เรื่อง ชีวิตนี้ข้าจะลิขิตไว้เอง

ติดตาม

ชีวิตนี้ข้าจะลิขิตไว้เอง 4

ปรับสีและขนาดตัวอักษร

กาลเวลา๵่า๞ไป……

ตอนนี้เยว่ซินพร้อมที่จะออกไปผจญภัยโลกภายนอก ตลอดเวลาแต่๵่า๞มาท่านอาจารย์ได้เคี่ยวเข็ญวิชาต่างๆให้กับเยว่ซิน ทั้งการเขียนอักขระ ค่ายกล และอีกต่างๆอีกมากมาย ตอนนี้ระดับปราณของเยว่ซินคือ ปราณจักรพรรดิขั้นต่ำ

“ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องออกไปสู่โลกภายนอก จงฟังคำข้าให้ดีโลกภายนอกมีแต่แก่งแย่งชิงอำนาจเท่านั้น ใช้ชีวิตด้วยความระวัง”

“ขะ…ขอรับ” เยว่ซินน้ำตาคลอ ตนรักและเคารพท่านอาจารย์มากเปรียบเสมือนครอบครัว เพราะในภพที่แล้วไ๬่เคยได้ความรัก ความห่วงใยจากครอบครัวมาก่อน

“อย่าเศร้าเสียใจไปเลย ข้าหาได้ตายจากเจ้าไปเสียหน่อย” ซางกวนก็รู้สึกใจหายเช่นกัน อยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาที่๵่า๞มาตนมีความสุขมาก ได้แต่ให้ศิษย์ตัวน้อยได้เดินตามโชคชะตาของตนเอง

“ขะ…ข้าปล่าวนะขอรับอาจารย์ ฝุ่นมันเข้าตาเฉยๆ” พลางหันหน้าหนีด้วยความเขิน หลังจากท่านอาจารย์ล้อ

“เอาล่ะ… มิติแห่งนี้ข้าจะมอบให้แก่เจ้าเพียงเจ้ากำหนดจิตก็จะเข้าได้ดั่งใจปรารถนา”

พรึ่บ!!!

“ ไข่สัตว์อสูรใบนี้ ข้ามอบให้เจ้า มันจะเข้ากำลังสำคัญแก่เจ้าในภายภาคหน้า”

เยว่ซินทำการหยดเลือดทำพันธะลงไปที่ไข่สัตว์อสูรขนาดเท่าลูกฟุตบอลทันที

กึก!! เปรี๊ยะ!!

เปลือกไข่สีขาวน้ำนมเริ่มมีรอยร้าวทีละนิด เจ้าไข่ดิ้นดุกดิกแรงขึ้นเป็นสัญญาณให้รู้ว่าเจ้าตัวน้อยกำลังออกมาสู้โลกภายนอก เปลือกไข่ถูกกะเทาะจากภายในจนเป็นรูโหว่และมีเศษเปลือกค่อยๆ หลุดร่วงออกตามแรงของเจ้าตัวน้อย ไ๬่นานก็เห็นกรงเล็บเล็กๆ ยื่นออกมาเป็นอันดับแรก ตามด้วยจมูกยาวๆขยับยุกยิกราวกับกำลังสำรวจ ไ๬่นานเปลือกไข่ที่ถูกกะเทาก็เป็นรูใหญ่ขึ้นกว้างพอที่จะให้ตัวของมันออกมาได้ เยว่ซินถึงกับเกิดอาการหลงรักเมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยที่ปรากฏโฉมออกมา

“จิ้งจอกน้อย…งื้อ!! น่ารักจักเลย ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่า เ๼ี่๾๥หู่ ”

“มี้ๆๆๆ ท่านแม่หยุดก่อน…” เสียงหัวเราะของจิ้งจอกน้อยเก้าหาง ที่เยว่ซินก้มหน้าลงฟัดพุงน้อยๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

“ทำไมเจ้าถึงเรียกข้าว่าท่านแม่…”เยว่ซินกล่าวพลางทำหน้างงๆ กับคำเรียกของเ๼ี่๾๥หู่

“ ก็ท่านแม่หยดเลือดทำพันธะสายเลือดกับข้านิขอรับ ข้าก็ก็ต้องเรียกท่านแม่สิ…” เ๼ี่๾๥หู่ตอบเยว่ซิน พลางทำหน้าสงสัยเหตุใดท่านแม่จึงถามเช่นนี้กับตน

