เรื่อง เรื่องสั้นบ้างยาวบ้าง ตัวเอกหญิง 18+

"ซัคคิวบัส? "

พระครูหนุ่มทำหน้าตาแบบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เล่าออกจากปากฉัน

แต่พอฉันใช้เวทย์มนต์พื้นๆ อย่างเช่นเปลี่ยนสีของหัวนมใ๩้เขาดู

เขาก็ไม่อาจจะปฏิเสธมัน

"ถ้าเย็ดมด...แล้วจะสามารถกลายเป็นอินคิวบัส? "

หลายๆ อย่างในเรื่องราวล้วนสร้างความประหลาดใจใ๩้กับเขายิ่งนัก

.

"หมายถึงไอ้รอยสักประหลาดที่ขึ้นมานี่รึเปล่าน่ะมด? "

"เห!! "

และแล้วฉันก็ต้องตกใจสุดๆ

เมื่อมองไปที่ใต้กล้ามท้องซิกซ์แพ็คของพระหนุ่ม

มันเป็นรอยสักรูปปีกปีศาจ

คล้ายๆกับของฉันที่อยู่เหนือหัวหน่าวต่ำกว่าตรงเนินพุง

.

"พระ... พระครูเก่งเป็นอินคิวบัส? "

"ฮะฮะ...นี่หมายความว่าอาตมาก็สามารถใช้พลังได้เหมือนโยมใช่มั้ย? "

เฮือกก...!

มันน่ากลัวเหลือเกินกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของผู้ชาย

ถึงแม้ว่าเขาจะเคยมีวิญญาญอันวิสุทธิ์ แต่เมื่อฉันทำใ๩้เขาตะบะแตก

และดูดเอาวิญญาญบริสุทธิ์ของเขาออกมาแล้ว

เขาจะยังคงเป็นคนดีอยู่หรือไม่?

.

วู่มมม! ฟึ่บบบ! อึ๊ก?

พลันผมที่โล้นเลี่ยนเตียนโล่งของเขา

ก็กลับงอกยาวออกมาเป็นสีน้ำตาลเข้มปลิวสยาย

พรึ่บบ!!

ปีกซาตานงอกออกจากแผ่นหลัง

รวมทั้งเขาและหางอย่างน่าตะลึงงันพลั่นพลึงใจ

.

"ไปกันเถอะครับ..."

"เอ๊ะ? "

พลันเขาก็ยื่นมือมาข้างหน้าเชื้อเชิญฉัน

ซึ่งยังตั้งสติใ๩้ใตร่ตรองดีไม่ได้

.

"ไปจัดการหมอนั่นกันไงครับ..."

"!? "

รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเขาช่างราศีจับ

ผมน้ำตาลเข้มยาวถึงกลางหลังประดับเขาโง้ง

ดวงตาอันเรียวคมช่างรับกันดีชะมัด

"คะ...ค่ะ..."

จะว่าโล่งใจแล้วหรือเปล่า ฉันก็ยังไม่แน่ใจนัก

ทว่าฉันก็ยื่นมือไปคว้าจับมือของอีกฝ่ายไว้ใ๩้แน่นหนัก

ฟ้าวววว!!!

สองหนุ่มสาวอินคิวบัส ซัคคิวบัส

บินขึ้นจากกุฏิวัด พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าผืนนภาใต้แสงแดดอันร้อนจัด

"เฮ้... ไม่เป็นไรนะครับ..."

วู้มมม.... อุ๊?

เขาปรายมือมาทางฉัน พลางใช้พลังเวทย์ควบคุมอุณภูมิของอากาศ

ใ๩้กายฉันเย็นเฉียบยิ่งกว่าอยู่ในห้องแอร์ ทำไมเขาช่างพึ่งพาได้อย่างเร็วนัก?

"เพราะว่าอินคิวบัสอยู่สูงกว่าซัคคิวบัสน่ะสิ...

แม้แต่ในโลกปีศาจเอง ชาติกำเนิดก็เป็นชะตาที่มิอาจเลี่ยงหรอกนะ"

"อ๊ะ!? ยัยซัค? "

ยัยซัคเล่าว่า

คำสาปซัคคิวบัสนั้นถูกสร้างมาจากลิลิธราชินีปีศาจแห่งนรก

แต่นางก็สร้างคำสาปอินคิวบัสขึ้นมาอีกทีหนึ่ง

เพื่อควบคุมซัคคิวบัสไม่ใ๩้ผยองมากเกินไป

ทั้งซัคคิวบัสและอินคิวบัสไม่นานจะหักล้างสู้รบกันเอง

เหมือนกับที่ฉันและนิชคุณกำลังจะทำสงครามกันอย่างเห็นได้

.

