เรื่อง True World โลกแท้จริง

" ถ้าคุณสู้..พวกเราก็จะสู้เหมือนกัน! " ไลล่ากำปืนของเธอแน่น

" ใช่แล้วล่ะค่ะ ขอโทษที่ไม่สามารถทำตามคำขอของคุณได้นะคะ " พิมเอ่ยขึ้น

" พวกที่ไม่เห็นค่าชีวิตอื่นแบบหมอนี่ ต้องโดนสักหมัด " กันยาทุบกำปั้นของเธอ

นทีมองสาว ๆ ในปาร์ตี้ของเขาพลางถอนหายใจ แต่เป็นการถอนหายใจพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เดิมทีนทีนั้นคิดว่าเขาคือผู้นำของกลุ่มนี้และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาคือการเอาชีวิตรอด หากมีเพียงแค่เขาคนเดียวเขาก็จะเลือกหนีไปพร้อมกับวินเทอร์อย่างไม่ลังเล

แต่แท้จริงแล้วพวกเธอที่ยืนเคียงข้างเขาก็มีความคิดของตัวเองและความคิดของพวกเธอนั้นก็ตรงกันนั่นคือการยืนหยัดสู้จนถึงที่สุด ถ้าหากผู้หญิงอย่างพวกเธอยังกล้าเผชิญหน้ากับศัตรูที่ร้ายกาจขนาดนี้แล้ว ถ้านทีหนีไปเขาจะเป็นคนที่ขี้ขลาดถึงขนาดไหนกัน

" เราจะไปเตะมันใ๮้ร่วงจากม้ากัน ! " นทีตะโกนปลุกขวัญเหล่าสาว ๆ

หมาป่าขนเงินที่เห็นมนุษย์ตรงหน้าเธอนั้นเลือกที่จะยืนหยัดสู้ในการต่อสู้ที่แทบจะไม่เห็นหนทางชนะนั้นช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลา แต่กลับเป็นความโง่เขลาที่เธอก็ต้องยอมรับว่าเธอเองก็ชอบสิ่งนี้เหมือนกัน เพราะกฎเหล็กของหมาป่านั้นคือการไม่ทิ้งฝูงของตัวเอง

" งั้นเจ้าเก็บลูกของข้ากลับไปในแหวนซะ ข้าจะเข้าปะทะกับมันก่อน หากพวกเจ้ามีจังหวะที่จะสามารถจู่โจมได้ก็อย่ารีรอ ม้าเพลิงตัวนั้นมันไม่ได้ปล่อยไฟได้ตลอดไปหรอก " หมาป่าขนเงินเอ่ยจบเธอก็พุ่งทะยานออกไปหาศัตรูตรงหน้า ที่กำลังฆ่าฟันเหล่าหมาป่าแดงยังไม่ปราณี

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เข้ามาอีกสิ ข้าจะเผาใ๮้มอดไหมทั้งป่านี่แหละ " เครเซอร์หัวเราะราวกับคนบ้า

ถึงแม้ว่าจะมีหมาป่าแดงเป็นร้อย ๆ ตัวกำลังพุ่งใส่เขา แต่เขากลับไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อยนิด เพราะเขารู้ดีว่าระดับของเขาและหมาป่าแดงพวกนี้นั้นแตกต่างกันถึงขนาดไหน เพียงแค่เขาปล่อยลูกไฟเข้าหาหมาป่า พวกมันก็มอดไหม้ในทันที

บรู๊วววววววววว !

หมาป่าขนเงินเชิดคอแล้วส่งเสียงหอนอันเป็นเอกลักษณ์ของมันออกมา เหล่าหมาป่าแดงที่ได้ยินก็พุ่งเข้าไปล้อมรอบตัวมันทันที มันกระโดดขึ้นไปบนฟากฟ้าแล้วทะยานลงมากระทืบพื้นหนึ่งครั้ง ทำใ๮้เหล่าหมาป่าผลัดขนเป็นสีเงิน หมาป่าขนเงินเลือกที่จะใช้ทักษะเบอร์เซิกกับเหล่าหมาป่าแดงตั้งแต่แรกเริ่ม

" เฮอะ! กลกระจอก! " เครเซอร์เอ่ยอย่างดูแคลน

" พวกแกช่างโง่เสียจริงที่เข้าไปรวมตัวเป็นกระจุกเดียว แต่ก็ดีข้าจะได้ไม่เสียเวลา " เครเซอร์แสยะยิ้มออกมา

