เรื่อง [Fic Bleach] ร่างสถิตย์สามโลก

-่าฝนสงบลง ฟ้าสางยามย่ำรุ่งมาเยือน แสงแดดอ่อนรำไรกระตุ้นให้เจ้าของเรือนค่อยๆตื่นขึ้น

เธอจำได้ว่าเธอคลอดแล้ว..ลูกของเธอล่ะ

เมื่อหันไปด้านซ้ายก็พบเด็กในห่อผ้า ผมสีดำสนิท ยามเธอเอื้อมแตะเขาก็ส่งเสียงอ้อแอ้พร้อมลืมตาที่ยังเป็นสีน้ำตาลอ่อนนั้นด้วยรอยยิ้มจนยูกิโกะเผลอยิ้มตาม

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตกหลุมรักใคร...ที่ไม่ใช่ทาคาฮิโตะ

ลูกของเธอน่ารักซะจนเกือบปล่อยวางความแค้นทั้งหมดลงไป

แต่เพราะความรัก เธอจึงปล่อยวางไม่ได้

จะให้จินกะพ่ายแพ้ไม่ได้

.

.

เป็นเวลาเกือบสาย ทาคาฮิโตะก็มาหายูกิโกะที่เรือนภรรยารอง พบเธอกำลังอุ้มลูกของพวกเขาอยู่ ท่าทางเธอช่างอ่อนโยนเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาขอเธอแต่งงานเสียอีก

" ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้อยู่ด้วยตอนคลอด ลูกของเราเป็นยังไงบ้างยูกิจัง "

" จินกะของเราแข็งแรงดีค่ะ เสียแต่ว่าเมื่อคืนต้องลมเย็นไปหน่อย แถมหมอตำแยทำคลอดตัดสายสะดือเสร็จก็รีบออกไปเลย... "

" ขอโทษนะ ในตระกูลอาจจะปฏิบัติต่อภรรยารองอย่างเฉยชาไปบ้าง แต่ลูกของเราจะได้รับการดูแลอย่างดีผมสัญญา "

" ชั้นเชื่อค่ะ ทากะซัง เชื่อว่าลูกของเราจะต้องปลอดภัยในอ้อมกอดของคุณแน่นอนค่ะ "

...เธอโกหก...

คนที่ได้เป็นเจ้าตระกูลเพราะโชคดีได้เป็นบุตรภรรยาเอก คนที่ไม่กล้าแม้แต่จะมีความคิดของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยมือทั้งเธอและตระกูลเซ็นยูจะมีอำนาจอะไรมาปกป้องลูกของชั้น

จริงอยู่ที่ตอนนั้นความรักมันบังตาให้เธอตกลงแต่งงานกับเขา แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกแล้ว

ลูกของชั้นเท่านั้น จินกะของแม่ จะปกป้องเอง จะไม่ยอมให้ใครทำอะไรทั้งนั้น

เพราะแบบนั้น ต้องร้ายแค่ไหนก็ยอม...

____________________

สามปีผ่านไป ยูกิโกะเฝ้าเลี้ยงดูจินกะอย่างดี มีทาคาฮิโตะแวบผ่านมาบ้างแต่ก็ไม่ได้บ่อยอะไรนักเพราะสำหรับชายคนนั้นการเอาใจใส่ อาซาฮิ - เจ้าตระกูลคนต่อไปนั้นสำคัญกว่า

แต่นั่นก็ไม่เป็นไร ยูกิโกะยังแสดงท่าทางอ่อนโยนเช่นเดิม ชายโง่ผู้นั้นก็คงคิดว่าเธอเป็นของตายในคฤหาสน์ มาแค่ให้พอใจชื้นเป็นบางครา

หารู้ไม่ ใจของเธอไม่ได้อยู่กับเขาอีกต่อไป ตลอดสามปีที่เฝ้าเลี้ยงดูจินกะ กับแม่นมที่ตระกูลส่งมาเพื่ออำนวยความสะดวกสบาย มันทำให้เธอยิ่งรักเด็กคนนี้

จินกะคือทุกสิ่งของเธอ ลูกรักที่เธอจะปกป้อง จะสู้เพื่อเอาสิ่งที่ควรเป็นของเขามา เธอจะยอมเป็นดอกบัวขาว คนหัวอ่อนให้คนในตระกูลคลายความหวาดระแวงแล้วซุ่มทำลายมัน

...เพื่อจินกะเท่านั้น...

.

.

