เรื่อง ยอดมนุษย์ทะลุเกมกลายพันธุ์

ตอนนี้เ๱ิ่๬เข้าใกล้๥ุ๨ที่เขาวิ่งหนีออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เซี่ยฮุยรีบเปลี่ยนความคิด ตอนนี้เขาเ๱ิ่๬คิดแล้วว่าเรื่องในคืนนี้จะจบลงอย่างไร

เดิมทีเขาแค่อยากมาฆ่าพวกเศษขยะสำนักทะเลทรายแค่ไม่กี่คนเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าเขาจะล่อศิษย์ในสำนักออกมามากมายขนาดนี้ นอกจากนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งที่กำลังจะเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ด้วย

เขาไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงของอีกฝ่าย ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหนี

ใครจะไปคาดคิดว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงระหว่างที่เขากำลังหนี สุดท้ายเขาจึงต้องตัดสินใจวิ่งกลับมาที่นี่อีกครั้ง นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ

ภายในใจของเขาคิดไว้อยู่แล้วว่านี่เป็นบทที่ถูกเขียนออกมาแล้ว

เพียงแต่ตัวละครไม่ยอมเดินตามบทที่ผู้กำกับเขียนไว้ นักแสดงที่เล่นนอกบทแบบเขาจึงไม่สามารถที่จะรับประกันสิ่งที่เกิดขึ้นเหล่านี้ได้

เซี่ยฮุยมองไปที่หน้าจอแสดงผล เขายังขาดแต้มเสริมความแข็งแกร่งอีกเล็กน้อยในการอัพเข้าสู่เลเวล10

คิดเช่นนี้เขาก็แอบหันกลับไปมองนักฆ่าที่วิ่งไล่ตามหลังมา จู่ ๆ สายตาของเขาก็เกิดความมืดหม่นขึ้น

จากแผนเดิมที่เขาวางไว้คือล่อเจิ้งต๋าออกไปในที่ที่ห่างไกลจากที่นี่เพื่อสังหารเขา หลังจากนั้นเขาก็น่าจะได้แต้มเสริมความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะอัพเลเวลของตัวเองได้

แต่นักฆ่าเหล่านี้ออกมาเร็วเกินไป เดิมทีเขาคิดไว้ว่าถ้าหากต้องสู้แบบระยะประชิด เขาจะแสร้งทำเป็นเหยื่อผู้อ่อนแอสักหน่อย

หันมาอีกทีเจิ้งต๋าก็ถูกฆ่าตายเสียแล้ว ตอนที่เขาเห็นก็รู้สึกอึ้งไปเหมือนกัน

โชคดีที่เขายังไหวตัวได้เร็วมากพอ เขาแข็งแกร่งกว่าเจิ้งต๋าเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น

อีกฝ่ายกลับถูกนักฆ่าคนนั้นฆ่าตายได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาเลยว่าผลจะเป็นอย่างไรถ้าต้องเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น

ตอนนี้สิ่งที่เขากำลังคิดไม่ได้มีประโยชน์เลยสักนิด

จู่ ๆ ก็เกิดเสียงลมดังขึ้นเบา ๆ ข้างหูของเขา

เซี่ยฮุยใบหน้าเปลี่ยนสี เท้าที่กำลังวิ่งไปด้านหน้าหยุดชะงักและเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมาใบมีดวายุก็ผ่านข้างลำตัวของเขาไปพร้อมกับลมหนาว

ราวกับ-่าฝนและลมกระโชกแรงที่ปะทะเข้าใส่ต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้า

วินาทีนั้นต้นไม้ใหญ่ก็โค่นหล่นลงและกระแทกลงบนพื้น

ใบมีดวายุเหล่านั้นกระจายตัวหายไปท่ามกลางการจ้องมองของเซี่ยฮุย

ป่าไม้ชุกชุมที่เห็นก่อนหน้านี้ถูกใบมีดวายุตัดจนใบไม้และกิ่งไม้หักเป็นเศษเสี้ยวชิ้นเล็ก ๆ

