เรื่อง มรรคาพลิกฟ้า

        ฟู่ดาซิงหลังจากควบคุมสั่งการบริวารเสร็จสิ้นก็เฝ้าจับตามองสตรีงามทั้งสี่ด้วยความลุ่มหลง เห็นฝ่ายตรงข้ามปรึกษากันเพื่อที่จะหลบหนีก็หัวเราะออกมาดังสนั่น

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า มิต้องเปลืองสมองครุ่นคิดหรอกนางงามน้อยทั้งหลาย อย่างไรวันนี้ข้าก็มิปล่อยให้พวกเจ้านางงามน้อยทั้งสี่หลุดมือไปได้ ส่วนพวกบุรุษทั้งหมดจะต้องฝังซากสังขารไว้ในช่องเขามรณะแห่งนี้..!!"

        พูดจบฟู่ดาซิงสั่งการต่อบริวารที่มันควบคุมไว้ทันที

        "พวกเจ้าทั้งหมดโอบล้อมอย่าให้ผู้ใดหนีรอดไปได้ จับสตรีงามทั้งสี่มาให้ได้อย่าให้พวกนางมีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ส่วนพวกบุรุษจงสังหารให้สิ้น..!!"

        สิ้นเสียงสั่งการ ทั้งสิบเอ็ดคนพร้อมทั้งสัตว์อสูรต่างกระจายเข้าโอบล้อมกลุ่มของนงคราญสุรางค์สวรรค์เหมี่ยวเซี๊ยะทั้งหมดไว้ภายในทันที การเปิดฉากเข่นฆ่าจึงได้เริ่มขึ้น

        "แฮ่ร์..!!"

        "โฮกกกก..กรรรซ์..!!"

        "ฟ้าวววว.!!"

        "เปรี้ยง..!!"

        "โครม..!!"

        เมื่อราชันย์ทั้งสิบเอ็ดคนพร้อมสัตว์อสูรระดับสองสิบเอ็ดตัวจู่โจมพร้อมกัน ก็สุดที่สตรีสาวทั้งสี่จะต้านรับได้ มินานสตรีทั้งสี่ก็ถูกโอบล้อมไว้ด้วยคนป่าร่างยักษ์จำนวนหกคน ส่วนคนป่าอีกห้าคนพร้อมสัตว์อสูรพากันเข้ากดดันจนกักบุรุษทั้งห้า ซึ่งประกอบด้วย ผู้นำตระกูลราชวงศ์ ผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลกัง หยางไป่หู หยางเช็งซีและมู่หลงจนแยกออกห่างจากกลุ่มของสตรีทั้งสี่จนได้ แต่คนป่าทั้งหกก็ยังมิสามารถสยบสตรีสาวทั้งสี่ลงได้เนื่องจากฟู่ดาซิงได้สั่งไว้ว่าห้ามมิให้สตรีทั้งสี่ได้รับอันตรายแม้เพียงรอยขีดข่วน ทั้งหกจึงทำได้เพียงเฝ้าคุมเชิงและคอยต้านรับการโจมตีอันรุนแรงจากสตรีสาวทั้งสี่ ฟู่ดาซิงเห็นเช่นนั้นจึงหัวร่อเสียงดังกว่าเดิมพร้อมกล่าวขึ้น

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า..พวกเจ้าทำได้ดีมาก ..กักบุรุษสวะทั้งห้าและสยบไว้ก่อน ให้ข้าได้พูดคุยต่อรองกับนางงามน้อยทั้งสี่ก่อนเผื่อพวกนางจะยอมสงบลงยินยอมให้จับแต่โดยดี ..หากแม้นเจรจามิเป็นผลเดี๋ยวค่อยบดขยี้พวกมันทีละคนให้นางงามน้อยทั้งสี่ได้เห็น"

