เรื่อง เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ!

   หลังฝน-่าใหญ่ซัดกระหน่ำ ความร้อนระอุของฤดูร้อนก็บรรเทาเบาบางลงไปหลายส่วน หลินทิงเสวี่ยเป็นคนขี้ร้อนมาแต่ไหนแต่ไร ที่บ้านไม่มีพัดลมไฟฟ้า หน้าร้อนจึงทำได้เพียงอาศัยพัดคลายร้อน หรือไม่ก็อาบน้ำเพื่อเรียกความสดชื่น เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะงดกินไอศกรีมแล้ว แต่ทว่าอากาศร้อนเหลือทนจนสุดท้ายต้องยอมแพ้ เดินไปที่ร้านค้าสหกรณ์เพื่อซื้อไอศกรีมกลับมาจำนวนหนึ่ง เดี๋ยวนี้ที่บ้านมีตู้เย็นแล้ว สามารถซื้อมาตุนไว้ค่อยๆ กินได้สบาย

พรุ่งนี้หลินกั๋วผิงไม่ต้องไปขายซาลาเปาที่ตลาดนัด คืนนี้สองพ่อลูกน่าจะได้เข้านอนแต่หัวค่ำ... แต่สถานการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น พวกเขาไม่ได้เข้านอนเร็ว แต่กลับหยิบไฟฉายคนละกระบอก ถังน้ำใบเล็ก และพลั่วเหล็ก อาศัยความมืดพรางตัวเดินออกจากบ้านไป

สองพ่อลูกกำลังจะออกไปล่าสมบัติกัน

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็มาถึงสวนแอปเปิลแห่งหนึ่ง

“พ่อคะ ข้างในมีความเคลื่อนไหว” ทิงเสวี่ยกระซิบเสียงเบา หลินกั๋วผิงบอกว่าไม่ต้องไปสนใจคนอื่น ต่างคนต่างหาของตัวเองไป ความเคลื่อนไหวที่ทิงเสวี่ยพูดถึงคือเสียงฝีเท้าคน หูของเด็กสาวดีมาก แม้เสียงแผ่วเบาเพียงเล็กน้อยเธอก็ยังได้ยิน ต่อมาส่วนลึกของสวนแอปเปิลก็มีแสงไฟส่องสว่างวูบวาบ... นั่นคือแสงจากไฟฉาย ข้างในมีคนอยู่จริงๆ ด้วย

ทิงเสวี่ยกับหลินกั๋วผิงแยกไปเริ่มปฏิบัติการอยู่อีกด้านหนึ่งของสวนผลไม้ ทิงเสวี่ยใช้เสียมอันเล็กขุดที่โคนต้นแอปเปิล ไม่นานเธอก็พบของดี

“พ่อคะ มีตัวอ่อนจักจั่นตั้งสองตัวแน่ะ!  ”

ขุดทีเดียวได้ตัวอ่อนจักจั่นถึงสองตัว ทิงเสวี่ยเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ แม้เสียงของเธอจะไม่ดังนัก แต่ในค่ำคืนที่เงียบสงัดเช่นนี้กลับได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษ ยังไม่ทันที่หลินกั๋วผิงจะเอ่ยปาก อีกด้านหนึ่งของสวนผลไม้ก็มีเสียงดังขึ้นมา

“นั่นอาเล็กทิงเสวี่ยใช่ไหม?”

นั่นเป็นเสียงของเด็กผู้ชายอายุสิบกว่าขวบที่กำลังอยู่ในช่วงเสียงแตกหนุ่ม ทิงเสวี่ยจึงตอบกลับไปว่า “ใช่ ฉันเอง... ฉางจื้อ ที่แท้ก็นายนี่เอง!”

