เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ
ขณะที่ตกอยู่ในภวังค์ จิตของอาโอิทำััใอยู่ในห้วงแห่งความว่างเปล่า ที่ำักึ่งหลับกึ่งตื่น อาโอิทก็เหมือนได้ยินเสียงคร่ำครวญของชายคนหนึ่ง
"ข้าจะเลาะกระดูกพวกมันออกาให้หมด! ถึงกับกล้าบุกาที่อาณาเขตและทำเช่นนี้กับอาโอิท! ข้าจะไปพาลูกน้องทั้งหมดาขยี้พวกมัน!"
"เจ้าควรใจเย็นๆก่อน! พวกมันเป็นดยุคใหญ่ อีกอย่างกล้าลอบสังหารเจ้าชาย ดูยังไงพวกมันก็ไม่ได้มีแค่ฝ่ายเดียวแน่!"
"ข้าไม่สนว่าพวกมันมีกี่คน! ข้าเคยสังหารเทเซริสและดยุคทุกคนที่ปกป้องมันแล้วเมื่องปีก่อน นี้ข้าก็จะทำเช่นเดิม มันจะยากสักเพียงใดเชียว!"
บางทีอาโอิทก็ได้ยินเสียงที่คล้ายคามิวดุสกับเกทะเลาะกัน
บางทีก็เป็นเสียงผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งทะเลาะกับเก
"ข้าจะติดต่อดยุคซาราทัสเขาเป็นสหายกับท่านปู่ตั้งแ่ข้ายังไม่เกิด เขาติดหนี้บุญคุณอิสคลีโรสครั้งหนึ่ง ข้าจะไม่ยอมให้เมอร์เ่และพวกขุนนางทุจริตทำอะไรตามใจชอบหรอก!"
"ท่านหญิง ท่านควรจะใจเย็นๆก่อน ฝ่ายนั้นมีำัพลของดยุคใหญ่ 7 คนรวมกัน ท่านและซาราทแค่สองขั้วอำนาจไม่สาารถทำอะไรพวกมัน 7 คนได้หรอก ยังไม่นับว่าอิสคลีโรสไม่ใช่ขุนนางใหญ่แบบสมัยก่อนอีกแล้ว ตระกูลท่านในนี้อ่อนแออย่างาก"
บางทีเขาก็ได้ยินเสียงชายชราที่คล้ายฟีโรโซฟกับเสียงเด็กสาวที่คล้ายพาเน่คร่ำครวญข้างๆ
"ฝ่าบาทขัดคำสั่งบิดาและต่อต้านดยุคทั้ง 7 ถึงเพียงนั้น ข้าที่เป็นที่ปรึกษาควรจะเดาออกว่าพวกมันอาจจะส่งมืังหาราแท้ๆ ข้าบกพร่องในหน้าที่! ข้าเป็นที่ปรึกษาที่ใช้ไม่ได้!"
"ฮือ ฮือ ฮือ ฝ่าบาท...ข้ายังไม่ได้ทดแทนบุญคุณท่านเลย ฮือ ฮือ"
มีผู้คนากายเข้าาเี่เขา นี่เป็นครั้งแรกของอาโอิทที่มีคนเป็นห่วงขนาดนี้ เผ่าเอกซ์โซชไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกกันแบบมนุษย์ อาโอิทรู้สึกถึงความรักจากทุกคนเวลาคนพวกนั้นาเี่ ทุกครั้งที่า คนเหล่านั้นทำให้หัวใจของอาโอิทรู้สึกอบอุ่น อาโอิทไม่ได้เกลียดความรู้สึกแบบนี้เลย
ดวงตาของอาโอิทค่อยๆเบิกึ้ สิ่งแรกที่เขาเ็ก็คือเพดานสีขาวที่มีลวดลายดอกไม้ประดับ พอหันไปด้านข้างก็เ็ชายวัยกลางคนที่รู้จักำัหลับอยู่ อย่างหนึ่งที่อาโอิทรู้ช่วงเวลาที่หมดิก็คือหัวหน้าทหารรักษากำแพงจะนั่งเฝ้าอาการเขา 24 ชั่วโมงเสมอเพราะรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เกิดเุา์นี้ึ้ เกเป็นเีที่าาสงบิของื่ๆที่เข้าาเี่ถึงแม้ัเจะะเบ่นจะ่าเมอร์เ่ข้างๆูเขาหมดิ
เกค่อยๆืาึ้าจากัใ พอเ็อาโอิทไม่ได้ำันอนหมดิแ่ฟื้นึ้าแล้ว มันก็ทำให้เขาตกใจ"ฝะ ฝ่าบาท! ทรงฟื้นแล้วหรือพะย่ะค่ะ!"
