เรื่อง ย้อนเวลาไปกอบกู้ประเทศ

"เห็นแก่ที่เราเคยเป็นพี่น้องกัน พวกเจ้าช่วยส่งสารนี้ไปถึงฝ่าบาทให้ยอมรับพวกเรากลับไปเป็นพลเมืองของเขาอีกครั้งได้หรือไม่ พวกเราไม่ปราาถนาจะต่อสู้อีกต่อไปแล้ว" ลาดิสพูดออกมา 

สีหน้าของลูคัสเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ในใจเขาก็ไม่ได้เชื่อ "เจ้าสาบานตนต่อหน้ากองปฏิวัตินับแสนในวันนั้นว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มหรือดินทลาย เจ้าก็จะไม่มีวันกลับไปอยู่กับพวกชนชั้นสูงอีกเป็นอันขาด หลายปีนับแต่ก่อตั้งกองปฏิวัติเจ้าสังหารชนชั้นสูงมากมายด้วยความเลือดเ๾็๲โดยไม่มีสักครั้งที่นึกเสียใจ อะไรทำให้เราต้องเชื่อว่าที่เจ้าพูดมาเป็นความจริง?" 

"ข้าอาจจะเคยสังหารพวกชนชั้นสูงไปมากและอาจจะเคยปฏิญาณว่าจะไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกับพวกมัน แต่ทั้งหมดนั่นก็เพราะข้าไม่คิดว่าบนโลกจะมีชนชั้นสูงที่ห่วงใยประชาชนจริงๆอยู่ เจ้าชายอาโนอิทอสนอกจากจะไม่ปฏิบัติกับพวกเจ้าเลวร้าย เขายังไม่ทิ้งพวกเจ้าแต่ช่วยพวกเจ้าสู้กับพวกใต้พิภพจนถึงวินาทีสุดท้าย ข้าไม่คิดว่าชนชั้นสูงที่แกล้งแสดงละครเพื่อเอาใจประชาชนจะยอมทำถึงขนาดนั้น สิ่งที่ฝ่าบาททำได้แสดงให้ข้าเห็นแล้วว่าที่ผ่านมาข้าตาบอดมาตลอดดังนั้นล่ะ ได้โปรดช่วยขอฝ่าบาทให้พวกเราได้กลับไปเป็นพลเมืองของเขาอีกครั้งด้วยเถอะ" ลาดิสพูดออกมา ด้วยใบหน้าที่จริงใจ 

ลูคัสและทหารนายอื่นๆพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นลาดิสจริงใจขนาดนี้ แต่ถึงแม้ลาดิสจะพูดมาขนาดนี้ พวกเขาก็ยังลังเลที่จะเชื่อใจลาดิส 

จนกระทั้ง

"หากพวกเจ้ายังไม่เชื่อใจข้า พวกเจ้าสามารถสะบั้นคอข้าตรงนี้เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของเราก็ได้ ถ้าหากให้ได้ความเชื่อใจของพวกเจ้ากลับมาอีกครั้ง ข้าก็ยินดีที่จะตาย" ลาดิสยื่นดาบออกมา จากนั้นก็คุกเข่าลง ตั้งท่าเตรียมพร้อมรอรับดาบ 

การกระทำนี้ได้สร้างความตกตะลึงให้กับลูคัสและทหารคนอื่นๆอย่างมาก เพราะลาดิสที่พวกเขารู้จักจะไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้ ลาดิสจะไม่มีวันยอมตายจนกว่าจะได้ล้างแค้นพวกชนชั้นสูงทั้งหมดให้หายไปจากโลก นั่นเป็นสิ่งที่เขาพูดมาตลอด หรือว่าลาดิสในตอนนี้จะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ที่ลาดิสพูดทั้งหมดเมื่อครู่นี้เป็นความจริงหรือ? ทหารบางส่วนเริ่มเชื่อแบบนั้น 

ลูคัสเป็นคนเดียวที่รับไม่ได้ เขากำหมัดแน่นและกัดฟัน "เจ้าสังหารท่านแอคเนสและท่านดอกอร์ไปแล้ว แต่ตอนนี้มีหน้ามาบอกว่ากลับใจแล้วได้อย่างไร? ทำไมถึงได้มาตาสว่างเอาตอนนี้ ทำไมเพิ่งได้เพิ่งมารู้สึกตัวตอนที่สังหารพรรคพวกของตัวเองไปแล้วเล่า!" 

