เรื่อง ภรรยาผู้มั่งคั่งเป็นหมอพิษ
ัเลย="" ให้โทษตัวเองถ้าะโทษ="" ทุกอย่างดีก่าั="" ชายสูงศักดิ์เจ็ดฟุตัต้องการอยู่ใต้แสงผู้หญิงหนึ่ง="" ดังนั้นเธอต้องตายเพียงเธอเดียว”="" ให้ตายก็แต่เมื่อข้าพเจ้ายังรุ่งโรจน์เท่านั้น!”="" fontbr="" 16px;"="">ปัง!
ฉากก่อนี่เธอะเสียชีวิตยังคงวนเวียนอยู่ในความฝันเธอ ผู้ชายนั้นพูดคำี่บีบัใจี่สุดด้วยน้ำเสียงี่นุ่มนวลี่สุด แล้วส่งเธอไปสู่ความตาย ปล่อยให้เธอได้ลิ้มรสความโง่
ัอยู่หรือเปล่า?”="" ฟาง="" หนานเซิงเดินเข้ามา้ักล่องอาหารกลางวันหุ้มฉนวนี่เปิดประตูวอร์ด="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""เขาเป็นพี่ชายร่างกายี่ ฟาง เป๋ยหนิง ครอบครองอยู่ในปัจจุบัน และร่างกายนี้มีชื่อเดียวกับเธอ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ี่เธอได้เดินทางไปยังโลกี่แปลกประหลาดนี้="" fontbr="" 16px;"="">
ใช่ ข้ามศตวรรษี่ 31 ถึงศตวรรษี่ 21 หนึ่งพันปีแห่งการก้าวกระโดด เพิ่งเกิดขึ้นกับเธอ
ี่ขับเหงื่อี่ข้างแก้มด้านหลังใบหูเธอ="" เธอลุกขึ้นนั่งและทำหน้ามึนๆ="" fontbr="" 16px;"="">
หยุดี่นี่ ทุกอย่างเกี่ยวกับชาติี่แล้ว
ี่="" 21="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""อาทิตย์อัสดงนอกหน้าต่างชุบวอร์ดสีขาวด้วยชั้นทอง และยังเพิ่มความอบอุ่นให้กับผิวซีดเธอ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
เขายื่นตะเกียบให้ฟางเป่ยหนิง ดูเธอกินเสร็จ และทำความสะอาดโต๊ะก่อนะพูดอย่างจริงจัง่า “หนิงหนิง ัรู้่าคุณชอบไจ่โหย่วฮยุน แต่พี่ชายผู้สูงศักดิ์แบบนั้นไ่ใ่สิ่งี่อย่างเราะปีนได้ อีกอย่าง เขาไม่ชอบคุณ เพราะฉะนั้นอย่าทำะไี่ทำให้อื่นเป็นี่ถกเถียงกันในอนาคต”
เธอสามารถได้ยินรังไหมในช่วงสามวันี่ผ่านมา="" fontbr="" 16px;"="">
“พี่ชาย” ฟาง เป่ยหนิง ใจร้อนเล็กน้อย และขัดจังหวะเขาเบา ๆ “ัเคยโง่เขลา และัะไม่เป็นอีกต่อไป”
่างเปล่าเป็นเวลานาน="" และถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็น="" เธอดูจริงจังมาก="" “หนิงหนิงดูโตขึ้นในชั่วข้ามคืน”="" ี่="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ผ่านมา ทุกครั้งี่เธอพูดแบบนี้กับเธอ เธอมักะโกรธอยู่เสมอ ยิ่งเขาพูดมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งอารมณ์มากขึ้น แต่เนื่องจากเธอหมดสติไปสาม เมื่อหลายวันก่อน ตื่นมาก็ดูเปลี่ยนไป/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ี่ดี="" ในี่สุดเธอก็สามารถฟังคำพูดตัวเองได้="" fontbr="" 16px;"="">
เขามองดูท้องฟ้า มันมืดแล้ว
ัยังมีงานต้องทำ="" ั="" fontfont="" ไป="" ก่อนนะ”="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“ลาก่อน พี่ชาย” เมื่อ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ี่สวนสาธารณะเล็กๆ="" ริมถนน="" ด้านทิศตะวันตกอาคารโรงพยาบาลมีพลังงานทางจิตวิญญาณมากมายี่นี่และในช่วงสองคืนเมื่อ="" nansheng="" ไม่อยู่="" เธอมาี่นี่เพื่อฝึกเทิคการควบแน่นฝุ่น="" fontbr="" 16px;"="">
คืนในต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็นเล็กน้อยและไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เธอนั่งอยู่บนกิ่งไม้หนา ๆ ี่มีออร่าไหลเข้าสู่ เทียนหลิง เธอจากทุกทิศทุกทางร่างกายเธอถูกปกคลุมไปด้วยแสงระยิบระยับศักดิ์สิทธิ์และความงามก็คือ บิตไม่จริง
