เรื่อง [จบ] คุรุการแพทย์

บทที่ 345 เคยเห็นโทรศัพท์จมน้ำไหม?

เมื่อห้าวันก่อน?

ทันทีที่ฟางชิวพูดออกมา ทุกคนต่างก็รู้สึกสับสนทันที

เมื่อห้าวันก่อนเป็นวันที่ข่าวเรื่องที่ฟางชิวสอนชี่กงถูกเผยแพร่บนอินเตอร์เน็ตไม่ใช่เหรอ?

ฟางชิวบอกว่า

เมื่อห้าวันก่อน เฉินเทียนหยางถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงบนอินเตอร์เน็ต

หรือจะบอกว่า เรื่องที่ฟางชิวสอนวิชาชี่กง เขาเป็นคนเปิดเผยงั้นเหรอ?

เป็นเขาจริง ๆ !

ในขณะนั้น ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็จับจ้องไปที่เฉินเทียนหยาง โดยไม่เพียงแค่คนเหล่านั้นที่เรียนชี่กงกับฟางชิว แต่คนที่ตามเขามาเพื่อหาเรื่องก็มองไปที่เขาด้วยเช่นกัน

เวลานี้

“นายกำลังพูดอะไรนะ ฉันไม่รู้เรื่อง”

เฉินเทียนหยางตื่นตระหนกเล็กน้อย

เมื่อครู่นี้เขายังทำตัวหยิ่งยโสอยู่เลย เพราะคิดไม่ถึงว่าจู่ ๆ ฟางชิวจะพูดคำเหล่านั้นออกมา ดวงตาของเขาจึงลอกแลกเล็กน้อย

เขาไม่รู้ว่าฟางชิวรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร

แต่ว่า

เขาเข้าใจ

หากเพื่อนคนอื่น ๆ รู้เข้าว่าเขาเป็นคนโพสต์เรื่องนี้ละก็ เขาคงต้องจบเห่แน่

เพราะเรื่องนี้ไม่เพียงแต่มุ่งเป้าไปที่ฟางชิวคนเดียว แต่ยังส่งผลกระทบต่อมหาวิทยาลัยและการแพทย์แผนจีนด้วย หรือแม้แต่นักศึกษาจากคณะอื่นก็มีส่วนเกี่ยวข้อง

หากทุกคนรู้ว่าเขาเป็นคนโพสต์ ไม่เพียงแต่ฟางชิวที่จะไม่ปล่อยเขาไป แต่อธิการบดีของมหาวิทยาลัยและเพื่อน ๆ นักศึกษาเองก็คงไม่ปล่อยเขาไปแน่ อีกทั้งคนที่คอยสนับสนุนแพทย์แผนจีนก็ยิ่งไม่มีทางปล่อยเขาไป

จะถูกเปิดเผยไม่ได้

จะถูกเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด!

เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสงสัยแล้ว ในตอนนั้นเขาถึงกับไปที่ร้านอินเตอร์เน็ตที่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยมาก ๆ เพื่อเผยแพร่เรื่องนี้ อีกทั้งยังใช้บัตรออนไลน์ชั่วคราว จึงไม่มีทางเลยที่ใครจะรู้ว่านั่นเป็นฝีมือของเขา

“คำพูดของฉัน ฉันว่าฉันพูดมันอย่างชัดเจนแล้วนะ”

ฟางชิวเอ่ยตอบ

“นาย นายมันใส่ร้ายคนอื่น”

ในขณะที่เฉินเทียนหยางกำลังตื่นตระหนก เขาก็ยื่นมือชี้ไปที่ฟางชิว จากนั้นพยายามระงับความตื่นตระหนกในใจ แล้วคำรามใส่ฟางชิวไปว่า “เรื่องลัทธิงมงายที่นายเป็นคนเผยแพร่ ยังไม่อนุญาตให้ฉันบอกวามันไม่ถูกต้องงั้นเหรอ? จุดประสงค์ของเราที่หยุดนายก็เพื่อทำให้แพทย์แผนจีนสามารถพัฒนาได้ดียิ่งขึ้น แต่นายกลับมาใส่ร้ายฉัน!”

