เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

ที่คฤหาสน์ของอาโนอิทอส 

หลังที่มีข่าวลืออาโนอิทอสฟื้นคืนชีพคนตาย มันก็ทำให้ชาวเมืองบางกลุ่มเริ่มศรัทธาในอาโนอิทอสว่าเป็นพระเจ้าจริงๆมากขึ้น ข่าวลือนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบแค่กลุ่มชาวบ้าน แต่พวกข้ารับใช้รอบตัวอาโนอิทอสก็มีความเชื่อเช่นกันเวลาที่พวกเขาเข้าใกล้อาโนอิทอสพวกเขาก็มักจะยำเกรงและหวาดกลัวมากขึ้น 

"ฝ่าบาท! เมื่อสัปดาห์ก่อนกระหม่อมเป็นคนทำกระจกห้องบรรทมฝ่าบาทแตก กระหม่อมกลัวฝ่าบาทจะโกรธจึงโกหกว่าเด็กข้างนอกเล่นโยนหินมาโดน ฝ่าบาท! ได้โปรดอย่าส่งกระหม่อมลงนรกเลย!"

"ฝ่าบาท! ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ฝ่าบาทบริหารชามิวลอส เมื่อก่อนหม่อมฉันตำหนิฝ่าบาทในใจตลอด ทั้งด่าว่าฝ่าบาทเสียหายๆ ได้โปรด หม่อมฉันไม่อยากตกนรก อย่าส่งหม่อมฉันไปที่นั่นเลย!"

"ฝ่าบาท เมื่อวานหม่อมฉันเข้าไปทำความสะอาดห้องนั่งเล่นฝ่าบาท หม่อมฉันลืมเช็ดหน้าต่างให้ฝ่าบาท ได้โปรดอย่าส่งหม่อมฉันลงนรกเลย!" 

ผู้ที่เคยทำไม่ดีกับอาโนอิทอสไว้และกังวลว่าข่าวลือจะเป็นจริงก็ต่างหวาดกลัวอาโนอิทอสกันใหญ่ 

บรรยากาศในคฤหาสน์ได้เปลี่ยนไปเป็นอึดอัดมากขึ้นตั้งแต่ที่ทุกคนเชื่อข่าวลือพวกนั้น 

มันทำให้อาโนอิทอสอดรู้สึกรำคาญไม่ได้ 

"ข้าพเจ้าไม่ใช่เทพ เลิกมองข้าพเจ้าด้วยสายตาเช่นนั้นได้แล้ว เดี๊ยวข้าพเจ้าหักเงินเดือนนะ" 

"อ้าก! ฝ่าบาททรงพิโรธแล้ว ข้าตกนรกแน่ ไม่นะ!!" ข้ารับใช้ที่ถูกอาโนอิทอสบ่นใส่ก็กรีดร้องด้วยใบหน้าหวาดกลัวจากนั้นรีบวิ่งหนีไปจากห้องนี้ 

สภาพความเป็นอยู่แบบนี้ไม่ได้ดูเหมือนจะจบลงในเร็ววัน 

"การที่ได้เห็นข้ารับใช้กับฝ่าบาทสนิทสนมกันขึ้นสร้างความประหลาดใจให้หม่อมฉันมากเลยนะเจ้าคะ" ตอนนั้นเองเด็กสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องเขาด้วยรอยยิ้ม เธอมีใบหน้าที่น่ารักและมีดวงตาที่บริสุทธิ์ 

บางคนก็ไม่ได้หวาดกลัวอาโนอิทอสหลังได้ยินข่าวลือพวกนั้น เพราะบางคนก็ไม่ได้เชื่อมัน 

พาเน่มองอาโนอิทอสด้วยแววตาภูมิใจ "หม่อมฉันไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่พวกข้ารับใช้กลับไปหวาดกลัวฝ่าบาทเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง ในคราวนี้พวกนั้นกลัวฝ่าบาทยิ่งกว่าเก่าอีก" เด็กสาวพูดหยอกล้อเจ้าชายพร้อมส่งเสียงหัวเราะน่ารัก  

"ข้าพเจ้าจะรู้สึกดีกว่าถ้าพวกเขาเลิกเกร็งต่อหน้าข้าพเจ้า มันทำให้ข้าพเจ้าพูดลำบากไปด้วย ข้าพเจ้าปรารถนาบรรยากาศแบบเมื่อก่อนมากกว่า" อาโนอิทอสกล่าว จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจ

"ถึงแม้พวกเขาจะแสดงออกมาแบบนั้น แต่ในใจพวกเขาต่างนับถือฝ่าบาทมากเลยนะเจ้าคะ ที่ปกป้องพวกเขาจากพวกใต้พิภพขนาดนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกขอบคุณฝ่าบาท เทียบกับตอนที่ฝ่าบาทเย็นชา หม่อมฉันคิดว่าตอนนี้ประชาชนรู้สึกเกร็งต่อฝ่าบาทน้อยกว่าอีก"  พาเน่พูดจากใจจริง เทียบกับตอนที่อาโนอิทอสใจร้ายต่อทุกคน ทุกคนต่างหวาดกลัวอาโนอิทอสและไม่มีใครกล้าพูดความในใจต่ออาโนอิทอสมาก่อน แต่ตอนนี้ หลังจากที่อาโนอิทอสใส่ใจประชาชนและยังห่วงใยความรู้สึกครอบครัวผู้ตาย จัดพิธีส่งวิญญาณเพื่อไว้อาลัยให้พวกเขา เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ปกครองคนไหนทำให้พวกเขามาก่อน ทุกคนจากที่เคยหวาดกลัวก็เริ่มกล้าพูดตรงๆและกล้าเปิดใจกับอาโนอิทอสมากขึ้น เรื่องข่าวลือที่อาโนอิทอสเป็นเทพหรือไม่ ไม่สำคัญ แต่แค่ความห่วงใยของอาโนอิทอสที่แสดงออกมาอีกทั้งยังต่อสู้หัวชนฝากับพวก 'สเกได' ไปพร้อมกับพวกเขานั้น สิ่งมีค่าเหล่านี้มันได้ซื้อใจเหล่าประชาชนไปมากมายจนทำให้ทุกคนในชามิวลอสตอนนี้ต่างหลงรักอาโนอิทอสไปแล้ว ความรักพวกนั้นกระทั้งภักดิ์ดีมากจนสามารถยอมที่จะถวายชีวิตเพื่ออาโนอิทอสได้ด้วยซ้ำ ถึงแม้พวกเขาจะแสดงท่าทีที่เกร็ง แต่เบื้องหลังนั้นต่างเคารพนับถือด้วยใจเต็มร้อย พาเน่คิดว่าตอนนี้ทั้งอาณาจักรคงจะไม่มีผู้ปกครองคนไหนที่ดีไปกว่าอาโนอิทอสแน่นอน เธอมั่นใจว่าประชาชนทั่วอาณาจักรวาซิลาสต่างก็อยากจะมาอยู่กับอาโนอิทอส 

พาเน่คิดเช่นนั้น 

******

ณ อ่าวเรือดำ

ความคิดของพาเน่ไม่ได้ผิดพลาดเลย เมื่อทางด้านของกองปฏิวัติที่ได้ยินข่าวลือพวกนั้น ต่างก็ทำให้พวกเขาตัดสินใจได้ที่จะย้ายไปอยู่กับอาโนอิทอส 

แอคเนสและลูกน้อง 25,000 คน ดอกอร์และลูกน้องเท่ากัน รวมแล้วครึ่งแสน ต่างก็ตัดสินใจกันได้แล้วหลังจากที่ได้ยินข่าวลือนั้น เรื่องอาโนอิทอสเป็นเทพจำแลงพวกเขาไม่ได้สนใจ แต่การที่อาโนอิทอสห่วงใยความรู้สึกของพลเมืองตนเองแล้วไปไว้อาลัยความสูญเสียร่วมกับครอบครัวผู้ตายเพื่อบรรเทาความโศกเศร้าให้ทุกคนนั้นมันทำให้พวกเขาได้เห็นถึงความจริงใจของอาโนอิทอส ตลอดชีวิตตั้งแต่พวกเขาเกิดมาพวกเขาไม่เคยเห็นผู้ปกครองคนไหนใส่ใจว่าพลเมืองตัวเองตายหรือไม่ แค่สละเวลาไปเยียวยาความเจ็บปวดของประชาชนตนเองยังไม่มีด้วยซ้ำ สิ่งที่อาโนอิทอสทำไม่ได้ซื้อใจแค่พลเมืองชามิวลอสแต่ซื้อใจพวกเขาด้วย 