"หมอ! หมอ!" หลังความตกใจ เกรีบร้อนไปเรียกหมอาตรวจอาการอาโอิท เมื่อโคเรเฟลเพื่อนของฟีโรโซฟตรงจ่าาอาโอิทเสร็จเขาก็ยืนยันว่าอาโอิทหายแล้ว หลังได้ยินคำนั้นความกลัดกลุ้มที่เกาะกินใจา 3 วันก็หายไปแล้วเปลี่ยนสีหน้าของเกให้โล่งใจอย่างที่ไม่เคยมีาก่อน
เกมองอาโอิทด้วยความเสียใจ "กระหม่อมต้องขออภัยฝ่าบาทด้วยจริงๆขอรับ เป็นเพราะกระหม่อมจึงเกิดเรื่องนี้ึ้กับฝ่าบาท หากกระหม่อมเร็วกว่านี้คงจะปกป้องฝ่าบาทได้!" เกก้มหัวลงด้วยความละอาย นี่เป็นคำพูดที่เขาเก็บกั้นาตั้งแ่ปล่อยให้อาโอิทโดนยิง
อาโอิทปัดมือไปา "ท่านหัวหน้ากองไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ข้าพเจ้าเป็นผู้เอาตัวเข้าไปบังท่านเพอินาสเอง ที่โดนยิงเป็นความตั้งใจของข้าพเจ้าอยู่แล้ว ท่านหัวหน้ากองไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดเลย"
เกมีใบหน้าที่ดำมืด "เป็นเช่นนั้นไม่ได้พะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นทหารของฝ่าบาท หน้าที่ปกป้องฝ่าบาทเป็นความรับผิดชอบของกระหม่อม การที่ปล่อยให้นายเหนือหัวต้องบาดเจ็บจนเกือบตายขนาดนั้นถือว่ากระหม่อมทำหน้าที่ไม่ได้เรื่องอย่างาก"
เกนึกถึงกระสุนที่เจาะร่างอาโอิทกว่า 26 เม็ด จากนั้นใบหน้าก็เต็มไปด้วยความเสียใจ ในนั้นทั้งเขาและหมอต่างก็คิดว่าอาโอิทหมดหนทางเยียวยาแล้ว เพราะขนาดกระสุน 1 นัดก็ากพังหาร 'อิสโซกีโอ' หรือ 'คาฟาลิ' ได้แล้ว แ่อาโอิทโดนไป 26 นัดทั่วร่าง เขาเกือบจะเสียิจนบุกไปคฤหาสน์เมอร์เ่แล้ว
โชคดีที่เทพแห่งความตายไม่ยอมรับดวงวิญญาณของอาโอิท ทำให้อาโอิทที่อยู่ปากเหวแห่งความตายแล้วเกิดปฏิหาริย์รอดาได้ ทุกคนต่างคิดว่าเป็นเพราะทวยเทพช่วยเหลืออาโอิท
อาโอิทไม่พูดอะไร ในความเป็นจริงมันไม่ใช่ปาฏิหาริย์แ่่าาของเผ่าเอกซ์โซชแค่เป็นอมตะ เหมือนกับเผ่าใต้พิภพ ต่างกันอย่างเดียวที่พวกใต้พิภพกลัวไฟ เอกซ์โซชอย่างพวกอาโอิทกลัวความหนาว
อาโอิทเมินใบหน้าที่เสียใจของเกแล้วถามเรื่องอื่น "จะว่าไปตั้งแ่เกิดเรื่องผ่านาได้กี่วันแล้ว และื่ๆเป็นอย่างไรกันบ้าง?"