ลูคัสคำรามออกมา แอคเนสเป็นหัวหน้าของเขาและเขาก็นับถืออีกฝ่ายมาตลอด แอคเนสช่วยเขาหลายอย่างตั้งแต่ตอนที่เขาไม่มีที่ไปหลังจากถูกเจ้าเมืองทอดทิ้ง แอคเนสเป็นผู้มีพระคุณกับเขา 

ในวันที่แอคเนสตาย ลูคัสจึงได้เสียใจอย่างมากที่รู้ว่าแอคเนสถูกฆ่าโดยลาดิส เขายังไม่ทันได้ชำระบุญคุณคืนให้อีกฝ่าย แอคเนสก็ตายไปก่อนแล้ว ลูคัสเครียดแค้นลาดิสฝังลึกข้างในจิตใจจนกระทั้งวันนี้ก็ยังไม่ลืม แต่แล้วจู่ๆวันนี้ลาดิสกลับมาแล้วมาบอกว่าตาสว่างแล้ว หัวใจเขาแทบจะฉีกขาดเป็นชิ้นๆเพราะคำพูดนั้น ถ้าหากลาดิสรู้ตัวเร็วกว่านี้ว่าอาโนอิทอสไว้ใจได้ แอคเนสก็คงไม่ต้องตาย ลูคัสเจ็บใจจนหลั่งน้ำตาออกมา นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน 

ลาดิสมองลูคัส "ข้ารู้ว่าจะไม่มีวันได้รับการอภัยจากเจ้า แต่ข้ายินดีจะชดใช้บาปนั้นด้วยชีวิตข้า ขอเพียงแค่เจ้ายอมให้คนอื่นๆได้กลับไปใช้ชีวิตธรรมดาของพวกเขาเช่นเดิม ข้าก็ไม่เสียใจอะไรแล้ว" 

ลูคัสมองลาดิสด้วยความแค้น "ข้าจะไม่มีวันเชื่อใจเจ้า" 

ลูคัสว่าแบบนั้น จากนั้นก็หันหน้าไปมองทหาร "ทหาร พันธนาการคนพวกนี้ไว้ แล้วแจ้งข่าวไปบอกฝ่าบาท เรื่องคำขอของพวกมัน ฝ่าบาทจะตัดสินเช่นไรก็ให้เป็นไปตามพระประสงค์" 

เมื่อลูคัสรับปากว่าจะไปบอกอาโนอิทอสให้ ลาดิสก็หลับตาแล้วขอบคุณอีกฝ่าย "ขอบคุณ" 

สุดท้าย ลูคัสก็คุมตัวพวกลาดิสไว้ชั่วคราวเพื่อรอคำตอบอาโนอิทอส 

การกระทำของลูคัสได้สร้างความแตกแยกกับกองทัพ ฝ่ายหนึ่งบอกว่าทุกคนควรจะเชื่อฟังคำสั่งลูคัสที่ได้รับตำแหน่งผู้นำชั่วคราวจากคามิวดุส อีกฝ่ายหนึ่งก็บอกว่าลาดิสไว้ใจไม่ได้ควรจะฆ่ามันทันที 

อันที่จริง ฝ่ายหลังนั้นมีความแค้นกับลาดิสเรื่องเมื่อคราวก่อนที่ลาดิสสังหารแอคเนสและดอกอร์ สองคนนั้นก็เป็นหัวหน้าพวกเขาเหมือนกัน พวกเขาก็เหมือนลูคัส ยังไม่ลืมความแค้นนั้นและอยากจะสังหารลาดิสเพื่อล้างแค้น 

ตอนที่ไม่มีใครเฝ้า ชายคนหนึ่งที่มาจากฝ่ายแค้นก็เดินไปหาลาดิส สายตาที่เขามองอีกฝ่ายมีความดำมืด 

ลาดิสสัมผัสถึงตัวตนมนุษย์ได้ก็ลืมตาขึ้น เขามองอีกฝ่าย "ฮากอน เจ้าสบายดีอย่างงั้นหรือ?" 

