เรื่อง พันเส้นทาง หมื่นวิถี (จบ)

     ด้าน๜๬๲ลู่หยาง มองทั้งสองถกเถียงกัน ปานจะฉีกปาก ดึงหูกันแล้ว นางกระแอมไอ เบาๆ ที่มองเจ้าลิงจ๋อ ด้วยสายตาเล็กแคบแหลมคม ราวกับกระบี่ที่พุ่งทิ่มแทง

     แม้แต่เจ้าลิงจ๋อขนกัง มันยังหัวใจเต้นโครมคราม ไม่กล้าสู้หน้า แม่นางลู่หยาง พลางมาเกาะหลบ ด้านหลังเด็กสาวในเสี้ยวขณะ ‘ซวยแล้วไงหลางเทียน’

“พี่ใหญ่ท่านเป็นอะไร เหตุใดท่านไม่ช่วยข้า” เสียงอู้อี้มารน้อย ที่ดังขึ้นมา เมื่อร่างถูกเหยียนอี้ เริ่มไล่กดดัน

ก่อนเสียงลู่หยาง พลางกล่าวให้บุตรชาย๜๬๲นางเบามือลง “ทำร้ายสตรีได้อย่างไร” เมื่อแยกเด็กทั้งสองคน เกี่ยวพันมือ ป้ายใส่กันไปมา ออก

“ท่านแม่ อย่าให้ความน่ารัก๜๬๲นาง ทำให้ท่านไขว้เขว” เด็กชายกล่าว พร้อมทำหน้าไม่พอใจ

    ลู่หยางพลางส่ายหัว๜๬๲นางน้อยๆ เมื่อกล่าวถามดรุณีน้อย ที่อยู่ตรงหน้า เมื่อก้มลงจับหัวไหล่ สองข้าง๜๬๲เด็กสาว กล่าวเสียงจริงจังออกมา “เจ้ามีนามว่าอะไร แล้วท่านพ่อ๜๬๲เจ้าล่ะ”

เจ้าลิงจ๋อ มันทำท่าอุดปากไว้ทันใด จนลู่หยางต้องทำตา ดุ ถลึงตาเข้าใส่

เมื่อเสียงเด็กสาวรับรู้ความอบอุ่น จากมืออีกฝ่าย พลางกล่าวนาม๜๬๲ตนเองออกมา “มารน้อย ข้ามีนามว่ามารน้อย”

ด้าน๜๬๲เหยียนอี้ พลางรีบกล่าวใส่ไฟ “ท่านแม่แค่ชื่อท่านก็น่าจะรู้แล้ว นางต้องเป็นตัวอันตราย อย่างแน่นอน” เมื่อยิ้มเยาะออกมา

     ทว่าดันผิดคาดเด็กชายไม่น้อย ที่ท่านแม่๜๬๲นาง ดึงเด็กหญิงเข้ามากอด เบาๆ พร้อมนางกล่าวเสียงพึมพำ “ข้าเสียใจ กับชื่อที่พ่อเฮงซวยเจ้า ตั้งให้ไม่น้อยเชียว”

     มารน้อยที่รู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางพลางกล่าวถาม ด้วยใบหน้าสงสัย “ท่านรู้จักท่านพ่อข้างั้นหรือ?” พร้อมเจ้าลิงจ๋อ มันทำท่าอุดปากแน่น คล้ายบอกมารน้อยว่า อย่าพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง

     ลู่หยางผลักมันออกไปทันใด “เจ้าไปเรียกเจ้านาย๜๬๲เจ้ามาเสีย เขาอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่?” เมื่อเสียงเจี๊ยก! อุ! อุ! เจ้าลิงจ๋อ ร้องขึ้นมา พร้อมผู้คนต่างก็ทำหน้าตาประหลาด แปลกพิลึกชอบกล กันออกมาแล้วยามนี้

ด้านบนยอดเขา หลางเทียน ยืนอยู่บนหน้าผา บริเวณป่าไผ่ พูดคุยกับ อาจารย์อาเผิง กวนอิน มองความเป็นไปด้านล่าง เขายังส่ายหัวออกมาเล็กๆ

แม้แต่อีกฝ่ายยังกล่าวออกมา “หลางเทียนเกรงว่า เจ้าจะเจอเข้ากับปัญหา ปม ที่เจ้าต้องแก้เอง แล้วล่ะ”

เมื่อเห็นสายตาลู่หยาง กวาดมองหาตัวเขา พร้อมมือนาง โอบตัวมารน้อยไว้ ไม่ให้ไปไหน หลางเทียนพลางกล่าวพึมพำออกมา “ข้ารู้แล้วน่า”

     เสี้ยวฉับพลันที่ร่างเจ้าหลางเทียนหายตัวไป…มาปรากฏข้างๆ มารน้อย เขาจะกล่าวเสียงเรียบออกมา “เจ้าอยากเจอข้างั้นหรือ?” เมื่อหลางเทียน เผยรอยยิ้มกวนโอ๊ย ออกไปให้ลู่หยางในเสี้ยวขณะ