" เฟลมออฟเฮล! "

ทันทีที่เครเซอร์กล่าวประโยคนี้จบผืนดินก็เริ่มสั่นสะท้านราวกับแผ่นดินไหว เพียงพริบตาก็เกิดช่องแยกขึ้นที่ผืนดินพร้อมกับเปลวเพลิงสีเขียวที่พวยพุ่งขึ้นมาจากช่องแยกเหล่านั้น มันเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่พาดผ่านไปอย่างหมดจด หมาป่าแดงที่อยู่ใกล้กับจุดที่ไฟเหล่านี้พวยพุ่งก็กระโดดหลบกันอย่างจ้าละหวั่น ทว่าเหล่าหมาป่าแดงที่โดนการโจมตีนี้ไปนั้นพวกมันสูญ๧๝า๱หายไปราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่แหละพลังของผู้ได้รับพรตัวจริงล่ะ พวกเจ้าเห็นหรือยัง ตาสว่างกันได้แล้ว! " เซอเซียหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

เขามีความต้องการอันแรงกล้าที่จะกลายเป็นผู้ได้รับพรเฉกเช่นเดียวกันกับเครเซอร์ เขาเสาะหาทุกวิธีที่จะทำใ๮้ได้รับพลังนี้มาครอบครอง จนกระทั่งเขาพบเข้ากับวิธีที่จะทำใ๮้คนที่ไม่ได้รับพรตั้งแต่เกิดนั้นสามารถรับพรจากเทพเจ้าได้ แต่วิธีนี้นั้นมีเพียงผู้หญิงเท่านั้นที่จะสามารถใช้งานได้นั่นก็คือการสังเวยทารกของหมาป่าขนเงินนั่นเอง

เขาจึงได้วางแผนที่จะใ๮้อาเรียนั้นใช้วิธีนี้ในการได้รับพร ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้กลายเป็นผู้ได้รับพรด้วยตัวเอง แต่ถ้าหากเขามีลูกที่เป็นผู้รับพรอยู่ในมือของเขาล่ะก็ เขาสามารถดื่มด่ำกับพลังและอำนาจที่จะตามมาได้อย่างไม่รู้จบ ความใฝ่ฝันที่จะเป็นใหญ่เป็นโตของเขาก็จะกลายเป็นจริงในที่สุด

นทีและสาว ๆ ที่เห็นการโจมตีของเครเซอร์ก็ต้องอ้าปากด้วยความตกตะลึง แม้พวกเขาจะรู้ว่าเครเซอร์นั้นแข็งแกร่งจากคำบอกของหมาป่าขนเงิน แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าความแข็งแกร่งของเขาจะมากมายขนาดนี้

" ภารกิจนี้มันทำสำเร็จได้จริง...ใช่มั้ย ? " ไลล่าเอ่ยออกมาด้วยความไม่แน่ใจ

" ไม่ลองก็ไม่รู้ เราถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว ไปกันเถอะ " นทีเอ่ยขึ้นพร้อมวิ่งออกไป

สาว ๆ หันมามองหน้ากันครู่หนึ่งด้วยสายตาหวาดหวั่นแล้วพวกเธอก็พยักหน้าใ๮้กันก่อนที่จะวิ่งตามนทีออกไป

" ศรน้ำแข็ง! " นทีร่ายทักษะจู่โจมเดียวของเขา

ศรน้ำแข็งพุ่งตรงไปยังม้าของเครเซอร์ แต่ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิมคือศรน้ำแข็งของเขานั้นหลอมละลายในทันที แต่เขาก็ยังกระหน่ำยิงศรน้ำแข็งออกไปอย่างไม่หยุดหย่อน ไลล่าเองก็เช่นกันเธอระดมยิงกระสุนปืนของเธอออกไป ด้วยพลังของไอเท็มเซ็ทหมาป่าแดงสองชิ้นทำใ๮้พลังโจมตีของเธอนั้นแทบจะเทียบเคียงได้กับนที

" คุณเมิร์ฟ! คุณโอลิเวีย! " พิมชนกตะโกน

" ท่านพิมชนก! ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ " เมิร์ฟวิ่งไปหาพิมชนกในทันที

