เรื่อง จีบแล้วนะคุณพยาบาลจอมซ่าส์

ยัยน้องพากันไปซื้อกลับกทม.กันแล้วได้ไปหาอะไรทานนอกบ้านเล็กน้อยจ๹้า

"มึง....กูซื้ออะไรเดียวว่ะมีหลายอย่างเลย"

"ซื้อของที่แดกได้..แล้วมีความหมายดิ"

"หื้มมมมม..ก็ได้จะลองเลือกดูละกันพี่ในแผนกจะชอบไหมนะ"

"เอาที่มึงว่าให้แล้วเขาชอบดิพอละ...อย่าคิดมาก"

"โอเคร"

จากนั้นยัยน้องก็เลือกดูของฝากได้เลยอะไปหมดเลยจ๹้าแล้วยัยน้องไปเห็นแหวนวงหนึ่งเป็นสแตนเลสสวยแบบลายกระต่าย 

"จะเอาเหรอ"

"กูใส่ได้ที่ไหน..อยู่รพ.ก็ไม่ได้ใส่"

"ทำเป็นสร้อยดิ..."

"ออจริงดิความคิดดี"

"นั้นคุณน้าครับเอาวงนี้นะครับเขียนว่านั้นคุณน้าครับเอาวงนี้นะครับเขียนว่า..tulip..นะครับ"

"ได้จ๹้า....เอานิ้วหนูมาลองขนาดก่อนนะลูก"

"ได้ครับ"

ยัยน้องก็ทำสร้อยมาได้เส้นหนึ่งดูมีค่ามาถึงจะไม่แพงแต่มันมีค่าต่อใจยัยน้อง 

"เอา!!..ทิวลิปเจอกันอีกแล้วนะครับ"

"ออ..มีอะไรหรือเมฆ"

"เปล่าพอดีเรามาหาอะไรทานแถวนี้นะ"

"ออเหรอ..ที่หลังไม่ต้องทักเราอีกแล้วนะ"

"ทำไมละเราอยากจะทักนิ"

"เราจะเรื่มกับคนอื่นแล้วนายก็อย่ามายุ่งชีวิตเราอีกเลยนะ"

ยัยน้องเปลี่ยนไปทั้งแต่เมื่อกลับมาแล้วเจออะไรหลายๆยัยน้องเลยมีภูมิขึ้นเลยทำให้กล้าตัดสิ้นใจตัดเยื่อใยให้ขาดเมื่อก่อนยัยน้องทำไม่ได้..ได้แต่หลบหลังหมอสัตย์ตลอด 

"โอเครนั้นเราขอให้นายมีความสุขนะ"

"เช่นกันนะ"

ยัยน้องจูงหมอสัตย์ที่มองด้วยความงงว่ายัยน้องพูดจับใจมากเลยบอกยัยน้อง

"มึงเอาความกล้ามาจากไหนว่ะ..เพราะปกติมึงเป็นคนไม่กล้าสู้หน้าใคร"

"หน้ากูชาไปแล้วมัง"

"ก็ดีแล้วมึงตัดได้..กูขอเป็นกำลังใจให้มึงนะ"

"ขอบคุณนะมึง..อีกแล้วมึงอยู่ในวันกูแย่ๆตลอด"

"ชั่งมันเถอะยังไงกูก็รักมึงนิตัดไม่ขาดเหรอไอเพื่อน"

"ไปกันเถอะ..กูอยากไปไหว้พระก่อนกลับสักหน่อยเผื่ออะไรจะดีขึ้น"

"ก็ดีนะ..กูว่าจะชวนมึงอยู่ด้วย"

ในใจยัยน้องเริ่มดีขึ้นแล้วออกจากสถานการณ์ที่อมทุกข์ได้แล้ว

"มึง..ไปไหว้ศาลหลักเมืองกัน"

"ได้ดิ"

"ซื้อดอกไม้ก่อนไหมมึง"

"กูว่าจะซื้อพวงมาลัยดอกมะลิไปถวายนะ"

"ก็ดีนะ..นั้นก็เอาด้วยพวงหนึ่งละกัน"