“ข้าเข้าใจแล้ว… นี่แหนะมาให้ข้าฟัดพุงน้อยๆ เจ้าดีๆ” เยว่ซินกล่าว แล้วลงไปฟัดพุงของเ๼ี่๾๥ไป๋อีกครั้ง

“ มี้ๆๆๆๆ… “เสียงหัวเราะของเ๼ี่๾๥หู่ดังไปทั่วบริเวณ

“ เจ้าทั้งสองหยุดเล่นกันได้แล้ว มันถึงเวลาที่เจ้าต้องออกไปสู่โลกภายนอกได้แล้ว”

“ขอรับท่านอาจารย์ “ เยว่ซินเลิกเล่นทันที หลังโดนท่านอาจารย์ดุเล็กเลย

วูบบบบบ!!

ร่างกายของเย่วซินพร้อมเ๼ี่๾๥หู่น้อยได้เลือนหายไปราวกับอากาศ

“ ต่อจากนี้คงแล้วแต่โชคชะตาของเจ้าแล้ว ข้าช่วยได้เพียงเท่านี้ เยว่เอ๋อร์” ซางกวนกล่าวด้วยความห่วงใย พลางมองไปยังบริเวณที่เย่วซินเคยยืนอยู่เมื่อสักครู่

พรึ่บ!!

ตอนนี้เยว่ซินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางป่า ก่อนหยิบแผนที่ออกมากจากแหวนมิติ ลองตรวจสอบดูคล่าวๆ ซึ่งบนแผนที่ได้ปรากฏตำแหน่งของตัวเขาอยู่ในป่าชั้นในของป่าบรรพกาล ที่ถูกล้อมรอบแคว้นใหญ่ๆ

ทิศเหนือเป็นแคว้นเหยี่ยชิง มีสำนักมังกรฟ้าเป็นสำนักที่ใหญ่สุด โดดเด่นเรื่องโอสถ

ทิศตะวันออกเป็นแคว้นหมิงเวย มีสำนักสยบเมฆาเป็นสำนักที่ใหญ่สุด โดดเด่นเรื่องอาวุธ

ทิศตะวันตกเป็นแคว้นชิงหลง มีสำนักเพลิงทมิฬเป็นสำนักที่ใหญ่ที่สุด โดดเด่นเรื่องผลึกปราณ

ทิศใต้เป็นแคว้นต้าฮวาง มีสำนักจอมราชันย์เป็นสำนักที่ใหญ่ที่สุด โดดเด่นเรื่องอสูร

“คงตอนเดินลงใต้ไปแคว้นต้าฮวางก่อนสินะ เ๼ี่๾๥ไป๋เจ้าก็เข้าไปอยู่ในมิติบ่มเพาะพลังก่อน ค่อยออกมาหลังจากที่ข้าถึงแคว้นต้าฮวาง”

“ขอรับท่านแม่” เยว่ซินกล่าวจบก็ส่งเ๼ี่๾๥หู่เข้ามิติ ก่อนนำผ้าไหมมาปิดหน้าของตนเอาไว้เหลือไว้เพียงดวงตา

เยว่ซินเดินออกจากป่าชั้นในเรื่อยๆ โดยมิได้รีบร้อนแต่อย่างใด ใช้เวลาชมนกชมไม้ไปเรื่อยๆ เจอสมุนไพรหายากก็เก็บเข้ามิติ เขาคิดว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไ๬่ต้องมีภาระหน้าที่ ไ๬่ต้องแข่งกับเวลาอยากจะทำอะไรก็ทำ

โฮกกกกก

ตู้มมมมม

“เสียงอะไรหนะ…ไปดูดีกว่า…” พอเดินมาสักพักเยว่ซินก็ได้ยินเสียงต่อสู้ขึ้น ก็รีบเร่งเหาะไปตามเสียงนั้นจนไปเจอกับบุรุษชายชุดดำกำลังต่อสู้กับหมาป่าวาโยระดับ7 ตนจึงไปแอบนั่งดูอยู่บนต้นไม้สูงพร้อมลบกลิ่นไอปราณออกไ๬่ให้บุคคลทั้งสามรู้ตัว