เด็กชายที่ชื่อ 'หลินฉางจื้อ' คือหลานชายฝั่งตระกูลหลิน พ่อของเขาคือหลินหงเจี้ยนผู้สร้างเนื้อสร้างตัวจากการขายถั่วงอก เขาอายุมากกว่าทิงเสวี่ยห้าปี แต่ลำดับศักดิ์ในตระกูลเล็กกว่า จึงต้องเรียกทิงเสวี่ยว่าอาเล็ก

หลินฉางจื้อขยับเข้ามาทางทิงเสวี่ย “อาเล็ก ตรงนี้มีจักจั่นเยอะมากเลยครับ”

ทิงเสวี่ยถามกลับ “นายหาได้เท่าไหร่แล้ว?”

“น่าจะได้เกือบครึ่งชั่งแล้วครับ”

ทิงเสวี่ย “...”

น้ำหนักของตัวอ่อนจักจั่นนั้นเบามาก ถ้าหาได้เกือบครึ่งชั่งถือว่าเยอะจริงๆ หลินกั๋วผิงเองก็รู้สึกว่าไม่น้อยเลย จึงถามไปตามมารยาทว่า   “นายมานานหรือยังล่ะ?”

หลินฉางจื้อรีบตอบ “ผมมาได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วครับ ปู่รองกับอาเล็กเพิ่งมาใช่ไหม มาทางฝั่งผมสิครับ ตรงที่พวกปู่อยู่ตอนนี้มีคนหาไปแล้ว”

จักจั่นที่ยังไม่ลอกคราบจะอาศัยอยู่ในดิน คราบของมันสามารถทำเป็นยาสมุนไพรจีนได้ ส่วนเนื้อก็สดใหม่และอร่อยมาก แถมยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงเป็นพิเศษ ทุกปีเมื่อถึงช่วงฤดูร้อน ชาวบ้านจะออกมาที่ป่าหรือสวนผลไม้เพื่อจับตัวอ่อนจักจั่น บางตัวก็โผล่พ้นดินมาแล้ว ส่วนที่ยังไม่โผล่ก็ต้องใช้พลั่วหรือเสียมขุดหา

ตั้งแต่หกขวบ ทุกคืนในฤดูร้อนทิงเสวี่ยจะตามพ่อออกมาจับตัวอ่อนจักจั่นเสมอ เด็กคนอื่นในหมู่บ้านก็มักจะตามผู้ใหญ่มาหาเช่นกัน แน่นอนว่าเด็กโตหน่อยอย่างหลินฉางจื้อก็สามารถออกมาเองได้แล้ว

ทิงเสวี่ยเดินไปหาหลินฉางจื้อเพื่อจะช่วยกันหา หลินฉางจื้อดูแลเอาใจใส่อาเล็กที่อายุน้อยกว่าตัวเองแต่ลำดับศักดิ์สูงกว่าคนนี้เป็นอย่างดี ด้วยความช่วยเหลือของเขา ไม่นานในถังน้ำใบเล็กของทิงเสวี่ยก็มีตัวอ่อนจักจั่นเพิ่มขึ้นมามากมาย

จากนั้นก็มีคนอื่นเข้ามาในสวนผลไม้ จริงๆ ก็ไม่ใช่คนอื่นไกล คือหลินกั๋วเซิ่งที่พาหลินหงเหมยและหลินหงจวินมาด้วย เมื่อเข้ามาในสวน สองพี่น้องก็ตรงดิ่งเข้ามาหาทิงเสวี่ยและหลินฉางจื้อ

หลินหงเหมยเห็นจักจั่นเต็มถังน้ำของหลินฉางจื้อก็ทำตาโตด้วยความอิจฉา พอหันไปดูถังของทิงเสวี่ยก็เห็นว่ามีไม่น้อยเหมือนกัน เธอแทบอยากจะกวาดเอามาใส่ตะกร้าของตัวเองสักกำมือ

“เสียวเสวี่ย เธอกับฉางจื้อมาด้วยกันเหรอ?” หลินหงเหมยถาม

ทิงเสวี่ยตอบเรียบๆ “เปล่า ฉางจื้อมาก่อน”

“ฉางจื้อ พี่รู้นะว่าเธอเก่งเรื่องหาจักจั่น รีบบอกพี่หน่อยสิว่าตรงไหนที่เธอกับเสียวเสวี่ยยังไม่ได้หา?”

