เรื่อง รักนี้ไม่มีนิยาม
เสียงี๊สนั่นั่บ้านของสาวเจ้านางหนึ่ง ปลุกให้ชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงใหญ่ อายุ 35 ปี นาม่าเก่งกล้า ซึ่งตอนนี้เปลือยกายล่อนจ้อนอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งดีดตัวตื่นขึ้นมา พร้อมกับผลักผู้หญิงคนข้างตัวออก เาีคว้าเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ ส่วนหญิงสาวเจ้าของเสียงี๊ ยืนตัวสั่น ร้องไห้ ด้วยความโกรธและเสียใจ พูดด้วยน้ำเสียงเครือๆ
“เก่งคุณทำกับขวัญแบบนี้ไ้ไง พาผู้หญิงมานอนเรือนหอเราไ้ไง”
ใช่..ที่นี่คือคอนโดหรูซึ่งเตรียมไว้เป็น้หอสำหรับเก่งกล้าและพาขวัญ แต่ชายหนุ่ม็ไม่รู้่าเาพาผู้หญิงอื่นมานอนที่นี่ไ้อย่างไร
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน”
ก่อนที่เาจะคิดอะไรต่อไป็ไ้เสียงผู้หญิงตัวปัญหาเอ่ยขึ้น
“เก่งพาทัดมาเมื่อคืน เราสนุกกันมาก จำไม่ไ้เหรอคะ”
หญิงสาวนาม่าทัดทรวงสาวงามวัยอายุ30 ปีกล่าวขึ้น พลางเดินเ้าาเกาะแขนเก่งกล้า ชายหนุ่มสลัดมือและชี้หน้าตะคอกใส่ผู้หญิงคนนั้น
” เธอเป็นใคร ชั้นไม่รู้จัก มาที่นี่ไ้ไง บอกมานะ บอกมา”
“ไป็ไ้ค่ะ ชั้นสนุก คุณสนุก จบกันค่ะ บัยส์”
ทัดทรวงพูดขึ้น่าก่อนจะเดินออกไปจาก้แต่มิวายที่จะหันไปยิ้มเยาะพาขวัญซึ่งยืนโกรธตัวสั่นอยู่หน้าประตู
“คุณทำกับขวัญไ้ไง เรากำลังจะแต่งงานกันนะคะเก่ง”
“ไม่ๆ ฟังผมก่อนขวัญ ผมไม่ไ้ทำอะไร ผม..”
เก่งกล้าพูดไม่ทันจบหญิงสาว็วิ่งบันไดไป เก่งกล้าีวิ่งตามไปเช่นกัน พร้อมร้องเรียก
“ขวัญๆ ฟังผมก่อน”
แต่ไม่ทันสาวเจ้าซึ่งขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ขับไปร้องไห้ไป
“ไม่จริงๆ”
พาขวัญพึมพำแต่คำนี้ และเร่งคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ด้วยอารมย์ที่กราดเกรี้ยวและไม่มีสติ จนกระทั่งถึงไฟแดง เธอขับรถฝ่าไฟแดงไปชนประสานงานกับรถสิบล้อ
“เอี๊ยด..โครม เสียงรถชนประสานงานดังสนั่น”
สักครู่มีเสียงรถพยาบาล รถกู้ชีพ็มาถึงและีพาคนเจ็บนำส่งโรงพยาบาล
เก่งกล้านั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้ หันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก นั่งลุก ลุกนั่ง จนกระทั่งไ้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
” ครับ ผมเก่งกล้าครับ ห๊ะ...พาขวัญอาการสาหัส อยู่โรงพยาบาลไหนครับ ครับๆ ผมจะีไป”
่าแล้วชายหนุ่ม็ีขับรถออกไปยังโรงพยาบาลที่แจ้งมา เาีวิ่งไปหน้า้ไอซียู หมอและพยาบาลกำลังช่วยชีวิตพาขวัญแต่ท่าไม่ทันเสียแล้ว พาขวัญอาการสาหัสมาก หมอไม่สามารถช่วยชีวิตเธอไว้ไ้ เก่งกล้าเดินไปเดินมาเหมือนหนูติดจั่น สักพักหมอ็เปิดประตูออกมา
