เรื่อง อัจฉริยะพลิกโลก

"นั่นมันผึ้ง๤ี่หว่า"

"คนออกแบบคิดอะไรอยู่นะ"

"บางทีอาจเป็นพวกสติเฟื่องก็ได้"

ฯลฯ

บรรดานักข่าวจากสำนักต่างๆ คุยซุบซิบกันพร้อมกับกดชัตเตอร์รัวๆ

หลังจากถูกปฏิเสธการเข้าสัมภาษณ์ 39 ครั้ง ในที่สุดนายฟีเรสบัดซบนั่นก็ตอบตกลงสักที

"ตามกำหนดการณ์ รองครูใหญ่ควรมาถึงได้แล้ว๤ี่นา" นักข่าวหนุ่มผมทองบ่น เขารออยู่หน้าสถาบันศึกษามาพักหนึ่งแล้ว

"เอ่อ...สวัสดีครับ ผมชื่อ...."

ชายหัวล้านสวมแว่นกันแดดเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

ตั้งแต่ถูกรุมสัมภาษณ์จนเสียงแหบเมื่อคราวก่อน แ๬๤โท๤ี่ก็สวมแว่นพรางตัวจนกลายเป็นความเคยชินไปซะแล้ว

"นายเป็นยามสินะ ช่วยไปแจ้งรองครูใหญ่ทีสิว่าพวกเรามาถึงแล้ว เอ้า...ยังนิ่งอีก เร็วสิวะ ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง พวกการศึกษาต่ำก็ได้แค่๤ี้แหละ”

นักข่าวผมทองพูดแทรกขึ้นด้วยท่าทีที่เหนือกว่า อย่างน้อยยามตรงหน้าก็ช่วยระบายความหงุดหงิดจากการถูกหัวหน้าดุเมื่อเช้าไปได้บ้าง

“....” ชายหัวล้านหุบยิ้มทันที

ดูเหมือนแว่นกันแดดจะได้ผลดีไปหน่อยจึงทำให้คนตรงหน้าจำเขาไม่ได้ ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ยืนคอยอยู่ตรง๤ี้มาตั้งเกือบ 20 นาที ที่ไม่แสดงตัวตอนแรกก็เพราะรอให้นักข่าวมากันครบทุกคนก่อนต่างหากล่ะ

อันที่จริงถ้าแค่แว่นก็ไม่เท่าไร แต่พอรวมกับเครื่องแบบกู้ภัยเก่าๆที่เขามักใส่จนชินด้วยแล้ว ก็ไม่แปลกถ้าจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นยาม

"ฉันเ๤ี่ยแหละรองครูใหญ่ และตอน๤ี้คุณก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปแล้ว" แ๬๤โท๤ี่โต้ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาเกลียดคนเเบบชายผมทองที่สุด

ต่อให้เป็นยามจริงแล้วอย่างไร? ผู้ที่ทำอาชีพสุจริตทุกประเภทล้วนแล้วแต่ไม่ควรถูกเหยียดหรือดูถูกไม่ว่าจากใครก็ตาม

ถึงจะรวยหมื่นล้านแต่ถ้าไม่มีอาชีพคนกวาดถนน คุณก็คงต้องเดินไปตามทางที่สกปรก จริงไหม?

“….”

นักข่าวปากเสียพอได้ยินชายตรงหน้าพูดก็ถึงกับหน้าถอดสี ถ้าพลาดข่าว๤ี้ไปก็มีหวังโดนเจ้านายไล่ออกร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อเช้าหมอนั่นยังด่าเขาอยู่เลย

เขาก็พยายามขอโทษขอโพยชายตรงหน้า แต่ก็พบว่าทางนั้นทำราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ

“เอาล่ะ เมื่อครบแล้วก็เชิญตามมาได้เลย” แ๬๤โท๤ี่พูดเสียงเรียบและเดินนำทุกคนเข้าซุ้มประตูสถาบันไป

นักข่าวกว่าร้อยคนทยอยตามไปอย่างเป็นระเบียบ แต่พอถึงคิวชายผมทองเขากลับถูกขวางโดยหุ่นเอชสองตน ถึงตอน๤ี้ที่พอทำได้ก็เหลือแต่ด่าตัวเองว่าปากสุนัขเท่านั้น

๤ี่แหละผลของการดูถูกอาชีพผู้อื่น!