หลินหงเหมยรู้ดีว่าแม่ของตนกับแม่ของหลินฉางจื้อไม่ค่อยถูกกัน แต่ทุกครั้งที่เจอหลินฉางจื้อ เธอก็ยังทักทายอย่างกระตือรือร้น ส่วนหลินฉางจื้อก็พูดคุยกับเธออย่างเป็นกันเอง ราวกับว่าผู้ใหญ่สองบ้านไม่มีเรื่องขัดแย้งกัน

หลินฉางจื้อชี้ไปยังพื้นที่บริเวณหนึ่ง “ตรงนั้นน่าจะพอมี เธอกับหงจวินไปตรงนั้นเถอะ”

หลินหงเหมย “...”

เมื่อเห็นว่าจักจั่นในถังมีเยอะพอสมควรแล้ว ทิงเสวี่ยก็รู้สึกว่าออกมานานพอแล้ว เธอหาวออกมาเบาๆ แล้วตะโกนเรียกพ่อที่อยู่ห่างออกไปไกล “พ่อคะ กลับบ้านกันเถอะ” ไม่นานก็ได้รับเสียงตอบรับจากหลินกั๋วผิง

เมื่อสองพ่อลูกจะกลับบ้าน หลินฉางจื้อก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ ทั้งสามคนจึงเดินออกจากสวนแอปเปิลมาพร้อมกัน เดินมาได้สักพักก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน

นาฬิกาควอตซ์บนผนังบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง หลังจากล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่ายๆ ทิงเสวี่ยก็ล้มตัวลงนอน หัวถึงหมอนไม่นานก็เข้าสู่ห้วงฝันหวาน หลับสบายตลอดคืน

เผลอแป๊บเดียวก็เช้าวันใหม่

ตอนที่ทิงเสวี่ยตื่นนอน หลินกั๋วผิงก่อไฟต้มน้ำเสร็จแล้ว และอาศัยช่วงเวลานี้เริ่มจัดการกับเจ้าตัวอ่อนจักจั่นพวกนั้น เมื่อคืนสองพ่อลูกเก็บเกี่ยวได้ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ รวมๆ กันแล้วน่าจะได้เกือบหนึ่งชั่ง นับได้หลายสิบตัวเลยทีเดียว

หลินกั๋วผิงเอาตัวอ่อนจักจั่นแช่น้ำล้างจนสะอาดเอี่ยม จากนั้นเทใส่หม้อต้มน้ำเกลือตั้งไฟ ต้มไปสักพักก็ตักขึ้นมาพักให้สะเด็ดน้ำ ต่อมาก็เทน้ำในหม้อทิ้งแล้วตั้งหม้อบนเตาใหม่ รอจนหม้อแห้งก็เทน้ำมันถั่วลิสงลงไป พอน้ำมันร้อนได้ที่ก็เทจักจั่นลงไปในกระทะ ผัดกลับไปกลับมาซ้ำๆ พอได้ที่ก็โรยเกลือแล้วผัดต่อ รอจนกระทั่งตัวอ่อนจักจั่นสุกเหลืองอร่ามไปทั้งตัวก็ตักขึ้นจากกระทะ

ทิงเสวี่ยหยิบจานสวยๆ มาสองสามใบอย่างกระตือรือร้น แล้วแบ่งจักจั่นใส่จาน

“พ่อคะ หนูเอาไปให้อาสามจานหนึ่ง แล้วก็เอาไปให้ปู่หวงย่าหวงอีกจานหนึ่ง ดีไหมคะ?” เด็กสาวมองหน้าหลินกั๋วผิงแล้วถามเสียงอ่อย ดวงตาดำขลับราวกับองุ่นดำมีม่านหมอกจางๆ ปกคลุมอยู่อย่างน่าเอ็นดู