ไู่้่าัใจใครเต้นิัะไปชั่วขณะ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ัใจ="" fang="" beining="" สั่นคลอนใครบาง! ="" fontfont="" .="" fontbr="" 16px;"="">
ก่อนี่เธอะคิดได้ เธอหยุดหายใจออร่าในทันที ชี้มือขวาเธอไปในทิศทางและตบท่าทาง ฝุ่นี่ลอยอยู่ในอากาศก็ควบแน่นเป็นสตริงอย่างเงียบ ๆ และโมเมนตัมฟ้าร้องก็เข้ามาพัวพัน
ี่ลอยอยู่และสลายไป="" fontbr="" 16px;"=""ฟาง เป๋ยหนิง หรี่ตาี่เย็นชาเธอ มองดูชายนั้นก้าวออกมาจากด้านหลังดอก bauhinia อย่างเงียบ ๆ ภายใต้แสงจันทร์ ร่างเขาสูง ออร่าี่เย็นชาและออร่าครอบงำเขาก็เปล่งออกมาในเวลาเดียวกัน/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ี่อาจารย์ผู้ซ่อนลมหายใจสามารถเข้าหาเธออย่างเงียบๆ="" fontbr="" 16px;"="">
ถ้าไ่ใ่เพราะ่าัใจเต้นิัะไปัพัก ัเกรง่าเขาะยังไู่้สึกะไ
="" fang="" beining="" ก็รัดแน่นขึ้น="" และิฝุ่นก็ตกลงมาบนฝ่ามือเธอ="" ขณะี่มือขวาเธอจับโบกไปมาบนท้องฟ้า="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""เทิคการควบแน่นฝุ่นเธอสามารถรวมฝุ่นี่ลอยอยู่ในอาวุธใดก็ได้/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
“คุณเป็นใคร” ิด้วย a'shoo' ตกลงไปี่คอชายนั้น้ัเสียง
ี่หรี่ลงเล็กน้อยเขานั้นลึกก่ากลางคืน="" ด้วยเสียงแม่เหล็ก="" พูดอย่างสงบและเย็นชา่า="" "ัไม่มีความอาฆาตพยาบาท"="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"="""แม้่าะไม่มีความอาฆาตพยาบาทก็ตาม ทำสาวแอบมองเข้ามาสิ กลางดึกน่าะไ่ใ่ดี!” ฟางเป่ยหนิงยังคงนั่งอยู่บนกิ่งไม้ ใช้ความคิดเขาขับิขึ้นไปในอากาศ และตัดตรงไปยังหลอดเลือดแดงคาโรทีดเขา/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br=""font style="font-family:'cs_prajad1';="" ="" vertical-align:="" inherit;"="" เธอเป็นเพียงเบื้องต้น="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""เธอมั่นใจ่านี้ต้องไม่ธรรมดา/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
หนึ่งการกระทำผิดและหนึ่งการป้องกันถูกจับคู่อย่างเท่าเทียมกัน
ี่นี่เพียงสามวันเขาก็วิ่งเข้าไปในคู่ต่อสู้ี่ทรงพลังอย่างไม่คาดคิด/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">เธอในโลกทหารรับจ้าง="" เธอยังไม่เคยพบคู่ต่อสู้ี่สามารถผูกมัดเธอได้="" fontbr="" 16px;"="">
ิใช้มีดบินไปรอบๆ ตัวเขาสามครั้ง ราวกับมองเธอ ตาเธอโบกมือ และเธอก็ยิ้มและยกย่อง่า "สุภาพบุรุษนี้ ทักษะดี"
หญิงสาว...พิเศษมาก"="" มัน="" พิเศษก่านั้นแทบไม่มีะไเลย="" เคยเห็น="" ไม่เคยได้ยิน="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“มันพิเศษหรือเปล่า ท่านไม่คิด่ามันแปลกหรือ บางที ัสามารถใช้เวทมนตร์ได้” ฟางเป่ยหนิงกระโดดลงจากต้นไม้ นึกถึงิ เล่นด้วยนิ้วี่เรียวยาวเธอ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">นั้นพูดอย่างใจเย็น="" fontbr="" 16px;"="">
ฟาง เป่ยหนิง ยิ้มมากขึ้น แสดง่าพลังวิญญาณแห่งศตวรรษี่ 21 ยังไม่ถูกใช้ไป ไม่มีสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ เมื่อธรรมดาเจอสถานการณ์ตอนนี้ พวกเขาะกลัวี่ะฉี่รดกางเกงแล้วตะโกน , "มีผี" 'ใช่แล้ว.
