เรื่อง สมุดละเลงกาม (nc18+)

INFINITY NOTE สมุดบันดาลสรรพสิ่ง

| 80 |

เคียวแห่งความตาย

"ประมาณนี้ก็น่าจะพอแล้วนะ" เซนพูดขึ้นหลังจากที่ดึง-วยลำแข็งออกมาจากรูหีของมินอา จากนั้นร่างบางเปลือยเปล่าของเธอที่นั่งคุกเข่าท่าหมาอยู่ก่อนหน้า ก็ฟุบลงไปนอนคว่ำหมดสภาพอยู่บนเตียง ปล่อยให้น้ำเงี่ยนข้นคลั่กที่อัดแน่นอยู่เต็มรูหีของเธอไหลเยิ้มออกมาตามแรงโน้มถ่วง

"ฉันเองก็ว่าน่าจะพอแล้วเหมือนกัน ถ้ามากกว่านี้เธอคงได้ตายคาเตียงแน่ๆ" นาบีที่เดินมาดูทั้งคู่พูดขึ้น ก่อนที่เธอจะร่างเวทย์ทำความสะอาดเรือนร่างให้กับมินอา แล้วเสกเสื้อคลุมตัวบางขึ้นมาคลุมร่างบางเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ จากนั้นก็ร่ายเวทย์โซ่พันธนาการขึ้นมามัดร่างอันไร้เรี่ยวแรงนั้น แล้วทำให้เธอลอยขึ้นมาจากเตียง

"เธอจะต่อสู้เพื่อฉันไหมมินอา" เซนพูดกับมินอาพร้อมกับทำให้เตียงที่เขาเสกออกมาหาย เพื่อเช็กดูว่าเธอตกอยู่ได้มนต์ของสมุดแห่งสรรพสิ่งหรือยัง

"มินอาผู้จะต่อสู้เพื่อท่าน และเป็นของท่านเซนแต่เพียงผู้เดียว" มินอาตอบกลับมาโดยที่ไม่ละสายตาออกจากเซนเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขาที่เห็นแบบนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นตกอยู่อำนาจของสมุดแห่งสรรพสิ่งแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยไหมนาบี" จากนั้นเซนก็หันกลับไปหานาบีแล้วถามเธอ พร้อมกับเรียกค้อนของเทพเจ้าสายออกมาไว้ในมือ

"ได้สิ ไปกันเลย จะได้ไม่เสียเวลา" พอนาบีพูดจบเธอก็กลางปีกคู่สวยออกมา ก่อนที่จะบินขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมกับดึงมินอาที่ถูกโซ่พันธนาการไว้ตามไปด้วย ส่วนเซนก็เหาะตามนาบีขึ้นไป

"ปราสาทนั้นใช่ไหมที่เราต้องเข้าไป" เซนพูดพลางมองไปยังปราสาทหลังโตของเฮร่า

"ใช่ เหมือนว่านางจะอยู่ที่ชั้นบนสุดของปราสาทนะ และก็ดูเหมือนว่านางจะอยากให้เราไปหานางเต็มแล้ว เพราะนางปล่อยจิตสังหารออกมาใส่ฉันไม่หยุดเลย" นาบีตอบพลางขยับปลายนิ้วมือเรียวบางชี้ไปยังชั้นบนสุดของปราสาท

"แบบนั้นก็ดีเลย จะได้ไม่ต้องเสียวเวลาตาหา" พอพูดจบเซนก็เหาะไปยังชั้นบนของปราสาทด้วยความเร็วสูงทำที นาบีก็เลยต้องบินตามเขาไปด้วยความเร็วที่มากขึ้นด้วย ทำเอามินอาที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่อยู่ปลิวไปปลิวมาตามแรงลมที่ปะทะเข้ามา

"ช่างเป็นปราสาทที่น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง" นาบีพูดหลังจากที่เข้ามาในห้องของเฮร่าแล้วเห็นว่าที่เสาทุกต้นทำมากรูปปั้นไม่มีหัวของเทพเจ้าที่ดับสูญไปแล้ว

"ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทของข้านะ" เฮร่าที่นั่งไขว่ห้างเอามือเท้าคางอยู่บนบัลลังก์พูดขึ้น พร้อมกับยิ้มขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่ไม่เข้าใจถึงความรู้สึกได้ "แล้วก็ยินดีด้วยที่จะได้ตายด้วยน้ำมือของข้า" จากนั้นเธอก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่หายวับไปจากตรงนั้น แล้วมาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าของนาบีพร้อมเคียวสีดำด้ามยาว จากนั้นเธอก็ง้างปลายอันแหลมคมของเคียวด้ามยาวนั้นฟาดฟันตรงมาที่คอของนาบี