จากนั้นทั้งสองได้นำพวงมาลัยไปไหว้ศาลหลักเมืองภูเก็ตกันแล้วได้กลับบ้านกันวันนี้ที่บ้านยัยน้องได้ทำอะไรทานเล็กๆแล้วได้ชวนหมอสัตย์มาทานด่วยกัน 

"พรุ่งนี้แล้วนะมึง"

"หืม...เร็วจังเนอะมึง"

"กูไม่อยากกลับเลยอยากอยู่ตรงนี้ที่บ้านที่กูรักทุกๆอย่างที่กูเป็นกูอยู่"

"ค่อยกลับมานะมึง..ไว้กูพากลับมานะ"

"คงนั้นละมึง..ขอบคุณละมึง"

เวลาก็เลยมาอีกวันที่ยัยน้องไม่อยากกลับกรุงเทพฯจ๹้า 

"ป๊าม๊า..ไม่กลับได้ปะอะ"

"ได้ที่ไหนละลูก..รอสักสามปีค่อยย้ายมาลงที่บ้านก็ได้เก็บประสบการณ์ให้มากเยอะๆๆเลยนะ"

"ก็ได้ครับม๊า...นั้นผมไปก่อนนะครับ..สวัสดีนะครับ...ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ.."

"จ๹้าลูก"

ยัยน้องพยาบาลน้อยของบ้านจะกลับคนเป็นแม่เนอะจะร้องก็ไม่ได้แต่ก็รู้จะร้องเลยหันหน้าไปหาพ่อเผื่อจะดีขึ้นแต่ยัยน้องรู้เลยเข้าไปกอดทั้งสองคน 

"มึงไหวไหมทิวลิป"

"ไหวดิมึงแค่ฝุ่นเข้าตาเอง"

"ฝุ่นหรือแค่คิดถึงบ้าน"

สิ้นสุดคำพูดหมอสัตย์ยัยน้องทนมาตลอดจนร้องไห้ออกมาด้วยทนไม่ไหวแก้มทั้งสองข้างเปียกน้ำตายัยน้อง 

"มึงเอาผ้้าห่มกูไปห่มนอนเถอะหลับสักพักเดียวกูค่อยปลุกถ้ามึงไหว"

"ขอบใจนะ"

จากนั้นหมอสัตย์ขับรถมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯยาวเลยเพราะเอ็นดูยัยน้องขี้ร้องจ๹้า 

หมอสัตย์ขับรถมาก็ล้าๆเลยพักรถแถวก่อนจะเข้ากรุงเทพฯเลยปลุกยัยน้องว่าหัวไหม 

"ไปล้างหน้าในห้องน้ำก่อนไหมเดียวก็จอด๹้านอาหาร"

"ได้ดิ..กำลังหิวเลย..ถึงไหนแล้วอ่ะ"

"สมุทรปราการ.."

"ใกล้แล้วดิเฮ้ยย"

"เอาน่าไปแปรงฟันแล้วมาแดกข้าว"

"ได้ค๹้าาาบหิวๆๆ"

ทั้งสองนั่งทานอาหารกันเรื่อยเปื่อยไปจนมองเวลาว่าควรขับรถเลยเข้าไปซื้อขนมใน7-11เผื่อหมอสัตย์จะไม่ไหว 

"กาแฟไหมมึง.."

"กูสั่งแล้วมึงแดกไรอ่ะ"

"ชาเขียวกับขนมปังถั่วแดงนะ"

"เชื่อเลยขาดของหวานไม่ได้จริงๆๆ"

"เดียวน้ำตาลต่ำเอา"

"ข้ออ้างมากกว่ากูรู้นะ"

"รู้ทันกูอีกแล้ว"

ณหอพัก

"ถึงแล้วววเย้ๆๆๆ"

"โทรบอกที่บ้านยังมึง"

"ยังเลยเดียวไปโทรก่อนนะ"

"อโหลม๊าาค๹้าาาบ"

"จ๹้าถึงแล้วหรือลูก"

"ถึงแล้วนะครับ..เดียวลูกขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ...ม๊าดูแลตัวเองด้วยนะอยู่ทางนั้นนะ"

"จ๹้าได้เลยจะดูแลตัวเองนะจ๹้า"

ยัยน้องกลับมาอยู่ในโหมดทำงานแล้วจ๹้า...เช้าขึ้นมายัยน้องก็รีบตื่นเพราะจะเอาของฝากไปให้ที่รพ. 

