ตำนานนางมาร

"หมิงเกอเกอ พี่ได้ยินข้าหรือไม่ หมิงเกอเกอ"

"เสี่ยวลู่....เจ้ามาได้อย่างไร....ไม่เป็น....อะไรใช่หรือไม่...."

"ข้าไม่เป็นอะไร เราไปกันเถอะ"

"พี่หวังว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นหากวันใดที่พี่ไม่อยู่ที่นี่กับเจ้าแล้ว"

"หมิงเกอเกอ พี่อย่าพูดเช่นนี้พี่ต้องอยู่กับข้า"

"อย่าเผยด้านอ่อนแอให้ผู้ใดง่ายๆอย่าร้องไห้ออกมา......จำเอาไว้เจ้าต้องแข็งแกร่งขึ้น ลุกขึ้นสู้กับมันใจเจ้าต้องนิ่ง พี่รักเจ้..า........อึก!!!!"

ไป๋หงลู่รีบคว้าตัวพี่ชายของตนพยุงสุดกำลังแต่ไม่ทันที่จะก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าวจู่จู่ก็มีเสียงที่มีการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพุ่งตรงเข้ามาที่กลางอกไป๋หมิงต้า

"ต้าเกอ ต้าเกอ ท่านได้ยินข้าหรือไม่ ท่านอย่าหลับสิ ท่านตื่น ท่านตื่นขึ้นมา หมิงเกอเกอ ข้าอยู่ไม่ได้หากขาดท่าน หมิงเกอเกอท่านฟื้นสิ ต้าเกอออ!!!!!!!!!!!!"

ไป๋หงลู่กรีดร้องอย่างทรมาณ ชีวิตของนางเหมือนขาดทุกอย่างในชีวิตของตนเองไปหมดไร้สิ้นสิ่งที่รั้งให้อยู่มีชีวิต ดวงตามีน้ำใสๆไหลรินอาบแก้มของนาง ร่างพี่ชายที่ไร้ดวงจิตยังคงอยู่ภายใต้อ้อมกอดของนาง ชายอาภรชุดขาวที่เคยสะอาดของนางเวลานี้เปื้อนเลือดสีแดงสด ดวงจิตแตกซ่านคลุ้มคลั่งสับสน

"เจ็บใจใช่หรือไม่ไป๋หงลู่ ทรมาณหรือไม่ เจ็บปวดหัวใจหรือไม่ เจ้าจะได้ลิ้มรสเฉกเช่นข้า"

หวังเซี่ยอวิ๋นเดินก้าวมายังด้านหลังของนาง เสียงทุ้มไร้สีสันแต่กลับเป็นเสียงของคนที่มีสติดีระดับหนึ่งเอ่ยขึ้น 

"เจ้าสำนักหวังซ่านท่านชอบการใช้วิธีหมาลอบกัดหรือ หึ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าาาาา..........ช่างเป็นสุนัขที่กัดไม่ปล่อยน่าเทิดทูญท่าน.....มิสู้ท่านช่วยแสดงความฉลาดของท่านให้ข้าดูอีกได้หรือไม่"

"............."

หวังซ่านหลิ่งตกใจระดับหนึ่งที่นางรู้จักเขาทั้งๆที่ร่างที่เดินมานี้เป็นหวังเซี่ยอวิ๋นเพียงแต่ถูกสะกดจิตและจิตของหวังซ่านหลิ่งมายืมใช้ชั่วคราว เพียงแต่นางไม่เคยพบกับเขามาก่อนเลยสักครั้งนับว่าเป็นนางสตรีที่ไม่อาจจะปล่อยไปได้

"หวังซ่านหลิ่งแสดงความฉลาดของเจ้าสิ ยื่นมือหน่อยมา.....สุนัข..ซ่าน...หลิ่ง"