สวบ!!!!!!! แต่นาบีที่มีประสาทสัมผัสที่ไวพอก็ยังหลบการโจมตีนั้นได้ทัน ซึ่งความแรงของการโจมตีนั้นก็ทำเอาเสาที่ห่างจากนาบีไปหลายเมตรเกิดลอยฟันขึ้นมาจากแรงกระแทกของลมที่ออกมาจากเคียว "ยังไม่ทันจะแนะนำตัวก็โจมตีเข้ามาเลยนะ ยัยโรคจิต" นาบีพูดพร้อมกับหยิบดาบออกมา จากนั้นเธอก็พุ่งเข้าไปหาเฮร่าบ้าง

"ขนาดนี้แล้วต้องแนะนำตัวกันด้วยหรอ ยัยซัคคิวบัส" เฮร่าตอบกลับไป พร้อมกับเอาเคียวมารับการโจมตีจากคมดาบของนาบีไว้ จากนั้นเธอก็หมุนตัวเตะกลับหลังเข้าไปที่หน้าอกของนาบี แต่ว่านาบีก็เอามือขึ้นมาจับขาข้างนั้นของเธอเอาไว้ได้ จากนั้นก็ดึงตัวเธอเข้ามาหา พร้อมกับแทงปลายดาบสวนเข้าไปในจังหวะนั้น เล็งไปที่กลางหัวใจของเธอ สึก!!!!

"ซัคคิวบัสตกสวรรค์อย่างทำอะไรฉันไม่ได้หรอกน่า" เฮร่าพูดพร้อมกับปล่อยออร่าแห่งความตายสีดำออกมา ทำเอาดาบใบดาบที่นาบีปักเข้ามาที่กลางออกค่อยๆ หลอมละลายลงไป พร้อมกับร่างบางของนาบีที่ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น เพราะสูดเอาออร่าสีดำที่เป็นพิษเข้าไป เซนที่เห็นท่าไม่ดีก็เลยวิ่งเข้าไปอุ้มนาบีออกมาจากวงของออร่าสีดำนั้น

"ลืมไปเลยว่ามีเจ้าอยู่ด้วย เชือดใครก่อนดีนะ ซัคคิวบัส หรือว่ามนุษย์ดี" พอพูดจบเฮร่าก็พุ่งเข้ามาหาเซน พร้อมกับง้างเคียวฟาดฟันเข้ามาที่เขา เคล้ง!!!!! แต่ทว่ามันกลับถูกรับเอาไว้ได้โดยใบดาบของมินอาที่พุ่งเข้ามาขวางการโจมตีนั้นไว้ "ตกอยู่ในอำนาจของสมุดแห่งสรรพสิ่งแล้วสินะ น่าเสียดายๆ อุตส่าห์เป็นทหารคนโปรดแท้ๆ" พอพูดจบเฮร่าก็ออกแรงกดเคียวลงไปหนักมือมากขึ้น ทำให้ใบกายของมินอาหักลง จากนั้นเธอก็ขยับมือไปบีบคอมินอาแล้วยกร่างบางนั้นขึ้นมา

"เห็นแก่ที่เจ้าทำให้ภารกิจสำเร็จมาหลายอย่าง ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าทิ้งก็แล้วกัน" พอพูดจบเฮร่าก็เหวี่ยงมินอา จนเธอลอยเข้าไปกระแทกกับเสาอย่างจัง ทำเอาเสาต้นนั้นโค่นลงมา "มีมณีกี่เม็ดกันนะ ถึงได้ทำให้ทหารที่เก่งกาจของข้าเสียท่าได้ขนาดนั้น คิดว่าจะมีแค่มณีแห่งกามารมณ์อย่างเดียวซะอีก แต่เท่าที่ดูจากออร่าของเทพเจ้าที่ปล่อยออกมา แปลว่ามีมณีแห่งพลังด้วยสินะ"