เกยังมีสีหน้าที่เสียใจอยู่ ยิ่งเ็อาโอิทเป็นห่วงคนอื่นแม้ัเเพิ่งรอดตายาเขาก็ยิ่งรู้สึกละอาย เกบอก"ทุกคนปลอดภัยดีพะย่ะค่ะ ตั้งแ่เุา์วันนั้นก็ผ่านาได้ 3 วันแล้ว หลายคนที่ได้ข่าวว่าฝ่าบาทถูกยิงก็รีบาดูอาการ ทุกคนรู้สึกเสียใจต่อท่านอย่างากโดยเฉพาะเพอินาสและกลุ่มชามิวล คนเหล่านั้นมีอคติต่อฝ่าบาทาเพราะสิ่งที่ฝ่าบาททำกับพวกเขาไว้ในอดีต แ่หลังจากเรื่องที่เกิดึ้ เพอินาสรู้สึกเสียใจที่คิดไม่ดีต่อฝ่าบาทา ส่วนพวกกลุ่มอคติก็เริ่มละอายใจและเข้าร่วมกองทัพเพื่อเอาคืนให้ฝ่าบาท"
"เอาคืน?" อาโอิทอึ้ง
เกพยักหน้า "เมื่อเ็ฝ่าบาทรักเพอินาสที่เป็นประชาชนขนาดนั้นมันทำให้การกระทำของฝ่าบาทได้ใจของประชาชนากาย ากจนทำให้พวกเขาหลายคนหันาภักดิ์ดีต่อฝ่าบาทด้วยใจจริง จนอยากจะช่วยเหลือฝ่าบาทแก้แค้น เพอินาสก็เป็นหนึ่งในนั้นแ่เขามีลูกสาวทำให้เขาไม่อาจทิ้งเธอแล้วเข้ากองทัพได้"
อาโอิทไม่ได้รู้สึกดีใจนักที่มีคนอยากไปเสี่ยงตายเพื่อเขา เขาถาม "ท่านบอกว่าพวกท่านำัระดมคนไปแก้แค้นรู้แล้วอย่างนั้นหรือว่าคนร้ายเป็นใคร?"
เกพยักหน้า "พวกเรารู้ตัวคนร้ายแล้ว คนร้ายก็คือดยุคดาโก 1 ใน 7 ดยุคใหญ่มือขวาของบิดาฝ่าบาท นี้ทั้งคามิวดุสและคู่หมั้นของฝ่าบาทต่างระดมำัพลของตนเพื่อเตรียมจะบุกไปอาณาเขตของดาโก แ่นี้ก็ยังไ่ีใครกล้าลงมือจริงๆจังๆเพราะรอข้อมูลยืนยันำัรบของอีกฝ่าย เราไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายจะสู้เพียงลำพัง เราคิดว่าดาโกอาจจะมีดยุคใหญ่ 6 คนที่เหลือหนุนหลังด้วย หากดยุคใหญ่ทั้ง 6 หนุนหลังการตู่้ก็ไม่ง่าย"
คามิวดุสเคยทำลายกองทัพขนาดครึ่งหนึ่งของฝ่ายศัตรูาแล้วเมื่อ 5 ปีก่อน แ่เขาไม่เคยสั่งคนของัเไปสู้แบบซึ่งหน้าแ่ใช้วิธีทำลายจากภายใน ถ้าหากใช้วิธีนั้นคามิวดุสสาารถขยี้ 7 ดยุคใหญ่ได้แ่นั่นต้องใช้เวลานาน
ส่วนเลวี่ก็เป็นดยุคที่ตกต่ำ ถึงครั้งหนึ่งจะเคยยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับ 7 ดยุคใหญ่แ่นี้ก็เป็นแค่ดยุคที่อ่อนแอที่สุดำัรบที่เธอมีส่วนใหญ่าจากซาราท
สุดท้ายนี้สองคนก็ยังไม่ได้ทำอะไร
"แล้วทหารของข้าพเจ้าล่ะ?" อาโอิทไม่ได้ผิดหวังที่คามิวดุสและเลวี่ยังไม่กล้าลงมือ กลับกันเขาโล่งใจด้วยซ้ำที่สองคนไม่เอาชีวิตัเไปทิ้งเปล่า เมื่อำัรบสำคัญทั้งสองคนของเขายังไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม อาโอิทก็ถามถึงำัรบที่สามที่อาโอิทตั้งความหวังที่สุด
"ฝ่าบาทหายถึงทหารฝึกหัด 30 นายที่ฝ่าบาทำัปั้นน่ะหรือพะย่ะค่ะ?"