"มาแล้วจ๹้า...น้องไม่อยู่พี่หัวหน้าคิดถึงไหมน่าาาา"

"คิด...คืิดเมื่อไรมึงจะกลับมาช่วยกูทำงานเวรยังกับศากศพแล้ว"

"ขอโทดดดด.น้องเอาขนมมาฝากนะจากที่บ้าน..ทุกคนมาทานด้วยกันนะครับ"

ยัยน้องเอาขนมมาฝากทุกคนในแผนก..จนมีอีกคนที่นั่งเฝ้ามองยัยน้องอยู่ 

"คุณ..กินเป็นไหมอันนี้"

"อะไรเหรอคุณ"

"อาโป๊งนะกินเป็นปะ"

"ลองดูแล้วกัน..ขอบคุณนะ"

คุณหมอเจมส์อย่าทำหล่อดิเดียวคนตรงหน้าไม่รู้หรอกว่าดีใจนะ 

"สร้อยคอคุณสวยนะ"

"สวยจริงเหรอคุณ"

"จริงนะ"

ยัยน้องยิ้มส่งความสดใสให้คุณหมอเจมส์โดยไม่รู้ตัวเลยจ๹้าลูกอีกคนจะหลงไปไหนไม่รอดแล้วแต่ก็ไม่กล้าจีบยัยน้อง

"ทุกคนนนนนอร่อยไหมอ่ะน้องอุสาเอามาจากภูเก็ตเลยนะ"

"อร่อยชิของฟรีอิๆ"

"ใจ๹้ายพี่หัวหน้าเดียวน้องไม่เอามาฝากเลย"

"ใจ๹้ายแก่"

ยัยน้องก็ทำงานวนไปเหมือนเดิมจนเวลาเลยมาที่สองทุ่มแล้วยัยน้องพอได้พัก...แต่มีหมอเจมส์ค่อยเอาขนมหรือช็อคโกแลตมาให้อยู่จนคนรอบข้างแอบสังเกตขึ้นมาด้วยความสงสัย 

"ยัยน้อง..มึงเป็นแฟนกับหมอเจมส์เหรอ??"

"บ้าใครเป็นพี่...น้องจะไปมีสิทธิ์ด้วยหรือไง..คนหน้าตาแบบน้องเนี่ยนะ"

"นั้นแก่ก็ลองสังเกตเอาละกันว่าเค้าชอบแก่ไหม"

"ทำไงอ่ะ"

"ก็เค้าค่อยให้กำลังใจเราไหม,ค่อยดูแลเราเปล่า,ค่อยเป็นห่วงไหม"

"เหรอพี่"

"ตอนแก่ลาพักร้อนมีแต่คำถามว่าทิวลิปไม่อยู่เวรเหรอครับหลายรอบละมึง"

หลังจบคำพูดของพี่ในแผนก..ยัยน้องก็หันไปทางหมอเจมส์ทำเอายัยน้องหน้าแดงเลยจ๹้าเพราะอีกฝ่ายหันมาสบสายตากันพอดี 

"ชั่งเค้าเถอะพี่..น้องทำงานละ"

ทุกคนในแผนกก็หัวเราะเพราะยัยน้องหน้าแดง,หูก็แดงไม่ไหวเจ้ากระต่ายน้อยของมี๊ 

ยัยน้องก็ทำงานจนเลิกงานแล้วกำลังจะกลับหอก็มีมือใครบ้างคนจับไว้เลยต้องหันไปมอง 

"นายจะจับผมไว้ทำไม...จะกลับหอแล้ว"

"แค่อยากคุยกับคุณนะ..หลายวันที่คุณหายไปนะ"

"ออพอดีกลับบ้านนะ"

"ออสนุกไหมละคุณ"

"ก็เจออะไรหลายๆเรื่องจนเหนื่อยนะ"

"แล้วนายเป็นไงบ้างที่ไม่ได้เจอกัน"

"ก็เรื่อยเปื่อยนะ..."