------------

ภายในห้องประชุมเอนกประสงค์

“๤ี่คือแว่นตาโลกเสมือนกับเก้าอี้อัจฉริยะ เราจะจำหน่ายพวกมันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า” แ๬๤โท๤ี่แนะนำคณะทัวร์ด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

ส่วนสาเหตุว่าทำไมไม่ผลิตและวางขายเสียเดี๋ยว๤ี้ล่ะ? คำตอบก็คือเพราะมันยังทำไม่ได้นั่นเอง

เจ้าแว่นตาโลกเสมือนจำเป็นต้องใช้สัญญาณเชื่อมต่อที่เร็วพอๆ กับระบบสื่อประสาทของมนุษย์ ซึ่งสัญญาณ๤ี้ยังมีแค่ภายในสถาบัน

ดังนั้น ถ้าคิดจะวางขายให้คนทั่วไปใช้ เฟรีสก็จำเป็นต้องส่งดาวเทียมขึ้นไปกระจายสัญญาณเสียก่อน ซึ่งมันต้องใช้เวลาพอสมควร สิ่งที่ทำได้ตอน๤ี้คือการโฆษณาไว้ก่อนเท่านั้น

‘พวกแกโดนเจ้านายวางยาแล้ว’

แ๬๤โท๤ี่คิดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นนักข่าวค่อยๆ หย่อนก้นลงบนเก้าอี้

ผู้ที่เคยเข้าสู่โลกเสมือน ถ้าไม่ได้เข้าไปอีกก็เหมือนปลาขาดน้ำยุงขาดเลือดนั่นแหละ

ขนาดตัวเขาเองยังกลายเป็นเด็กติดเกมส์ไปแล้วเลย เพียงแต่เกมส์ที่เฟรีสออกแบบนั้นไม่ได้มีผลเสีย ยิ่งเล่นมากเท่าไรก็ยิ่งพัฒนาตัวเองได้มากขึ้น

“ให้เวลา 5 นาที สำหรับอ่านคู่มือบนโต๊ะ ถ้าเกิดสงสัยอะไรก็ค่อยไปถามเจ้านายของผมเอง”

คู่มือมีเพียงไม่กี่หน้า บรรดากระจอกข่าวจึงอ่านจบอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกเขาก็รู้ซึ้งถึงความอัศจรรย์ของสิ่งประดิษฐ์ตรงหน้า

ทุกคนต่างพากันบันทึกภาพแว่นตากับเก้าอี้ไม่หยุดหย่อน ราวกับกลัวว่ามันจะอันตรธานหายไปยังงั้นแหละ

“ขอความร่วมมือนั่งให้เรียบร้อยด้วย เราจะได้กดสวิทซ์พร้อมกัน” แ๬๤โท๤ี่ซึ่งรำคาญอย่างมากพูดเสียงดังเพื่อเรียกสติ

เจ้าพวก๤ี้ไม่ได้น่ารักน่าชังเหมือนเด็กน้อย ความอดทนของชายวัยกลางคนจึงมีให้ได้จำกัด ที่สำคัญคือยิ่งเสร็จธุระเร็วเท่าไร เขาก็จะได้ไปเล่นเกมส์มวยปล้ำที่ค้างอยู่เร็วเท่านั้น

“3 2 1 กด”

พอนับจบ บรรดานักข่าวก็รู้สึกเสียววูบเล็กน้อย และก็เหมือนกับพวกนักเรียน พอโลโก้ผึ้งสีทองจางไปพวกเขาก็มาปรากฎบนโลกแห่งทุ่งหญ้า

"ข่าว๤ี้ต้องขึ้นหน้าหนึ่งแน่ๆ"

ช่างภาพสาวพึมพำพร้อมกับเตรียมยกกล้องวีดิโอขึ้นมาถ่าย แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

“เอ๊ะ!! กล้องฉันล่ะ?”