" ยังปลอดภัยอยู่ค่ะแต่ว่า..พวกเราต้องการความช่วยเหลือค่ะ! " พิมเอ่ยเหตุผลที่เธอมาหาพวกเขา

พิมชนกนั้นได้รับหน้าที่ใ๮้มาหาเหล่านักผจญภัยและทหารที่ในตอนนี้พวกเขาหยุดสู้รบกันแล้วยืนดูการปะทะระหว่างหมาป่าขนเงินและเครเซอร์อยู่พักนึงแล้ว นทีบอกใ๮้เธอมาขอความช่วยเหลือจากเมิร์ฟใ๮้ช่วยโจมตีเครเซอร์ แต่สีหน้าของพวกเขาหลังได้ฟังคำนั้นก็ทำใ๮้พิมนั้นใจไม่ดี

" ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่อยากช่วยนะครับ ท่านพิม ถ้าผมมองไม่ผิดล่ะก็มอนสเตอร์ที่ผู้ได้รับพรคนนั้นขี่อยู่คืออินเฟอนัลสไตรด์ มอนสเตอร์ที่มีเลเวลถึงห้าสิบเชียวนะครับ! ถ้าเขาสามารถที่จะควบคุมมอนสเตอร์ระดับนั้นได้ นั่นก็แปลว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นต้องเหนือกว่านั้นอีกครับ ถ้าจะใ๮้นักผจญภัยธรรมดาอย่างพวกเรา..."

เมื่อเมิร์ฟเอ่ยจบเขาก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจจะมาเพื่อช่วยเหลือพวกเขา แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ เพราะความห่างชั้นที่มากเกินไปของเหล่านักผจญภัยอย่างพวกเขากับผู้ได้รับพรตรงหน้านี่เอง

" ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ! บอกมาเลยว่าต้องทำอย่างไรบ้าง " โอลิเวียกล่าวออกมาอย่างมุ่งมั่น

" คุณโอลิเวีย...ขอบคุณนะคะ! ไม่ต้องห่วงฉันจะใ๮้นทีไปเดทกับคุณอย่างแน่นอน! " พิมชนกกล่าวพลางขยิบตา

" เอ๋! ดะ..เดท! ไม่เป็นไรค่ะ! "

แม้เธอจะปฏิเสธอย่างพัลวันแต่หน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเรียบร้อย พิมชนกนั้นเป็นคนช่างสังเกต เธอมักจะมองเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คนอื่นไม่เห็นแล้วสิ่งหนึ่งที่เธอสังเกตเห็นนั้นก็คือทุก ๆ สามสิบวินาทีโอลิเวียจะแอบมองนทีตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน การกระทำนี้ไม่สามารถรอดพ้นสายตาของพิมไปได้

" ข้าเองก็จะไปด้วย ต่อใ๮้เป็นผู้ได้รับพรแล้วอย่างไร หากมีพละกำลังแต่นิสัยต่ำช้าก็ไม่แตกต่างอะไรจากพวกโจรหรอก! " คาลอสเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน

ทันใดนั้นเองเสียงของเหล่านักผจญภัยและทหารที่ได้ยินคำขอของพิมชนกก็ต่างอาสาตัวออกไปเพื่อช่วยเหลือ แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าจะสามารถช่วยอะไรได้แค่ไหน แต่พวกเขาก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ

" ดี! ถ้าพวกเจ้าเตรียมใจกันไว้เลย แล้วหัวหน้ากิลด์อย่างข้าจะอยู่เฉยได้อย่างไรกัน ท่านพิมชนกบอกแผนการมาได้เลยครับ ว่าพวกเราต้องทำอย่างไรบ้าง " เมิร์ฟตอบอย่างหนักแน่น

หลังจากนั้นพิมชนกก็อธิบายแผนการที่นทีฝากใ๮้เธอมาบอกกับพวกเขา แม้ว่าแผนการนี้สำหรับพวกเขาแล้วจะดูเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าพวกเขาไม่ลองทำตามดูก็คงไม่รู้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมานั้นจะเป็นจริงได้อย่างไร

" นี่มันมอนสเตอร์เฮงซวยอะไรกันเนี่ย! "

ไลล่าสบถออกมาเธอและนทีพยายามโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่สามารถที่จะผ่านการป้องกันของอินเฟอนัลสไตรด์ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่พวกเขาก็ยังเชื่อคำกล่าวของหมาป่าขนเงินที่ว่ามันไม่สามารถทำแบบนี้ได้ตลอดไป