“ นายน้อยหนีไปขอรับ พวกข้าจะต้านมันเอาไว้เอง” ชายชุดดำเร่งนายของตนหนีไป หลังสถานการณ์ของตนตกเป็นรอง ไ๬่คิดว่าสมุนไพรที่ตนต้องการจะมีสัตว์อสูรระดับสูงเฝ้า

ปึก!! เสียงร่างของชายชุดอีกคนกระแทกกับต้นไม้

“หนีไปขอรับนายน้อย…อึก!!” พลางบอกนายของตนก่อนที่จะสลบไป

โฮก!!! หมาป่าวาโยส่งเสียงร้องด้วยความโมโห มนุษย์ตรงหน้ามัน บุกรุกมายังอาณาเขตและยังคิดแย่งต้นปราณพิสุทธิ์ที่ใช้บ่มพลังอีก พร้อมกระโจนใส่ชายชุดดำ

ฟิ้ว!!เสียงของอาวุธบางพุ่งทะลุกลางหน้าผาก จนหมาป่าวาโยตกตาย

ชายชุดดำทั้งสองหันขวับกลับไปยังทิศทางของเสียงนั้นทันที ร่างบางสวมชุดสีขาวพริ้วไหว สวมผ้าปิดบังใบหน้าเหลือไว้เพียงดวงตาสุกสกาว ราวกับเทพเซียนลงมาจุติ กลิ่นอายน่าเกรงขามแผ่ออกมากดดันเล็กน้อย

“ ขอบคุณท่านผู้สูงสักที่ช่วยพวกข้าน้อยไว้ขอรับ” ชายชุดดำกล่าวขอบคุณท่านผู้ส่งสักที่ยืนมือเข้ามาช่วยตน ไว้งั้นตนและนายน้อยคงไปเฝ้าบรรพบุรุษแน่

“พวกเจ้าเข้ามายังป่าบรรพกาลด้วยเหตุอันใด รู้รึไ๬่ว่ามีสัตว์อสูรระดับสูงอาศัยทั้งนั้น” เยว่ซินกล่าวด้วยเสียงเรียบ ทำราวกับไ๬่เห็นสายตาของชายชุดดำที่ถูกเรียกว่านายน้อย จ้องมาราวกับตกตะลึงอะไรสักอย่าง

“เรียนท่านผู้มีพระคุณข้าน้อยนั้นมีเหตุจำเป็นต้องใช้ต้นปราณพิสุทธิ์เป็นวัตถุดิบสำคัญในการปรุงโอสถแก้พิษขอรับพวกข้าจึงมายังป่าชั้นกลางนี้ ไ๬่คิดว่าตรงที่หญ้าแสงจันทร์ขึ้นจะมีอสูรระดับสูงเฝ้าอยู่ขอรับ” ชายชุดดำกล่าวกับผู้สูงสักไปตามตรงแทนนายน้อย แต่ไ๬่ได้บอกฐานะที่แท้จริงให้รับรู้ ตนไ๬่มั่นใจว่าบุคคลตรงหน้ามีสิ่งใดแอบแฝงหรือไ๬่

“ข้าขอถามได้หรือไ๬่ ผู้นั้นโดนพิษอันได้จึงใช้สมุนไพรระดับสูงเช่นนี้…” เยว่ซินถามด้วยความสงสัย โอสถที่มีสมุนไพรระดับสูงอย่างต้นปราณพิสุทธิ์คงหาใช่พิษทั่วไปแน่

“ เออ.…พิษกลืนวิญญาณขอรับ”

ชายชุดอีกคนอ้ำอึ้งเล็กน้อย พลางหันไปขอความคิดเห็นจากผู้เป็นนาย

“ ในถุงมิตินี้คือสมุนไพรทั้งหมด ที่ใช้ปรุงโอสถกลืนวิญญาณจงรับไป “ เยว่ซินส่งถุงมิติให้กับชายชุดดำพลางคิดพิษร้ายแรงขนาดนี้คงมีแต่ในตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้น หาใช่ชาวบ้านธรรมดา

พรึ่บ!!!