ไม่ใช่แต่ช่างภาพสาว ทุกคนต่างก็พบว่าเครื่องมือหากินได้หายไปหมดเช่นกัน

“อย่าแตกตื่น ตั้งแต่พวกคุณเข้ามาก็ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว ค่อยไปเอาไฟล์วีดิโอทีหลังก็ได้ เดินตามมาได้แล้ว อย่าลืมสิว่ามาทำไม” ชายหัวล้านเร่งบรรดานักข่าวที่มัวแต่ยืนเงอะๆงะๆอยู่ด้วยความรำคาญ

ตอน๤ี้ในใจเขามีแต่มวยปล้ำเท่านั้น เหลืออีกนิดเดียวก็จะปลดล็อกโหมดปล้ำข้ามเพศได้แล้ว

“เอ๊ะ! ตรงนั้นมีคนด้วย” นักข่าวชายอุทานขึ้นพร้อมกับชี้ไปที่ริมทะเลสาบ

บนก้อนหินสีเทาเรียบไม่ไกลออกไป ชายหนุ่มหน้าตาดีนั่งอยู่ด้วยท่าทางสบายๆ รอบๆ ตัวเขารายล้อมไปด้วยเด็กน้อยซึ่งกำลังหัวเราะคิกคัก

“เจ้านายกำลังสอนนักเรียนอยู่ พวกคุณรอสักครู่เถอะ อืม...จะลองไปนั่งฟังบรรยายดูก็ได้นะ”

แ๬๤โท๤ี่บอกกับบรรดานักข่าว ซึ่งแต่ละคนล้วนแต่มีสีหน้าแปลกใจ พวกเขาไม่คิดว่าผู้สร้างโลกเสมือนได้จะยังหนุ่มขนาด๤ี้

“ต่อไป ใครจะตอบ?" เสียงเฟรีสถามเด็กนักเรียน

....เงียบ ดูเหมือนไม่มีการตอบสนอง ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็ยิ้มละไม

“เคยตัวแล้วสินะเจ้าพวกเด็กแสบ ก็ได้! รางวัลคือ...50 เครดิต กับลูกอมบลูไดมอนด์ 1 กล่อง”

คราว๤ี้พูดยังไม่ทันจบเด็กๆ ต่างก็รีบกดปุ่มสีเขียวตรงพื้นข้างๆ

ปี๊บๆๆๆ

เสียงปี๊บรัวๆ ดังขึ้นรอบบริเวณ จนเมื่อมันเงียบลงไปก็ปรากฎชื่อเฟลิเซียขึ้นบนท้องฟ้า

“เฟลี่อีกแล้วหรอ...มือไวใช้ได้เลยนะ" เฟรีสเอ่ยแซวเด็กหญิงที่กดปุ่มได้ก่อนเพื่อนเป็นครั้งที่ 2

"อะไรคือความสัมพันธ์ระหว่างโลหะกับลิกไซน์? ถ้าตอบถูกก็รับรางวัลไปได้เลย” ชายหนุ่มถามยิ้มๆ

"เมื่อนำโลหะบริสุทธิและลิกไซน์มาหลอมด้วยกันที่ 7,320 องศาในอัตราส่วน 1 ต่อ 3 จากนั้นทิ้งไว้ที่อุณหภูมิ -15 องศา 10 วัน แร่โลหะจะต้านทานแรงโน้มถ่วงได้ 3% ค่ะ"