“หยุดแสดงได้แล้ว”

ฟางชิวกล่าวอย่างเย้ยหยัน “ฉันพูดความจริงหรือเปล่า นายรู้ดีอยู่แก่ใจ”

“ฉันไม่รู้”

เฉินเทียนหยางปฏิเสธทันควัน

“ไม่รู้ว่านายเคยได้ยินประโยคนี้มาบ้างหรือเปล่า?”

จู่ ๆ ฟางชิวก็ถามขึ้นมา

“ประโยคอะไร?”

เฉินเทียนหยางกล่าวอย่างเย็นชา

“ถึงเวลาที่ควรลงมือก็ต้องลงมือ พยายามอย่าใช้การบังคับ”

พูดจบ

ฟางชิวก็ขยับตัวเข้าไปดึงเจียงเหมี่ยวอวี๋ออกมา จากนั้นพุ่งไปตรงหน้าของเฉินเทียนหยางทันที แล้วชกด้วยมือขวาของเขา

ทันทีที่ชก

เฉินเทียนหยางก็ถูกต่อยจนล้มลงทันที

ในขณะเดียวกัน

กลุ่มคนที่ตามเฉินเทียนหยางมาก่อเรื่อง จู่ ๆ คนเจ็ดแปดคนก็พุ่งเข้าไปรุมฟางชิวทันที

“หึ”

ฟางชิวส่งเสียงในลำคอออกมาอย่างเย็นชา

ในตอนที่คนเจ็ดแปดคนพุ่งเข้ามาหาเขา ปลายเท้าของเขายกขึ้น ร่างของเขาลอยขึ้นไปในอากาศ ด้วยการเตะเหวี่ยงเป็นครึ่งวงกลมกลางอากาศ คนเจ็ดแปดคนที่พุ่งเข้ามาก็กระเด็นออกไปทันที

แน่นอนว่า

ฟางชิวไม่ได้ออกแรงอะไรนัก

เพราะถึงอย่างไร คนเหล่านี้ก็เป็นนักศึกษา หากทำให้พวกเขาบาดเจ็บก็คงเป็นเรื่องราวใหญ่โต

แต่ทว่า

ในสถานการณ์ที่ต้องไม่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บนี้ ก็ต้องทำให้พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดด้วยถึงจะถูก ไม่เช่นนั้นพวกเขาก็คงไม่ยอมหยุดแน่

เมื่อความคิดปรากฏขึ้น

ฟางชิวก็รีบลุกขึ้นทันที จากนั้นใช้กระบวนท่าบางอย่างของชี่กง จัดการกับพวกเขาที่นอนกองอยู่กับพื้นจนต้องร้องโอดครวญออกมา

อีกด้าน

เหล่าคนที่มาฝึกฝนชี่กงกับฟางชิวต่างก็ตกตะลึงกับฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้า

“แข็งแกร่งจริง ๆ”

“นี่คือพลังของชี่กงงั้นเหรอ?”

“ทำไมฟางชิวถึงได้ต่อสู้เก่งขนาดนี้?”

“ยอดเยี่ยม คนเดียวสามารถเอาชนะคนเจ็ดแปดคนได้ อีกทั้งหนึ่งในพวกเขายังเป็นนักศึกษาปีสาม ผู้อ่อนแอชนะผู้แข็งแกร่ง คนส่วนน้อยชนะคนหมู่มาก!”

ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ จับจ้องไปที่ฟางชิวด้วยความงุนงง

เมื่อครู่นี้ ฟางชิวองอาจห้าวหาญ และบ้าบิ่นอย่างมาก

เมื่อเทียบกับคนเหล่านี้

เจียงเหมี่ยวอวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ กลับไม่แสดงความตกใจออกมาเลยแม้แต่น้อย ราวกับรู้มาตั้งนานแล้วว่าฟางชิวนั้นเก่งมากแค่ไหน

ฟางชิวกวาดสายตามองไปยังคนที่กองอยู่บนพื้น

จากนั้นก้าวขึ้นไปข้างหน้าทันที แล้วค้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพวกเขาออกมา

เฉินเทียนหยางนั้นร้ายกาจมาก ส่วนคนที่ติดตามเขาก็คงไม่ต่างกัน

ดังนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้คนพวกนี้บันทึกเสียงเอาไว้ ฟางชิวจึงยึดโทรศัพท์ของพวกเขาทั้งหมดไว้

“นายทำอะไรน่ะ?”