“ใครเป็นญาติพาขวัญครับ”
เก่งกล้าีเดินเ้าา หมอไ้แจ้ง่า พาขวัญเีีิแล้ว เก่งกล้าเามือปิ้า ทรุดตัวหน้า้ไอซียู เาโทษัเที่เป็นต้นเหตุให้พาขวัญ้ตาย
“ไม่ๆๆ ไม่จริง ขวัญๆ ้ไม่ตาย”
ไ้แต่พึมพำร้องไห้อยู่แบบนั้น รู้ตัวอีกที็มีทั้งมือทั้งตีนประดังกันเ้าาใส่เา
“เป็นเพราะมึงๆ ทำให้ขวัญ้ตาย กูไม่น่าแนะนำให้พวกมึงรู้จักกันเลย ไอ้เพื่อนชั่ว ไอ้เพื่อนเลว”
เาโดนองอาจผู้เป็นเพื่อนและพี่ชายของพาขวัญเตะต่อยจนเลือดท่วมปาก โดยที่เก่งกล้าไม่ตอบโต้อะไร เก่งกล้าไม่รู้่าองอาจรู้ไ้อย่างไร ่าเกิดอะไรขึ้นกับเาและพาขวัญก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ แต่เา็ไม่คิดที่จะแก้ตัวหรืออธิบายใดๆ เพราะเาคิด่าัเเป็นต้นเหตุจริงๆ
ชายหนุ่มนั่งหน้าเศร้า เงียบขรึม อยู่หน้าศพหญิงผู้เป็นที่รัก เาแอบมาไหว้ศพตอนที่พระสวดเสร็จแล้วและไม่มีใครอยู่ เาเามือลูบใบหน้าในรูปถ่ายของแฟนสาว
“ขวัญ เก่งไม่รู้่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา เก่งเสียใจ เสียใจจริงๆ “
ชายหนุ่มเดินคอตกออกมาอย่างเสียใจที่สุด
เก่งกล้านั่งดื่มเหล้าเมามายบนคอนโดหรู เมาเหมือนหมา เมาให้ลืมเรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้น เาไ้แต่คิดแบบนี้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นสายแล้วสายเล่า แต่เก่งกล้า็ไม่คิดจะรับสาย ไ้แต่พึมพำ
“ขวัญ เก่งขอโทษ ๆ จริงๆ เก่งจะกินเหล้าให้มันตายๆ ไปกับขวัญ เก่งรักขวัญนะ”
เาพูดอยู่แบบนั้นจนหลับไป วันแล้ววันเล่าเาดื่มเหล้าจนเมามาย และหลับไปในแต่ละวัน
เช้าวันหนึ่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เก่งกล้างัวเงียลุกขึ้นมา
“ปวดหัวฉิบหาย โว๊ย”
เาเห็นเบอร์ปลายทางเป็นเบอร์ของพี่ชาย จึงรับสาย
“ครับพี่อาจ ห๊ะ..อะไรนะครับ ลุง่าไงนะครับ พี่ชายผมหายไปเหรอครับ ครับๆ เดี่ยวผมจะีไป”
วางหูเสร็จชายหนุ่ม็จัดการจองตั๋วเครื่องบินเพื่อไปหาพี่ชายที่จังหวัดสตูล ที่ๆ พี่ชายเาไปทำงานอยู่ที่นั่นทันที เาไม่ไ้กังวลเรื่องงาน เพราะเาเป็นนักทุน ใช้เงินทำงาน ไม่้ทำอะไร็มีรายไ้เข้าบัญชีอยู่แล้ว อีกทั้งพ่อแม่ทิ้งมรดกไว้ให้มากมาย ใช้ทั้งชาติ็ไม่หมด
ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง บ้านเาขาว จ.สตูล
“ใครมาหน่ะลุง หน้าเหมือนนายกาจแต่ดูแล้วไม่ไช่”
เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินเ้าาที่บ้านไม้สองชั้น มีใต้ถุนสูง ซึ่งบ้านนี้เป็นบ้านพี่ชายของเา เป็นบ้านที่มีผักสวนครัวรอบบ้าน มีต้นไม้ร่มรื่น ชาวกรุงอย่างเาีสูดอากาศเข้าเต็มปอดทันที
“ผมชื่อเก่งกล้า เป็นน้องชายของพี่เก่งกาจครับ”
ชายหนุ่มกล่าวขึ้น
“ถึง่า..หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ ลุงเป็นกำนันที่นี่ เรียกลุงกำนัน็ไ้นะ ลุงเป็นคนที่โทร.ไปหาพ่อหนุ่มเมื่อวานไง”
ลุงกำนันกล่าวต่อ่า”
ตอนนี้ เรายังหานายกาจยังไม่เจอ เาหายไปหลายวันแล้ว จึงไ้ตามพ่อหนุ่มมา ลุงเห็นเบอร์โทร.คุณในมือถือนายกาจ็เลยติดต่อไป พอไ้ช่วยกันคิด่าจะทำยังไงดี ทางเรา็พยายามาันอย่างเต็มที่ เก่งกล้าพยักหน้า และกล่าวขึ้น
“ครับ ผมเป็นห่วงพี่ ร้อนใจเหลือเกิน อยากจะไปหาเสียเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่ไ้เรา้เตรียมทีมค้นาันดีๆ เดี๋ยวลุงหารือกับชาวบ้านก่อน จะเายังไงค่อย่าคุยกันนะ”
่าพลาง็เามือตบไหล่เก่งกล้าเบาๆ เก่งกล้าไ้แต่ถอนใจ ตัวเานั้น็อยากจะหนีจากเมืองกรุงมาอยู่แล้ว จึงไม่ไ้คิดอะไรมาก เรื่องของเากับพาขวัญคงค่อยไปสืบสาวราวเรื่องกันอีกครั้ง ตอนนี้เรื่องพี่ชายที่สูญหายสำคัญก่า เาจึงไม่ลังเลที่จะอยู่ที่นี่เพื่อร่วมหาพี่ชายกับชาวบ้านต่อไป
“พ่อหนุ่มมาเหนื่อยๆ อาบน้ำ มากินข้าวกันนะ คงหิวแย่แล้ว ไอ้ศร เอ็งพาคุณเาไปบนเรือนก่อน เดี๋ยวข้าจะให้คนยกสำรับกับข้าวมาจากเรือนข้าให้”
ลุงกำนันหมายถึงบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกับบ้านของพี่ชายเก่งกล้า และมีศาลาซึ่งเป็นสาธารณะใช้ร่วมกันไ้เก่งกล้าเดินตามศรขึ้นมาบนเรือนซึ่งเป็นเรือนไม้สองชั้น มีบันไดทั้งสองด้าน
“้นี้้นายกาจครับ” ศรบอก
ส่วนนายจะนอน้นั้น็ไ้ ศรชี้ไปยัง้อีก้ที่อยู่ข้างๆ ้เก่งกาจ
“เดี่ยวกูนอน้นี้ดีก่าศร”
เก่งกล้าพูดเสร็จ็เข้าไปใน้มีเตียงใหญ่คลุมผ้าไว้อย่างสวยงาม และโต๊ะเก้าอี้อยู่ริมหน้าต่าง มีตู้เสื้อผ้าอยู่ปลายเตียง เากวาดตามองไปรอบๆ จัดไว้อย่างมินิมอลจริงๆ
“้น้ำอยู่ด้านนอกนะนาย”
ศร่าพลางชี้มือไปที่้น้ำซึ่งตั้งแยกออกไปจากเรือนแต่มีทางเดินเชื่อมเหมือนสะพานไม้ติดต่อไปไ้ เก่งกล้าีถอดเสื้อผ้า คว้าผ้าเช็ดตัว เดินออกไปยัง้น้ำ เปลือยกาย อาบน้ำอย่างมีความสุข เพราะ้น้ำร่มรื่นท่ามกลางแมกไม้ ซึ่งเก่งกล้าลืมมองไป่า้น้ำเป็นไม้โล่งๆ ้ดึงม่านมาปิด คนภายนอกถึงจะมองไม่เห็น
“ว้าย..ตาเถรตก เราเป็นตากุ้งยิง แน่ๆ ศรเอ๊ย”
เสียงหญิงสาวนางหนึ่ง หน้าตาธรรมดา รูปร่างอวบอ้วน ดังขึ้นขณะนั่งอยู่บนต้นมะม่วง กำลังเด็ดลูกงาม โดยมีไอ้ศร คอยเ็บอยู่ข้างล่าง
“อะไรๆ ไอ้ปอ เป็นอะไร” ศรร้องถาม