พออายุได้สามขวบปี ทางตระกูลก็พรากจินกะออกไปจากอกเธอ เพราะเขาต้องเรียนรู้ ต้องฝึกการต่อสู้ และ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เป็นเวลาเกือบร้อยปี แม่เฒ่าใหญ่แห่งยุคามิที่ว่ากันว่าเป็นคนสุดท้ายที่มีพลังวิญญาณสูงในตระกูล บัดนี้ไม่ใช่อีกแล้ว

จินกะถูกทดสอบความสามารถด้านพลังวิญญาณ แม้จะยังเล็กน้อยแต่ก็เพราะยังเด็กอยู่ จินกะสามารถสัมผัสอณูวิญญาณได้ แม่เฒ่าแสนดีใจที่จะได้ผู้สืบทอดวิชาของตน ศาลเจ้าแห่งนี้ไม่มีผู้ใช้วิชาองเมียวจิได้มาเกือบร้อยปีแล้ว

ยูกิโกะดีใจ แม้จะมองว่ามันเป็นเรื่องงมงาย แต่แล้วอย่างไร ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลถูกใจจินกะมากกว่าอาซาฮิ นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?

.

.

การเรียนครั้งแรกของจินกะเริ่มขึ้น ในวันแรกเขาต้องไปพบหน้าอาซาฮิ พี่ชายต่างแม่ผู้จะเป็นเจ้าชีวิตของเขาในอนาคต

สิทธิพิเศษเดียวของบรรดาลูกชายแม้เป็นลูกภรรยารองคือการได้เรียนในเรือนหลัก ยิ่งกับจินกะที่แม่เฒ่าคุมตระกูลสูงสุดถูกใจแล้วด้วยนั้นยิ่งนับว่าทุกสิ่งไร้ปัญหา

ยูกิโกะเดินจูงมือจินกะตัวน้อยมาส่งที่เรือนหลัก สายตาจับจ้อง เซ็นยู สึโยมิ และ อาซาฮิ ด้วยแววตาแข็งกร้าวเพียงครู่ ก่อนส่งยิ้มสงยและอ่อนโยนกลับไปให้

ฝ่ายเซ็นยู สึโยมิ ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าอินาริ ยูกิโกะไม่ชอบหน้าตนซักเท่าไหร่ แต่ตราบใดที่อีกฝ่ายอยู่อย่างสงบในที่ของตนเองเธอเองก็ใช่ว่าอยากจะไปยุ่ง

สำหรับสึโยมิ ความรักเป็นเรื่องไร้สาระตั้งแต่แรก ตระกูลเซ็นยูเป็นตระกูลนักพรต ตระกูลยุคามิเป็นตระกูลองเมียวจิ การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์และสร้างผู้สืบทอดที่จะมีพลังวิญญาณต่างหากที่สำคัญ

ทว่า ดูเหมือนลูกชายของ อินาริ ยูกิโกะ...เหมือนจะชื่อจินกะสินะ ดันมีพลังวิญญาณ ไม่ใช่อาซาฮิลูกชายของเธอ

แต่แล้วอย่างไร ชื่อเด็กคนนั้นก็บอกมาแต่แรกอยู่แล้ว...

จินกะ - แนวรบ กับ อาซาฮิ - แสงตะวัน

แข็งแกร่งแล้วอย่างไร? มีพลังแล้วอย่างไร? ยังไงซะ ชะตากรรมของจินกะก็ต้องเป็นองค์รักษ์ใต้เงาแสงทิวาของลูกชายเธอจนตาย

แต่จะไม่ดูดำดูดีก็คงไม่ได้....

สึโยมิแย้มยิ้มตอบกลับทั้งยูกิโกะและจินกะ

" สวัสดีจ้ะอินาริซัง จินกะคุง วันนี้มาเรียนกับอาซาฮิวันแรกสินะ เธอจะคอยดูอยู่ใกล้ๆก็ได้นะคะ "

" ขอบคุณท่านหญิงนะคะ แต่ดิฉันขอไปนั่งรอที่ศาลากลางสวนหินดีกว่าค่ะ "

" พูดอะไรอย่างนั้น เรียกพี่หญิงสิ อย่างไรเราก็มีสามีร่วมกัน...ถ้าอย่างนั้น ถึงเวลาเลิกเรียนจะให้คนไปบอกนะจ้ะ "

" ขอบคุณค่ะ พี่หญิง...จินกะ วันนี้เรียนวันแรกก็ตั้งใจเข้านะ "

" ฮับ ท่านแม่ " จินกะตอบพร้อมแย้มยิ้มน่ารัก แค่มีรอยยิ้มนี้ จากที่ยูกิโกะหงุดหงิดกับการพบปะพวกเซ็นยูก็พลันรู้สึกใจเย็นขึ้นทันที

" สู้ๆนะครับ แล้วแม่จะรอ "

____________________

" หวัดดี นายคือคนที่จะเป็นองครักษ์ของชั้นหรอ " แว่วเสียงมาจากทางด้านหน้า

" สวัสดีฮับ ท่านพี่อาซาฮิ ผมจินกะ อายุสามขวบแล้วฮับ "

" อืม ผมอาซาฮิ อายุห้าขวบแล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะ น้องชาย "

จินกะรู้สึกได้ว่าอาซาฮิไม่ได้มองตัวเองในแง่ร้ายขนาดนั้นก็ยิ้มดีใจ ก็อย่างว่าที่เด็กจะจับสัมผัสอารมณ์ผู้คนได้ดีเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กที่มีพลังวิญญาณสูงอย่างจินกะ