เขามองฟางชิวที่กำลังหยิบโทรศัพท์ของตัวเองไป เฉินเทียนหยางรีบพูดขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราดทันที “นายกำลังปล้น ทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่นะ!”

“ฉันเนี่ยนะปล้น?”

ฟางชิวยักไหล่ แล้วกล่าวว่า “ฉันก็แค่ไม่ทันระวังทำโทรศัพท์ของพวกนายพังก็เท่านั้น”

“อ๋อใช่ ไม่รู้ว่าพวกนายเคยเห็นการโยนโทรศัพท์ลงบนผิวน้ำมาก่อนไหม?”

พูดจบ

ฟางชิวก็หันหลังกลับ

เขานำโทรศัพท์ในมือโยนลงไปในทะเลสาบทีละเครื่อง โดยราวกับโยนหินลงบนผิวน้ำอย่างไรอย่างนั้น มันเหมือนกับแมลงปอแตะผิวน้ำทำให้เกิดระลอกคลื่นมากมาย

ในชั่วพริบตา

ไม่เหลือโทรศัพท์แม้แต่เครื่องเดียว ทั้งหมดถูกโยนลงในทะเลสาบ

บนพื้น

สีหน้าของคนพวกนั้นเปลี่ยนไปทันที แต่ละคนมองไปที่ทะเลสาบด้วยสายตาละห้อย บางคนถึงกับยืนขึ้นต้องการจะวิ่งลงไปในทะเลสาบเพื่อเก็บมัน แต่ทะเลสาบลึกขนาดนั้น แล้วจะเก็บขึ้นมาได้ยังไง?

“โทรศัพท์ของฉัน โทรศัพท์ของฉัน”

คนกลุ่มหนึ่งนั่งร้องโอดครวญอยู่บนสนามหญ้า

“หึ”

ฟางชิวเปล่งเสียงออกมาอย่างเย็นชา “นี่เป็นเพียงบทเรียนสั่งสอนเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นพวกนายที่ใส่ร้ายการฝึกชี่กงของฉัน”

เมื่อพูดเช่นนั้น

ฟางชิวก็เดินมาอยู่ตรงหน้าเฉินเทียนหยางที่มีสีหน้าตกตะลึง

“ขอโทษทีนะ ฉันไม่ทันระวังทำโทรศัพท์นายพัง”

เมื่อมองไปที่เฉินเทียนหยาง ฟางชิวก็กล่าวว่า “แค่นายขอโทษฉัน แล้วก็เขียนจดหมายขอโทษ ฉันจะชดใช้โทรศัพท์ให้นาย”

พูดจบ

โดยไม่สนว่าเฉินเทียนหยางนั้นจะตอบตกลงหรือไม่ เขาก็หันหลังกลับไปหาคนอื่น ๆ แล้วกล่าวว่า “ถ้าพวกนายรู้เรื่องนี้ ก็ทำตามในสิ่งที่ฉันบอก หากมีคนไม่รู้เรื่องที่เขาเป็นคนใส่ร้ายฉัน ก็แค่เขียนจดหมายมาก็พอ พอฉันได้รับจดหมายของพวกนายแล้ว ฉันจะชดใช้โทรศัพท์ของพวกนายให้อย่างแน่นอน ไม่งั้นไม่ต้องมาคุย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น

คนที่คอยติดตามฟางชิวมาฝึกฝนต่างก็เบิกตากว้างทีละคนทันที พวกเขามองไปยังฟางชิว แล้วอดไม่ได้ที่จะแสดงความชื่นชมออกมา

“สมกับที่เป็นฟางชิวจริง ๆ กล้าหาญมาก”

“ใช่ ช่างเป็นการแก้แค้นที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ”

“เฉินเทียนหยางร้ายกาจมาก ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้จะเป็นฝีมือของเขา”

“ฮึ เมื่อกี้ยังอวดดีอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”

“ฮ่าฮ่า เมื่อกี้ฉันเห็นท่าทางของเขาดูอวดดีก็คิดว่าจะยอดเยี่ยมแค่ไหน ตอนนี้ยอดเยี่ยมมากแค่ไหนก็ลุกไม่ขึ้นแล้วงั้นเหรอ?”