อาโอิทพยักหน้า
เมื่ออาโอิทยกทหาร 30 นายที่เคยเป็นของเขาึ้า เกก็มีแววความประทับใจเล็กๆเมื่อเทียบปฏิกิริยาทหาร30 นายกับคามิวดุสและเลวี่หลังรู้ข่าวอาโอิทถูกลอบสังหาร เกบอก "ทหารของฝ่าบาทสุขุมเยือกเย็น ไม่ลงมือทำอะไรตั้งแ่ที่รู้ว่าฝ่าบาทปลอดภัย พวกเขาเพียงแค่รอให้ฝ่าบาทฟื้นแล้วออกาสั่งการด้วยตนเอง" ทหารที่ดีคือผู้ที่ไม่ทำอะไรตามอารมณ์ตนเองแ่ทำตามคำสั่ง ถึงกับสะกัดกั้นความโกรธและเยือกเย็นได้ขนาดนั้นแสดงให้เ็ว่าพวกเขาเคารพคำสอนของอาโอิทอย่างดี
อาโอิทพยักหน้า รู้สึกพึงพอใจกับเด็กปั้นของตนที่สุด
อาโอิทลุกึ้จากเตียง เมื่อพบว่ากองำัที่สำคัญที่สุดยังไม่ได้ไปกำจัดศัตรูด้วยัเ เขาก็หันมองเกแล้วยิ้ม "ท่านหัวหน้ากอง ตามข้าพเจ้าา ข้าพเจ้าจะยืนยันข้รุปเรื่องที่เราทะเลาะกันว่าฝ่ายไหนดีกว่าให้ท่านเข้าใจแจ่มแจ้งในวันนี้"
เกแสดงสีหน้าที่สับสน "ฝ่าบาทหายความว่าอย่างไร?"
อาโอิทไม่ตอบคำถามเกแ่สั่งให้อีกฝ่ายไปเรียกทหารฝึกหัด 30 นายา
ใช้เวลาราวครึ่งชั่วโมง ทหารฝึกหัดทั้ง 30 นายที่รู้ว่าอาโอิทฟื้นแล้วและเรียกระดมพล พวกเขาก็าตามคำสั่งของอาโอิทราวกับรอคอยช่วงเวลานี้า ลิโกดูตื่นเต้นที่สุด
เกไม่รู้ว่าอาโอิทคิดจะทำอะไร แ่สีหน้าของทหารฝึกหัดและลิโกดูตื่นเต้นาก
"ท่านหัวหน้าทหารรักษากำแพง สิ่งนี้จะช่วยทำให้ท่านเข้าใจอย่างแน่นอนว่าศักยภาพที่สำคัญที่สุดของมนุษย์คือิปัญญา" อาโอิทว่าแบบนั้น จากนั้นก็พาเกไปที่ทุ่งร้างแห่งหนึ่ง ที่นี่เป็นทุ้งร้างในเมืองเซสต เป็นที่ที่อาโอิทย้ายฐานขีปนาวุธและคลังอาวุธจากทุ่งโซวาโรสาที่นี่ ด้วยพ๊อกเกตมิติมันสาารถย้ายสิ่งของไปไหนาไหนก็ได้
นี้ไม่ได้มีแค่ฐานขีปนาวุธเท่านั้น แ่ทั้งฐานบก และฐานอากาศก็ถูกย้ายจากยานเอกซ์โซชาที่นี่แล้ว
"นะ นะ นี่มันอะไร!?" เกที่เ็โครงเหล็กขนาดมหึาแปลกประหลาดากายก็อึ้งจนพูดไม่ออก มันมีรถอ้วนป้อมขนาดใหญ่คล้ายๆรถสิบล้อที่อาโอิทเอาให้เขาดูวันนั้นแ่รถอ้วนคันนี้กลับมีวัตถุน่ากลัวที่คล้ายกระบอกปืนขนาดใหญ่อยู่บนหัว ถัดออกไปเป็นรถที่คล้ายๆนกขนาดใหญ่ มันมีปีกสองข้างและมีวัตถุคล้ายปืนกลติดที่ปีก ข้างๆปืนกลมีแท่งเหล็กขนาดใหญ่ดูน่ากลัวติดไว้ากาย
เหนืิ่งอื่นใด สิ่งที่ดูน่ากลัวที่สุดเป็นโครงเหล็กสูงยาวขนาดใหญ่กว่า 10 เมตรที่ตั้งชูชันึ้ฟ้า ในโครงนั้นมีแท่งเหล็กคล้ายๆกับแท่งเหล็กที่ติดอยู่ใต้ปีกรถนกนั้น แ่แท่งเหล็กนี่มีขนาดใหญ่กว่าร้อยเท่า
วัตถุเหล่านี้มันคืออะไรกัน?