"หากว่าซัคคิวบัสมัดหัวใจของอินคิวบัสได้

นั่นคือเวลาที่คำสาปจะสลาย"

"เอ๊ะ...? "...ฉ่า...?

คำพูดของนางทำใ๩้ฉันหน้าร้อนผะผ่าวขึ้นมา

ตลอดเวลาตั้งแต่ได้พลังนี้มา ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องรักสนแต่เรื่องใคร่

และที่ไม่อยากจะเชื่อก็คือบรุษหนุ่มที่บินนำห่างออกไป

จะบอกหรือว่าฉันเกี่ยวกระหวัดจิตใจของเขาเอาไว้ได้?

.

"เอ้อ... พระครูคะ... พระครูชอบฉันเหรอคะ? "

"หะ... ห๊ะ!!! "

พรึ่บบบ!! ว้ายย!!

พระครูหนุ่มในร่างปีศาจ ที่บินเฉวียนเวียนวาดบนฟากฟ้า

ร่างของเขาเป๋ร่วงเมื่อถูกฉันถามจี้ไปอย่างออกนอกหน้า

.

"คะ...คุณมดพูดเรื่อง๬ะไ๫ครับ!

อีกอย่างเลิกเรียกผมพระครูได้แล้ว...ผะ...ผม

ขาดจากความเป็นพระก็เพราะคุณนะครับ! "

คิก...

ฉันอดไม่ไหวที่จะแอบอมยิ้ม

เมื่อชายหนุ่มเอ่ยชัดอย่างขัดเขินในทุกสิ่ง

.

"ค่ะ... คุณเก่ง..."

เพียงหลับตาลงแล้วเร่งความเร็ว

บินไปเคียงข้างชายหนุ่มอย่างกระทบไหล่กระทบเอว

.

"โห...

แทนที่จะทำตามที่ผมสั่งตลอดไป

นี่ครูมดตั้งใจจะเข้ามาปราบผมเหรอครับ? "

อินคิวบัสอีกฝ่ายหนึ่งก็เอ่ยขึ้น

เมื่อเห็นสองร่างบินมาถึงคอนโดหรูระฟ้าของเขาเข้า

บรึ้มมม!! เพล้งๆ ๆ ๆ ๆ!!

.

ฝ่ายผู้ชายของฉันก็พุ่งทะลุกระจกห้องของเขาจนแตกกระจาย

เศษกระจกปลิวเข้าใส่นิชคุณที่มีพลังเวทย์มหาศาลคอยคุ้มกาย

ออร่าสีแดงฉานเบี่ยงเบนเศษกระจกนั้นใ๩้หักเหเปลี่ยนทิศทางเป็นเส้นสาย

.

"ฉันเป็นครูนะ...! ครูก็มีหน้าที่ต้องสั่งสอนนักเรียนไม่ใช่เหรอ?!"

วู่มมมม!!

ฉันแค่นเสียงเปล่งสำเนียงแล้วเร่งพลังเวทย์อันวิสุทธิ์

ผาดพุ่งแผ่ซ่านออกจากร่าง เป็นพลังสุกสว่างเรืองรองไปรอบกาย

เคะ...

วูมมมมมมมมมมมมม!!!!!

อึ๊ก...! อ้าากกก!!!

ทว่าอีกฝ่ายกลับเร่งออร่าสีแดงอันเข้มข้นกว่า ผลักดันร่างฉัน

เหมือนสายลมคิมหันต์ที่น้ำหนักมากกว่าร่างบอบบางของผู้หญิงตัวเล็กๆจะกลืนกล้ำ

สองเท้าที่หยัดยืนถูกผลักดันใ๩้กระเด็นถอยกรูดไปข้างหลัง

กราววว...เฮือกก!

รู้ตัวอีกทีส้นเท้าของฉันก็ไปถึงขอบระเบียง

ที่แตกระแหงระเบิดเพราะพลังไปเป็นเสี่ยง

เหลือแต่เพียงทิวทัศน์ด้านล่างที่หากร่วงลงไปคงเป็นสิบๆชั้น!

.

หมับ! อุ๊?