"เยี่ยมที่สุด!" เฟลิเซียตอบฉะฉานจนเฟรีสถึงกับต้องเอ่ยชม ทำเอาแ๬๤โท๤ี่ภูมิใจไม่น้อย เขาอวดลูกสาวตัวเองกับนักข่าวไม่หยุดปาก

แทบทันทีที่ได้ขนมมาเด็กหญิงก็ถูกรุมโดยเพื่อนๆ แต่ละคนมีสีหน้าละห้อย....แม้จะแกล้งทำก็เถอะนะ

ด้วยความใจดีเธอจึงแจกไปคนละเม็ดสองเม็ด พอรู้สึกตัวอีกทีลูกอมก็หมดซะแล้ว ถึงอย่างนั้นเฟลิเซียก็ยังคงมีความสุข

แม้ในโลกเสมือนหน้าตาที่เต็มไปด้วยแผลเป็นจะได้รับการแก้ไขจนเป็นปกติก็ตาม แต่ในโลกข้างนอกกลับยังคงเหมือนเดิม

แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือสังคมรอบข้าง เพื่อนๆที่๤ี่ไม่เคยล้อเลียนหรือรังเกียจเธอเลย บางทีอาจเป็นเพราะพวกเด็กกำพร้าเองก็มีปมด้อยเช่นกัน หลายคนถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง บ้างก็โดนทำร้าย ไม่ก็เจอเรื่องแย่ๆสารพัด

ในบางครั้งสำหรับผู้มีปัญญา ความทุกข์ที่เคยได้รับอาจทำให้เห็นอกเห็นใจผู้อื่นมากขึ้นก็ได้ โดยเฉพาะผู้ที่มีความทุกข์เฉกเช่นตน 

ด้วยเหตุ๤ี้ โรงเรียนจึงเป็นสถานที่ที่เฟลิเซียมีความสุขที่สุด

บรรยากาศของคลาสเต็มไปด้วยความสนุกสนานและเป็นกันเอง ช่างต่างกับโรงเรียนทั่วไปเสียเหลือเกิน บรรดานักข่าวต่างก็นึกอยากให้ลูกๆ ได้เรียนที่๤ี่บ้าง

“เอาล่ะ พักเที่ยงได้ จำกฎได้ไหม? ถ้ากินข้าวไม่เสร็จห้ามเข้าโลกเสมือนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเดือน๤ี้จะโดนตัดค่าขนม 10%" เฟรีสพูดพร้อมปรายตามองเด็กหญิงผมแดงกับเจ้าตัวน้อยทรงกระลาครอบข้างๆ

"เข้าใจไหม? ที่น่า,สมิท” ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นดุ

“ค่าา/คร๊าบบ” เสียงอ่อยๆ ของเด็กแสบตอบกลับมา คราวก่อนทั้งสองคนมัวแต่เล่นจนลืมกินข้าวกลางวัน ตอน๤ี้จึงโดนหมายหัวเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้อ เจ้าพวกตัวแสบ” เฟรีสคลี่ยิ้มอ่อนโยนพร้อมกับถอนหายใจ สำหรับเขาเด็กน้อยพวก๤ี้ถือเป็นครอบครัวไปแล้ว อะไรที่ควรเข้มงวดก็ต้องทำไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

เด็กๆ ค่อยๆ ทยอยล็อกเอาท์ออกไปทีละคน จนในที่สุดก็เหลือแต่พวกนักข่าวและชายหัวล้าน

“ขอโทษที่ให้คอยนาน ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ผม ฟีเรส เอเทนีก้า ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่โลกเสมือน” เฟรีสในคราบฟีเรสผายมือออกพร้อมกับแนะนำตนเอง

“สวัสดีครับ ผม อลัน วาร์กเนอร์ จากทีบีซี ขออนุญาตถามนะครับ คุณคิดค้นและสร้างทั้งหมด๤ี้ด้วยตัวเองหรือครับ? มีองค์กรใดสนับสนุนหรือเปล่า?” นักข่าวคนหนึ่งรีบยิงคำถามทันทีโดยไม่เสียเวลา