“ท่านพ่อ” มารน้อยรีบสลัดแขนอีกฝ่าย เข้าไปหาชายหนุ่มทันที

     แม้แต่ ด้าน๜๬๲หาญฮวนเยว่ บัดนี้ที่เลื่อนขั้น ไปอยู่ระดับขั้นพลัง ราชาจุดเพลิงอมตะแล้ว เขายังเผยดาบสังหารเทพมาร “เจ้า! เจ้า!” ออกมาจากวงแหวน ชี้หน้าเข้าใส่เจ้าหลางเทียน ให้หมู่ชน ต่างก็พากันตื่นตระหนก

เหยียนอี้ลูกชาย๜๬๲เขาอีกคนยังกล่าวงึมงำ ที่เห็นหน้าอีกฝ่าย

     ทว่าด้าน๜๬๲หลางเทียน ที่คลี่ยิ้ม ก็ราวกับเขากดดัน ทุกผู้คนอยู่อย่างไรอย่างนั้น แม้แต่ด้าน๜๬๲หาญฮวนเยว่ ยังมือไม้สั่น เมื่อรับรู้พลังที่อยู่ต่อหน้าเขา ไม่ใช่ อะไรที่ เขาจะรับมือได้

ลู่หยางนาง เม้มริมฝีปากเชิด เข้าติดกัน อย่างยากลำบากใจ เมื่อไม่อาจคาดเดาอะไรอีกฝ่ายได้ “เจ้าคิดทำอะไรกันแน่? หลางเทียน”

     ก่อนทันใดที่ท้องฟ้า เกิดรอยแตกร้าว ไม่ใช่แค่ผู้ยิ่งใหญ่ ที่รับรู้ได้อีกต่อไป เมื่อรอยร้าว พุ่งแหวก ไหลลุกลามออกมาเป็นทางยาว เสียง แกรก! ดังออกมาชัดสะท้านใจหมู่ชน

     ให้เหล่าผู้คน เงยหน้าขึ้นไปมอง ท้องฟ้าด้านบนเกิดการล่มสลาย คาตา ต้องหอบหายใจหนักถี่ขึ้นมา รัวๆ ที่กระแสคลื่นปราณพลัง อีกระลอกหนึ่ง ที่รุนแรงมาก กวาดให้ยอดเขาสูงพังถล่มลงมา

เปรี้ยง!

     “เขตสันเขื่อนกำแพง มีผู้รุกราน เข้ามางั้นหรือ?” หลางเทียนที่กล่าวพึมพำ ระหว่างที่ผู้คนกำลังตื่นตกใจ สั่งเร่งให้กางค่ายอาคม ขนาดใหญ่คุ้มกัน ขึ้นมาเป็นพัลวัน

หลางเทียน กล่าวบอกลู่หยางออกมาในตอนท้าย สายตาแฝงไว้ด้วยความเสียใจเล็กๆ “เกรงว่า ข้าคงต้องไปแล้ว”

      เมื่อบุตรสาวจ้องมองออกไปทิศทางแรงระเบิด ที่พวกเขาจากมา นางเองก็กล่าวออกมาเช่นกัน “ท่านพ่อ” เมื่อเผยสายตาความเป็นห่วง คนจากหมู่บ้านไม้ไผ่ขึ้นมา

     เสี้ยวฉับพลัน หางตาดำขลับ ให้หลางเทียนดูชั่วร้ายพลันปรากฏ เมื่อร่างแผ่อายสังหารเทียมฟ้า แผ่ขยายราวกับเป็นผ้าคลุมอายสังหาร ที่มันโบกสะบัดพัดไหว ส่งเสาแสงขึ้นไปสู่10สวรรค์9ชั้นฟ้า

     ยอดเขาที่ตกลงมา เสียดสีปราณพลัง ผู้ยิ่งใหญ่ทำให้มันหยุดนิ่งงันในทันใด เมื่อหลางเทียนไม่ได้เก็บซ่อนออมปราณพลัง เสี้ยวฉับพลัน เสาแสงจะพุ่งทะลุยอดเขา ตกลงมาเป็นห่าฝนเปลวเพลิง

      วูม! เมื่อหลางเทียนร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ากว้าง ร่างเขาพลันเหยียบย้ำ น่านฟ้า๜๬๲สำนักศึกษาเลื่องชื่อ จนเกิดรอยแตกร้าวเป็นทางยาว ตรงไปยังเขตชายแดนทันใด ที่ร่างพุ่งออกไปราวกับสายศรที่ถูกยิง

หมู่ชนที่เห็นภาพ ยอดเขาสูงกลายเป็น-่าฝนเพลิงในเสี้ยวขณะ ต่างก็กล่าวพูดเสียงดังระเบ็งเซ็งแซ่ออกมาไม่ขาด ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชายแดนกันแน่

     ทว่าเหล่าผู้เชี่ยวชาญทรงพลัง มหาบูรพาจารย์ที่รับรู้ ไม่ช้าโลกแห่งนี้ จะกลายเป็นกันชนด่านหน้า ต่างก็ส่ายหัวพวกเขาออกมา น้อยๆ คล้ายเป็นการไว้อาลัย ให้ยุคสมัยแห่งความยากลำบาก…