"เอาล่ะ พลทหารพิสต ท่านจงนำทหารฝึกหัดื่ๆึ้เครื่องบิน พวกท่านได้รับภารกิจทำลายคฤหาสน์คาโกให้พังพินาศภายใน 24 ชั่วโมง"
"ขอรับ!"
อาโอิทสั่งการออกไป ส่วนทหารฝึกหัดพิสตและทหารฝึกหัด 29 นายที่เหลือก็ขานรับแล้ววิ่งไปึ้เครื่องบินรบตนเองตามที่อาโอทิสอน
เกที่ได้ยินคำสั่งอาโอิทก็หน้าซีด "ฝะ ฝ่าบาท จะสู้กับคาโกหรือพะย่ะค่ะ!? ระ เราไม่รอฟังข่าวก่อนหรือพะย่ะค่ะ!?"
"ไม่จำเป็น ข้าพเจ้าแค่จะโจมตีแย็บข้าศึกกลับเป็นคำเตือนเล็กน้อยเท่านั้น"
"ละ แล้วพวกนั้นจะไม่เอาคืนหรือพะย่ะค่ะ? กระหม่อมว่าเราควรปรึกษาเรื่องนั้นกับคามิวดุสและท่านเลวี่ก่อนนะพะย่ะค่ะ"
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกา อาโอิทก็หันกลับามองเกแล้วยิ้ม "ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกท่านหัวหน้ากอง หลังจากการเตือนครั้งนี้ข้าพเจ้ามั่นใจว่าจะไ่ีดยุคคนไหนกล้ายุ่งกับเราอีกเลย" อาโอิทว่าแบบนั้น ส่วนเกก็พูดไม่ออก
อาโอิทพาเกึ้เฮลิคปอเตอร์แล้วลิโกก็ขับตามที่เขาสอน มุ่งหน้าไปที่สนามรบ
"เห้ย! แม่ข้า! เศษเหล็กลอยได้!" เกที่ึ้เครื่องบินเป็นครั้งแรกก็แสดงอาการไม่ต่างจากลิโกและทหารฝึกหัดื่ๆเ็อาโอิทสอนขับเครื่องบินแรก
เฮลิคอปเตอร์นี้เป็นเฮลิคอปเตอร์จู่โจมสำหรับการรบ ทำให้มันเคลื่อนที่เร็วเป็นพิเศษ ใช้เวลาไม่นานลิโกก็พาเกลอยาถึงคฤหาสน์ของดาโกแล้ว นี้เครื่องบินรบ 30 ลำไล่รุมยิงมิสไซล์ใส่คฤหาสน์ดาโก พังทำลายคฤหาสน์จนย่อยยับ ดาโกที่อาศัยอยู่ด้านในตายไปนานแล้ว ทหารนักรบเกราะ3000 นายที่ปกป้องหน้าคฤหาสน์ทำอะไรไม่ได้นอกจากวิ่งห่างจากคฤหาสน์ด้วยความกลัว
เกอึ้ง มองทหารเกราะหนักพวกนั้นที่วิ่งหนีอย่างหวาดกลัวด้วยความไม่อยากเชื่ายตา นั่นเป็นทหารชั้นยอดที่มีน้อยนิดในอาณาจักร เป็นผู้ที่ยืนหยัดต่อหน้า 'อิสโซกีโอ' และ 'คาฟาลิ' ได้โดยไม่หวั่นเกรง แ่นี้ ทหาร 3000 นายเหล่านั้นกลับทำอะไรไม่ได้นอกจากวิ่งหนีแตกพ่ายเหมือนเด็กน้อยสู้กับผู้ใหญ่
ดาบและหอกจะไปมีประโยชน์อะไรเมื่อศัตรูโจมตีจากท้องฟ้า? ไม่ใช่นี่เป็นพลังของพระเจ้าหรอกหรือ? เกเกรงว่าแม้แ่ 'สเกได' ที่สังหารพ่อของเขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้หากเจอนกเหล็กนี้ของฝ่าบาท
"นี่คือปัญญาประดิษฐ์...อาวุธที่เกิดจากศักยภาพสมองของมนุษย์อย่างงั้นหรือ?" เกพลันเข้าใจในที่สุดว่าอะไรกันแน่ที่สำคัญกว่าระหว่างสมองกับ่าา
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??