        "นางงามน้อยทั้งสี่พวกเจ้าอย่าได้ดื้อดึงไปอีกเลย ถึงอย่างไรวันนี้ก็มิอาจหลุดรอดจากเงื้อมมือของข้าไปได้ หากพวกเจ้าทั้งสี่ยั้งมิยอมสยบ ข้าจะสั่งให้บริวารของข้าสังหารบุรุษที่มากับพวกเจ้าไปทีละคนจวบจนนางงามทั้งหลายของข้าจะยอมรามือให้จับกุมแต่โดยดี  พวกเจ้าทั้งสี่มิต้องกังวล หากแม้นยินยอมไปอยู่รับใช้ปรนนิบัติข้าต่อไปภายหน้าพวกเจ้าย่อมสุขสบายเหนือผู้ใด เพราะข้ากำลังจะไปยึดครองอาณาจักรทั้งหมดและตั้งตัวเป็นจ้าวอาณาจักร เมื่อข้าได้เเป็นจ้าวอาณาจักรที่ปกครองอาณาจักรทั้งเจ็ด ทั้งอำนาจและทรัพย์สินย่อมต้องตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว พวกเจ้าทั้งสี่ก็จะได้สุขสบายไปด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

        "ข้าจะให้เวลาสามลมหายใจในการตัดสินใจ หากแม้นครบสามลมหายใจแล้วพวกเจ้านางงามน้อยทั้งสี่ยังมิยอมสยบ ข้าจะเริ่มกำจัดพวกบุรุษในทันที"

        พูดจบฟู่ดาซิงก็เริ่มนับ

        "หนึ่งลมหายใจ..."

        "สองลมหายใจ..."

        "อย่าได้ฝันไป..เจ้าโจรชั่ว..พวกข้ายยอมตายก็มิยินยอมให้เจ้าใช้เป็นเครื่องมือได้ แม่นางทั้งสี่อย่าได้ยินยอมสยบต่อมันอย่างเด็ดขาด มินานนายน้อยกังหลงต้องตามมาช่วยพวกเราทันแน่..!!  พวกท่านมิต้องสนใจพวกเราจง พากันตีฝ่าหลบหนีออกไปก่อน "

        มู่หลงตะโกนออกไป แม้ทั้งห้าจะพยายามเพียงใด แต่ด้วยระดับพลังที่ห่างกันมากมายเกินไปอีกทั้งฝ่ายคนป่าร่างยักษ์ยังมีสัตว์อสูรอันแข็งแกร่ง ในที่สุดทั้งห้าก็โดนฟาดโจมตีจนได้รับบาดเจ็บบอบช้ำสาหัสจนโดนสยบกันทุกคน ฟู่ดาซิงเมื่อไได้ยินเช่นนั้นหัวคิ้วกระตุกวูบ สายตากลิ้งกลอกไปมาพร้อมกับหัวร่อขึ้นจนดังลั่นอีกครา

        "สาม.."

        "เอาหล่ะ..จัดการบั่นแขนเจ้าคนที่พูดนั่นซะก่อนแล้วค่อยบั่นเศียรมันให้คนอื่นดูเป็นตัวอย่าง..!!  ดูซิจะกล้ากำแหงอีกมั๊ย"

        หลังสิ้นคำของฟู่ดาซิงคนป่าที่ควบคุมตัวของมู่หลงออกมาใช้เท้าเตะข้อพับให้คุกเข่าลง ยกดาบอันหนาหนักฟันฉับไปยังต่นคอของมู่หลงในทันที

        "ฉัวะ..!!"

        "ตุ๊บ..!!"

        "มู่หลง..ไม่..."

        "เจ้ามู่หลง..!!"

        เสียงฉับ พร้อมเสียงกรีดร้องของผู้ที่เฝ้ามอง เสียงวัตถุที่ตกลงสู่พื้น พร้อม-่าโลหิตสาดกระจายเนืองนองพื้น จากนั้นคนป่าคนเดิมก็ยกมือเงื้อดาบหมายจะบั่นศีรษะของมู่หลงตามคำสั่งต่อไป แต่ก่อนที่ดาบจะสับลง ฟู่ดาซินได้ยกมือห้ามพร้อมส่งเสียง

        "เอ้ยหยุด..!! พอแค่นั้นก่อน ปล่อยพวกกลับไปหาพวกทั้งสี่.." 

