียมที่พักสำหรับคืนนี้เสร็จแกจึงได้หยิบห่อข้าวที่เตรียมมาจากบ้านออกมาจัดการกับตัวเองบรรยากาศตอนทุ่มเศษๆมันช่างแตกต่างกับบรรยากาศเมื่อตอนกลางวันอย่างลิบลับมันเย็นเยือกเข้าไปในกระดูก