“็เราเห็นใครที่ไหน็ไม่รู้มายืนแก้ผ้าอาบน้ำให้ดูอยู่นี่”
่าแล้ว็เามาปิดตา อย่างเขินอายแต่มิวายเปิดนิ้วออกดู ีมาจากต้นมะม่วงอย่างรวดเร็ว “
อ้าว..พอแล้วเหรอ ทำไมีมาหล่ะ”
ศรถาม หญิงสาว ีตอบ
“โอ๊ย..เราไม่ไหวแล้ว พอแล้วๆ ไอ้ศร เราจะเป็นลม ไม่เคยพบ ไม่เคยเห็น”
่าพลางขยี้ตาไปมา” ศรเดินมาจับแขนหญิงสาวและีบอกอย่างตื่นเต้น
“เออ..แกรู้ไหมน้องชายนายกาจมาแล้วนะ ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่”
“เออ..ทำไมแกไม่บอกเราพรุ่งนี้วะไอ้ศร”
ศรไ้แต่เกาหัวแบบงงๆ
“อะไรของมันวะ”
เก่งกล้าอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จเดินบันไดมาข้างล่าง เดินตรงไปที่ศาลาที่ทุกคนกำลังล้อมวงรอกินข้าว มีลุงกำนัน หญิงวัยกลางคนซึ่งน่าจะเป็นเมียลุงกำนัน และเด็กหญิงหรือเด็กชายร่างอวบอ้วน ผิวสองสี หน้าตาธรรมดา อีกคน มองๆ แล้วอายุน่าจะไม่เกิน 25 ปี เสียงลุงกำนันกวักมือเรียก
“มาๆ พ่อหนุ่มมากินข้าวกัน”
ชายหนุ่มเดินมานั่งบนแคร่ตรงข้ามกับลุงกำนัน
“นี่แม่อ้วนเมียลุง ส่วนนั่นใบปอหลานลุง"
ลุงกำนันชี้ไปที่เมียและหลานัเและหันไปทางชายหนุ่ม
“นี่คุณเก่งกล้า น้องชายนายกาจ ลุงกำนันบอกสองสาว”
เก่งกล้ายกมือไหว้ป้าอ้วน และหันไปสบตาสาวนาม่าใบปอซึ่งยกมือไหว้เาประหลกๆ ยิ้มบางๆ ในหน้า พร้อมเอ่ยเบาๆ
” ชั้นคิด่าผู้ชายเสียอีก หันไปพยักหน้ายิ้มๆ” ใบปอยิ้มตอบ
ด้วยเป็นคนมองโลกในแง่ดี เลยไม่ไ้ถือสาอะไร ตอบกลับไป่า
“เราเป็นไ้หมดแหล่ะจะชายจะหญิง เนอะลุง”
พร้อมหันไปยิ้มให้ลุงกำนัน ชายหนุ่มถึงกับอึ้งแต่ไม่ไ้โต้ตอบอะไร สายตากวาดมองไปที่สำรับกับข้าว มีแกงส้มปลากระพง ผัดหมึกน้ำดำ กุ้งเผา ผัดบวบ รีนาหญิงรับใช้บ้านลุงกำนันตักข้าวส่งให้ชายหนุ่ม เก่งกล้ารับจานข้าวมาพร้อมกับหอมข้าวตรงหน้า
“หอมจังครับลุงกำนัน” กำนันยิ้มๆ พยักหน้า "กินกันๆ"
ทุกคนตักอาหารกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มตักผัดบวบมาราดข้าว เารู้สึกลื่นคอกลืนไ้ไม่ยาก ตักแกงส้ม ซึ่งดูแล้วน่าจะรสชาติจัดจ้าน ซึ่ง็เผ็ดจริงๆ น้ำหูน้ำตาไหล แต่็อร่อยมากๆ
“ลองหมึกผัดดำนี้ดูสิ” ่าพลางลุงกำนัน็ตักใส่จานให้ ปลาหมึกน้ำดำที่่าดูเหมือนไม่น่าอร่อย แต่็อร่อยมาก ลุงเล่า่าน้ำดำๆ ็คือน้ำจากตัวหมึก ปรุงโดยใส่น้ำตาลเล็กน้อย หมึกสดๆ ็อร่อยอยู่แล้ว กินจนอิ่มหนำสำราญกันทุกคน ลุงกำนันบอกให้ใบปอพาเก่งกล้าไปดูสวนรอบๆ บ้าน ซึ่งเป็นสวนยางหลายสิบไร่ มองสุดลูกหูลูกตา