" ไอ้พวกเศษสวะ! "

เครเซอร์กล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เขาต้องรับมือกับหมาป่าขนเงินและกองทัพหมาป่าขนแดงไปพร้อม ๆ กัน แม้ว่าพลังโจมตีของเขานั้นจะสูงส่งแต่จำนวนศัตรูที่มากมายก็ทำใ๮้เขาไม่สามารถรับมือกับจำนวนขนาดนี้ได้ และที่ทำใ๮้เขาเพิ่มความหงุดหงิดยิ่งขึ้นไปอีกนั่นก็คือนทีและไลล่าที่โจมตีมายังอินเฟอนัลสไตรด์อย่างไม่หยุดหย่อน

' ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ โล่ไฟของอินเฟอนัลสไตรด์ ต้องหมดลงแน่! '

' ต้องใช้ท่านั้น! '

หลังจากที่เครเซอร์คิดได้เช่นนั้น เขาก็เสกหนังสือเล่มสีดำออกมา มันคืออาวุธประจำตัวของเขา หากก่อนหน้านี้พลังโจมตีของเครเซอร์ยังรุนแรงได้ถึงขนาดนั้น แต่เมื่อเขาเริ่มใช้อาวุธชิ้นนี้ความรุนแรงจากการโจมตีของเขาจะเพิ่มขึ้นขนาดไหนก็ไม่อาจประเมินได้

แต่ก่อนที่เครเซอร์จะทำการเริ่มร่ายเวทมนตร์ที่เขาต้องการนั่นเอง -่าฝนธนูจำนวนมหาศาลก็ลอยลงมายังบริเวณที่เขาอยู่ ถึงแม้ตัวเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย แต่โล่ฟังของอินเฟอนัลสไตรด์ก็ค่อย ๆ จางหายลงไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเครเซอร์มองไปยังทิศทางที่-่าฝนนั้นพุ่งเข้ามา ภาพที่เขาเห็นก็คือเหล่าทหารและนักผจญภัยที่ในสายตาของเขาเป็นเพียงแค่หนอนแมลงกำลังโจมตีเขาอย่างไม่หยุดหย่อน

" พวกแก! แล้วพวกแกจะได้รับรู้ว่าการเป็นศัตรูกับผู้ได้รับพรระดับสูงอย่างข้าเป็นสิ่งที่แกจะเสียใจไปจนวันตาย! " เครเซอร์คำรามออกมา

" แบล็คซัน! "

หนังสือเล่มสีดำของเขาก็เปล่งประกายออร่าสีดำออกมาครอบคลุมตัวเขาไว้ ผ่านไปอึดใจหนึ่งทั่วทั้งสนามรบก็ราวกับตกอยู่ในปล่องภูเขาไฟ อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทำใ๮้พวกเขานั้นหายใจแทบไม่ได้เพราะมันร้อนเกินไป เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าก็พบเจอกับวงกลมขนาดยักษ์สีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศ

มันขยายใหญ่ขึ้นราวกับเป็นพระอาทิตย์ดวงที่สอง รังสีความร้อนที่แผ่ลงมานั้นเริ่มทำใ๮้เหล่าทหาร นักผจญภัยแม้กระทั่ง เหล่าหมาป่าแดงเริ่มมีแผลพุพองเกิดขึ้น

-20 -20 -20!

ดาเมจที่ลบยี่สิบในทุกวินาทีเกิดขึ้นกับพวกเขาทุกคน คนที่ไม่ได้รับผลกระทบเหล่านี้คือเหล่าคนที่มีความต้านทานต่อความร้อนสูงและพวกนทีที่พวกเขามีบาเรียป้องกันจากอันตรายนั่นเอง

" เราต้องโจมตีมัน! ถ้าเราปล่อยใ๮้มันร่วงหล่นสู่ผืนดินล่ะก็ แม้แต่ผืนป่าอันกว้างใหญ่นี้ก็จะไม่หลงเหลืออยู่ ! " เสียงตะโกนอันหวาดหวั่นดังออกมาจากหมาป่าขนเงิน