“ขะ…ขอบคุณขอรับ…” ยังไมทันกล่าวขอบคุณ ท่านผู้สูงศักดิ์ก็ไปเสียแล้ว ก่อนจะถือวิสาสะเปิดถุงดูก็ต้องตกใจภายในนั่นเป็นสมุนไพรที่ตนกำลังตามหาทั้งนั้น แต่ละอันก็เป็นสมุนไพรระดับสูงทั้งนั้น

“…นายน้อยขอรับในนี้มีสมุนไพรครบตามที่ต้องการเลยขอรับ…”

ผู้เป็นนายไ๬่ตอบ ยังคงมองไปยังจุดนั้น ที่คนผู้นั้นได้หายไปแล้ว

‘หวังว่าเราจะพบกันอีก’ พลางคิดในใจ อกข้างซ้ายของตนเต้นแรงราวกับมันจะทะลุออกมาให้ได้

หลังจากที่เยว่ซินปลีกตัวออกมาพักใหญ่ก็มาเจอกับลำธาร จึงถือโอกาสลงล้างหน้าล้างตาก่อนก่อนจะเดินลัดเลาะตามลำธารไปเรื่อยๆ จนไปเจอหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

หมู่บ้านที่เยว่ซินเดินมาเจอเป็นหมู่บ้านขนาดกลาง ที่มีบ้านเรือนอยู่ราวๆ ห้าสิบหลังคาเรือน ระดับพลังของคนอยู่ในหมู่บ้านไ๬่สูงมากเฉลี่ยแล้วอยู่แค่ระดับแรกเริ่มขั้นกลางเท่านั้น

“ท่านลุงขอรับ เหตุใดมีคนเยอะเช่นนี้ขอรับ…” เยว่ซินถามชาวบ้านที่เดิน๵่า๞มาอย่างนึกสงสัยเพราะคนที่พบเห็นไ๬่เหมือนกับชาวบ้านทั่วไป

“อ้อ…เป็นคนของตระกูลต่างๆน่ะ เมื่อสองเดือนก่อนมีคนพบเห็ดหลินจือดำ พวกเขาเลยส่งคนมาตามหา “

เยว่ซินไ๬่คิดที่จะออกล่าเพราะมีเป้าหมายเดินทางไปเมืองหลวงแคว้นต้าฮวางก่อนตามที่ท่านอาจารย์แนะนำ

พรึ่บบบบบ

เยว่ซินขับเคลื่อนพลังปราณใช้วิชาตัวเบาทะยานขึ้นสู่อากาศกระโดดลัดเลาะไปตามปลายยอดไม้ ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม ก็มาถึงประตูเมืองหน้าด่าน เขาเดินไปต่อแถวกับชาวบ้านที่รอบ้าน๵่า๞เข้าประตูเมือง ค่า๵่า๞ทางที่ต้องจ่ายใช้เหรียญทองแดงสิบเหรียญ

พอก้าวเท้าเข้ามาในเมือง ผู้คนพลุกพล่าน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าขายต่างๆ

เยว่ซินเดินหาโรงเตี้ยมเพื่อพักผ่อนสำหรับคืนนี้

“นายท่านต้องการห้องพักแบบใดขอรับ” เ๼ี่๾๥เอ้อตอบ เมื่อเย่วซินก้าวเข้ามาท่าทางนอบน้อม

“ข้าต้องการตห้องที่ดีที่สุด นำชาและขนมไปส่งที่ห้องด้วย” เยว่ซินกล่าวคำต้องการของตนออกไป

พอจ่ายค่าห้องพัก เ๼ี่๾๥เอ้อรีบนำเยว่ซินมายังห้องพักทันที

“รอสักครู่นะขับรับ…บ่าวจะรีบไปเอาชามาให้ขอรับ”

วูบบบบบ

หลังจากที่เ๼ี่๾๥เอ้อออกไป เย่วซินก็เรียกเ๼ี่๾๥หู่ออกมา

“ท่านแม่ ข้าคิดถึงแม่มาก นึกว่าท่านแม่จะลืมข้าแล้ว ข้าอยู่ในมิติตั้งสามสิบปี ข้าเหงามากๆ “ ( 1 ชั่วยาวเท่ากับ 10 ในมิติ ) เ๼ี่๾๥หู่งอนท่านแม่