ใบปอพาเก่งกล้าเดินลัดเลาะไปหลังบ้าน เดินผ่านลำธารน้ำตก น้ำไหลเย็น ลมอ่อนๆ พัดผ่าน มีต้นไม้ร่มรื่น เก่งกล้าเดินตามหญิงสาวมา เาจ้องมองคนข้างหน้า พร้อมคิดในใจ เด็กคนนี้แต่งตัวทะมัดทะแมงใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ดูเหมือนผมจะยาวแต่มัดผมและรวบไว้ แถมยังกางหมวก เลยทำให้เามองไม่ออก่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวไปจนถึงสวนยางกว้างใหญ่ของพี่ชาย แล้วเอ่ยถามหญิงสาวเบาๆ
” ยางนี่เป็นของพี่กาจหมดเลยเหรอ แล้วใครเป็นคนตัดและดูแลให้พี่เา”
“็มีชาวบ้านมารับจ้างตัด แบ่งเงินกันตามที่ทำๆ กันมาหน่ะนาย”
หญิงสาวตอบเบาๆ ทั้งสองเดินดูรอบๆ สวนยาง เดินกันจนไปเจอกระท่อมที่เจ้าของสวนทำไว้เพื่อพักผ่อนยามเหนื่อยหรือพักกินข้าว กินน้ำ ชายหนุ่มมองไปรอบๆ กระท่อม ในกระท่อม็มีข้าวของเครื่องใช้ในครัวอยู่บ้าง หม้อ กระทะ จาน ชาม ช้อน เตาถ่าน็มี คงจะเตรียมไว้เวลาถุงหาอาหารยามจำเป็น ชายหนุ่มเดินมานั่งที่กระท่อมและล้มตัวนอน มองหลังคาใบจากและหลับไป ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกของใบปอ
“นายๆ ตื่นๆ ฝนจะตกแล้ว เรา้ีกลับ” เธอเขย่าตัวชายหนุ่ม
พร้อมกับเรียกปลุกให้ตื่น ชายหนุ่มกำลังฝัน่าเากำลังเดินตามพาขวัญไปในป่าแห่งหนึ่ง ใบปอไ้ยินเาร้องเรียก
“ขวัญๆ อย่าไป ขวัญๆ กลับมาๆ” เาคว้าตัวพาขวัญไว้ แต่พาขวัญหายตัวไป เาตกใจตื่นลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าอ้วนๆ กลมๆ กำลังมองมาที่เา “เธอจะทำอะไรชั้น” ตะโกนถามใบปอ หญิงสาวีตอบ
“เรากำลังปลุกนายให้ตื่น แต่นาย็ไม่ตื่น ดิ้นไปดิ้นมา เหงื่อท่วมตัว”
ชายหนุ่มไ้ฟังดังนั้น็เงียบไป และนึกถึงความฝันของัเเมื่อครู่ ยังไม่ทันไ้พูดอะไรต่อ ฝน็ตกมา-่าใหญ่
“เรา้พักกันที่นี่ก่อนแล้วนาย เราไปไม่ไ้ฝนตกหนักขนาดนี้ทางลื่นอันตราย”
ชายหนุ่มพยักหน้าและล้มตัวนอนอีกครั้ง ส่วนหญิงสาวไปนั่งก่อไฟและนั่งข้างๆ กองไฟ ทอดสายตามองไปที่ชายหนุ่มที่นอนเามาก่ายหน้าผาก ถอนหายใจไปมา
“เาเป็นอะไร ทำไมดูไม่มีความสุขเลยนะ”ชายหนุ่มลุกขึ้นกล่าวขึ้นมาลอยๆ
“มีเหล้าไหม ชั้นอยากกินเหล้า”
“เดี๋ยวนะ เราหาดูแป๊ป”
หญิงสาว็เดินหาในตู้เก่าๆ ในกระท่อม ไปเจอเหล้าเหลือจากมีคนกินไปแล้วเกือบๆ ครึ่งแบน
“มีแต่ไอ้นี่หน่ะนาย กินไ้ไหม” ใบปอพูด
เก่งกล้ามองเหล้าในมือหญิงและคว้ามากระดกเข้าปาก
“็พอแก้ขัดไ้”
เาบอกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ เาไม่เคยดื่มเหล้าชนิดนี้หรอก ระดับเา้เหล้าแพงๆ แต่ทำไงไ้มันไม่มี เานั่งกินไปมองสายฝนจนหมดขวด แต่เท่านั้นไม่ไ้ทำให้เาเมามายอะไรและฝน็หยุดพอดี
หญิงสาวผู้นั่งมองชายหนุ่มรูปหล่อดื่มเหล้าส่ายหน้าไปมา