"ผมเป็นผู้คิดค้นและสร้างมันด้วยตัวคนเดียว ไม่มีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง" เฟรีสเอ่ยเสียงเรียบ

หลังตอบคำถามแรกเสร็จ คำถามอื่นๆ ของพวกกระจอกข่าวก็ระดมตามมาราวกับ-่าฝน ซึ่งเขาก็ตอบไปทีละคำถามด้วยความใจเย็น

"เรียนฟรีครับผม"

"ตอน๤ี้ยังไม่เปิดรับนักเรียนเพิ่มครับ"

"พวกเขาส่วนใหญ่เป็นเด็กกำพร้า"

"อืม…ในอนาคตจะมีชั้นมัธยม ปริญญาและสูงกว่านั้นด้วย"

"หลักสูตรมีสองแบบ แบบธรรมดากับแบบเฉพาะสถาบันนิวอีร่า"

“กระทรวงศึกษา…พวกนั้นดักดานเกินไป อย่าไปสนคนพวก๤ี้เลย”

ฯลฯ

“เอาล่ะ ๤ี่ก็พอสมควรแล้วและมันก็ไม่ได้คือจุดประสงค์ที่ผมเรียกพวกคุณมาด้วย" เฟรีสพูดตัดบทพวกนักข่าว ไม่เช่นนั้นก็คงต้องตอบคำถามต่อไปแบบไม่รู้จบ

“ตามมาสิ อ้อ…รองครูใหญ่ด้วย” พูดจบชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครถามอีก พวกนักข่าวจึงไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากเดินตามเขาไป

เฟรีสเดินนำคณะทัวร์มาจนถึงหน้าประตูวาร์ป และจัดการพาทั้งหมดข้ามมายังโลกอนาคตทันที

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของคนพวกนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าภารกิจขั้นต้นของตนได้เสร็จสิ้นแล้ว

ตอน๤ี้ก็เหลือแต่เพียงรอเวลาให้สื่อต่างๆ กระจายข้อมูลออกไป หลังจากนั้นสายตาของผู้คนทั่วโลกก็จะจับจ้องมายังเขา

แม้ว่าโดยปกติเฟรีสจะเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว เขาชอบอยู่แต่ในห้องทดลองและไม่ค่อยได้ออกไปไหน แต่ว่าครั้ง๤ี้มันต่างออกไป

เนื่องจากสงครามกับพวกเพลกที่ใกล้เข้ามาทุกทีๆ เฟรีสจึงจำเป็นต้องแสดงศักยภาพของตนให้ผู้อื่นได้เห็น เขาต้องการสร้างอำนาจในการต่อรองขึ้น

แต่การที่จะมีอำนาจที่ว่าได้นั้นก็จำเป็นต้องมีอิทธิพลให้เพียงพอเสียก่อน ส่วนวิธีการขยายอิทธิพลนั้นเขาก็คิดไว้แล้ว

อะไรจะดีไปกว่าการทำให้ผู้คนเสพติดความสุขสบายทางเทคโนโลยีอีกล่ะ?

เมื่อภายในถ้ำมีไฟนีออนใช้จนชิน ในที่สุดพวกมนุษย์ลิงก็จะไม่กลับไปใช้คบไฟแบบเก่าอีก และแน่นอนว่าเขาก็คือคนที่ขายหลอดไฟนั่นเอง

ในยุคปัจจุบันซึ่งเต็มไปด้วยประเทศเผด็จการที่ไม่ค่อยมีเหตุผล ผู้ที่มีกำปั้นใหญ่กว่าก็ย่อมมีสิทธิต่อรองได้มากกว่า ซึ่งเขาก็จะใช้มันเพื่อหยุดสงครามระหว่างมนุษย์ด้วยกัน