เซี่ยฮุยหันกลับไปมองก็พบว่าคนที่เรียกใบมีดวายุดึงมือกลับไปอีกครั้ง และกำลังจ้องมองมายัง๥ุ๨ที่เขากำลังยืนอยู่

เซี่ยฮุยไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่เขากลับเห็นคำเตือนจากสายตาของคนคนนั้น

“พวกเขาไม่คิดจะมาทางนี้แล้ว หลังจากนี้คงวุ่นวายอีกแล้วสิ”

เซี่ยฮุยมองไปที่ทางออกซึ่งอยู่ด้านนอกป่าทึบแห่งนี้ซึ่งเหลือระยะห่างอีกหนึ่งกิโลเมตรเท่านั้น เซี่ยฮุยขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความตึงเครียด

“เจ้าหนู นายคิดว่าพวกเราจะมองแผนของนายไม่ออกจริง ๆ เหรอ?”

นักฆ่าที่ใช้ใบมีดวายุก่อนหน้านี้มองเขาด้วยสายตาเย็นชา

จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ทักษะทางร่างกายถือว่าไม่เลว อายุของนายยังน้อยแต่กลับมีความแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ได้”

“หมายเลข5อย่าไปเสียเวลาคุยกับมัน จับตัวมันไว้”

“ใจเย็นก่อนหมายเลข6เด็กคนนั้นกลายเป็นนกที่อยู่ในกรงแล้ว หนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ”

นักฆ่าหมายเลขห้าคือคนที่เพิ่งปล่อยใบมีดวายุใส่เขา

เซี่ยฮุยตรวจสอบข้อมูลทักษะของอีกฝ่ายก็พบเป็นแค่ผู้มีความสามารถขอบเขตพิเศษขั้น9เท่านั้น

แต่คำพูดคำจาเหิมเกริมขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่ผู้มีความสามารถขั้น9ธรรมดาแน่นอน

อย่าบอกนะว่าจะอยู่ระดับเดียวกับคนคนนั้น...

เซี่ยฮุยยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่นอยู่ภายในใจ จากนั้นเขาก็ตรวจสอบคนอื่น ๆ และเขาก็ค้นพบความสิ้นหวังอีกครั้ง คนที่เขาล่อมาทางนี้ไม่ใช่หมาป่า แต่เป็นกลุ่มพยัคฆ์แก่ต่างหากล่ะ

คนที่ถูกเรียกว่าหมายเลข1มีความแข็งแกร่งไม่ต่างจากคนของสำนักทะเลทรายที่ทำร้ายเขาก่อนหน้านี้ เพราะคนคนนั้นกำลังจะเข้าสู่ขอบเขตศักดิ์สิทธิ์แล้วเช่นกัน

ควรทำยังไงดี?

เซี่ยฮุยมองไปยังหมายเลข5ที่กำลังเดินเข้ามา เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย จากนั้นก็แอบรวบรวมพลังลมปราณทั้งหมดที่มี

ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบการจับกุมของคนคนนั้น

ทว่าการเผชิญหน้ากับนักฆ่าจำนวนสิบสองคน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะมั่นใจได้ว่าจะสามารถเอาชนะและหนีออกไปได้

ตอนที่เซี่ยฮุยกำลังอยู่ในช่วงเวลาที่ยากลำบาก

หอกสีแดงก็ปรากฏขึ้นจากทางด้านหลังของเขาและพุ่งทะยานแหวกอากาศไปด้านหน้า

หลังจากนั้นปลายหอกก็ปักลงตรงหน้านักฆ่าหมายเลข5จึงทำให้อีกฝ่ายหยุดชะงักไป

ตอนที่เซี่ยฮุยหันไปมองก็พบว่ามีกลุ่มคนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น และมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาหาเขา

ผู้ชายคนนี้อายุราว ๆ30ต้น ๆ เขาสวมใส่ด้วยชุดซามูไรสีเขียวทั้งชุด แม้ว่าจะโกนผมจนหัวโล้นทั้งหัว แต่ใบหน้าที่นิ่งสงบของเขาก็ยังดูหล่อเหลา

สายตาของเขาเหลือบมองเซี่ยฮุยเล็กน้อยและหันไปพูดกับนักฆ่าว่า “ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือเปล่า หากฉันจะขอพาตัวเด็กคนนี้กลับไป”

“อ้าว...ศิษย์พี่แปดแห่งสำนักทะเลทราย...ช่ายคุณ”

คำพูดของนักฆ่าหมายเลข5แฝงไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ถ้าหากพวกเราบอกว่าไม่สะดวกล่ะ?”

“ในเมื่อรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของฉัน...”

สายตาของช่ายคุณประกายแสงจาง ๆ จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สร้างความกดดันว่า “ก็น่าจะทราบกฎของสำนักทะเลทรายของพวกเราเป็นอย่างดี หากคิดจะเป็นศัตรูกับสำนักทะเลทราย ก็น่าจะทราบว่าผลที่จะตามมาจะเป็นอย่างไร”

“เหอะ ๆ ...”

“สมกับที่เป็นสำนักทะเลทรายจริง ๆ เผด็จการไม่เปลี่ยนเลยนะ”

นักฆ่าหมายเลข5พูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสและแอบแขวะอีกฝ่าย

ท่าทางของหมายเลข5ทำให้แสงจาง ๆ ที่อยู่ในตาของช่ายคุณเ๱ิ่๬อึมครึมมากยิ่งขึ้น

เขารู้ดีว่าทั้งสิบสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปและพวกเขาก็คงจะสร้างความวุ่นวายให้กับเขาหลังจากนี้

“เรื่องของสำนักทะเลทรายจะเป็นอย่างไร เราจะเผด็จการหรือไม่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของพวกนาย”

ใบหน้าของช่ายคุณเคร่งขรึม “ตอนนี้พวกนายกำลังดึงดันที่จะทำตามใจตนเองโดยไม่รับฟังข้อเสนอใด ๆ หากไม่ยอมถอยออกไปดี ๆ ฉันคิดว่าหลังจากนี้สำนักทะเลทรายคงต้องเป็นศัตรูกับนายแล้วล่ะ”

“เป็นศัตรูกับสำนักทะเลทรายแล้วไง?”

“ถ้าเช่นนั้นก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

“เหอะ!วันนี้พี่น้องของฉันต่างหากล่ะที่จะสั่งสอนนายว่าคำว่า “ไม่เกรงใจ” เป็นอย่างไร!”

ช่ายคุณไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น ก่อนหน้านี้ที่เขาอุตส่าห์เสียเวลาพูดไปมากมายเพื่อให้อีกฝ่ายยอมถอยก็เป็นเพราะความแข็งแกร่งของพวกเขาค่อนข้างมาก

คนที่กำลังพูดกับเขาคือผู้มีความสามารถขอบเขตพิเศษขั้น8

ส่วนคนที่มีความแข็งแกร่งสูงสุดก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

ในสำนักทะเลทรายจนถึงตอนนี้มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ออกมาเผชิญหน้ากับคนเหล่านี้ ส่วนศิษย์นอกสำนักคนอื่น ๆ ต่อให้พวกเขามาที่นี่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร

แต่เมื่อเห็นความแตกต่างของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เขาก็รับรู้ได้ว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นคงวุ่นวายกว่าที่คิด

เ๱ิ่๬ลงมือก่อนเพื่อเป็นผู้เดินเกม!