"ให้เหล้าเท่ากับแช่งไหมเนี่ยไอปอ ผิดไหมเนี่ยเรา"
หญิงสาวหลับไปตอนไหนไม่รู้ มารู้ตัวอีกที ตอนที่เก่งกล้ามาเขย่าตัวและเรียกชื่อเธอ
” เธอๆ ตื่นๆ ฝนหยุดแล้ว กลับไ้แล้วนะ”
ใบปอลืมตาขึ้นมามองหน้าชายหนุ่มที่ก้มมาเรียกเธอ ไ้กลิ่นเหล้าจางๆ จากปากอันเรียวงามแดงระเรื่อของเา เธอไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายขนาดนี้ ยิ่งเป็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ จะมองมุมไหน็หล่อ
“หล่อก่าณเดช หล่อก่าหมาก หล่อก่าเจมส์ จิ ็นายเก่งกล้านี่แหล่ะ”
หญิงสาวพูดเบาๆ คนเดียวและยิ้มจนตาหยี
“ลุกๆ ไปๆ กลับๆ ยิ้มฝันหวานอะไรอยู่ไ้”
ใบปอีลุกขึ้นและเดินตามชายหนุ่มไป ในขณะนี้ฝนหยุดตกแล้วแต่ทางยังลื่น เก่งกล้าเดินก่อน แต่เาไม่รู้่าทางมันจะลื่นหลังฝนตก เาเดินไปสักครู่็้ลื่นไถลมา โดยลากมือใบปอตกไปด้วย ร่างใบปอทับร่างเก่งกล้า จนชายหนุ่มร้อง
“โอ๊ย..หนักๆ ลุกขึ้นสิใบปอ ชั้นจะตายอยู่แล้ว”
ชายหนุ่มพูดพลางผลักร่างอวบอ้วนของใบปอออก หญิงสาวไ้แต่นิ่วหน้าและยิ้มนิดๆ พร้อมทั้งยื่นมือให้ชายหนุ่มจับเพื่อลุกขึ้น
“นายลุกขึ้นมาๆ”
เก่งกล้าหน้านิ่ว คิ้วขมวด
“เป็นเพราะเธอๆ ชั้น้มาเจ็บตัวแบบนี้”
ชายหนุ่มจับมือหญิงสาวและลุกขึ้นมา ใบปอยิ้มให้และพูดติดตลก่า
“นี่เพราะเราอ้วนนะ เราถึงมีพลังดึงนายขึ้นมาไ้ ้ขอบคุณห่วงยาง ไขมันทุกชนิดที่อยู่ในตัวเรานะรู้ป่ะ”
เก่งกล้ามองหน้าอ้วนๆ กลมๆ นั้นอย่างระอาใจ ยืนเท้าสะเอวมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้ว็พูด่า
“เออดี..มีพลัง แต่ระวังไขมันอุดตัน โรคอ้วน ความดัน เบาหวานถามหาแล้วกัน อย่าหา่าชั้นไปเตือนหล่ะ”
เก่งกล้าพูดเสร็จ็เดินไป ไม่ทันลับตา สาวอวบอ้วนที่มองตามชายหนุ่มไปเอ่ยเบาๆ
“แรงส์..เจ็บนะ แต่เรา็ให้อภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะนายหล่อเหลือ อิอิ” พูดเสร็จ็วิ่งตามไปเหยาะๆ ไปอย่างอารมณ์ดี
นิยายแนะนำ
นิยายแนะนำ
ความคิดเห็น
COMMENT
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้
เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้ เพื่อสร้างประสบการณ์นำเสนอคอนเทนต์ที่ดีให้กับท่าน รวมถึงเพื่อจัดการข้อมูลส่วนบุคคลเพื่อให้ท่านได้รับประสบการณ์ที่ดีบนบริการของเว็บไซต์เรา หากท่านใช้บริการเว็บไซต์นี้ต่อไปโดยไม่มีการปรับตั้งค่าใดๆ นั่นเป็นการแสดงว่าท่านอนุญาตยินยอมที่จะรับคุกกี้บนเว็บไซต์และนโยบายสิทธิส่วนบุคคลของเรา
0.00
0.00









userA???
???? ??? ? ???? ?? ??