ยิ่งมนุษยชาติแตกแยกกันเองมากเท่าไร โอกาสชนะพวกเพลกก็ยิ่งน้อยลงไปเท่านั้น

“วัน๤ี้พวกคุณเที่ยวให้เต็มที่ รองครูใหญ่แ๬๤โท๤ี่จะเป็นไกด์นำทางให้ แล้วก็ขากลับอย่าลืมเอาไฟล์วีดิโอไปด้วยล่ะ”

พอบรรดากระจอกข่าวได้ยินดังนั้นก็ดีใจมาก งานก็ได้ทำเที่ยวก็ได้เที่ยวหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

“รองครูใหญ่! ๤ี่ 1 ล้านเครดิต จัดให้เต็มที่ ลุงเองก็จะได้เที่ยวด้วย” ไม่พูดเปล่า เฟรีสจัดการโอนเครดิตให้แ๬๤โท๤ี่ทันที

พอได้เห็นตัวเลขกลมๆ ในบัญชี ชายหัวโล้นก็ซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล เมื่อคืนก่อนเขาถูกลูกสาวรบเร้าให้พาไปดูการแข่งแคนนอนบอลซึ่งจัดบนสนามกีฬาลอยฟ้าสุดหรู

หลังจากจ่ายค่าตั๋วที่แสนแพงไป เครดิตของเขาตอน๤ี้ก็เหลือน้อยกว่าลูกสาวเสียอีก

“เจ้านาย...ผมขอขอบคุณมากนะครั……...”

แ๬๤โท๤ี่ยังเอ่ยขอบคุณไม่ทันจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็กระแอมเบาๆ และพูดแทรกขึ้นก่อน

"อะแฮ่ม...ยังพูดไม่จบ หลังเสร็จธุระแล้วเครดิตก็จะหายไปทั้งหมดรวมถึงของที่ลุงซื้อด้วย ดังนั้นห้ามงก พาพวกเขาไปเที่ยวที่ดีๆ ซะ” พูดจบเฟรีสก็แสยะยิ้ม

นึกว่าเขารู้ไม่ทันหรืออย่างไร! จะเอาเงินทอนหรอ! ฝันไปเถอะ!

“…..”

เป็นอีกครั้งที่ชายหัวล้านนึกด่าย้อนไปถึงบรรพบุรุษของเจ้านายตรงหน้า



***เก็บตก***

หลังจากแ๬๤โท๤ี่ปลดล็อกโหมดปล้ำข้ามเพศได้ ศัตรูคนแรกที่เจอ ไม่สิ! ต้องเรียกว่าตัวถึงจะถูก เพราะมันคือคิงคองเพศเมียสูงสองเมตรครึ่ง แน่นอนว่าเขาถูกกระทืบตายคาเท้าแทบจะทันที

ทว่า ฟ้าย่อมไม่ทอดทิ้งผู้มีความเพียร ชายหัวล้านกัดฟันฝึกฝนจนเอาชนะได้ในครั้งที่ 199

'แข่งครั้งหน้าขอสวยๆ เหมือนในหนังทีเถอะ' เขาคิดในใจพร้อมกับตั้งความหวัง

ราวกับภัยธรรมชาติบังเกิด นัดถัดมาเขาได้เจอกับ LGBT ชายใจสาวร่างยักษ์ขนดกดำ

แม้เธอจะสูงน้อยกว่าไอ้คิงคองบัดซบ แต่ในมุมมองของแ๬๤โท๤ี่ เขากลับรู้สึกสยองกว่ามาก โดยเฉพาะตอนเจ้านั่นส่งจูบให้เขาอ่ะนะ

ขนลุกตั้งแต่ระฆังยังไม่ดัง! ๦ั๹๥า๻วันนั้นแ๬๤โท๤ี่ก็เ๣ิ๯เ๣่๤เกม๤ี้อย่างเด็ดขาด