ช่ายคุณยื่นมือออกไปด้านหน้า เพียงชั่วพริบตาเขาก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันจัดการเอง”

แม้ว่าความแข็งแกร่งจะแตกต่างกัน แต่หมายเลข5กลับตะโกนบอกคนอื่น ๆ และพุ่งตัวออกไปเผชิญหน้ากับช่ายคุณเป็นคนแรก

เมื่อได้ยินหมายเลข5พูดเช่นนั้น คนอื่น ๆ จึงไม่มีใครลงมือ

“หวังว่าหมายเลข5จะใช้โอกาสนี้เพื่อบรรลุสู่ขอบเขตต่อไปนะ”

หมายเลข1ซึ่งเป็นหัวหน้าทีมเฝ้าสังเกตทั้งสองคนที่กำลังจะปะทะเข้าใส่กันอย่างตั้งใจ

ทางฝั่งสำนักทะเลทรายมีแค่ช่ายคุณเท่านั้นที่ลงมือ

แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากกว่า แต่ความแข็งแกร่งกลับน้อยกว่าอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นเขาจึงเกิดความกังวล

ตอนนี้หมายเลข5กลายเป็นคู่ต่อสู้ตัวต่อตัวกับช่ายคุณแล้ว

โชคดีที่หมายเลข5รีบรวบรวมใบมีดดาบวายุและโจมตีเข้าใส่ช่ายคุณก่อนที่อีกฝ่ายจะมาถึง

ใบมีดวายุห้าสายขนาดใหญ่ถูกส่งออกไปและกวาดใบไม้ที่อยู่บนต้นจนร่วงโรยลงมา อีกทั้งยังพุ่งทะยานไปด้านหน้าพร้อมกับลมที่กรรโชกแรง

สิ่งนี้ทำให้ร่างของช่ายคุณหยุดชะงักและถอนตัวออกจากโหมดการโจมตี

หมายเลข5ยังไม่หยุดแค่นั้น ตอนที่ใบมีดวายุไล่ตามช่ายคุณไป ใบมีดวายุระลอกที่สองของเขาก็ถูกเรียกใช้งานอีกครั้ง

ครั้งนี้เป็นใบมีดวายุที่มีขนาดใหญ่ราวกับพระจันทร์ทรงกลม

ใบมีดวายุทำให้พื้นดินที่อยู่ด้านล่างเกิดเป็นร่องลึกยาวไปด้านหน้าเพื่อกระแทกร่างของช่ายคุณ

วินาทีนั้น ช่ายคุณรู้สึกได้ว่าเขากำลังเจอกับปัญหา

ตอนที่ใบมีดวายุขนาดใหญ่กำลังจะชนเข้าใส่ร่างของช่ายคุณ จู่ ๆ หมายเลข5ก็พบว่าอีกฝ่ายที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังกำลังยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นราวกับน้ำแข็งเหมันต์

แย่แล้ว!

หมายเลข5รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

เขาพบว่าร่างของช่ายคุณขยับเล็กน้อยเพื่อหลบใบมีดวายุของตัวเองอย่างฉับพลัน

จากนั้นช่ายคุณก็เพิ่มความเร็วให้ตัวเองจนทำให้ไม่สามารถมองเห็นเงาของเขาได้ชั่วขณะหนึ่ง

ฟิ้ว ๆ!

จู่ ๆ ทั่วทั้งสี่ทิศก็เกิดลมกรรโชกแรง แต่ผู้ที่กำลังเผชิญหน้ากับลมเหล่านั้นคือหมายเลข5

วินาทีนั้นหมายเลข5ก็จมอยู่ใต้ถูกกรรโชกจำนวนนับไม่ถ้วน

ใบมีดวายุจำนวนนับไม่ถ้วนก่อนหน้านี้ถูกดูดเข้าไปอยู่ในกลุ่มพายุที่กำลังหมุนวนอย่างโหมกระหน่ำ ความคมของมันแหวกอากาศจนเกิดเสียงแหลมเสียดหู

เพียงชั่วพริบตา ร่างของหมายเลข5ก็จมหายเข้าไปอยู่พายุหมุนลูกนั้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นพายุทอนาโดขนาดใหญ่

ราวกับภูเขาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดินท่ามกลางลมที่กรรโชกอย่างบ้าคลั่ง สิ่งนี้ทำให้ทุกคนที่ยืนดูเหตุการณ์กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