“ในมหาวิทยาลัยของเรา ใครที่เป็นฝ่ายตรงข้ามของฟางชิวแล้วจบลงด้วยดีบ้างล่ะ?”

“เมื่อกี้ยังทำตัวกร่าง ข่มขู่คนอื่นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้แม้แต่จะพูดยังไม่กล้าเลยล่ะ?”

“ได้เห็นเขาเป็นไอ้ตัวไร้ค่า แม่งสะใจจริง ๆ”

เมื่อเห็นฟางชิวล้มคนแปดคนได้

คนเหล่านั้นที่คอยติดตามฟางชิวฝึกฝนชี่กงมาโดยตลอด ในใจต่างก็รู้สึกมุ่งมั่นที่จะฝึกฝนชี่กงต่อไปมากขึ้น

“ไปซะ อย่ามาก่อกวนพวกเราอีก”

“หรือจะให้พวกเราเลี้ยงข้าวพวกนายก่อนถึงจะไปกัน?”

ทุกคนต่างพูดกันอย่างเซ็งแซ่

เฉินเทียนหยางสีหน้ามืดมน เขากัดฟันแน่นแล้วลุกขึ้น จากนั้นจึงจากไปอย่างรวดเร็ว

คนเจ็ดคนนั้นก็เดินตามเขาไปทันทีเช่นกัน

ตัวเองมาหาเรื่องเอง แต่กลับโดนจัดการจนยืนก็แทบจะยืนไม่ไหว ช่างน่าอายมากจริง ๆ 

นอกจากนี้

ในขณะนั้นฟางชิวในสายตาของพวกเขาก็เป็นพวกผี-่าซาตาน หากพวกเขายังคอยก่อกวนฟางชิวอยู่ที่นี่ต่อไปละก็ ใครจะรู้ว่าฟางชิวอาจจะทำให้พวกเขากลายเป็นหิน แล้วโยนลงน้ำก็ได้? 

หลายคนถึงกับล้มลุกคลุกคลานไป ไม่นานก็วิ่งหนีไปไกล

ตลอดระยะทางกว่าสามสิบเมตร

เฉินเทียนหยางจึงหยุดฝีเท้าลง แล้วหันหน้ากลับไปมองฟางชิวด้วยสีหน้าเคียดแค้น

“ไอ้สวะ!”

ในขณะที่เอ่ยปากสาปแช่ง เฉินเทียนหยางก็ชี้ไปอย่างเดือดดาล แล้วกล่าวว่า “แค้นนี้ต้องชำระ หลังจากกลับไปฉันจะไปโพสต์ลงบนอินเตอร์เน็ต จะต้องเอาเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เผยแพร่ออกไปให้ได้ ฉันจะทำให้ชื่อเสียงของนายป่นปี้!”

เมื่อพูดเช่นนั้น

“ไม่ได้”

จู่ ๆ เขาก็มองที่ทั้งสองมือของตัวเอง อีกทั้งยังก้มหัวมองไปที่หน้าท้องและเท้าทั้งสองข้างของเขา จากนั้นกล่าวว่า “จะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้ ในเมื่อจะจัดการกับเขา ฉันจะต้องมีบาดแผล แต่ตอนนี้ไม่มีบาดแผลเลยนี่”

“ถ้าอย่างนั้น...”

เฉินเทียนหยางหันหน้ากลับไปหาคนที่วิ่งตามเขามา ซึ่งเป็นเพื่อนนักศึกษาระดับชั้นปีที่สามเดียวกันกับเขา แล้วพูดว่า “ตอนนี้นายรีบตบฉันแรง ๆ เร็วเข้า ต้องทำให้หน้าของฉันบวมช้ำให้ได้ จากนั้นนายค่อยถ่ายรูปให้ฉันแล้วไปโพสต์ลงบนอินเตอร์เน็ต บอกไปว่า ฟางชิวเป็นคนทำหรือ… พวกนายจะรุมกระทืบฉัน แล้วทิ้งรอยเท้าเอาไว้ชัด ๆ ก็ได้!”