"ถ้าหากดยุคที่ปกครองเมืองข้าได้สักเสี้ยวของเจ้าชายมันก็คงจะดี" ดอกอร์พูดออกมา 

แอคเนสหลับตาอย่างขมขื่น "ถ้าหากเราเกิดมาที่ชามิวลอส เราคงจะไม่ต้องมาลงเอยที่นี่ ข้านั้นเคยอาศัยที่ทางเหนือของวาซิลาส ที่นั่นผู้ปกครองของข้ามักจะกดขี่เอาเปรียบอยู่เสมอ ยามถึงเดือนปิศาจก็มักจะบังคับให้ชาวเมืองตนเองออกไปสู้รบ ส่วนตนเองนั้นหนีกลับไปที่ปลอดภัย"

ดอกอร์กัดฟัน "ข้าเองก็เช่นเดียวกัน ผู้นำเมืองข้ามักจะบังคับให้ชาวเมืองออกไปสู้โดยที่ตนเองหลบอยู่หลังผู้อื่น ให้พลเมืองตนเองเสียสละเพื่อให้ตนเองอยู่รอด ข้าน่ะไม่ได้กลัวความตาย แต่ก็ไม่ชอบที่จะต้องตายอย่างไร้ค่า สิ่งที่ข้าปรารถนามาตลอดก็มีแค่ผู้นำที่คิดจะสู้จริงๆหรืออย่างน้อยก็ห่วงใยความรู้สึกเราบ้าง" 

ตอนนี้พวกเขามีผู้นำที่ห่วงใยพวกเขาแล้ว แอคเนสและดอกอร์ตรงไปที่ห้องบัญชาการ พวกเขาตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายไปอยู่กับอาโนอิทอส การตัดสินใจนี้พวกเขาอยากจะแจ้งให้ลาดิสรู้ด้วย

หัวหน้าหน่วยทั้งสองเดินเข้าไปในห้องนั้น มองชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่กลางห้อง จากนั้นคุกเข่าลง "หัวหน้า ข้าขอบคุณท่านมากที่ดูแลข้ามาโดยตลอด หลังจากสิ่งที่ท่านบอกเมื่อวันก่อน ตอนนี้ข้าและลูกน้องทุกคนในหน่วยตัดสินใจได้แล้วว่าจะย้ายไปอยู่กับเจ้าชายอาโนอิทอส" แอคเนสบอก

ดอกอร์เองก็กล่าว "ข้าเองก็เช่นเดียวกัน ข้าและลูกน้องทุกคนในหน่วยตัดสินใจดีแล้ว พวกเราจะย้ายไปอยู่กับเจ้าชายอาโนอิทอส ข้าขอบคุณความดูแลอย่างดีของท่านตลอดหลายปีนี้ ข้าซาบซึ้งและจะไม่มีวันลืมท่านตลอดไป" 

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องปรายตามองชายหนุ่มทั้งสอง ดวงตาของเขาลึกล้ำ เขาไม่พูดอะไรอยู่นานจนกระทั้ง "งั้นนี่ก็เป็นการตัดสินใจของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้าแน่ใจแล้วใช่หรือไม่?" 

แอคเนสบอก "ขอรับ ข้าตัดสินใจดีแล้ว...ข้านั้นคิดว่าเจ้าชายอาโนอิทอสไม่ได้หลอกลวง ไม่มีทางที่คนดีเช่นนั้นจะทำเรื่องเลวร้ายแบบในข่าวลือได้ หรือต่อให้ทำจริงข้าก็คิดว่าเจ้าชายในตอนนี้ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว"

ดอกอร์เองก็บอก "ข้าเองก็เช่นกัน ข้าไม่เคยเห็นผู้นำคนไหนที่ห่วงใยพลเมืองตนเองเช่นนั้นมาก่อน นั่นเป็นสิ่งล้ำค่าที่พวกเราประชาชนตามหามาตลอด ข้าคิดว่าการติดตามเจ้าชายอาโนอิทอสเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดขอรับ"

ลาดิสพยักหน้า "ในเมื่อพวกเจ้าตัดสินใจดีแล้วงั้นก็เป็นไปตามนั้น" ในดวงตาของลาดิสดูราวกับสูญเสียอายุขัยมากขึ้นหลายสิบปี หัวหน้าหน่วยทั้งสองยิ้มมีความสุข สำหรับลาดิส หัวหน้าหน่วยที่ 1 และ 3 อยู่กับเขามานานที่สุดก็เหมือนลูกชายเขา การที่เขาต้องเสียสองคนไปทำให้เขาเจ็บปวดไม่น้อย แต่ว่าถ้าหากนี่เป็นการตัดสินใจของสองคนเขาก็ห้ามอะไรไม่ได้ 

