เรื่อง มรรคาพลิกฟ้า
"ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..ฟ้าวววว..!!"
"ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..ส่วบ..!!"
"ฟ่อ..ฟ่ออออออ...!!"
"โครม..!!.."โครม..!!"..."โครม..!!".."โครม..!!""
เีเคลื่อนไหวอันรวดเร็วพร้อมเีดาบยักษ์ี่ทิ่มแทงเข้าสู่จุดเจ็ดนิ้วดังเกือบพร้อมกันจนเป็นเีเดียว-่าโลหิตสาดกระจายพร้อมเีร้องโหยหวน เีเกลือกกลิ้งพร้อมหางี่ฟาดไปาของเจ้าราชาของอสรพิษเจ็ดดาวก่อนตายดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหุบเขา ชั่วครู่ให้หลังจึงสงบลง สตรีงามึัปรากฎสี้าหวาดหวั่นรำพึงในใจ
"โอ..นั่นัปีกอะไรกัน ถึงไ้ใหญ่โตและแข็งแกร่งขนาดสาารถทนทานาฟาดี่รุนแรงของเจ้าราชาของอสรพิษเจ็ดดาวไ้ โดยไม่บุบสลายแม้แ่น้อย และวิชาท่าร่างใกันถึงไ้สำแดงร่างี่เหมือนกันทั้งยังมีพลังฝีมือี่เท่ากันออกไ้ถึงแปดร่าง หากแม้นเจอคู่่สู้เช่นี้คงมิมีใครี่จะ่กรไ้เป็นแน่ มิทราบเขาเป็นใคราจากี่ไหนกัน"
กังหลงมิไ้สนใจสังเกตุท่าทีตื่นตกใจของสตรีงาม เพียงมุ่งตรงไปยังร่างอสรพิษใหญ่โตเบื้อง้า และรีบทำาใช้ดาบอัคคีโลกันต์อันคมกริบผ่าแกะเอาเม็ดพลังและแก่นอสูรออกาจนหมดสิ้น และยังไ้ผ่าเอาดี และหัวใจของเจ้าราชาของอสรพิษเจ็ดดาวออกาด้วย ในส่วนหนังและเกล็ด็ยังลอกออกา แล้วม้วนเ็บไว้ในแหวนมิติ อันหนังของราชาอสรพิษเจ็ดดาวแข็งแกร่งิ่หากนำไปตัดเย็บเป็นเกราะหรืออุปกรณ์ป้องกันย่อมมีประโยชน์มิน้อย เมื่อเสร็จสิ้นจึงเดินไปหาสตรีงามพร้อมยื่นเม็ดพลังและหัวใจของอสรพิษให้ กล่าวขึ้น
"นี่เป็นเม็ดพลังและหัวใจของเจ้าราชาของอสรพิษเจ็ดดาวคิดว่าคงมีประโยชน์่แม่นาง ส่วนชิ้นส่วนอื่นี่พอมีประโยชน์ข้าขอเ็บไว้ละกัน เมื่อเสร็จเรื่องแล้วข้า้ขอตัวจากไปก่อนเนื่องจากสหายข้ายังรออยู่ในเมือง "
ูเสร็จส่งของให้เสร็จสิ้นกังหลง็หันหลังกลับจะจากไปใัี แ่เีสตรีงามไ้เรียกให้หยุดไว้
"เดี๋ยวก่อนท่านผู้มีพระคุณ ้ขอขอบคุณท่านเป็น่าิ่ หากมิมีท่านาช่วยเหลือชีวิตข้าคง้จบสิ้นี่นี่แล้ว และมิาไ้รับเม็ดพลังี่้า มิทราบคุณชายชื่อเรียงเีไร ข้า หงษ์เหลี่ยน จะขอจดจำไว้ในใจมิลืมเลือน "
กังหลงหันาแย้มยิ้มพร้อมกล่าว