หลินกั๋วผิงพยักหน้าเบาๆ “ลูกเอาไปให้ปู่หวงกับย่าหวงก่อน แล้วค่อยไปเรียกอาสามมาเอา”

ทิงเสวี่ยหยิบจักจั่นทอดกินแก้ขัดไปหนึ่งตัว ก่อนจะยกจานใบหนึ่งเดินออกไป พอถึงหน้าประตูใหญ่ก็สวนกับหลินกั๋วอันพอดี ในมือเขาถือจานใบใหญ่ กลิ่นหอมฉุยโชยมาแต่ไกล

“อาสาม นึกไม่ถึงว่าอาก็ทำจักจั่นเหมือนกัน งั้นก็ดีเลยหนูไม่ต้องเอาไปส่งแล้ว หนูกับพ่อหาได้เยอะแยะเลยค่ะ อาเอาของอาไปแบ่งป้าใหญ่กินเถอะ”

หลินกั๋วอันรีบบอกว่า “อาทอดไว้เยอะมากเหมือนกัน”

หลังจากเดินสวนกับอาสาม ทิงเสวี่ยก็ถือจานจักจั่นทอดมุ่งหน้าไปบ้านปู่หวง ตอนที่เด็กสาวไปถึง ย่าหวงกำลังจะยกอาหารเช้าเข้าบ้านพอดี อาหารเช้าฝีมือย่าหวงเรียบง่ายมาก มีผัดมะเขือยาวใส่น้ำมันพืช และอาหารหลักคือหมั่นโถวร้อนๆ เพิ่งนึ่งเสร็จ

ช่วงนี้อากาศร้อน อาหารเก็บไว้ไม่ได้นาน หลายครอบครัวที่ไม่มีตู้เย็นก็ทำเหมือนย่าหวง คือนึ่งหมั่นโถวตอนเช้า กะปริมาณให้พอกินกันในครอบครัวได้ทั้งวัน แต่ส่วนใหญ่แล้วครอบครัวแถวนี้มักจะกินแผ่นแป้งธัญพืช นานๆ ทีถึงจะนึ่งหมั่นโถว เพราะแผ่นแป้งธัญพืชเก็บได้นานกว่า ปกติทำทีหนึ่งเก็บไว้กินได้ตั้งนาน แต่การทำแผ่นแป้งเป็นงานของคนหนุ่มสาว ย่าหวงอายุขนาดนี้แล้วทำไม่ไหว ปกติที่บ้านนี้จึงกินอาหารจำพวกแป้งอย่างหมั่นโถว บะหมี่แห้ง ซาลาเปา หรือเกี๊ยวน้ำเป็นหลัก

ทิงเสวี่ยเอาเมนูจักจั่นทอดหอมฉุยมาส่ง ตามมารยาทแล้วย่าหวงย่อมไม่ปล่อยให้เด็กสาวถือจานเปล่ากลับไป นางจึงหยิบหมั่นโถวแป้งขาวร้อนๆ สามลูกใส่จานให้ทิงเสวี่ยนำกลับไปกิน จักจั่นทอดกรอบๆ กินคู่กับหมั่นโถวแป้งข้าวนุ่มๆ หอมๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ เข้ากันเป็นที่สุด

ทิงเสวี่ยถือจานใส่หมั่นโถวเดินออกมาจากบ้านตระกูลหวง ระหว่างทางก็เจอกับหวงควนที่กำลังเดินกลับบ้านพอดี

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวเดินออกมาจากบ้านของสองปู่ย่าตน และในจานมีหมั่นโถวขาวอวบสามลูก ดวงตาของหวงควนแทบจะลุกเป็นไฟ ในฐานะลูกชายในนามของปู่หวง หวงควนคิดเสมอว่าของของตาแก่ยายแก่สองคนนั้นก็คือของของเขา คนนอกห้ามมาแตะต้องเด็ดขาด

เดิมทีหวงควนตั้งใจจะกลับไปกินข้าวที่บ้านตัวเอง แต่พอเห็นทิงเสวี่ยถือหมั่นโถวออกมา เขาก็เปลี่ยนทิศทาง เดินฮึดฮัดบุกเข้าไปในบ้านของสองผู้เฒ่าทันที

เวลานี้สองตายายนั่งลงกินข้าวกันแล้ว หมั่นโถวร้อนๆ ผัดมะเขือยาว และยังมีจักจั่นทอดกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย อาหารเช้ามื้อนี้ช่างเปรมปรีดิ์เหลือเกิน!