ช่ายคุณที่หายไปก่อนหน้านี้ปรากฏขึ้นข้างหมายเลข5ที่ยืนอยู่ท่ามกลางลมพายุที่โหมกระหน่ำ

ตอนที่หมายเลข5เห็นช่ายคุณปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ เขา ดวงตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้าตา

เขารีบไหวตัวอย่างรวดเร็วด้วยการยื่นแขนออกไปคว้าช่ายคุณไว้ ร่างกายที่หนักอึ้งของเขากลิ้งกับพื้นโดยไม่สนใจว่าลมพายุจะโหมกระหน่ำรุนแรงถึงขั้นไหน

“ย๊าก!!!”

หมายเลข5แผดเสียงคำรามออกมา

ระหว่างที่ช่ายคุณกำลังมองด้วยความตกตะลึง จู่ ๆ พายุทอนาโดก่อนหน้านี้ก็แหวกแยกออกจากกัน

ลมพายุที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งถูกทำลายลงภายใต้ระลอกคลื่นโจมตีขนาดใหญ่ จากนั้นพายุเหล่านั้นก็กระจายออกไปรอบตัวทั่วทุกสารทิศ

ใบมีดวายุจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยู่ด้านในปักลงข้าง ๆ ตัวของช่ายคุณเพื่อปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขา ด้วยเหตุนี้ช่ายคุณจึงถูกล็อคให้ยืนนิ่งอยู่กับที่

เสียงปะทะขนาดใหญ่ดังขึ้นและก้องอยู่ในหูอย่างไม่หยุด

“หึหึ...”

เมื่อเห็นการโจมตีของตัวเองปะทะเข้าใส่ร่างของช่ายคุณทั้งหมด

หมายเลข5ก็แอบรู้สึกพึงพอใจผลงานของตัวเอง ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายสูงกว่าเขา แต่ตอนนี้กลับถูกกักขังอยู่ในพายุทอโดเสียแล้ว

หลังจากห้านาทีผ่านไป ช่ายคุณก็ยังไม่ออกมาจากพายุทอนาโดลูกนี้

“คงไม่ใช่เพราะถูกฉันฆ่าตายไปแล้วหรอกนะ”

หมายเลข5มองไปที่พายุทอนาโดตรงหน้า เมื่อเห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น ๆ เขาก็แอบยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ

ตั้งแต่แรกเ๱ิ่๬ ช่ายคุณทำแค่เพียงหลบการโจมตีของเขา หลังจากเข้ามาอยู่ในพายุทอนาโด อีกฝ่ายก็ไม่ขยับไปไหนอีกเลย

พายุทอนาโดที่หมายเลข5เรียกออกมามีเวลาจำกัดเช่นกัน เพียงไม่นานเขาก็รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าหลังจากใช้จิตวิญญาณจนเกือบหมด

สำหรับหมายเลข5การควบคุมพายุทอนาโดลูกนี้ หากไม่มีพลังงานของเขาส่งออกไป พายุก็จะค่อย ๆ ลดขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ

เพียงไม่นาน พายุที่บ้าคลั่งลูกนั้นก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

ตำแหน่งของพายุทอนาโดไม่มีใครยืนอยู่ในนั้น มีเพียงความว่างเปล่าที่หลงเหลืออยู่

หมายเลข5โบกมือราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น เมื่อพายุหมุนหายไป มีเพียงใบไม้ที่ม้วนตัวขึ้นมาจากพื้น ทว่ากลับไร้ซึ่งเงาของช่ายคุณ

หายไปไหนแล้ว?