นี้ค่อนข้างสงบ="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“คุณไม่เป็นอันตรายจริง ๆ เหรอ” เธอถาม จ้องตรงเข้าไปในดวงตาเขา/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
ฟางเป่ยหนิงยิ้ม เนื่องจากการฝึกฝนพิเศษในชีวิตก่อนหน้านี้ เธอจึงตื่นตัวต่ออันตรายมากก่าปกติ และเธอไม่เคยทำผิดพลาดเลย
ัเคยทำพลาดไปครั้งหนึ่ง="" ผู้ชายนั้นใช้ความไว้วางใจเธอ="" หลอกล่อและปล่อยให้เธอตาย="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ในชีวิตนี้มันไม่ควระเป็นอีกต่อไป/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสทำร้ายเธออีก!="" fontbr="" 16px;"="">
เขาหลับตาลง บดบังความมืดมิดในดวงตาเขาครู่หนึ่ง จากนั้นจึงลืมตาขึ้น เหลือเพียงรอยยิ้มและคลื่นี่สะดุดตา
ไู่้สึกอันตรายกับผู้ชายนี้จริงๆ="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“ตอนนี้คุณ่างไหม” เธอถาม/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
“คุณแค่รบกวนัมาก โปรดช่วยัเพื่อเป็นการตอบแทน”
ี่คำพูดนั้นถูกพูด="" ชายนั้นก็ตะลึงอย่างเห็นได้ชัดราวกับ่าเขาไม่ได้คาดหวัง่าเขาะเห็นด้วย="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ฟาง เป๋ยหนิง หยุดพูดเรื่องไร้สาระและแยกย้ายิไปี่ฝุ่น เธอกระโดดกลับขึ้นไปบนกิ่งไม้และสูดออร่าออกมา แม้่ารัศมีี่นี่ะอุดมสมบูรณ์ แต่ก็มีเพียงไม่กี่ตัวี่เธอะดูดซับและใช้ประโยชน์ได้/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">เธอไปมาก="" fontbr="" 16px;"="">
การแต่งหน้าอย่างรวดเร็วเป็นเรื่องจริงจัง
เขาและเดินไปใต้ต้นไม้="" แสงจันทร์ส่องเงาหนาบนใบหน้าเขา="" เพิ่มความคาดเดาไม่ได้เล็กน้อย="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""เมื่อมองขึ้นไปี่หญิงสาวบนต้นไม้ ดวงตาี่ปิดลงเล็กน้อยก็เชิดขึ้นเล็กน้อย จมูกสูงและโค้งเล็กน้อยเธอ ริมฝีปากสีแดงสด และผมี่ม้วนงอเล็กน้อยรอบหูสองสามเส้นเธอก็ห้อยอยู่ี่คอสีขาว ซึ่งเป็นเรื่องี่น่าสนใจอย่างไม่สมเหตุสมผล , ประกายระยิบระยับไปทั้งร่างและแสงจันทร์ช่วยเสริมกันและกัน แม้่าเขาะสวมชุดพยาบาลก็งดงามจนน่าหลงไหล/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ัใจเต้นอย่างควบคุมไม่ได้="" พลาดอีกจังหวะหนึ่ง="" fontbr="" 16px;"="">
เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เขาแตกต่างและมีความคุ้นเคย
ฟาง เป๋ยหนิง เดา่า ฟาง หนานเซิง กำลังะกลับมาในไม่ช้า เธอหยุดและมองลงมา ชายนั้นยังคงยืนตัวตรง ดวงตาี่ชัดเจนและลึกเขาจับเธอไว้ ราวกับ่าเขากำลังเฝ้าดูเธออยู่
ี่สบกัน="" ผู้ชายไู่้สึกเขินอายี่ถูกจับได้="" เขาจึงมองดูเธออย่างสงบ="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"="""ขอบคุณ" เธอกล่าว/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
ฟาง เป๋ยหนิง ตกตะลึงครู่หนึ่ง คุณหมายความ่าอย่างไร?
ัชื่อ”="" เขาเสริม="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""อ้อ เขากำลังแนะนำตัว/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
คุ้นเคย.
