ปรมาจารย์เทพรัตติกาล๑

"เจ้าเป็นใคร"

"ท่านเป็นใคร"

"ข้าสิต้องถามว่าท่านเป็นใคร"

ชายใบหน้าเช่นสตรีนี้บังอาจใช้คำพูดฉ่อล้อกับข้าถึงขนาดนี่ได้เลยหรือ เขาเป็นถึงองค์รัชทายาทหาได้เคยมีผู้ใดสวนกลับเช่นนี้สักครา

"เจ้าไม่รู้จักข้า?"

"ถ้าข้ารู้จักท่านข้าต้องถามด้วยหรือ"

"บังอาจนัก"

"ท่านก็บังอาจนัก"

ใบหน้าซื่อๆเช่นนี้เขาสามารถทำออกมาได้เช่นไร ใบหน้านี้งดงามและซุกซนคำพูดที่มิมีผู้ใดเคยพูดพอเขาพูดก็ดูไม่น่าให้อภัย แต่เมื่อครู่นั้นเขากลับไม่ตวาดเสียงดังเช่นเคยที่ใช้กับทหารกองกำลังของตนหรือแม้แต่เทพเซียนหญิงสาวธรรมดา

"ข้าเป็น..."

"คุณชาย!"

หลิงอี้องค์รักษ์ประจำตัวของเยว่ชิงเซียนกลับจากเดินทางไปสำรวจหลังตำหนักไท่จื่ออยู่พักหนึ่งเขาจึงรีบกลับมารายงานให้หัวหน้าทราบ แต่เมื่อเขาเห็นองค์รัชทายาทยืนอยู่เบื้องหน้าคุณชายเขา เขาจึงจำเป็นต้องทำความเคารพก่อน

"ถวายบังคมองค์รัชทายาท"

"องค์รัชทายาท....ท่านคือองค์รัชทายาทหรือ ข้านึกว่าท่านเป็นทหารประจำการที่มาใหม่แล้วมาเปลี่ยนเวรเฝ้าที่นี่เสียอีก"

"เจ้า!..."

"คุณชาย.........."

หลิงอี้ซุบซิบให้กับคุณชายของเขาฟังเกี่ยวกับที่เขาส่งหลิงอี้ไปตรวจยังหลังตำหนักไท่จื่อ พอได้เรื่องที่ตนนั้นต้องขบคิดเขาจึงต้องรีบจัดการ แต่เมื่อครู่เขาพึ่งล้อเลียนองค์รัชทายาทผู้ที่มีฉายานามว่าไม่ปล่อยเหยื่อจนกว่าเขานั้นจะเห็นเลือด

"เอ่อ องค์รัชทายาทท่านมีสิ่งใดที่ต้องการหรือถึงมาที่แห่งนี้ด้วยตนเอง"

"ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้าด้วยงั้นหรือ"

ว่ากันว่าองค์รัชทายาทมักทำสิ่งใดไม่เคยผิดเพราะเป็นสิ่งที่สวรรค์ประทาน การอยู่ที่แห่งใดจะมาหรือไปนั้นย่อมเป็นเรื่องธรรมดา แต่เอาเถอะเขาไม่ควรเถียงกับชายตรงหน้ามากนัก อย่างไรเสียเขาก็เป็นองค์รัชทายาท เขาเองก็ยังมีเรื่องที่ให้จัดการอีกหลายเรื่องที่เขาต้องขบคิดในคืนนี้

"สิ่งนั่นคือ..."

องค์รัชทายาทหันหน้าเข้าลูกแก้วปราการใสบริสุทธิ์ จรดมองด้วยใบหน้าที่ไร้สี

"ลูกแก้วปราการท่านเทพเยว่ชิงถี"

"ข้ารู้ ข้าจะถามเจ้า เมื่อครู่ท่านพ่อมาพูดสิ่งใดด้วย"

"เรื่องโดยธรรมชาติ เรื่องการทำงานข้า และฮองเฮา"

"แค่นั้น?"

"แค่นั้น"

องค์รัชทายาทมองใบหน้าชายร่างบางเบื้องหน้าอย่างเผลอตัวว่าตนมองเพลิดเพลินไปกับลักษณะของเขาคนนั้น

"เจ้าชื่ออะไร"

"ข้าเยว่ชิงเซียน"

เยว่ชิงเซียน

"ที่แท้ก็บุตรชายท่านเทพเยว่ชิงเซียนนี่เอง ถึงว่าวาจาถึงได้ไม่ถือเกรงกับข้า"

"ท่านกล่าวเช่นนี้ความหมายคือสิ่งใด"

เยว่ชิงเซียนเป็นบุรุษชายที่ไม่เคยเสียภาพลักษณ์ไม่ดีต่อหน้าผู้คนแต่ครั้งนี้เขากลับทำให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาหายวับไปกับสายลมเมื่ออยู่ต่อหน้าองค์รัชทายาท นี่อาจจะเป็นคำที่เขากล่าวกันว่าศีลเสมอกันไม่ควรมักอยู่ด้วยกันนัก เหมือนลิ้นกับฟัน ตีกันได้ทุกเมื่อ

"เจ้าก็ไม่ได้โง่ คิดเองเถอะ"

ถึงแม้จะวาจาปากจะเราะร้ายนักแต่ภายในใจเขานั้นกลับรู้สึกยิ้มที่ได้แกล้งชายร่างบางให้หงุดหงิดจนลมออกหู ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อนั้นสีอย่างกับลูกท้อออกผล

"หะๆๆๆ องค์รัชทายาทหากท่านไม่มีสิ่งใดต้องการแล้ว ข้ามีธุระมากมายที่ต้องทำอีกมาก ข้าขอตัวลา"

เยว่ชิงเซียนหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อนอารมณ์หงุดหงิดนั้นและน้อมตัวขอลากับชายเบื้องหน้านั้นเสียและเดินถอยออกมา