จินกะรู้ดีว่าท่านหญิงสึโยมิ ไม่ได้เอ็นดูตน แต่ก็ไม่ได้เย็นชา ความรู้สึกคล้ายห่างเหินราวมองอนาคตผู้ใต้บังคับบัญชาของลูกชายตนเองเสียมากกว่า...แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากหรอก เขายังมีท่านแม่ยูกิโกะของตัวเองนี่นา

การเรียนในวันนี้ของทั้งคู่ ฝ่ายอาซาฮิต้องเรียนเรื่องการเมืองการปกครองและวัฒนธรรมเพื่อขึ้นเป็นผู้นำของศาลเจ้ายุคามิ ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับอีกฝ่ายเช่นกันที่ต้องเรียนเรื่องเคร่งเครียดตั้งแต่อายุยังน้อย

ส่วนของจินกะได้เรียนในเรื่องของการเตรียมพร้อมเปิดจุดพลังวิญญาณ เรียนวัฒนธรรมศาลเจ้า ก่อนที่จะไปเรียนวิชาอัญเชิญขององเมียวจิกับแม่เฒ่าใหญ่เป็นการส่วนตัวต่อไป

การเรียนเป็นเช่นนี้ผ่านไปหลายเดือน จนในที่สุดก็ถึงเวลาที่จินกะต้องฝึกต่อสู้โดยใช้พลังวิญญาณ ทว่ายังเด็กเช่นนี้จึงเกิดพลาดพลั้งบาดเจ็บมิใช่น้อย ยูกิโกะเอง แม้ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเกี่ยวกับเรื่องวิญญาณงมงาย แต่ลูกเจ็บขนาดนี้ใจเธอจะไม่เจ็บได้อย่างไร

แต่ว่านอกจากทำแผลให้จินกะในบางคราแล้วว ยูกิโกะไม่ได้ห้ามอะไรทั้งสิ้น หากจะล้มเซ็นยู จินกะจะต้องแข็งแกร่ง

เพราะพลังคือทุกสิ่ง

แม้เธอจะเป็นคนธรรมดาแต่บางเหตุการณ์ก็พอจะเข้าใจได้...ว่าพลังวิญญาณนั้นมีจริง

.

.

" ท่านแม่คับ จินกะกลับมาแล้ว "

" กลับมาแล้วหรือ โถ...ตัวช้ำขนาดนี้ ไม่รอแม่ไปรับเล่า หืม "

ตอนนี้ที่อยู่ของสองแม่ลูก ยูกิโกะและจินกะอยู่ใกล้เรือนหลักเป็นอย่างมาก อันที่จริงคืออยู่ใกล้เรือนแม่เฒ่าอาวุโส เนื่องจากเป็นที่โปรดปราน เซ็นยู สึโยมิเองเห็นทำหน้าเย็นชาทว่าแววตากังวลและกดดันนั่นทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นเยอะมากทีเดียว

" จินกะอยากรีบมาหาท่านแม่คับ ท่านแม่คิดถึงจินกะมั้ย "

" ที่สุดจ้ะ ลูกรัก วันนี้เป็นอย่างไรบ้างจ้ะ "

" วันนี้ผมเจอท่านพ่อ ท่านพ่อบอกว่าต้องเก่งกว่านี้ถึงจะเป็นองครักษ์ให้ท่านพี่อาซาฮิได้คับ...ท่านแม่ จินกะเก่งไม่พอหรอ? แต่จินกะใช้คาถาอัญเชิญได้แล้วนะ ท่านยายก็บอกว่าจินกะเป็นอัจฉริยะ "

ไอ้เวรทาคาฮิโตะ !

" ไม่จริงเลยจ้ะ จินกะลูกแม่เก่งที่สุด "

" แต่ท่านพ่อบอกว่า ยังไงผมก็ต้องเป็นองครักษ์ เพราะผมเป็นลูกท่านแม่... "

ยูกิโกะกำหมัดแน่น อยากจะต่อยผู้ชายปากหมาสักที เธอเคยหลงรักมันได้ยังไง ไอ้ตัวสวะมีดีแต่ปากนี่!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

TBC.

陣 (じん) – ค่ายทหาร, แถวรบ

佳 (か) – ดี, ยอดเยี่ยม

ชื่อของจินกะเป็นชื่อที่ถูกกำหนดมาแต่แรกว่าต้องเป็นหน่วยรบค่ะ (เลือกคันจินานมาก ฮาาา)

จริงๆแล้วแต่งสดค่ะ ตอนแรกไม่นึกว่าจะมีคนเห็นเลย ดีใจมากจริงๆค่ะ แต่ในใจก็ชิบหัยแร้วพลอตยังงมๆอยู่เลย5555

แต่ยังไงก็จะพยามค่ะ ฮึบ!