ฮากอนมองลาดิสอย่างเ๾็๲ชา "บอกมาเจ้ามีแผนจะทำอะไร ข้ารู้ว่าที่เจ้าพูดเมื่อตอนกลางวันนั้นเป็นเรื่องโกหก ข้าอาจจะไม่ได้อยู่กับเจ้ามานานเท่ากับลูคัสและคนอื่นๆ แต่อย่างหนึ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับกองปฏิวัติแน่ก็คือตัวเจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมรับว่าตัวเองผิดได้ เจ้าน่ะมักจะเอาตัวเป็นจุดศูนย์กลางทุกอย่างแล้วคิดว่าตัวเองถูกเสมอ คนอย่างเจ้าไม่ใช่คนที่จะคิดว่าตัวเองผิดได้ ดังนั้นเปิดปากออกมาซะว่าวางแผนอะไรไว้" 

"....." ลาดิสนิ่งเงียบไป ครู่หนึ่งเขาก็บอก "สิ่งที่ข้าพูดทั้งหมดนั้นเป็นความจริง ข้ามาที่นี่เพื่อส่งพี่น้องของเรากลับบ้านที่ข้าต้องการก็มีเพียงแค่นั้น" 

ส้นเท้าข้างหนึ่งถีบเข้าที่ปากของลาดิส "อย่ามาโกหกนะ! ข้ารู้จักเจ้าดี เจ้าน่ะไม่ใช่คนที่คิดถึงคนอื่นมากกว่าเป้าหมายตัวเอง สิ่งที่เจ้าต้องการมาตลอดก็คือให้พวกชนชั้นสูงตาย ความคิดนั้นน่ะต่อให้โลกจะแตกมันก็จะไม่มีวันเปลี่ยน เจ้าน่ะไม่ได้เปลี่ยนอะไร ข้าไม่ได้โง่เขลาเหมือนลูคัสที่จะเชื่อคำพูดของเจ้าหรอกนะ ดังนั้นบอกมาได้แล้วว่าเจ้าวางแผนอะไรไว้!? ไม่อย่างนั้นข้าจะให้ทหารที่อยู่ฝั่งข้าสังหารเจ้าและคนของเจ้าทั้งหมดในคืนนี้เสีย!"

ลาดิสถ่มโลหิตออกจากปาก จากนั้นก็มองฮากอน ดวงตาของฮากอนไม่ได้แสดงความโกหกเลยที่บอกว่าจะสังหารเขาและพรรคพวกเขาทั้งหมด ลาดิสจึงบอก "ข้าไม่ได้โกหกอะไรทั้งนั้น ที่พูดมาเมื่อกลางวันทั้งที่บอกว่าเจ้าชายอาโนอิทอสเป็นคนดี หรือที่บอกว่ายอมตายได้เพื่อให้เจ้าเชื่อใจ ข้าก็ไม่ได้โกหก" 

"เจ้า!" ฮากอนแทบจะเดือดดาลและเกือบจะยกส้นเท้าขึ้นเตะลาดิสอีกรอบ จนกระทั้งต่อมาลาดิสพูด 

"ข้านั้นไม่ได้โกหกอะไร แต่เจ้าก็ฉลาดดีที่จับไต๋ข้าได้ ข้าไม่ได้บอกว่าข้าโกหกแต่ข้าก็ไม่ได้บอกเช่นกันว่าเปลี่ยนใจจะไปอยู่ฝ่ายพวกเจ้า"

"เจ้า! ในที่สุดก็เผยธาตุแท้แล้วสินะ!?" เมื่อเห็นลาดิสเผยใบหน้าที่แท้จริง ฮากอนก็แสยะยิ้มออกมา

ลาดิสเผยดวงตาที่เ๾็๲ชา "ข้าไม่เคยหลบซ่อนอะไรอยู่แล้ว สิ่งที่ข้ายึดมั่นมาตลอดมีเพียงอย่างเดียวก็คือกำจัดพวกชนชั้นสูง เรื่องนั้นน่ะต่อให้ฟ้าจะถล่มหรือดินทลายก็จะไม่มีวันเปลี่ยน ความแค้นของข้าที่มีต่อพวกชนชั้นสูงนั้นมันหยั่งรากลึกไปถึงข้างในจิตใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปมานานเพียงใดข้าก็จะไม่มีวันอภัยให้พวกมัน พวกเจ้าและคามิวดุสมันโง่เขลาที่ไปเชื่อใจพวกชนชั้นสูง สักวันหนึ่งพวกเจ้าจะต้องเสียใจ"  

ฮากอนมองลาดิสอย่างเ๾็๲ชา "เจ้าบอกเองว่าทั้งหมดที่พูดเมื่อกลางวันไม่ได้โกหก แล้วที่บอกว่าตาสว่างแล้วว่าเจ้าชายอาโนอิทอสเป็นคนดีนั้นสุนัขพูดหรือยังไง? เจ้าชายอาโนอิทอสสู้เพื่อพวกเรามาขนาดนี้แล้ว จนกระทั้งเอาชนะพวกใต้พิภพได้แล้วเจ้าก็ยังไม่เชื่ออีกอย่างงั้นหรือว่าเขาไว้ใจได้?" 

