เรื่อง ตำนานผัวอิแหวว

“ผมขออนุญาตแสดงความคิดเห็นหน่อยนะครับ”

ทุกคนมองมาสายตาเดียวกัน

“คิดว่าไม่มีปัญหาไหนที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ มีหลากหลายวิธีที่เราอาจจะคิดไม่ถึง การปลูกอ้อยนั้นจริงอยู่ในเรื่องความไม่ยุ่งยากในการเก็บเกี่ยว แต่อย่าลืมนะครับว่า วิธีการใช้ใบและยอดอ้อยคลุมดินเพื่อเป็นธาตุอาหารเพิ่มความอุดมสมบูรณ์และความชุ่มชื้นให้แก่ดินเป็นวิธีที่เหมาะสม เนื่องจากต้นทุนการจัดการต่ำ ให้ประโยชน์ในการบำรุงดินและอ้อยที่ยั่งยืน ไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อม อีกทั้งยังช่วยลดต้นทุนปัจจัยการผลิต ค่าปุ๋ย และยากำจัดวัชพืช ส่วนการขายใบและยอดอ้อยเพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้แก่โรงไฟฟ้าชีวมวล ถือเป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน เนื่องจากมีความคุ้มค่าและเหมาะสมกับเกษตรกรที่ต้องการเอาใบอ้อยออกจากแปลง จึงควรผลักดันให้มีการรวมกลุ่มเกษตรกรเพื่อบริหารจัดการชีวมวลอ้อยที่เหมาะสมกับพื้นที่ พัฒนาเครื่องจักรอุปกรณ์ที่ขาดแคลนและให้มีผู้ให้บริการด้านเครื่องจักรกลจัดการชีวมวลอ้อยทดแทนแรงงาน เพื่อลดการเผา คิดว่านะจะเป็นอีกทางเลือกหนึ่งให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับ เกษตรกรผู้ที่สนใจทุกท่าน”

ทุกคนมองตาค้าง ความเงียบกริบเข้ามาแทนที่ ฟิ้วววว…. เสียงลมพัดผ่าน แล้วเสียงปรบมือก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน ชั้นไงที่ปรบมือ ฮ่าๆ ตั้งแต่ฟังมามีคนนี้แหละที่พูดเข้าหูที่สุด ไม่นานหลายๆ คนก็ทยอยปรบมือกันถ้วนหน้า ด้วยไม่คิดว่าจะมีคนคิดได้ ด้วยความที่เราเป็นหมออนามัยสุดสวยแล้ว เมื่อมีคนเสนอทางเลือกที่ดีแล้ว เราต้องเสริมสินะ

“ขออนุญาตเสริมเพิ่มเติมนะคะ เนื่องจากปัญหาในเรื่องของสุขภาพ ก็เป็นปัญหาที่ทุกคนควรที่จะใส่ใจ ไม่ได้แตกต่างจากปัญหาเรื่องปากท้อง เพราะเมื่อทุกคนมีปัญหาทางเดินหายใจ ผลที่ตามมาก็คือค่าใช้จ่ายในเรื่องการรักษา และทำให้ส่งผลกระทบในด้านของความเป็นอยู่เช่นเดียวกัน ดังนั้น ทางเลือกที่มีผู้เสนอขึ้นนั้น ถือว่าเป็นทางเลือกที่น่าสนใจมากๆ เลยนะคะ เป็นไปได้ไหม ที่เราทุกคนจะร่วมมือกัน เมื่อมีปัญหาในเรื่องของการตัดอ้อยนั้น เราอาจจะระดมทุนซื้อเครื่องมือมาทุ่นแรง ดูจากรถเกี่ยวข้าวเป็นตัวอย่าง”

เงียบกริบ อึ้งสิ ทุกคนอึ้งไม่คิดว่าสาวสวยหน้าตาดีอย่างชั้นพูดได้ขนาดนี้ คือชั้นไม่ได้สวยไปวันๆ นะยะ

ขณะที่ชั้นพูดเสร็จก็มีเสียงพูดคุยจอแจ มากมายหลากหลายความคิดเห็นดังขึ้น พอเสนอความคิดเห็นเสร็จ ชาวบ้านต่างขอพากันยกมือ สนับสนุนความคิดเห็นของเราทั้งสอง เมื่อได้บทสรุปที่ชัดเจนที่แล้วนั้น….