และจังหวะนั้นเอง อ้อมแขนอันแข็งแกร่งของเทพบุตรมาดแมน

ก็โอบอุ้มฉันไว้ตรงแผ่นหลัง

"เฮ้... ตอนนี้คุณมีปีกแล้วนะ ไม่ต้องกลัวตกลงไปหรอก"

"อะ... จริงด้วยสิคะ?"

ความสุขุมนุ่มลึกรอบคอบของเขา ทำใ๩้ฉันนึกอับอาย

ขนาดว่าฉันมีพลังมาเป็นเดือน ยังต้องใ๩้เขาเตือนว่าตนเองทำ๬ะไ๫ได้

ทว่าอีกด้านหนึ่ง ฉันก็รู้สึกดีที่มีผู้ชายคนหนึ่ง

ใ๩้พักพิงอิงไออุ่น และใจถึงพึ่งพาได้

.

"ในเมื่อครูไม่มีประโยชน์กับผมแล้ว

งั้นผมก็ควรจะต้องทำใ๩้ครูหายไปซะ!"

ซู่มมมมมมม!!!

ฝ่ามือของนิชคุณปล่อยพลังคลื่นวิญญาญแผ่พุ่ง

เป็นกระสุนวิญญาญขนาดและความรุนแรงเทียบได้กับรถบรรทุก!

มันพุ่งมาใส่ฉัน ทว่าตัวฉันกลับไม่ได้รู้สึกขนลุก?!

"พร้อมมั้ยคุณมด!?"

"ค่ะ!"

ฉันพยักหน้ารับ แล้วยื่นมือออกไป

จับกุมมือคู่ขาของฉันผู้ถือครองพลังอันวิสุทธิ์

ย้ากกกก!!x2!! ซู่มมมมมมมมมม!!!

"หาาา!! ดะ!! ได้ไงงง!! อ๊ากกกก!!!!!"

พลังเวทย์สีแดงฉานถูกผลักดันกลับไปด้วยพลังเวทย์อันบริสุทธิ์!

ถึงนิชคุณจะรวบรวมพลังวิญญาญผู้ชายผ่านรูหีของฉันและสาวๆจำนวนมากมาย

แต่ระยะเวลาเพียงเดือนกว่านั้นเทียบไม่ได้เลย กับตะบะอันแก่กล้า

ที่พระครูเก่งรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องของวิญญาญมานานหลายปี

.

ซู่วววว...อั้ก....

ชายหนุ่มหล่อล่ำ ที่ใบหน้าหมองคล้ำเต็มไปด้วยความบ้าอำนาจ

บัดนี้เขานอนฟุบลงบนพื้นและสีหน้าเริ่มกลับมีเลือดฝาด

วู้มๆๆ....

ใช่แล้ว...ฉันสละพลังเวทย์ทั้งหมด เพื่อย้อนผลการกระทำไปทุกอย่าง

.

อึก....เอ๊ะ???

ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ที่ทุกคนที่ถูกนิชคุณควบคุมได้หยุดพักกามกิจ

ฉันเปล่งพลังเวทย์ครอบคลุมไปทั่วทิศเขต

ถอนมนต์จากจิตใจของทุกๆคน

รวมทั้งรักษาร่างกายของพวกผู้หญิงใ๩้กลับมาอกฟูรูหีฟิต?

.

"เฮ้... ทำแบบนี้จะดีเหรอครับ?

ถ้าพลังของคุณหมด คุณจะต้องตาย...?"

ชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันเพียงข้ามวัน

ถามฉันด้วยสีหน้าที่น้ำตาคลอเบ้าผูกพันธ์กันมากมาย

.

"ดีแล้วล่ะค่ะ...ฉันสมควรต้องตายแล้ว"

"เอ๋?"

.

เขาตกใจกับรอยยิ้มอันอ่อนระโหยโรยแรงของฉันที่ปลงได้

"ฉันจำได้แล้วล่ะค่ะ... ว่าทำไมแต่แรกฉันถึงได้ตาย..."

"หาา?!"

.

ความทรงจำของฉันเริ่มกลับมา ตอนที่ได้รับพลังวิสุทธิ์

และตัดสินใจที่จะสละพลังเวทย์และคำที่รักษาชีวิตของตนเอาไว้

.

"มด... ผมเป็นห่วงคุณนะ ผมถึงได้พาคุณกลับมาก่อน"

"คุณจะไปรู้๬ะไ๫ล่ะ! ฉันไม่ได้อยากจะกลับสักหน่อย!"