แอคเนสบอก "หัวหน้า..พวกเราจะไม่ลืมความห่วงใยตลอดหลายปีที่ท่านดูแลพวกเรามา ท่านจะอยู่ในใจพวกเราและเป็นหัวหน้าพวกเราเสมอไป"

"ข้าไม่เสียใจที่เลี้ยงดูพวกเจ้า ทุกคนมีอิสระในการตัดสินใจของตัวเอง ข้าไม่ว่าอะไรถึงแม้พวกเจ้าจะตัดสินใจเช่นนี้" ลาดิสบอก 

หัวหน้าหน่วยทั้ง 2 คุกเข่าทำความเคารพลาดิสจากลาเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็เตรียมจะจากไป 

แต่ตอนนั้นเอง 

ปัง! 

ประตูทางออกจากห้องก็ปิดลง หัวหน้าหน่วยทั้ง 2 หันกลับไปมองลาดิส "หัวหน้า?" หัวหน้าหน่วยทั้ง 2 มองลาดิส จู่ๆก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีบางอย่าง 

ตอนนี้จู่ๆแววตาที่อบอุ่นของลาดิสก็ค่อยๆเปลี่ยนไป มันเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาและกระทั้งแฝงจิตสังหารเล็กๆ ตอนนั้นเอง ภายในห้องก็ปรากฏสมาชิกกองปฏิวัติจากหน่วยอื่นมากมายถือดาบมา คนพวกนี้เป็นคนที่ต่อต้านการย้ายไปอยู่กับอาโนอิทอส 

แอคเนสสังหรณ์ใจไม่ดีจึงมีใบหน้ากังวลเล็กๆ "ท่านหัวหน้า...นะ..นี่มันหมายความว่าอย่างไร?" 

ลาดิสบอก "ถ้าหากพวกเจ้าจะไปกันสองคนข้าก็ไม่ห้าม แต่ว่าลูกน้องในสังกัดของพวกเจ้าเป็นกำลังรบที่สำคัญต่อข้าข้าคงจะยอมปล่อยพวกเขาไปพร้อมกับพวกเจ้าไม่ได้" 

แอคเนสอึ้ง "ทะ...ท่านหัวหน้าท่านบอกว่าเรามีอิสระในการตัดสินใจเอง ท่านจะไม่ขัดข้องอะไรไม่ใช่หรือ? ละ... แล้วเรื่องอิสระภาพที่ท่านว่ามันหมายความว่าอย่างไร? คนพวกนั้นก็มีสิทธิจะเลือกทางเดินของตนเองนะ"

ลาดิสคำราม "ข้าไม่ได้บอกว่าสามารถมอบอิสระให้ทุกคนได้สักหน่อย! ในสถานการณ์แบบนี้พวกเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้คนของตัวเองหายไปจำนวนมากได้หรือ!? หากพวกเจ้าสองคนจะไปข้าก็คงไม่ห้ามแต่แรก แต่เจ้าดันไปชวนลูกน้องไปด้วย เช่นนั้นข้าคงปล่อยพวกเจ้าสองคนไปไม่ได้ ข้าน่ะไม่อยากสังหารพวกเจ้าหรอก แต่เพราะไม่มีทางเลือกจึงจำเป็นต้องทำ มองในแง่ดีการตายของพวกเจ้าอาจจะมีค่าต่อข้าก็ได้ เพราะเมื่อรู้ว่าพวกเจ้าถูกสังหารเมื่อไปอยู่กับอาโนอิทอส พวกลูกน้องของเจ้าก็คงจะเปลี่ยนใจและภักดิ์ดีกับกองปฏิวัติมากขึ้น" 

ลาดิสว่าแบบนั้นจากนั้นมองแอคเนสและดอกอร์อย่างเย็นชา เขาบอก "ฆ่าพวกมัน" เพียงสิ้นประโยค ดาบนับสิบเล่มก็พุ่งมาแทงดอกอร์จนล้มลง เขากระอักเลือดอย่างทรมานและไม่นานก็ตายไป 

แอคเนสมองสหายตนเองตายอย่างตกใจ ใบหน้าเขาพลันเต็มไปด้วยความโกรธ นี่คือกองปฏิวัติที่เขาเคยนับถืออย่างนั้นหรือ? นี่มันไม่ต่างอะไรไปจากพวกดยุคเมอร์เซ่ที่เคยปกครองเขาไม่ใช่รึยังไงกัน? ท้ายที่สุดแล้วมันก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าบ้านจริงๆอย่างงั้นหรือ?