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า...ข้าเปลี่ยนใจมิกำจัดพวกเจ้าบุรุษสวะทั้งห้าทิ้งแล้ว บังเอิญข้าคิดวิธีที่ดีกว่านี้ในการจัดการกับพวกเจ้าได้แล้ว "

        มู่หลงกัดฟันกรอดเหงื่อแตกพลั่กด้วยความเจ็บปวด แต่มิมีเสียงใดเปล่งออกมาให้ใครได้ยินแม้แต่น้อย ต้องนับถือในความอดทนและเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก มู่หลงนับว่ารอดพ้นจากความตายไปอย่างหวุดหวิด จึงใช้จังหวะที่คนป่าถูกห้ามไว้ก้มเก็บแขนที่ขาดของตนกลับมาต่อเข้ากันใหม่อีกครั้งพร้อมเดินกลับไปหาคนทั้งสี่ ทั้งเห็นเช่นนั้นรีบช่วยกันรักษาและพันบาดแผลให้กับมู่หลงในทันที

        ฟู่ดาล้วงเข้าไปในแหวนมิติของมันหยิบเอาสิ่งหนึ่งออกมา สิ่งนี้มีลักษณะเป็นเม็ดกลม ๆ เล็ก ๆ คล้ายโอสถชนิดหนึ่งจำนวนห้าเม็ด มันสะบัดโยนไปยังคนป่าร่างยักษ์ที่ขับขี่กิ้งก่าทะเลทรายพร้อมพูดขึ้น

        "รับนี่ไปแล้วให้พวกบุรุษสวะทั้งห้ากลืนกินเข้าไป แม้พลังฝีมือของทั้งห้าจะอ่อนนด้อยกว่านางงามน้อยทั้งสี่มากนักแต่ก็ยังพอจะใช้ประโยชน์ได้บ้างหากควบคุมมาเป็นบริวารของข้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"

        เมื่อรับโอสถทั้งห้าเม็ดคนป่าร่างยักษ์จึงจับเม็ดโอสถกรอกเข้าปากของทั้งห้าในทันที แม้ทั้งห้าจะพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็มิเป็นผล เนื่องพลังฝีมือที่แตกต่างกันยิ่งอีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บบอบช้ำจนมิอาจจะช่วยเหลือตัวเองได้

        ทันทีที่เม็ดโอสถได้หลั่งไหลเข้าสู่ลำคอเพียงชั่วครู่ทั้งห้าก็เกิดอาการเลื่อนลอยนัยน์ตาแข็งค้าง ฟู่ดาซิงเห็นเช่นนั้นจึงบริกรรมและเป่าพลังปราณสีดำดุจเดียวกับที่มันทำกับบริวารของมันก่อนหน้านี้มิมีผิด

        ทันทีที่เส้นสายปราณสีดำครอบคลุมร่างทั้งห้า ฉับพลันนัยน์ตาของทั้งหมดก็เริ่มกลับกลายเป็นสีดำนิลไปทั้งหมด แต่ที่น่ามหัศจรรย์คือทันทีที่นัยน์ตาของทั้งห้ากลับกลายเป็นสีดำนิลไปทั้งหมด บาดแผลและอาการบอกชำ้ของทั้งหมดคล้ายจะทุเลาลงเนื่องจากทั้งห้าที่ก่อนหน้านี้นอนระทดระทวยอยู่ถึงกับสามารถลุกขึ้นยืนได้ดุจดังมิเคยได้รับบาดเจ็บบอบช้ำมาก่อน..!!

        "ท่านพ่อ..!!"

        เทพธิดาหงษ์เหลี่ยนร่ำร้องออกมาเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับผู้นำตระกูลราชวงศ์

        "ท่านพ่อ...น้องหยางเช็งซี..ผู้อาวุโส...พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง ?"

        หยางเสี่ยวเอ๋อร์หันไปสอบถามเมื่อเห็นทั้งห้าต่างลุกขึ้นยืนขึ้นมาเหมือนมิมีอะไรเกิดขึ้น 

        "ท่านผู้อาวุโสสูงสุด..ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ?"

        เยี่ยนฟางสอบถามเมื่อเห็นผู้อาวุโสสูงสุดตระกูลกังแม้จะยืนขึ้นแต่มิมีปฏิกิริยาใด เพียงยืนนิ่งเฉยเหมือนหุ่นที่ไร้จิตใจ ฟู่ดาซิงเห็นเช่นนั้นก็หัวร่อและกล่าวอย่างลำพอง

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นางงามน้อยทั้งหลายมิต้องร่ำร้องเรียกหาให้เสียเวลา บัดนี้คนทั้งห้าได้อยู่ภายใต้การควบคุมของข้าแล้ว ."