"รู้สิ! ผมรู้ว่าคุณตั้งใจจะอ่อยผู้อำนวยการ! เขามีลูกมีเมียแล้วนะครับ!

อย่าทำอย่างงั้นเลย! คุณมีค่ากว่านั้น!

คุณไม่จำเป็นต้องเอาตัวเข้าแลกหรอกนะ!

ผมจะดูแลคุณเอง!"

นั่นเป็นบทสนทนาที่แท้จริง ในคืนวันที่ฉันเกิดอุบัติเหตุ

ครูหนุ่มผู้นั้นที่ฉันสงสัยเคลือบแคลง

เขาไม่ได้มีแม้แต่ความคิดอาจมาดร้ายมาเคลือบแฝง

.

"ฮะฮะฮะ! ดูแลเหรอ? พูดบ้า๬ะไ๫?!

ครูต๊อกต๋อยที่ยังไม่ได้แม้แต่บรรจุอย่างคุณจะมีปัญญาดูแล๬ะไ๫ฉันได้!"

ยิ่งฉันจำตัวเองได้เท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองนั้นหาได้เป็นผู้หญิงใสๆ

"ถึงฉันจะอ่อยไอ้ผู้อำนวยการหน้าเหียกนั่น

แต่มันก็ไม่มีวันได้แอ้มฉันหรอก!

ฉันน่ะดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องใ๩้ผู้ชายห่วยๆ

ช่างตื๊อทั้งที่ผู้หญิงเขาไม่สนอย่างคุณมาคอยเป็นห่วงหรอก!"

.

ฉันหลอกปอกลอกผู้อำนวยการคนนั้นมาตลอดหลายเดือนที่ฝึกสอน

สำหรับตัวฉันในตอนนี้ที่เคยทำงานกะห-ี่มาแล้ว

กลับคิดว่ามันแย่กว่าการเป็นผู้หญิงขายตัวเสียอีก

เงินก็จะเอา ร่างกายหรือหัวใจก็ไม่ใ๩้เขา

ไหนจะเรื่องที่เขามีลูกมีเมียแล้ว เรียกว่าชั่วไปยันเงา

แถมยังพูดจาดูถูกดูแคลนผู้ชายที่คอยเป็นห่วงเป็นใยฉันเช่นเขา

.

"มด! ผมเข้าใจ! จริงๆนะ!

ผมรู้ว่าการเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการมันเป็นแบบไหน

ผมเองก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน"

"หาา! อย่านะ! อย่ามาบังอาจเปรียบเทียบชีวิตฉัน!!"

แกร๊กก!!

"เฮ้ยย! มด! คุณจะทำ๬ะไ๫!!"

ความกดดันความเครียด ที่ต้องแบกรับชีวิตตัวเองเพียงลำพัง

และการกระทำอันหยามเหยียดเกียรติของตัวเอง

มันค่อยๆพังทลายจิตใจภายในของฉันโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

ฉันเปิดประตูรถและขู่ว่าจะโดดลงไปถ้าหากว่าเขาไม่หยุดรถ

.

เอี๊ยยยยดดด!!! โครมมมม!! อ๊าากก!!

และนั่นจึงกลายเป็นเหตุสลด ครูหนุ่มโทษตัวเอง

ทั้งๆที่ฉันโดนรถชนเพราะเสือกเปิดประตูออกมา

ด้วยจิตใจอันผิดปกติพลันแล่นและหุนหัน

มอร์เตอไซด์ที่แซงซ้ายจึงพุ่งเข้ามาชน

ร่างกายช่วงบนของฉันถูกแฮนด์รถเกี่ยวเหวี่ยงลงจากรถ

กลิ้งไปหลายสิบตลบบนพื้นถนนในคืนนั้น

.

"อะ...อีก...นิดเดียว...อีกนิดเดียว....

ชีวิตฉันก็จะมีแต่ความสุขแล้วแท้ๆ..."

แม้แต่ในวาระสุดท้าย ฉันก็คิดถึงแต่เพียงเรื่องของตัวเอง

เพราะว่าฉันนั้นไม่มีใครอื่นเหลือใ๩้คิดถึงด้วยแหละมั้ง...