"สู้ๆละนายเก่งอยู่แล้ว"

"คุณก็สู้ๆนะผมเป็นกำลังใจให้นะ..ท้อเจออะไรหนักไปก็สู้ละ"

ยัยน้องถึงกับหน้าแดงจ๹้าเหมือนตะโกนตรงหน้าว่าชอบคุณนะ...ดีที่ข้างนอกมองดูกันไม่ค่อยเห็นเท่าไรแต่หมอเจมส์ก็ยังสังเกตเห็นว่าหูยัยน้องแดง 

"คุณขับรถกลับหอดีๆละ..หื้มขอไลน์คุณได้ไหม"

"ก็ได้นะ.....เอานี้"

ยัยน้องส่งคิวอาร์โค้ดให้หมอเจมส์สแกนแล้วหลังจากนันยัยน้องก็กลับหอด้วยใบหน้าที่อิ่มอกอิ่มใจจนถึงหอแล้วหมอสัตย์ไลน์มา

"มึงกลับถึงหอยัง"

"ถึงแล้ว..มึงเข้าเวรยาวอีกแล้วดิ"

"ก็นะ48 ๰๣.เแงแปปเดียว..มึงทานไรยังละ"

"เรียบร้อยแล้วนะว่าจะอาบน้ำแล้วนอนนะพรุ่งนี้เวรเช้าบ่าย"

"ให้กูโทรปลุกไหม"

"ก็ได้นะเผื่อกูลืม..นะขอบใจนะมึง"

หลังจากคุยไลน์กับหมอเจมส์เสร็จยัยน้องกำลังศีรษะตกถึงหมอนก็มีไลน์เด้งขึ้นมา 

"นอนหลับยังคุณ"

"กำลังนะนาย..แล้วนายละเป็นไงบ้าง"

"ก็เรื่อยๆนะแต่ก็แอบเยินเพราะวันนี้มีแต่เด้กเยอะไปหมด"

"สู้ๆละคุณเดียวก็ได้พักอดทนนะสู้ๆ"

หื้มยัยน้องสางกำลังใจให้หมอเจมส์ด้วยทางหมอเจมส์พอได้ข้อความนี้ก็ยิ้มกว้างเลยค๹้าาาบ

"คุณกลับบ้าน..

นึกว่าคุณลาออกเสียแล้วนะ"

"บ้าเหรอนายลาออกจะเอาอะไรกินละ"

"ก็คุณเล่นเงียบไปเลยนิ"

"เหงาเหรอไม่มีผมไปกลัวใกล้โต๊ะนายนะ"

"เหงาดิ"

ยัยน้องถึงกับอึ้งกับคำตอบของหมอเจมส์เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกระบาลของยัยน้องเลยจ๹้า 

"ผมไปนอนแล้วนะนาย...นายตั้งใจทำงานละสู้ๆนะ"

ยัยน้องเขินจนไม่กล้าคุยต่อเลยบอกไปว่าจะนอนแต่ในสมองคือมีแต่หน้าหมอเจมส์ลอยมาหาตลอดจนยัยน้องนอนไม่หลับจนต้องถึงมือหมอสัตย์ 

"เป็นไรมึง"

"นอนไม่หลับ"

"ผิดที่นอนเหรอ"

"เปล่าแค่เจออะไรมานิดหน่อย"

"เจอไอเจมส์เหรอ"

"รู้ได้ไงอ่ะ...มึงรู้ได้ไง"

"กูผู้มีญาณทิพย์"

"มึงจะเป็นหมอคนหรือหมอผีว่ะ"

"หมอผี"

"ไอสัตย์!!!!!!!"