ประตูห้องโถงเปิดอยู่ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ย่าหวงก็หันไปมองนอกประตูโดยอัตโนมัติ พอเห็นหวงควนเดินเข้ามา เธอก็รีบยิ้มทักทาย “เจ้าควน กินข้าวมาหรือยัง? ถ้ายังไม่กินก็นั่งลงกินด้วยกันสิ”

หวงควนนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ คว้าหมั่นโถวลูกใหญ่มากัดคำโต หมั่นโถวที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ แม้ไม่กินกับกับข้าวก็รสชาติดีมากอยู่แล้ว พอเห็นจักจั่นทอดบนโต๊ะ เขาก็ใช้ตะเกียบคีบเข้าปากทีเดียวสองตัว

หมั่นโถวหนึ่งลูกถูกหวงควนจัดการจนเกลี้ยงในเวลาอันรวดเร็ว จักจั่นในจานส่วนใหญ่ก็ลงไปอยู่ในท้องของเขาเช่นกัน

“ลุง ป้า... เมื่อกี้ผมเห็นนังเด็กบ้านหลินถือหมั่นโถวออกไปจากที่นี่ หลินกั๋วผิงมันซื่อบื้อไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ทำค้าขายหาเงินได้แล้ว ได้ข่าวว่าซื้อตู้เย็นแล้วด้วยนี่ ทำไมล่ะ แค่หมั่นโถวยังไม่มีปัญญาซื้อกินหรือไง?”

วาจาของหวงควนทั้งนอกและในแฝงไปด้วยความหยาบคายอันน่ารังเกียจ สองผู้เฒ่าหันมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจทันทีว่าหวงควนไม่ได้แค่มาขอกินฟรี แต่มาเพื่อหาเรื่องจับผิด

ปู่หวงตบตะเกียบในมือลงบนโต๊ะดังปัง!

“พวกฉันสองคนยังไม่ตาย ยังไม่ถึงคราว แกมาเป็นเจ้าบ้าน!”

สิ้นเสียงปู่หวง ย่าหวงก็พูดต่อทันที “แกเห็นแต่เราให้หมั่นโถวหนูเสียวเสวี่ย แล้;แกไม่เห็นเหรอว่าเสียวเสวี่ยเอาอะไรมาให้บ้านเราบ้าง? ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเลย ก็ไอ้จักจั่นค่อนจานที่แกยัดลงท้องไปนั่นไงที่เสียวเสวี่ยเอามาส่ง! เจ้าควน แกก็โตจนป่านนี้แล้ว เรื่องการไปมาหาสู่ตอบแทนบุญคุณคนแค่นี้ไม่เข้าใจหรือไง?”

หวงควน “...”

“ลุง ป้า... พวกท่านอย่าไปโดนเจ้าหลินรองกับนังเด็กนั่นหลอกเอาเชียวนะ สองบ้านเราไม่ได้เป็นญาติพี่น้องอะไรกัน ทำไมพวกเขาต้องมาทำดีกับพวกท่านด้วย? ปกติถ้ามีงานอะไรก็เรียกใช้ผมกับแม่เจ้าเทาสิ ไม่เห็นต้องไปพึ่งพาคนนอกเลย”

หวงควนเชื่อฝังหัวว่าการที่สองพ่อลูกตระกูลหลินเข้ามาตีสนิทสองตายายนั้นต้องมีแผนการ ในเมื่อคนกันเองยังเสียสละให้กันไม่ได้ แล้วคนนอกที่ห่างกันคนละโยชน์จะมีน้ำใจให้เปล่าๆ ได้ยังไง