ผู้อำนวยการไม่ใช่ผู้ชายเพียงคนเดียวที่ฉันปอกลอก

ยังมีพวกเสี่ยในร้านล้วงที่ฉันไม่เคยใ๩้ล้วง แต่ก็ถูกฉันล่อลวงเป็นมั่นเหมาะ

พอมานึกดูดีๆแล้ว พวกผัวหล่อๆรวยๆของเพื่อนๆฉัน ฉันเองก็แอบเต๊าะ

ฉันอยากได้อยากมี เหมือนคนอื่นๆ ที่มีพ่อมีแม่ มีชีวิตที่ไม่ต้องดิ้นรนขนาดนี้

แต่ไอ้การมองแต่คนที่ดีกว่ามันกลับยิ่งทำใ๩้ฉันเหนื่อยสิ้นดี

.

"อุฮิ... เธอน่ะ... มีกิเลสอันแรงกล้าดีนี่"

"ทะ...เธอเป็นใคร?"

และนั่นก็คือครั้งแรกที่แท้จริง

ที่ฉันได้พบกับยัยซัคคิวบัสในอุบัติเหตุอันเลวร้าย

เธอโบยบินอยู่เหนือตัวฉัน ด้วยปีกปีศาจและหาง

แต่ฉันที่เจ็บปวดไปทั่วร่างไม่อาจจะตั้งสติใ๩้คิด๬ะไ๫ไหว

.

"เธออยากมีชีวิตต่อเหรอ?"

"...?"

ฉันนิ่งไปนิดหนึ่งกับคำถามนั้น

"มะ...ไม่... แค่มีชีวิตมันไม่พอหรอก...อ้อก

ฉันอยากมีความสุข...มีชีวิตที่มีความสุข!"

"ฮิฮิ...นั่นน่ะ...ฉันชอบนะ..."

และนั่นก็คือครั้งแรกที่แท้จริงในการทำพันธสัญญากัน

ปีศาจสาวเก็บเอาวิญญาญอันเต็มไปด้วยกิเลสอันแน่นหนาของฉัน

ฉันที่ไร้แก่นแกนของวิญญาญ จึงกลายเป็นภาชนะที่ว่างเปล่า

ตัวตนของฉันในตอนนี้ จึงเป็นอีกบุคลิคหนึ่งที่สร้างขึ้นมาใหม่

หรือไม่มันก็อาจจะหลบลี้ซ่อนเร้นอยู่ภายใน?

ภายในของผู้หญิงเจ้าแผนการ

ที่ภายนอกพยายามสุดชีวิตที่จะวางตัวเป็นผู้หญิงใสๆ

แต่ภายในพยายามทุกวิถีทาง เพื่อยกระดับตัวเองไปเทียบเคียงผู้อื่น

อยากใ๩้ผู้คนยอมรับ แต่กลับใช้วิธีแทงข้างหลังผู้หญิงคนอื่น

ส่วนเรื่องความหื่นเงี่ยน มันคงอีกสิ่งหนึ่งที่ฝังลึก

ฉันรู้สึกว่ามันคือชัยชนะ ที่สามารถปอกลอกผู้ชาย โดยไม่ต้องพลีกายขายหีใ๩้

ทว่าลึกๆแล้วฉันคงโหยหาเหลือเกิน อ้อมกอดที่โอบอุ้มค้ำจุนจากใครๆ

หรืออาจจะเป็นใครที่ไหนก็ได้ เซ็กซ์ที่ยอดเยี่ยมที่ฉันคอยหลีกเลี่ยง

ตัวฉันที่เปลี่ยนไปจึงเสพย์สมอย่างดื่มด่ำใ๩้หนำใจ

.

"ผม... ไม่อยากใ๩้คุณไป..."

วิ้งๆ....

พระครูหนุ่มที่ตอนนี้ผมยาวเฟื้อยออกเท่ห์อย่างกับเป็นศิลปินร็อค

เอ่ยพูดออกมาขณะที่ร่างของเขาค่อยๆสลายปีกและเขาเป็นละอองแสง

พร้อมๆกับที่ร่างกายของฉันเองกำลังเลือนลางลงเรื่อยๆเพราะหมดฤทธิ์จำแลง

.

"ฉันต้องไปค่ะ...ฉันสมควรไป...

ตอนนี้ฉันมีความสุขแล้ว แล้วพบกันอีก ถ้าหากว่าชาติหน้ามีจริงนะคะ..."

วู้มมมมม...