ท้องฟ้ามืดมิดมองนาฬิกาบอกเวลา หนึ่งทุ่มครึ่ง เดินออกมาจากศาลากลางบ้านที่ตอนนี้ผู้คนต่างทยอยออกมาแล้วบางส่่วน ดีที่มีแสงไฟตามทางเดินคอยส่องสว่างอยู่ ด้วยความอ่อนเพลียหลังจากประชาคม ถึงกับต้องถอนหายใจ ขณะกำลังเดินไปที่รถ แต่เหมือนสายตาไปกระทบร่างอีกร่างหนึ่งที่ เห็นหนุ่มคนนั้นพอดีและพิจารณารูปลักษณะภายนอก คนอะไร สูงยังกับเสาไฟฟ้า เอาเสื้อคลุมหน้าคลุมตา เหมือนกับตอนนี้แดดร้อนมาก ทั้งที่ตอนนี้ตะวันตกดินไปแล้ว

แหม อำพรางตัวยังกับกลัวคนรู้จัก น่าหมั่นไส้ชะมัดแต่วันนี้ไม่คิดว่าจะมีคนที่ออกความคิดเห็นได้ตรงใจได้ขนาดนี้ ไม่เบาเลยนะพ่อคุณ สงสัยอีกฝ่ายจะรู้สึกตัว ว่ากำลังถูกจ้องอยู่หนุ่มคนนั้นหันมามองแล้วเราทั้งสองสบตากัน

ได้แต่คิดในใจ เอ๋ ทำไมสายตาคุ้นๆ จังเลยนะ เหมือนเคยเห็นรึเปล่านะ มองไปมองมา น่ากลัวชะมัด คนอะไรมองแค่ลูกตาก็น่ากลัวเลย แต่ไม่เป็นไรยิ้มให้ดีกว่าในฐานะที่ตอบได้ถูกใจคนสวย เหมือนหนุ่มคนนั้นจะอึ้งเบิกตากว้างขณะที่ชั้นยิ้มให้ พอยิ้มเสร็จ ก็ขึึ้นรถทันที

แต่ๆๆๆ ว้ายยยทำไมสต๊าจรถไม่ติดละเนี่ยแย่ชะมัด ชั้นถึงกับต้องลงจากรถเพื่อเช็คดูว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยความที่ตกใจ ตอนนี้ก็ค่ำแล้วจะทำยังไงดี มองซ้ายมองขวา ขณะที่ชั้นทำอะไรต่าง ๆ นั้นก็มีสายตาที่มองมาตลอดจนในที่สุด หนุ่มคนนั้นก็เดินมา

“รถเป็นไร” เอ่อ ถ้าจะทำเสียงกังวานน่ากลัวขนาดนี้นะ

“เอ่อ รถสต๊าจไม่ติดค่ะ”

“เดี๋ยวดูให้ ออกไปอย่าเกะกะ” นอกจากจะพูดห้วน ๆ แล้วเหมือนจะกวนตีนอีก

“อือ สงสัย แบตจะหมด คุณไม่เคยเช็กสภาพรถเลยรึไง” ว่าแล้ว มันจะต้องด่าชั้นแน่นอน

ก็ช่วงนี้เดินสายดูดวงแทบไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะสิ แหมใครจะพูดออกไปแบบนั้นเล่า!!

“สงสัยลืม มั้งคะ”

“เดี๋ยวผมเอาสายมาพ่วงรถให้แล้วกันนะ” ชั้นยิ้มขอบคุณ ทุกครั้งที่ชั้นยิ้ม ชายหนุ่มคนนี้จะตะลึงทุกครั้ง ทำยังไม่เคยเห็นผู้หญิงยิ้มนะ

หนุ่มคนนั้นทำกับรถชั้นได้สักพัก

“เย้ๆๆๆๆ รถสต๊าจติดแล้วขอบคุณนะคะ” ดีใจมากไปหน่อย จนอีกฝ่ายต้องขมวดคิ้ว

“ผมถามจริงๆ เหอะ คุณจำผมไม่ได้รึไง”

“หะ ขอโทษนะคะ ชั้นตรวจคนไข้ แต่ละวันยังจำหน้าไม่ได้เลย แล้วชั้นจะจำหน้าคุณได้ยังไง”

“คุณนี่มันความจำสั้นจริงๆ เลยนะ” และแล้ว หนุ่มคนนั้นก็ค่อยๆ เปิดหน้าเอาผ้าคลุมใบหน้าออก

“เย้ยยยย นี่คุณรถไถนี่นาาาา”

“จำผมได้แล้วใช่ไหม”

“เอ่อ จำได้แล้ว”

“เฮ้ออออ สวยอยู่หรอกแต่ไม่น่าจะเป็นอัลไซเมอร์ ตั้งแต่ยังสาว”