เมื่อมันกล่าวจบก็ทำการชาร์จบอลน้ำแข็งอีกครั้งเพื่อที่จะจู่โจมดวงอาทิตย์สีดำที่กำลังร่วงหล่นสู่ผืนดินอย่างช้า ๆ นทีและไลล่าเองก็ไม่รอช้าพวกเขาระดมยิงใส่ดวงอาทิตย์สีดำอย่างบ้าคลั่ง เหล่าทหารและนักผจญภัยก็ทำตามพวกเขาเช่นกัน

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เพียงแค่พลังอันกระจ้อยร่อยของพวกแกมันจะไปเทียบเคียงกับแบล็กซันของข้าได้อย่างไร ชะตากรรมของพวกเจ้าถูกลิขิตไว้ตั้งแต่ที่พวกเจ้าเลือกเป็นศัตรูกับข้าคนนี้แล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า! "

เครเซอร์ที่ร่ายแบล็คซันค้างอยู่ก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ออร่าสีดำที่ครอบคลุมตัวเขายิ่งเสริมบารมีอันยิ่งใหญ่ที่สมกับเป็นผู้ได้รับพรตัวจริงบนโลกแห่งนี้

" ทะ...ท่านเครเซอร์ ชะ...ช่วยข้าด้วย ! " เซอเซียตะโกนด้วยเสียงแหบกร้าน

ทักษะแบล็คซันของเครเซอร์นั้นไม่สนมิตรหรือศัตรูมันจะทำการเผาผลาญและทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่างในระยะสิบกิโลเมตรโดยไร้เงื่อนไข เครเซอร์มองไปยังเซอเซียครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะทำการร่ายทักษะบางอย่างออกไป จากนั้นก็เกิดแสงสีแดงอ่อน ๆ ครอบคลุมตัวเซอเซียไว้ดูแล้วคล้ายกับพลังบาเรียของนที

" ขอบคุณมากท่านเครเซอร์! ขอบคุณ! "

เครเซอร์ไม่สนใจฟังคำขอบคุณของเซอเซีย เขากลับมาใช้สมาธิจดจ่อกับการร่ายแบล็คซันต่อไป แม้ทักษะนี้จะทรงอานุภาพเป็นอย่างมากแต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของมันคือเขาต้องร่ายทักษะจนกว่าจะจบ

ดวงอาทิตย์สีดำที่กำลังดิ่งลงสู่ผืนปฐพีเกิดรอยร้าวขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกการโจมตีจากหมาป่าขนเงินและการรวมพลังกันของพวกนทีและเหล่าทหารกับนักผจญภัย แต่มันก็เป็นแค่เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น เมื่อเครเซอร์ทำการร่ายทักษะต่อไปดวงอาทิตย์สีดำก็ซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว

" นะ...นที มันไม่ได้ผลเลยสักนิด! ทำยังไงดี! " ไลล่าเอ่ยอย่างสติแตก หยดน้ำตาเริ่มไหลริน

เธอนั้นไม่ได้กลัวที่จะตายแต่เธอกลัวที่ก่อนเธอจะตายเธอไม่ได้บอกลาพี่สาวที่เธอรักที่สุดในโลกอย่างลอเรน่า

" ทุกคน!! โจมตีไปที่เครเซอร์ ทำใ๮้มันเสียสมาธิใ๮้ได้! "

นทีสังเกตเห็นตอนที่เครเซอร์นั้นไปร่ายเวทป้องกันใ๮้กับเซอเซียแล้วเหมือนดวงอาทิตย์สีดำนั้นจะหดเล็กลงเล็กน้อย เขาจึงมั่นใจว่าหากทำใ๮้เครเซอร์เสียสมาธิได้ล่ะก็ พวกเขาจะสามารถหยุดความตายที่พวกเขายังไม่พร้อมจะเผชิญหน้าได้ หลังจากนทีตะโกนออกไป ทุกคนก็เปลี่ยนเป้าหมายไประดมยิงเครเซอร์ในทันที โล่ไฟป้องกันของอินเฟอนัลสไตรด์วูบหล่นอย่างเห็นได้ชัด

ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ขึ้นอยู่กับเพียงแค่เวลาแล้วว่าพวกเขาจะสามารถทำลายโล่ไฟของอินเฟอนัลสไตรด์แล้วจู่โจมเครเซอร์ได้ก่อน หรือจะเป็นดวงอาทิตย์สีดำที่จะหล่นลงสู่ผืนปฐพีแล้วกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างใ๮้แหลก๧๝า๱หายไป