หมายเลข5กวาดตามองไปรอบ ๆ ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่าย

“หมายเลข5ระวังด้านบน”

เมื่อได้ยินคำเตือน หมายเลข5ก็รีบเบี่ยงตัวหลบออกไปโดยไม่คิดจะแหงนหน้าขึ้นไปมองให้เสียเวลาเพราะเขาเชื่อใจคนในทีมของตัวเอง

เสียงกลิ้งที่คุ้นเคยดังขึ้น ครั้งนี้เขากลิ้งออกไปไกลสิบกว่าเมตรก่อนจะหยุดลง

วินาทีที่หมายเลข5กลิ้งตัวหลบออกไป การโจมตีของช่ายคุณก็ส่งมาถึงเขา

ช่ายคุณที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใช้ขาข้างหนึ่งสัมผัสลงบนพื้น ร่างของเขาพุ่งทะยานแหวกอากาศลงมาด้านล่างเป็นทางยาว ราวกับดาวตกที่กำลังแหวกอากาศลงมา

หินเพลิงแสงอสนีบาต การโจมตีของช่ายคุณปะทะเข้าใส่ตำแหน่งที่หมายเลข5ยืนอยู่ก่อนหน้านี้

“ตูม!”

เสียงระเบิดขนาดใหญ่ดังขึ้นราวกับเสียงฟ้าร้อง

เท้าที่ส่งลงมาข้างหนึ่งของช่ายคุณสูงกว่าพลังทั้งหมดของขอบเขตพิเศษขั้น9ด้วยเหตุนี้พื้นดินที่อยู่ด้านล่างจึงแตกกระจายและแยกออกจากกัน

เศษหินและดินบนพื้นจำนวนนับไม่ถ้วนกระจุยกระจายลอยขึ้นจากพื้นดิน อีกทั้งยังก่อเกิดฝุ่นจำนวนมากฟุ้งกระจายขึ้นมา

ตอนที่ฝุ่นหายไปจนหมด ทุกคนก็กลับมามองเห็นได้อย่างชัดเจน วินาทีนั้นพวกเขาก็พบว่าช่ายคุณดีดตัวลอยขึ้นสู่กลางอากาศอีกครั้งแล้ว

ด้านหลังของเขามีหลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น เห็นได้ชัดว่าการโจมตีก่อนหน้านี้ของเขาทรงพลังมากขนาดไหน

หมายเลข5ที่ลุกขึ้นยืนอีกครั้งแอบยกมือปาดเหงื่อตัวเอง

ถ้าหากเมื่อกี้เขาไหวตัวช้ากว่านั้นแค่หนึ่งวินาทีและถูกการโจมตีของช่ายคุณ ป่านนี้เขาคงได้ไปเฝ้ายมบาลแล้ว

เมื่อเห็นช่ายคุณกำลังพุ่งตรงเข้ามา ร่างของหมายเลข5ก็ชะงักไปเล็กน้อย ครั้งนี้เขาไม่กล้าที่จะโจมตีอีกฝ่ายก่อนอีกแล้ว

การโจมตีในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าช่ายคุณจะบรรลุวัตถุประสงค์ในการสร้างความหวาดกลัวให้กับเป้าหมายแล้ว เขาจึงไม่สนใจหมายเลข5อีกต่อไป

เป้าหมายถูกเปลี่ยนเป็นศัตรูหมายเลข1

“สุดยอด”

หมายเลข1ปรบมือชื่นชมอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับหมายเลข5 “หมายเลข5นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา กลับมาเถอะ”

หลังจากนั้นหมายเลข1ก็หันไปมองช่ายคุณอีกครั้ง “สมกับที่เป็นศิษย์หมายเลขแปดภายในสำนักทะเลทราย ไม่เพียงแต่จะมีการป้องกันที่เหนือกว่าผู้มีความสามารถขอบเขตพิเศษขั้น9เท่านั้น แม้แต่การโจมตีก็น่าทึ่งเช่นกัน”

“เข้าใจได้ก็ดีแล้วล่ะ”

ช่ายคุณพยักหน้า “ถ้าหากยอมถอยออกไปตอนนี้ ฉันจะคิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ฉันรับปากว่าหลังจากนี้สำนักทะเลทรายจะไม่ไปสร้างความลำบากใจให้กับพวกนาย”