"ไม่ต้องรู้หรอกว่ามีกี่เม็ด รู้แค่ว่าอีกเดี๋ยวมณีแห่งความตายของเธอ จะกลายเป็นของฉันก็พอแล้ว" เซนพูดพร้อมกับอัดพลังสายฟ้าลงไปที่ค้อนและดาบ จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปหาเธอด้วยความเร็วสูง ก่อนที่จะใช้ทั้งค้อนและดาบที่อัดแน่นไปด้วยพลังสายฟ้านั้นโจมตีใส่เธอไม่ยั้ง

สวบ!! เคล้ง!!! สวบ!! ตุบ!!! ตับ!!! สวบ!!!! ซึ่งเธอก็ทั้งใช้เคียวรับการโจมตีของเข้าไว้ได้ และหลบการโจมตีของเขาไปด้วย ถึงแม้จะมีบางครั้งที่โจมตีถูกแต่มันก็ไม่ใช่จุดสำคัญอะไร เธอก็เลยแทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย "เป็นแค่มนุษย์แต่ทำได้ขนาดนี้ก็เก่งดีนี่ ทำเอาซะอยากควักหัวใจออกมาไวๆ เลย" พอพูดจบเฮร่าก็ระเบิดออร่าสีดำออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะกวัดแกว่งเคียวโจมตีเซนกลับไปบ้าง

ทำให้เซนที่เป็นฝ่ายรุกต้องเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรับ เพราะออร่าที่เธอปล่อยออกมามันทำให้เขาหายใจยากขึ้น แถมยังบดบังการมองเห็นอีกต่างหาก "เป็นไงล่ะ เป็นไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่าพึ่งรีบตายไปซะก่อนล่ะ" สวบ!! เคล้ง!! ตุบ!! สวบ!!! เฮร่าพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วย ในขณะที่ยังคงกวัดแกว่งเคียวโจมตีเซนไม่หยุด ซึ่งมันก็ทำให้เขาบาดเจ็บไม่ใช่น้อยเลย

เซนที่ตอนนี้พลังยังกลับมาไม่เต็มร้อย เพราะเขานั้นใช้พลังต่อสู้ไปมากในตอนที่สู้กับพวกวิญญาณและมินอา เขาในตอนนี้ใช้พลังได้ไม่ถึงสามในสิบของตัวเองเลยด้วยซ้ำ แค่เรียกค้อนและใช้พลังสายฟ้าก็เต็มกลืน สิ่งเดียวที่จะทำให้เขาเอาชนะเธอได้ในตอนนี้มันก็เลยมีเพียงพลังของมณีแห่งกามารมณ์เท่านั้น แต่เขาละตัวออกไปไม่ได้เลยนี่สิ เพราะเฮร่าเอาแต่โจมตีเข้ามาไม่หยุดเลย

"ย้า!!!!!" นาบีที่เริ่มกลับมาหายใจได้แล้ว ก็พุ่งเข้ามาเตะเข้าไปที่ก้านคอของเฮร่าในจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัวอย่างเต็มแรง ทำเอาเฮร่าที่ถูกเตะเข้าไปอย่างจังนั้นกระเด็นไปตามแรงเตะกระแทกเข้ากับเสาเต็มๆ

"รีบใช้พลังของมณีแห่งกามารมณ์เร็วเซน!!!" จากนั้นนาบีก็หันไปพูดกับเซน

"คิดว่าข้าจะยอมหรอ!!!!!!" แต่ทว่าเฮร่าที่แทบจะไม่ได้รับบาดแผลจากลูกเตะนั้นเลยก็พูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นมา จากนั้นเธอก็พุ่งตรงเข้ามาหาเซนอย่างเต็มกำลัง เพื่อที่จะขัดขวางไม่ให้เขาเขียนอะไรลงไปในสมุดแห่งสรรพสิ่ง

"แล้วคิดว่าข้าจะยอมเจ้าหรือยังไง!!!!!!" นาบีที่แก่งแบบนั้นก็พุ่งเข้ามาขวางเธอเขาไว้ พร้อมกับฟาดคมดาบโจมตีไปที่เธอ เฮร่าที่เห็นว่ายังไงก็ไปไม่ถึงเซนแน่เธอก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายเป็นฆ่านาบีทิ้งแทน "ถ้าอย่างนั้นแกก็ตายไปซะ!!!" เธอพูดขึ้นพร้อมกับหมุนตัวหลบคมดาบของนาบี แล้วฟาดเคียวสวนขึ้นไปหาคอของนาบีอย่างเต็มแรง

-โปรดติดตามตอนต่อไป-

INFINITY NOTE | สวัสดีวันฟ้าใสเขียน