"ข้าเชื่อไปนานแล้วว่าเจ้าชายอาโนอิทอสเป็นคนดี แต่ที่ข้ากล่าวมันก็แค่นั้น ข้าบอกว่าเขาเป็นคนดีแต่ไม่ได้บอกว่าเขาเชื่อถือได้ พวกชนชั้นสูงน่ะก็เหมือนกันทุกคนนั่นล่ะ พวกมันไว้ใจไม่ได้ วันนี้พวกมันอาจจะเป็นผู้ปกครองที่ดี แต่สักวันพวกมันก็จะเปลี่ยนแล้วทำให้พวกเราผิดหวัง เจ้าชายอาโนอิทอสในวันนี้อาจจะเป็นคนดี แต่สักวันหนึ่งเขาก็จะเปลี่ยนและทั้งคามิวดุส พวกเจ้า พวกชาวเมืองนั่นก็จะถูกมันหักหลัง เพราะงั้นวันนี้ข้าจึงได้มาที่นี่เพื่อยุติทุกอย่าง เพื่อสังหารศัตรูร้ายตนสุดท้ายของมนุษยชาติ ป่านนี้คามิวดุสคงจะไปเจอกับพรรคพวกของข้าแล้วโดนพวกมันสังหารไปแล้ว พวกเจ้าที่คิดว่าจดหมายนั้นส่งมาจากอาโนอิทอสคงจะไม่รู้ว่ามันเป็นจดหมายปลอมที่เราล่อหัวหน้าพวกเจ้าออกไปนอกจากคามิวดุส หากตัดคนที่จะทำให้เรื่องมันวุ่นๆไปได้ก็จะทำให้เรากำจัดอาโนอิทอสง่ายขึ้น" 

"เจ้า!" ฮากอนตกตะลึง

"ข้านั้นได้หว่านเมล็ดแห่งความพินาศลงไปแล้ว ด้วยการดึงความสนใจพวกเจ้าที่นี่และปล่อยพวกเจ้าให้เรามีชีวิตมาถึงตอนนี้" 

"จะ...เจ้าหมายความว่ายังไง?" 

ลาดิสบอก "ที่ชามิวลอส ครอบครัวและคนสำคัญมากมายของพวกเจ้าอาศัยอยู่ภายในนั้น ข้ารู้ดีว่าคนพวกนั้นมีความสำคัญต่อพวกเจ้ามากแค่ไหน ดังนั้นข้าจึงได้ร่วมมือกับใครบางคนให้จับตัวคนพวกนั้นมา ตอนนี้ทั้งพ่อพวกเจ้า แม่พวกเจ้า เมียพวกเจ้า หรือแม้แต่ลูกๆพวกเจ้าอยู่ในมือของข้า ถ้าหากพวกเจ้าไม่อยากจะสูญเสียคนพวกนั้นก็ต้องทำตามที่ข้าบอก" 

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของฮากอนซีด "นี่เจ้า...เจ้าต้องการอะไร?" 

ลาดิสบอก "ข้าเห็นตอนที่พวกเจ้าใช้ระเบิดทรงพลังนั่นทำลายพวกใต้พิภพจนพังพินาศ ข้ารู้ว่าที่ฐานทัพเรือพวกเจ้าก็มีมันอยู่ ข้าอยากให้พวกเจ้าใช้ระเบิดนั่นโจมตีไปที่ชามิวลอส ที่ที่อาโนอิทอสอยู่"

******

ที่ชามิวลอส 

หลังจากที่ได้พ่อกับพี่ชายตัวเองคืนมา เกลนก็ได้ระลึกความหลังและได้ใช้ชีวิตอยู่กับสองคนนั้นอย่างมีความสุขเหมือนวันเก่าๆ เขาไม่รู้ว่าใครเป็นคนชุบชีวิตพ่อและพี่ของเขากลับมา บางส่วนในใจเกลนที่ได้ยินข่าวลือพวกนั้นว่าเป็นฝีมืออาโนอิทอส เกลนก็ไม่ได้เชื่อแต่ก็มีบางส่วนเล็กๆที่แอบคิดแบบนั้นและเขาก็แอบรู้สึกขอบคุณอาโนอิทอสเช่นกัน 