"แม่นางหงษ์เหลี่ยน มิ้คิดาก ไ้พบกันล้วนเป็นวาสนา ช่วยด้วยคุณธรรมถือเป็น้าี่ของผู้กล้า ข้ากังหลง ยินดีี่ไ้ช่วยเหลือ หากมีวาสนา ภายภาค้าคงมีโอกาสไ้พบกันอีก ขอสิ่งี่พบเห็นเกี่ยวกับข้าในวันี้ รบกวนแม่นางหงษ์เหลี่ยนอย่าไ้บอก่ใคร ข้ากลัวปัญหาอันยุ่งยากี่จะตามาในภายหลัง บัดี้ขออำลา"
หลังจากกล่าวจบเมื่อเห็นว่าหงษ์เหลี่ยนปภัย จัดากับเม็ดพลังเป็นี่เรียบร้อยกังหลงจึงรีบกลับไปยังเมืองเหลียว เหินร่างลงยังี่ลับตาแล้วเดินเข้าไปในยังชุมชนตรงไปยังจุดี่แยกกับสตรีทั้งสามก่อน้าี้เนื่องจากกังหลงกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องี่ทหารองคั์บนกำแพงพุดคุยกัน กลัวสตรีทั้งสามจะก่อเรื่องวุ่นวายจนยากจะจัดา
ทุก่าเป็นไปตามี่กังหลงไ้กังวลไว้มิผิด หลังจากกังหลงจากไปไม่นานไ้มีกลุ่มขบวนม้าจำนวนสามตัวและรถม้าโอ่อ่ามีราคาอีกหนึ่งคัน วิ่งา่ารวดเร็วจนผุู้่าหลบหลีกกันจ้าละหวั่น ขบวนม้าทั้งหมดมุ่งตรงายังร้านค้าี่สตรีทั้งสามกำลังเลือกูเครื่องประดับของสตรีอยู่ เีม้าหยุดลงพร้อม เีของทหารองคั์กล่าวขึ้น่าใช้อำนาจบาตรใหญ่
"ฮี้..ฮี้...!!"
""ทุกท่านหลีกทางให้องค์ชายสี่และพระสหายไ้เข้าไปชมร้านค้าด้วย""
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ..ทหารองคั์อย่าทำให้ชาวบ้านชาวเมือง้วุ่นวาย ให้เขาไ้ท่องเี่ยวจับจ่าย่าสะดวกสบายเถอะ เดี๋ยวจะเสียชื่อเมืองเหลียวของเรา "
"ข้าน้อยรับทราบ"
ทหารองคั์ถอยออกไป ผู้ี่ลงาจากรถม้าแรกเป็นชายหนุ่มอายุประาณสิบแปดสิบเก้าปีแ่งาชุดภูมิฐานผิวพรรณขาวเนียนดุจเชื้อสายของราชนิกูล ระดับปราณยุทธอยู่ี่ปราณขุนพลระดับเจ็ดขั้นสุด คงเป็นใครไปมิไ้นอกจากองค์ชายสี่ของตระกูลราชวงค์ อีกี่ลงตามหลังามิใช่ใครอื่น นั่นคือนายน้อยตระกูลเหยียนเหยียนตงห่าวนั่นเอง และยังติดตามด้วยชายวัยกลางสองท่าทางเหี้ยมหาญ ูไประดับปราณยุทธมิต่ำกว่าปราณขุนพลระดับแปดขั้นต้น ั้คงเป็นองคั์ประจำตัวขององค์ชายสี่ผู้ี้
เมื่อองค์ชายสี่รับทราบข้อมูลจากทหารองคั์ว่าพบเห็นสตรีงามถึงสามนางาเี่ยวชมร้านค้า่า ๆ ในเมืองเหลียว ็มีความสนใจิ่ ทั้งขณะนั้นไ้สนทนาอยู่กับนายน้อยตระกูลเหยียนผู้เป็นสหาย จึงไ้รับารับรองจากเหยียนตงห่าวอีก ว่าก่อน้าี้ตัวั็ไ้พบเจอสตรีสามนางี่งดงามล้ำจนยากจะบรรยาย ้เป็นสตรีกลุ่มเดียวกัน่าแน่แท้ ิ่สร้างความอัดอั้นตันใจอยากรู้อยากเห็นจนองค์ชายสี่พร้อมองค์ั์ ้รีบออกาูให้เห็นด้วยาาของตัวเอง