เจ้าเดิมในใจ="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ค้นหาไดสำเร็จ!/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">โต="" fontbr="" 16px;"="">
เจ้าเดิมเคยเห็นมันจากระยะไกลเพียงครั้งเดียวและไม่เห็นมันจริง ๆ ในเวลานั้น จึงไม่น่าแปลกใจี่เธอไู่้จักมาก่อน
ัสงสัย่าคุณ Bingshanlian เคยได้ยินชื่อเจ้าเดิมหรือไม่? /fontfont style="vertical-align: inherit;"ท้ายี่สุด นายเดิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ี่น่าสะพรึงกลัวและน่าสะพรึงกลัวมากมายี่ไล่ตามน้องชายเขา/font/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">่า:="" “คบผู้หญิง?”="" ั="" fontbr="" 16px;"="">
ไม่เคยรู้จักกัน ี่ทำแบบนี้ไ่ใ่ขอทานะไ?
="" zhai="" moyuan="" แต่การแสดงออกี่ไม่แยแสเขากลายเป็นเย็นชาในทันทีอีกสามนาที="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“ไม่เคย” เขาพูดเพื่ออธิบาย/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
ฟาง เป๋ยหนิง ไม่สนใจี่ะสนใจเขาอีกต่อไป อย่าคิด่าหลังจากยืนหยัดเพื่อเธอสองชั่วโมงแล้ว เขาะปฏิบัติต่อเขาในฐานะเพื่อนเธอ
เธอ="" เธอพูดตรงๆ="" ่า="" "ลาก่อน"="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"="""ใช่แล้ว ไปด้วยกัน" ไจ โหม่หยวนเหลือบมองี่เสื้อคลุมโรงพยาบาล มองไปี่อาคารโรงพยาบาล แล้วพูดอย่างสบายๆ/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ักำลังะกลับมา="" เร็วๆ="" นี้="" ถ้าเธอไม่อยู่ในวอร์ด="" เธอควระกังวล="" fontbr="" 16px;"="">
ทั้งสองเข้าไปในล็อบบี้อาคารผู้ป่วยในทีละ และความร้อนในล็อบบี้ก็พุ่งไปี่ใบหน้าพวกเขาทันที
ี่วิตกกังวล="" fang="" nansheng="" ก็วิ่งเข้ามาหาเขา="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""“หนิงหนิง! ไปไหนมาช้าจัง ัหาเธอไม่เจอทุกี่ ไู่้เหรอ่าัะเป็นห่วง”/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ัแค่รู้สึกเบื่อ="" ออกไปเดินเล่น="" ไม่ต้องกังวล”="" ฟางเป่ยหนิง="" ยิ้มและดึงแขน="" fang="" nansheng="" ทำตัวเหมือนเด็กทารก="" "มันหนาวแปลก="" ๆ="" กลับไปี่วอร์ดกันเถอะ"="" fontbr="" 16px;"="">
"คุณยังรู้่ามันหนาว? ัไู่้่าะใส่เสื้อผ้าอย่างไรเมื่อออกไป" ฟาง หนานเซิง รับ ถอดเสื้อคลุมออกแล้วสวมให้นาง แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์โดยเอาแขนโอบไหล่นาง
ี่หายไปในประตูลิฟต์="" สีหน้าเขาไม่แน่ใจ="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ย่อ?/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">ความทรงจำั="" ชื่อเดียวกันก็ปรากฏขึ้น="" ความบังเอิญนี้คาดไม่ถึงจริงๆ="" fontbr="" 16px;"="">
แต่ความสัมพันธ์ระห่างเธอกับเด็กชายนั้นคือะไ? ดูสนิทสนมมาก
ัหงุดหงิดเล็กน้อยอย่างอธิบายไม่ได้="" fontbr="" 16px;"=""br style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" font="" 16px;="" vertical-align:="" inherit;"=""ความช่วยเหลือพิเศษ ถัง ชิงเย๋ เข้ามา "คุณไจ๋ มาดามได้โทรหาคุณหลายครั้งเพื่อกระตุ้นให้คุณผ่าน"/fontbr style="font-family:'cs_prajad1';="" "="" br="">
"คุณไจ๋?" เมื่อเห็นเขาจ้องมองไปยังทิศทางี่แน่นอนเป็นเวลานาน ถัง ชิงเย๋ ตามเขาไป มอง แล้วประตูลิฟต์มันดียังไง?
ไู่้="" fontbr="" 16px;"="">
"ดี" เขากล่าว
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??