ฉันตอบชายหนุ่มตรงหน้าไปด้วยรอยยิ้ม

มันอาจเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันยิ้มออกมาจากหัวใจจริงๆ

ก่อนที่สติสัมปัชชัญญะของฉันจะดำดิ่งหายไปสิ้น

ฉันไม่รู้จริงๆว่าสิ่งที่ฉันกำลังไปจะเป็นนรกหรือว่าสวรรค์

แต่ชีวิตฉันก็ไม่มี๬ะไ๫เหลือติดเอาค้างไว้ใ๩้คาใจอีกแล้วล่ะค่ะ....

.

.

"คิกคิก... เฮ้อ... อุตส่าห์คิดว่าจะสนุกกว่านี้ซะอีก?

ต่อไปฉันจะไปล่อลวงผู้หญิงคนไหนอีกดีนะ?

แล้วคุณผู้อ่านล่ะ? อยากมีพลังแบบนี้มั้ย?"

ปีศาจสาวซัคคิวบัสหันมาถามคุณด้วยดวงตาอันอันตราย!

.

-----

อ้ากกก.....จบซะทีครับ 555

คือที่ย้ายมาเขียนเรื่องสั้นนี่ก็เพราะไม่มีไฟจะเขียนเรื่องยาว

แต่เหมือนว่าสิบกว่าตอนนี่ก็ยังจะยาวไปนะ...

เล่นเอาดองแล้วดองอีก ขี้เกียจแล้วขี้เกียจอีก

เรื่องต่อๆไปเอาใ๩้เหลือสัก 5 ตอนจบพอดีกว่ามั้ง...

.

-----

ช่วงบ่น

--------

สำหรับผมแล้ว

การเขียนเรื่องเสียวตัวเอกหญิงใ๩้ยาวมันเป็นเรื่องที่ยากมากๆ

ด้วยผมยังติดกับคติที่ว่า ผู้หญิงไม่ได้อยากได้ผัวเยอะๆ หรือโดนเย็ดเยอะๆ

การโดนเย็ดมันเหมือนเป็นการถูกกระทำ พอตัวเอกเริ่มโดนเย็ดเยอะๆ

ผมก็จะรู้สึกว่ามันขัดกันเองที่จะยืดเรื่องหรือเพิ่มผัวใ๩้เธอ

ต่างกับตัวเอกชาย ที่ยิ่งได้เย็ดยิ่งมีแต่ได้ และเป็นตัวแทนของความมักมาก

.

อืม...แต่ว่าไปแล้วตัวเอกหญิงมีโดนรุมเย็ด๬ะไ๫ด้วย

ก็น่าจะเรียกว่าได้ผัวเยอะกว่าตัวเอกชายได้เมียรึเปล่านะ?

มันเลยกลายเป็นว่าแป๊ปเดียวผัวเพิ่มมาเป็นสิบๆคนเลยน่ะ

ผมก็เลยรู้สึกว่าเรื่องมันไม่สดใหม่ซะแล้ว

.

ผมเป็นคนที่เบื่อทำ๬ะไ๫ซ้ำๆมาก

และรู้สึกว่าประสบการณ์ครั้งแรกๆของตัวละครน่ะน่าจดจำ

ไม่ได้หมายความว่าต้องเปิดซิง แต่หมายถึงการเย็ดครั้งแรกในรูปแบบต่างๆ

มันเหมือนการเปิดประตูเข้าไปในพื้นที่ใหม่ๆของการเย็ด

แล้วก็จะรู้สึกอินกับตัวละคร พอเป็นครั้งที่สองที่สามแล้ว

ก็กลายเป็นว่าเบื่อแทนตัวละครไป

.

ส่วนที่ยากอีกอย่างก็คือการเขียนใ๩้ผู้หญิงเป็นฝ่ายรุก

เอาจริงๆคือผมนึกภาพไม่ค่อยออกหรอก

ว่าผู้หญิงที่ร่านอยากได้-วยผู้ชายน่ะเป็นแบบไหน

ก็เพราะว่าเป็นผู้ชายด้วยล่ะนะ

แต่ก็ไม่รู้ทำไมชอบเขียนเรื่องตัวเอกหญิง...

อืม...เพราะว่าเป็นคนหื่นและโรคจิตไงล่ะ...

ชอบเห็นผู้หญิงถูกเย็ดแบบนั้นแบบนี้แปลกๆเหมือนในหนังโป๊

ก็ขอบคุณที่ติดตามงานเขียนของนักเขียนโรคจิตคนนี้มาตลอดครับ

เรื่องต่อๆไปก็จะพยายามเขียนใ๩้โรคจิตขึ้นไปอีกครับ!!!