ราวกับมองเห็นว่าฟางชิวจะถูกชาวเน็ตรุมด่าอย่างไรล่วงหน้า

ยิ่งเฉินเทียนหยางพูดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

เพียงแต่

เขากลับไม่พบว่าในสายตาของคนเหล่านี้ที่มองมา จะมีแต่ความโกรธแค้นและความผิดหวังเกิดขึ้น

“ที่แท้นายเป็นคนกุเรื่องนี้ขึ้นมาจริง ๆ ด้วย” 

“เป็นนายจริง ๆ สินะ!”

“ตอนนี้เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นายยังไม่รู้สึกผิด แต่ยังอยากจะใส่ร้ายฟางชิวต่อไป ฉันไม่คิดเลยว่านายเฉินเทียนหยางจะเป็นคนแบบนี้!”

“ฉันมองผิดไปจริง ๆ !”

หลายคนพูดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง

“พวกนายหมายความว่ายังไง?”

เฉินเทียนหยางรู้สึกผิดปกติ เขาหรี่ตาลง แล้วพูดกับคนเหล่านั้นทันทีว่า “ถึงแม้ฉันจะเป็นคนเรียกพวกนายมา แต่ถ้าพวกนายไม่ได้มีความคิดอย่างนั้น จะตอบตกลงกับฉันไปหาเรื่องฟางชิวได้ยังไง แล้วตอนนี้พวกนายจะยังมาเสแสร้งอะไรกับฉันอีกงั้นเหรอ?”

“ไร้สาระ!”

หนึ่งคนในนั้นสาปแช่งออกมาทันทีด้วยความโกรธ “เหตุผลที่เรามาหาเรื่องฟางชิวก็เพราะทำเพื่อมหาวิทยาลัย ทำเพื่อแพทย์แผนจีน พวกเราไม่ได้มีความตั้งใจที่จะมุ่งเป้าทำลายฟางชิวเลยแม้แต่น้อย ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าคนอย่างนายจะมีจิตใจอำมหิตขนาดนี้ ฉันถูกนายหลอกให้มาทำเรื่องที่ผิด ทั้งหมดนั้นก็ถือว่าฉันตาบอด แล้วที่โทรศัพท์ของฉันต้องโดนโยนลงไปในทะเลสาบก็เพราะนาย นายต้องชดใช้โทรศัพท์ให้ฉัน!”

“ใช่ ชดใช้โทรศัพท์ให้พวกเราซะ!”

“นายมันหน้าซื่อใจคด คนอย่างนายทำไมถึงได้ชั่วขนาดนี้?”

หลายคนต่างสาปแช่งเฉินเทียนหยาง

แต่อีกด้าน

เฉินเทียนหยางกลับไม่สนใจ เขาแสดงท่าทีอันธพาลออกมา แล้วกล่าวว่า “ฟางชิวเป็นคนโยนโทรศัพท์ของพวกนาย เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย อยากได้โทรศัพท์ก็ไปหาฟางชิวสิ โทรศัพท์ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน”

คนเหล่านั้นโกรธมาก

“สิ่งที่ฉันพูดมันไม่จริงหรือไง?”

เฉินเทียนหยางเปล่งเสียงในลำคอออกมาอย่างเย็นชา จากนั้นกล่าวว่า “ฉันจะบอกพวกนายให้นะ โทรศัพท์ของพวกนายเลิกคิดที่จะเอามันกลับมาได้เลย ฟางชิวมันเป็นอันธพาล อีกอย่างเรื่องที่เขาปล้นโทรศัพท์ของฉันมันผิดกฎหมายนะ เพียงแค่พวกนายโพสต์ลงบนอินเตอร์ไปกับฉัน เอาพฤติกรรมของฟางชิวที่ก่ออาชญากรรมทั้งหมดออกมา แค่นั้นก็จะสามารถระบายความแค้นที่ได้รับในวันนี้ได้แล้ว”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้กล่าวออกมา

“สันดานเปลี่ยนไม่ได้จริง ๆ !”

“ฉันมองนายผิดไปจริง ๆ”

หลายต่อหลายคนต่างรุมสาปแช่งอย่างโกรธเคือง จากนั้นต่างก็แยกย้ายกันจากไป

“ฮึ”

เฉินเทียนหยางมองไปยังคนที่เหลืออยู่ แล้วคำรามออกมาอย่างเย็นชาว่า “คิดว่าไม่มีพวกนายแล้วฉันจะโพสต์มันเองคนเดียวไม่ได้งั้นเหรอ?”