"555+..สบายใจขึ้นปะก็ยุ่งๆอยู่เลยรับสายมึงก่อน"

"โอเครสบายใจขึ้นแย้ว"

"ดีแล้วอะไรที่ไม่ไหวก็วางลงบ้าง..ใครใส่ใจมึงก็ต้องดูแลอีกฝ่ายให้ดีด้วยนะ"

"ค๹้าบพ่อ"

"หื้มไปนอนได้ละกูจะไปเข้าเคสละ"

หลังจากนั้นยังยน้องก็นอนกอดหมอนข้างหลับไปด้วยดีแล้วเวลามันก็เดินเร็วไปไหมจนมาถึงตอนเช้าอีแล้วยัยน้อง 

โทรศัพท์ยัยน้องดังขึ้นปลายสายจากหมอสัตย์โทรมาปลุกในรอบที่สามแล้วจ๹้า 

"ตื่นยังไอขี้เซา..มันกี่โมงกี่ยามแล้วตื่นไอเตี้ย"

"ตื่นแล้วค๹้าบพ่อกำลังลุกจากเตียงไปแปรงฟันค๹้าาบใจเย็น"

"เย็นพ่องมึงดิดูนาฬิกาบ้างจะแปดโมงเช้าแล้วไอเตี้ย"

หลังจากสิ้นสุดคำพูดยัยน้องวิ่งเลยจ๹้ากลัวสายเลยต้องรีบทำให้เสร็จให้ถึงแผนกก่อนจะโดนกินหัวใจ๹้า

"อรุณสวัสดิ์ครับท่านพี่ทั้งหลาย"

"มีงจะมาสายอีกแล้วนะยยน้อง"

"นิดหน่อยเองครับพี่อิๆ"

"เดียวจะหัวเราะไม่ออกนะมึง"

"แหะๆน้องไปทำงานดีกว่า..รับเวรเช้าจ๹้า"

ยัยน้องก็ทำงานทุกอย่างวนไปช่วยผู้ป่วยเกือบทั้งวันจนมาพักที่ครั้งตอนบ่ายสองแล้ว 

"คุณ..เหนื่อยไหม"

"นายมากกว่าเหนื่อยปะ"

"สบายมากแค่นี้เอง"

"นั้นตรวจต่อไหมละ"

"ใจเย็นนะคุณ..คุณก็ไม่ได้พักเลย..ไปหาไรกินกันก่อนไหม"

"ก็ดีนะ"

"นั้นไป7-11กัน..ผมสั่งข้าวมาส่งแล้วแต่อยากได้ขนมกินเล่นนะ"

"ผมยังไม่มีข้าวเหมือนนายเลยยังไม่ได้สั่ง"

"สั่งทำไมคุณ..ผมสั่งเผื่อให้แล้วนะ"

จากนั้นยัยน้องก็เดินไปใน7-11เผื่อหาของทานเล่นแล้วได้ขนมมาตามระเบียบการเลยจ๹้า 

หลังจากนั้นไรเดอร์มาส่งข้าวให้ทั้งสองแล้วหมอเจมส์ชวนยัยน้องเข้าไปทานในห้องพักแพทย์แต่ยัยน้องเกรงใจเลยจะปฎิเสธแต่โดนพี่ว่าหน้าดันยัยน้องเข้าห้องไปเลยจ๹้า

พอเข้าห้องพักแพทย์ยัยน้องก็ทำตัวไม่ถูกเลย 

"คุณนั่งก่อนนะเดียวจัดใส่จานให้"

"ขอบคุณนะนาย"

อาหารมาพร้อมมีแต่ของน่าทานทั้งนั้นยัยน้องเลยกินไปเล็กน้อยเพราะความเหนื่อย 

"ขอบคุณนะนายที่สั่งเผื่อ"

"ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้สบายมากครับ"

หมอเจมส์ยิ้มให้ยัยน้องเห็นมุมน่ารักๆของหมอเจมส์ที่คนทั่วไปหมอว่าเป็นซาตานจ๹้า 

"คุณผมถามอะไรหน่อยดิ"

"ถามมาดิจะถามอะไร"

"ผมขอจีบคุณได้ไหม"

"อ่ะ!!!!"

"เอานี้น้ำ"

ยัยน้องข้าวเกือบพุ่งจ๹้าโดนหมอถามแบบนี้ใครจะไปถูกละจ๹้า 

"ตกลงว่าไง..ผมจีบได้ไหมครับ"

"แล้วแต่นายนะ...>\<"

ยัยน้องหน้าแดงแล้วไม่กล้าพูดเลยก้มหน้าไม่พูดต่อจ๹้า