เฮ้ย นี่มันด่ากันชัดๆ นี่นะ

"แหมคุณ คลุมหน้าขนาดนั้นจำได้ก็แปลกแล้วละนะ"

"ชิ งั้นขอบคุณละกันที่ช่วยเหลือ "

เมื่อชั้นไม่ค่อยสบอารมณ์กับคำพูดพ่อหนุ่มคนนี้เท่าไรนัก งั้นก็จะหนีกลับที่พักละกัน ต่อให้หล่อขนาดไหน ชั้นก็ไม่สนหรอกย่ะ แหมปากยังกับกรรไกร

“เดี๋ยวก่อนสิคุณ”

ชั้นหันไปมองค้อนใส่ มีอะไรอีกล่ะ

“วันนี้คุณแสดงความคิดเห็นได้ดีทีเดียวนะ ในฐานะที่ผมเป็นชาวไร่อ้อย ผมขอบคุณที่เป็นกระบอกเสียงที่ช่วยเหลือพวกเรา ไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างคุณจะพูดได้ดีขนาดนี้”

เอ่อ..... เกือบจะพูดดีอยู่แล้วเชียว

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะชั้นถือว่า เราได้ประโยชน์ร่วมกัน คุณก็ได้ประโยชน์ หมออย่างชั้นก็ไม่อยากมีคนไข้โรคทางเดินหายใจเพิ่มเหมือนกันค่ะ”

เราสองคนมองหน้ากัน เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ชั้นมองหน้าพ่อหนุ่มชาวไร่อ้อยคนนี้อยู่นาน ผิวคล้ำ สูงมากกกกก กล้ามเป็นมัดๆ ขนาดสวมเสื้อแขนยาวแล้วนะ ตากลมโตค่อนข้างดุ ขนตายาวเป็นแพหนา มีหนวดเคราเต็มหน้า นี่ถ้าโกนออก คงจะหล่อมากทีเดียวแหละ ต้องมนต์สะกดสักพักถึงกับสะดุ้ง

“ผมหล่อละสิถึงจ้องขนาดนั้น”

ตอนนี้ ชั้นยืนอยู่หน้ากระโปรงรถแล้ว แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดคืออีตานี่กำลังค่อมตัวชั้น แล้วอยู่ ๆ ก็ก้มหน้าเข้ามาหา ถึงกับหัวใจเต้นแรง ออกอาการหน้าแดง เพราะความเขิน เอ่อออออ พูดไม่ออก เลยทีเดียว ปกติผู้ชายเข้าหามากมาย ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่กับคนนี้ทำไมรู้สึกแปลกๆ นะ เย้ย

“นี่คุณถ้าจะก้มเข้ามาใกล้ขนาดนี้ ทำไมไม่จูบปากชั้นเลยละ”

เมื่อไม่สามารถหนีออกจากสถานการณ์นี้ได้ก็เลยต้องพูดเพื่อให้อีกฝ่ายเขิน แต่ที่ไหนได้

“จุ๊บบ”

ชั้นถึงกับต้องตาโตเท่าไข่-่านน ก็อิตานี่มันจูบชั้นนนน อร้ายชั้นพยายามผลักหน้าอกออก เท่าไรก็ไม่สามารถทำได้

"โอ๊ย นี่คุณจะเอายังไงกับชั้นเนี่ย ปล่อยชั้นได้แล้ว"

เดี๋ยวคนอื่นก็เอาไปนินทาหรอกนะ "

แทนที่จะปล่อย หนุ่มคนนี้ไม่ได้ฟังที่ชั้นพูดด้วยซ้ำแล้วยังเอ่ยปากถามชั้นเสียงดังด้วยว่า

“มีผัวยัง?”

อะไรนะ ชั้นหูอื้อตาลายไม่หมด หมายความว่ายังไง ชั้นทำหน้าสงสัย

“มีผัวยัง!!!”

เมื่อชั้นไม่ตอบถึงต้องถามเสียงดัง

“โอ๊ย นี่คุณมาถามชั้นเพื่ออะไรชั้นจะกลับบ้าน”

“ตอบมาก่อน”

แล้วมันก็ก้มหน้าลงต่ำ แทบจะชิดใบหน้าชั้นอยู่แล้ว ยังไม่พอ กระซิบที่ข้างหู ว่า

“ไปเลิกให้หมด ไม่งั้นเจอดีแน่!!!!”

โอ๊ย ไอ้บ้า ชั้นจะกลับบ้าน ออกไป๊………