ที่ทางใต้ชามิวลอส

เพอินาสและลูกสาวนั่งกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข ทุกวันๆพวกเขาได้กินข้าวอย่างอิ่มหนำสำราญไม่อดอยากเหมือนเมื่อก่อน ตั้งแต่ที่อาโนอิทอสเปลี่ยนไป อาโนอิทอสก็ดูแลชาวเมืองตัวเองทุกคนไม่ให้อดอยาก ที่บ้านพวกเขาก็อบอุ่นกว่าแต่ก่อนเพราะอาโนอิทอสมอบของใช้ที่จำเป็นมากมายให้ประชาชนทุกบ้าน ชีวิตของพวกเขาดีกว่าแต่ก่อนและพวกเขาก็รู้สึกขอบคุณอาโนอิทอส 

ในเขตเอมโพรซ

จีโนสเล่านิทานให้น้องตัวเองฟัง หลังจากที่น้องชายหลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแล้วจีโนสก็ยิ้มออกมา ตอนนี้น้องชายเขามีร่างกายที่แข็งแรงไม่เจ็บป่วย แตกต่างจากวันนั้นที่ทั่วตัวเปื้อนด้วยเนื้อสีดำใกล้ตาย ทั้งหมดต้องขอบคุณอาโนอิทอส เป็นเพราะอาโนอิทอสที่ทำให้เขาและน้องชายยังมีชีวิตมาถึงวันนี้ได้ ตั้งแต่ที่อาโนอิทอสช่วยพวกเขาในวันนั้น ก็ไม่มีสักวันที่จีโนสและน้องชายไม่รู้สึกขอบคุณอาโนอิทอส นอกจากนี้ที่บ้านเขานั้นยากจนมาตลอด แต่ตอนนี้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้นเพราะอาโนอิทอสแจกจ่ายของยังชีพและหางานให้ชาวเมืองทุกคนทำ ทำให้ทุกคนได้ทำงานที่วัยตัวเองทำได้และมีเงินเพียงพอเลี้ยงชีพตนเอง ทั้งเขาและชาวเมืองที่นี่ทุกคนต่างรู้สึกขอบคุณอาโนอิทอส 

ตอนนี้ทั่วเมืองชามิวลอสผู้คนต่างใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และในใจพวกเขาก็ไม่ได้นึกถึงใครนอกจากอาโนอิทอส 

อีกด้านหนึ่งขณะที่ทุกคนนึกถึงใบหน้าของอาโนอิทอสอย่างมีความสุข ก็มีเด็กสาวสองคนที่นึกถึงใบหน้าของอาโนอิทอสแต่พวกเธอมีความทุกข์ หลังจากที่ได้รู้ว่าอาโนอิทอสจะต้องจากไปก็ผ่านมาหลายวันแล้ว พาเน่และเลวี่ยังทำใจเรื่องนี้ไม่ได้ ในใจของพวกเธอมันสับสนวุ่นวายไปหมดและพวกเธอก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองควรจะต้องทำยังไง 

ที่นอกเมือง ห่างไปราว 20 เมตร

ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งทั่วตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและโลหิต เขากำลังคลานไปที่หน้าประตูเมือง สภาพของเขาดูเหมือนคนใกล้ตายเต็มทน 

หลังจากถูกหลอกและเผชิญหน้ากับศัตรูกว่า 20 คน คามิวดุสก็จัดการพวกมันแล้วหนีรอดมาได้แต่ตัวเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส คามิวดุสพยายามกลับมาที่เมืองเพื่อนำข่าวสำคัญบางอย่างมาบอกอาโนอิทอส ข่าวสำคัญเกี่ยวพันถึงชีวิตอาโนอิทอส ข่าวสำคัญเกี่ยวกับคนที่หักหลังในชามิวลอสและกำลังจ้องเอาชีวิตอีกฝ่าย "อา..โนอิทอส พะ พวกเรามีไส้ศึก...หนี..ไป" เลือดในตัวของคามิวดุสไหลออกมามากมายแล้วร่างเขาก็ค่อยๆเ๾็๲ลง