เมื่อาถึงเขตร้านค้าติดตามาจนพบ ว่าหญิงสาวทั้งสามกำลังชมูเครื่องประดับกันอยู่่ามีความสุข สตรีทั้งสามช่างงดงามเหนือกว่าี่ตนไ้คาดคิดไว้อีก จนองค์ชายสี่ึัปากอ้าตาค้างดุจ้มนต์เสน่ห์ ัห้ามปรามทหารองคั์และองค์ั์ประจำตัวั้มิให้สร้างความแตกตื่นแกู่้ และมิ้าให้สตรีงามทั้งสาม้ตำหนิในาใช้อำนาจของั
องค์ชายสี่เดินเข้าไปในร้านพินิจูสตรีทั้งสามี่กำลังเลือกูเครื่องประดับของสตรี ั้าสร้างความประทับทับใจให้เกิดแก่สตรีทั้งสาม เดินถือพัดโบกไปา่าแย้มยิ้มกล่าวขึ้น
"ยินดีต้อนรับแม่นางทั้งสามสู่เมืองเหลียว ข้าองค์ชายสี่ของตระกูลราชวงศ์ ้าเหลี่ยน ขอเป็นผู้เหย้าแสดงน้ำใจ่ผู้าเยือน เชิญแม่นางทั้งสามเลือกหาสิ่งของในร้านี้ไ้ตามความปรารถนา ส่วนค่าใช้จ่ายให้่้าาเรียกเ็บจากข้าองค์ชายสี่ผู้ี้ ่้าไ้ยินรึไม่ "
่้าไ้ยินเ่ั้ ็ึว่าย่ำแย่อีกแล้ว แ่็้ฝืนใจตอบรับ เนื่องด้วยี่ผ่านา เป็นี่รู้กันว่าองค์ชายสี่ผู้ี้มักชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่และชอบเอาสิ่งของี่้าไปโดยมิไ้จ่ายเงินแ่่าใ แ่ด้วยชอบอาศัยอิทธิพลของตระกูลราชวงศ์เข้าข่มเหงรังแกู้หากใครขัดใจ็จะไ้รับความเดือดร้อนึัค้าขายมิไ้ ู้จึง่าเบื่อหน่ายเอือมระอากันแ่็มิาทำอันใไ้
"ไ้ขอรับ องค์ชายสี่"
"มิ้..!!มิกล้ารบกวนท่านผู้ี้ เรา่ามิไ้เป็นผู้รู้จักมักคุ้นกัน และเราทั้งสามรู้จักจับจ่ายเองไ้ เชิญท่านตามสบายเถิด "
าญสุรางค์์เหมี่ยวเี๊ะ สังเกตุตั้งแ่ชายหนุ่มี่เรียกตนเองว่าองค์ชายสี่ผู้ี้าถึง ่าใช้าาอันน่ารังเกียจมองายังตน่าหื่นะา ทั้งยังาำากับู้ ูท่าทาง่้าแม่ค้าแี้คง้โดนผู้ี้เอารัดเอาเปรียบาเิ่า ทำให้ึรังเกียจิ่ จึงูาด้วยเีราบเรียบเ็าตอบไป่ามิแแสนใจ ูจบ็ก้ม้าูเครื่องประดับูคุยกับเยี่ยนฟางและหยางเสี่ยวเหอ่
เมื่อโดนาูตัดรอนด้วยเีอันเ็าไ้ไมตรีใ ๆ ้าเหลี่ยนึัสะอึก้าชา แ่งค์ั์ประจำตัวั้เมื่อไ้ยินเ่ั้ึับังเกิดโะ สบถ่าออกาใัี
"บัดซบ..!! .นังผู้หญิงชั้นต่ำ..องค์ชายสี่ของข้าให้ความสนใจเจ้านับว่าเป็นวาสนาี่สตรีเช่นเจ้ายากจะพบพานแล้วในชาติี้...ยังาทำเป็นเล่นตัวูาไม่ให้เกียรติ์ไม่ไว้้าองค์ชายสี่อีก..!!...เดี๋ยว...."
ไ้ยินคำาาเ่ั้ ด้วยฐานะาญสุรางค์์ าญสุรางค์์เหมี่ยวเี๊ะึับังเกิดสี้าโึ้ ใช้าาเ็าอำมหิตมองไปยังองค์ั์ี่กล่าว ัึัสยิวาด้วยความาเ็ คำูี่จะกล่าว่ไปจึงมิาหลุดออกาจากปากไ้
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??